clr/1992/1992_4_4249.pdf

(1992)Προσαυξήσεων) Κανονισμοί του 1990 -που ωδήγησε την ΕΕΥ σε νομική πλάνη. Το μόνο διάφορο στοιχείο στη δεύτερη αυτή διαδικασία ήταν η έγερση προδικαστικής ενστάσεως, από τους καθ' ων ηαίτηση,περί ελλείψεωςεννόμου συμφέροντος της τρίτης των αιτητριων, της μόνης που είχε αποδεχθεί τον κρίσιμο 5 διορισμό τηςανεπιφύλακτα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικηαπόφαση, αποφάσισε ότι: Είναι νομολογημένο ότι αποδοχή μιας διοικητικής πράξης αποστερεί τον αιτητή του έννομου συμφέροντος του να καταχωρήσει προσφυγή για την- ακύρωση της πράξης αυτής. Περαιτέρω το έννομο συμφέρον αιτητή πρέπει να υπάρχει σ' όλα τα κρίσιμα στάδια, ήτοι κατά το χρόνο λήψης της απόφασης,το 15 χρόνο καταχώρησης της προσφυγής και το χρόνο εκδίκασης της προσφυγής. Η έκλειψη του εννόμου συμφέροντος με βάση τα ειδικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης και όχι αφηρημένα (in abs­ tractor ' 20 Με την παρούσα προσφυγή δεν προσβάλλεται ο διορισμός της αιτήτριας,τονοποίο αποδέχτηκε,αλλά,ηαπόφασημηαναγνώρισης της προϋπηρεσίας της. Η απόφαση για μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας της αιτήτριας,λήφθηκε στις 19/10/90 και ηαιτήτρια, μαζίμετις άλλες αιτήτριες,καταχώρησε εναντίον τηςτηνπροσφυγή 25 1054/90, η οποία εκκρεμούσε ακόμα κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης. Το επίδικο θέμα, αποτελεί στην ουσία απλά έμμεση επανάληψη (μέσω του μισθοδοτικού όρου της προσφοράς διορισμού της αιτήτριας), της προσβαλλόμενης με την προσφυγή 1054/90απόφασης. Με την απόφασηστην υπόθεση 1054/90, ακυρώθηκεη απόφαση της ΕΕΥ να μην αναγνωρίσει την προϋπηρεσία της αιτήτριας.Το αποτέλεσμα της απόφασης αυτής και συμπερασματικά ο καθορισμός των δικαιωμάτων της αιτήτριας, αναφορικά με την 35 προϋπηρεσία της, δεν επηρεάζουν μόνο τον έκτακτο διορισμό της για το ακαδημαϊκόέτος 1990/91 στον οποίο αφορούσε ηπροσφυγή εκείνη, αλλά, αναπόφευκτα, γενικά όλες τις μελλοντικές μισθοδοσίες της (Η πιο πάνω απόφαση εφεσιβλήθηκε με την Αναθεωρητική Έφεση 1649, πουδεν εκδικάστηκε ακόμα). 40 'Οταν η αιτήτρια αποδέχτηκε το διορισμό της, είχε ήδη προσβάλει με προσφυγή την απόφαση της ΕΕΥ να μην της αναγνωρίσει την προϋπηρεσία της. Την προσφυγή της αυτή η 4250 30 4 ΑΛΛ, Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας αιτήτρια, όχι μόνο δεν απέσυρε, αλλά εξακολούθησε να προωθεί μέχρι καιτηνημερομηνίαέκδοσης τηςαπόφασης. ^ 1 0 15 20 25 30 Υπό της περιστάσεις, παρά το γεγονός ότι η αιτήτρια αποδέχτηκετοδιορισμό τηςχωρίς ρητήεπιφύλαξηόσον αφορά το μισθό της, η αιτήτρια σε κανένα στάδιο δεν αποδέχτηκε την απόφασηγια μηαναγνώρισητης προϋπηρεσίαςτης,που αποτελεί το επίδικο θέμα, και επομένως δεν απώλεσε το έννομο της συμφέρον. PW* Επί της ουσίας, το όλο θέμα αφορά την ερμηνεία των Κανονισμών 12 και 13 της ΚΔΠ 143/90. Η διαφοράέγκειται στο αν μετον Κανονισμό 12έπαψαννα ισχύουν,ανάμεσασ' άλλα, και οι προηγούμενες αποφάσεις της ΕΕΥ, με τις οποίες αναγνωρίστηκε η προϋπηρεσία των αιτητριων, ή αν η ήδη αναγνωρισθείσα προϋπηρεσία τους διαφυλάσσεται με τον Κανονισμό 13. Υιοθετώ τα όσα λέχθηκαν στην Κατσώνη και Άλλες ν. Δημοκρατίαςπον εκφράζουνκαι τηδική μου άποψηως προς την ερμηνεία των πιο πάνω Κανονισμών. Η φρασεολογία του Κανονισμού 13, που έπεται του Κανονισμού 12, είναι καθαρή όσον αφορά τη διαφύλαξη, ρητά: "... οποιασδήποτε απόφασης ή πράξης" που έγινε πριν την έναρξη της ισχύος των Κανονισμών και "με την οποία αναγνωρίστηκε οποιαδήποτε υπηρεσία εκπαιδευτικού λειτουργού για σκοπούς προσαυξήσεων ή προαγωγής". Ο Κανονισμός 12 αναφέρεται σε Κανονισμούς, οδηγίες, τακτικές, εγκυκλίους και πράξεις γενικού περιεχομένου, με βάση τις οποίες λαμβάνονταν, στο παρελθόν, οι διάφορες διοικητικές αποφάσεις ή ατομικές διοικητικές πράξεις. Ο Κανονισμός 13αναφέρεταισε συγκεκριμένες ατομικές διοικητικές πράξεις που λήφθηκαν σύμφωνα με το τότε ισχύον καθεστώς,και αφορούν την προϋπηρεσία εκπαιδευτικών λειτουργών. Οι δύο Κανονισμοί δεν αλληλοουγκρούονται. 35 Ηπροσφυγή επιτυγχάνει χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: 40 Κατσώνηκαι Άλλες ν.Δημοκρατίας

(1992)4ΑΛΑ. 3043Kalosv.Republic

(1985)3 C.L.R. 135ΧατζηΡούσος ν. Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 2123- 4251 Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)Tomboliv. CY.T.A.

(1982)3 C.L.R. 149' Karapataki v.Republic

(1982)3 C.L.R.

1. Προσφυγή. 5 Προσφυγή κατά της απόφασης της καθ' ης η αίτηση επιτροπής με την οποία δεν υπολόγισε την προϋπηρεσία τους για σκοπούς προσαύξησης και/ή καθορισμού του μισθού τους κατά το διορισμό τους στη μόνιμη θέση 10 καθηγητή Φιλολογικών Μαθημάτων στη μέση Εκπαίδευση. Α. Σ. Αγγελίδης, γιατις αιτήτριες. Ρ. Παπαέτη (Δ/νις), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για την καθ'ηςη αίτηση. Cur.adv. vult. 20 ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Οι αιτήτριες με την παρούσα προσφυγή ζητούν δήλωση του Δικαστηρίου ότι η καθ'ης η αίτηση Επιτροπή (ΕΕΥ), παράνομα αγνόησε και εσφαλμένα δεν υπολόγισε την προϋπηρεσία τους για σκοπούς προσαύξησης και/ή 25 καθορισμού του μισθού τους κατά το διορισμό τους στη μόνιμη θέση καθηγητή Φιλολογικών Μαθημάτων, στη Μέση Εκπαίδευση και περαιτέρω, δήλωση του Δικαστηρίου με την οποία η πιο πάνω απόφαση να κηρύσσεται άκυρη. 30 Οι αιτήτριες είναι Καθηγήτριες Φιλολογικών μαθημάτων. Μετά την αποφοίτηση τους, και πριν το διορισμό τους ως Καθηγήτριες στη Μέση Εκπαίδευση, υπηρέτησαν σε κοινοτικούς παιδοκομικούς σταθμούς. Σε 35 μεταγενέστερους διορισμούς τους με σύμβαση ως Καθηγήτριες Φιλολογικών Μαθημάτων στη Μέση Εκπαίδευση, αναγνωρίστηκε για σκοπούς προσαυξήσεων, η υπηρεσία τους στους παιδοκομικούς σταθμούς, σύμφωνα με την υφιστάμενη τότε τακτική και τους 40 καταβάλλονταν οι ανάλογες προσαυξήσεις. Το 1990 θεσπίστηκαν, με την ΚΔΠ 143/90, οι περί 4252 4Α.Α.Δ. Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας Κοΰρρης, Δ. ΕκπαιδευτικώνΛειτουργών (Καθορισμός Αναγνωρισμένης Υπηρεσίας για Σκοπούς Διορισμού, Προαγωγής και Προσαυξήσεων) Κανονισμοί του
2. Κατά τους νέους, πάνω σε έκτακτη βάση, διορισμούς των αιτητριων για το 5 σχολικό έτος 1990/91, δε λήφθηκαν υπόψη, για σκοπούς καθορισμού του μισθού τους, οι προσαυξήσεις που καταβάλλονταν σ' αυτές κατά τα προηγούμενα χρόνια. Για το λόγο αυτό, οι αιτήτριες καταχώρησαν την προσφυγή 1054/90, με την οποία πρόσβαλλαν την απόφασητης ΕΕΥ 10 να μηναναγνωρίσει/για σκοπούς καθορισμούς του μισθού τουςκαιπροσαυξήσεων, τηνπιο πάνωυπηρεσίατους. Πριν την έκδοση απόφασης στην πιο πάνωπροσφυγή, οι αιτήτριες διορίστηκαν επί δοκιμασία στη μόνιμη θέση 15 Καθηγητή,από 1/9/91,με απόφασητης ΕΕΥ ημερομηνίας 18/4/
3. Κατάτο διορισμό τους αυτόκαι πάλι δε λήφθηκε υπόψη, για σκοπούς καθορισμού του μισθού τους, η υπηρεσία τους στους κοινοτικούς παιδοκομικούς σταθμούς. 20 Ως αποτέλεσμα, οι αιτήτριες καταχώρησαν την παρούσαπροσφυγή. Στο μεταξύ εκδόθηκε, στις 8/9/92,η απόφασηστην πιο 25 πάνω αναφερόμενη προσφυγή των αιτητριων (Βλέπε: Κατσώνη και ' Αλλες ν. Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 1054/90),μετην οποίαακυρώθηκεηαπόφαση της ΕΕΥ να μη λάβει υπόψη την πιο πάνω υπηρεσία των αιτητριων, λόγω λανθασμένης ερμηνείας των προνοιών της ΚΔΠ 30 143/90, πουοδήγησε την ΕΕΥ σε πλάνηπερί το νόμο. Η παρούσα προσφυγή βασίστηκε στα ίδια ακριβώς νομικά σημεία όπως και η προσφυγή 1054/90 και προβλήθηκαν, από τους δικηγόρους, οι ίδιοι ισχυρισμοί, 35 μετην εξής όμωςδιαφορά. Στην παρούσα προσφυγή εγέρθηκε, με τη γραπτή αγόρευση της δικηγόρου για την καθ' ης η αίτηση, η προδικαστική ένσταση ότι η αιτήτρια Νίκη Νικολάου40 Διουκανάρη στερείται εννόμου συμφέροντος να καταχωρήσει την παρούσαπροσφυγή της,για το λόγο ότι αποδέχτηκε ανεπιφύλακτα την προσφορά διορισμού της. Θ'ασχοληθώ πρώταμετηνπροδικαστικήαυτήένσταση. 4253 Κούρρης,Δ. Κατσώνηχ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)Θα πρέπει πρώταναλεχθεί ότι οι άλλες δύοαιτήτριες αποδέχτηκαν τους διορισμούς τους μ' επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους. Η προσφορά διορισμού της αιτήτριας Νικολάου-Δουκανάρη (η αιτήτρια) και η αποδοχή της από αυτήν, επισυνάφθηκαν στη γραπτή 5 αγόρευση για την καθ1ης η αίτηση ως Παραρτήματα Έ' και 'Στ' αντίστοιχα. Στην προσφορά διορισμού της αιτήτριας, Παράρτημα Έ', καθορίζεται, ανάμεσα σ' άλλα, και ο μισθός της 10 αιτήτριας. Με την επιστολή της ημερομηνίας 27/5/91, Παράρτημα 'Στ',ηαιτήτριααναφέρειτα ακόλουθα: "Επιθυμώ να σας πληροφορήσω ότι αποδέχομαιτο διορισμό που μου προσφέρθηκε από την Επιτροπή 15 Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, στη μόνιμη επί δοκιμασία θέση καθηγήτριας Φιλολογικών σχολείων Μέσης Γενικής Εκπαίδευσης, απότην 1ηΣεπτεμβρίου 1991". Ο δικηγόρος της αιτήτριας, στην απαντητική του 20 αγόρευσηυπέβαλεότι η αιτήτριαδεν έχασε το έννομο της συμφέρον γιατί η αποδοχή της έγινε με την παράλληλη διατήρησητης προσφυγήςτης αρ. 1054/90, πουαφορούσε το ίδιο ακριβώς νομικό σφάλμα της ΕΕΥ αναφορικάμε την ΚΔΠ 143/90, σε προγενέστερη πράξη και ότι αν η 25 αιτήτρια πετύχει στην προσφυγή της αρ. 1054/90 (πράγμα που στο μεταξύ έγινε), το εξ αυτήςδεδικασμένο διαμορφώνει ξεκάθαρα το έννομο συμφέρον της αδιάκοπα. Σ' ενίσχυσητων ισχυρισμών του, αναφέρθηκε στις υποθέσεις Kalos v.Republic

(1985)3 C.L.R. 135 και 30 Χ'Τονσον ν. Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 422/88, στην οποία εκδόθηκε ηαπόφασηστις 18/6/90). Είναι νομολογημένο ότι αποδοχή μιας διοικητικής πράξης αποστερεί τον αιτητή του έννομου συμφέροντος 35 του να καταχωρήσει προσφυγή για την ακύρωση της πράξης αυτής Tomboli r. CYTA

(1982)3 C.L.R. 149). Περαιτέρω,στην υπόθεση Karapataki v.Republic

(1982)3 C.L.R. 88), λέχθηκε ότι το έννομο συμφέρον αιτητή πρέπει να υπάρχει ο' όλα τα κρίσιμα στάδια,ήτοι κατά 40 το χρόνο λήψης της απόφασης,το χρόνο καταχώρησης της προσφυγής και το χρόνο εκδίκασης της προσφυγής. Όπως λέχτηκε στην υπόθεση Βίκτωρα Χ'Τονσον ν. 4254 4 ΑΑΛ. Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας Κούρρης, Δ. Δημοκρατίας (πιο πάνω), ".... η έκλειψη του εννόμου συμφέροντος με ρητή ή σιωπηρή αποδοχή εξαρτάται και αποφασίζεται με βάση τα ειδικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης καιόχι αφηρημένα(in abstracto).". 5 Με την παρούσα προσφυγή δεν προσβάλλεται ο διορισμός της αιτήτριας, τον οποίο αποδέχτηκε, αλλά, η απόφαση μη αναγνώρισης της προϋπηρεσίας της. Η απόφαση για μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας της 10 αιτήτριας, λήφθηκε στις 19/10/90και η αιτήτρια, μαζί με τις άλλες αιτήτριες, καταχώρησε εναντίον της την προσφυγή 1054/90, η οποία εκκρεμούσε ακόμα κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης. Το επίδικο θέμα, αποτελεί στην ουσία απλά έμμεση επανάληψη (μέσω του 15 μισθοδοτικού όρου της προσφοράς διορισμού της αιτήτριας),της προσβαλλόμενης με την προσφυγή 1054/90 απόφασης. Με την απόφαση στην υπόθεση 1054/90, ακυρώθηκε η 20 απόφασητης ΕΕΥ να μην αναγνωρίσει την προϋπηρεσία της αιτήτριας. Το αποτέλεσμα της απόφασης αυτής και συμπερασματικά ο καθορισμός των δικαιωμάτων της αιτήτριας, αναφορικά με την προϋπηρεσία της, δεν επηρεάζουν μόνο τον έκτακτο διορισμό της για το 25 ακαδημαϊκό έτος 1990/91 στον οποίο αφορούσε η προσφυγή εκείνη, αλλά, αναπόφευκτα, γενικά όλες τις μελλοντικές μισθοδοσίες της (Η πιο πάνω απόφαση εφεσιβλήθηκε με την Αναθεωρητική Έφεση 1649, που δεν εκδικάστηκεακόμα). 30 'Οταν ηαιτήτριααποδέχτηκε το διορισμό της, είχε ήδη προσβάλει μεπροσφυγή την απόφασητης ΕΕΥ να μην της αναγνωρίσει την προϋπηρεσία της. Την προσφυγή της αυτή η αιτήτρια, όχι μόνο δεν απέσυρε, αλλά 35 εξακολούθησε να προωθεί μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης τηςαπόφασης. Υπό τις περιστάσεις, παρά το γεγονός ότι η αιτήτρια αποδέχτηκε το διορισμό της χωρίς ρητή επιφύλαξη όσον 40 αφορά το μισθό της, βρίσκω ότι η αιτήτρια σε κανένα στάδιο δεν αποδέχτηκε την απόφαση για μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας της, που αποτελεί το επίδικο θέμα,και επομένως δεναπώλεσε το έννομο της συμφέρον. 4255 Κονρρης,Δ. Κατσώνηχ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)Αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης, οι λόγοι που προβάλλονται γι' ακύρωση της επίδικης απόφασης, είναι ότι:

(1)Η ΕΕΥ ενήργησε σ' αντίθεση και αντιφατικά με 5 προηγούμενες αποφάσεις της και κατάπαραβίαση της αρχής της καλής πίστης ή της εμπιστοσύνης του κοινού προς τηδιοίκηση.

(2)Η ΕΕΥ ενήργησε κάτω από νομική πλάνη όσον ™ αφορά την ερμηνεία των προνοιών της ΚΔΠ 143/90, και ιδιαίτερατουΚανονισμού 13.

(3)Η επίδικη απόφαση παραβιάζει κτηθέντα δικαιώματα τωναιτητριων. 15 Δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι η προϋπηρεσία των αιτητριων σε παιδοκομικούς σταθμούς είχε, στο παρελθόν, αναγνωρισθεί από την ΕΕΥ, για σκοπούς αναπροσαρμογής μισθού. (Σχετικές επί του προκειμένου 20 είναι οι επιστολές που επισυνάφθηκαν από το δικηγόρο των αιτητριων ως Παραρτήματα Β1 και Β2 στη γραπτή του αγόρευση). Το όλο θέμα αφοράτην ερμηνεία των Κανονισμών 12 25 και 13της ΚΔΠ 143/90.Ηδιαφοράέγκειται στο αν με τον Κανονισμό 12 έπαψαν να ισχύουν, ανάμεσα σ' άλλα, και οι προηγούμενες αποφάσεις της ΕΕΥ, με τις οποίες αναγνωρίστηκε ηπροϋπηρεσία των αιτητριων, ή αν ηήδη αναγνωρισθείσα προϋπηρεσία τους διαφυλάσσεται με τον 30 Κανονισμό

1. Οι Κανονισμοί 12 και 13 της ΚΔΠ 143/90, έχουν ως ακολούθως: 35 "
2. Οι διατάξεις οποιωνδήποτε Κανονισμών ή οποιεσδήποτε διοικητικές πράξεις ή διοικητικές οδηγίες ή οποιαδήποτε υφιστάμενη τακτική που συγκρούεται με τις διατάξεις των Κανονισμών αυτών παύει να ισχύει από την ημερομηνία που αρχίζει η 40 ισχύς των Κανονισμών αυτών. 4256 4Α.Α.Δ. 5 , Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας Κοΰρρης, Δ.
3. Οι διατάξεις των Κανονισμών αυτών δεν επηρεάζουν το κύρος οποιασδήποτε απόφασης ή πράξης η οποία εκδόθηκε ή έγινε πριν απότην έναρξη της ισχύος των Κανονισμών αυτών και σύμφωνα με την οποία αναγνωρίστηκε οποιαδήποτε υπηρεσία εκπαιδευτικού λειτουργού ως υπηρεσία για σκοπούς προσαυξήσεων ή προαγωγής." Οι ισχυρισμοί που πρόβαλαν οι δικηγόροι για 10 υποστήριξη των θέσεων τους, είναι πανομοιότυποι μ' αυτούς που προβλήθηκαν στην υπόθεση 1054/90, στην οποία ο αδελφός Δικαστής κ. Πογιατζής στην απόφαση του, δίνοντας τη δική του ερμηνεία των πιο πάνω διατάξεων,είπε τα ακόλουθα: 15 "Αφού άκουσα τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων δικηγόρων των διαδίκων κατάληξα στο συμπέρασμα ότι οι πρόνοιες των Κανονισμών 12 και 13 μπορούν εύλογα να ερμηνευτούν κατά τρόπο που να μην 20 συγκρούονται μεταξύ τους. Οι κανονισμοί, οι διοικητικές οδηγίες και η υφιστάμενη τακτική που αναφέρονται στον Κανονισμό 12 είχαν γενική εφαρμογή και μαζί καθόριζαν το πλαίσιο του τότε ισχύοντος δικαίου αναφορικά με θέματα όπως είναι η 25 προϋπηρεσία και οι προσαυξήσεις των εκπαιδευτικών λειτουργών. Σκοπός του Κανονισμού 12 ήταν ναθέσει τέρμα εις την μέχρι τότε προσέγγιση των θεμάτων αυτών και να καθορίσει, μελλοντικά νέα προσέγγιση σύμφωνη με τις πρόνοιες των Κανονισμών του
4. Η 30 φράση 'διοικητικές πράξεις', μέσα στο κείμενο του Κανονισμού 12, θα πρέπει να ερμηνευτεί μέσα σ' αυτό το πλαίσιο και η ερμηνεία της να περιοριστεί σε πράξεις άλλες από τις ατομικές διοικητικές πράξεις που είχαν ήδη αποφασιστεί και καθορίσει δικαιώματα 35 προς όφελος των ευπαιδευτικών λειτουργών που αφορούσαν και των οποίων η ισχύς ρητά διαφυλάσσεται με τον Κανονισμό 13 που "ακολουθεί αμέσως μετά τον Κανονισμό
5. Η διασφάλιση του κύρους και, επομένως, της ισχύος των αποφάσεων ή 40 των πράξεων που εκδόθηκαν ή έγιναν πριν την έναρξη της ισχύος των Κανονισμών του 1990, που επήλθε με την πρόνοια του Κανονισμού 13, αφορά το μέλλον ώστε όσοι απέκτησαν μέσω αυτών δικαιώματα, να 4257 Κοΰρρης,Δ. Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)εξακολουθήσουν να τα απολαμβάνουν και μετά την έναρξη της ισχύος των νέων Κανονισμών. Διαφωνώ με την εισήγηση της ευπαίδευτηςδικηγόρουτης Επιτροπής ότι μοναδικός σκοπός της επιφύλαξης που περιέχεται στον Κανονισμό 12 είναι η αποφυγή της υποχρέωσης 5 που άλλως πως θα είχαν οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, κάτω από τον Κανονισμό 12, να επιστρέψουν στη Δημοκρατία τα ποσά των προσαυξήσεων που είχαν λάβει στο παρελθόν ως αποτέλεσμα διοικητικών αποφάσεων με τις οποίες τους είχε αναγνωριστεί 10 εκπαιδευτική προϋπηρεσία η οποία δεν αναγνωρίζεται πλέον για σκοπούς προσαυξήσεων κάτω από τους νέους Κανονισμούς του 1990. Δεν έχω αμφιβολία ότι τα οποιαδήποτε δικαιώματα 15 των Αιτητριων, αναφορικά με προσαυξήσεις στον μισθό τους λόγω της προϋπηρεσίας τους στους Παιδοκομικούς σταθμούς, η οποία τους έχει αναγνωριστεί πριν την έναρξη της ισχύος των Κανονισμών του 1990, καλύπτονται ^ από την 20 επιφύλαξη του Κανονισμού 13 και διασφαλίζονται για το μέλλον. Οι διατάξεις των Κανονισμών του 1990 δεν επηρεάζουν τα ήδη κεκτημένα δικαιώματα των Αιτητριων επί του προκειμένου. 25 Η Επιτροπή έχει παρερμηνεύσει τις πρόνοιες των Κανονισμών του 1990 και κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης έχει ενεργήσει κάτω από πλάνη αναφορικά με το δίκαιο που όφειλε να εφαρμόσει κατά τον καθορισμό των δικαιωμάτων των 30 Αιτητριων. Η επίδικηαπόφαση πάσχει ως εκτου λόγου αυτού και θα πρέπει να ακυρωθεί. Πλάνη ως προς το Νόμο οδηγεί πάντοτε σε ακύρωση: Liveri v. Republic

(1981)3C.L.R. 398". 35 Υιοθετώ τα όσα λέχθηκαν πιο πάνω, που εκφράζουν και τη δική μου άποψη ως προς την ερμηνεία των πιο πάνω Κανονισμών. Η φρασεολογία του Κανονισμού 13, που έπεται του Κανονισμού 12, είναι καθαρήόσοναφορά τη διαφύλαξη, ρητά: "... οποιασδήποτε απόφασης ή 40 πράξης" που έγινε πριν την έναρξη της ισχύος των Κανονισμών και "με την οποία αναγνωρίστηκε οποιαδήποτε υπηρεσία εκπαιδευτικού λειτουργού για 4258 4 ΑΛΛ. Κατσώνηκ.α.ν.Δημοκρατίας Κούρρης, Δ. σκοπούςπροσαυξήσεωνή προαγωγής.".ΟΚανονισμός 12 αναφέρεται σε Κανονισμούς, οδηγίες, τακτικές, εγκυκλίους καιπράξειςγενικούπεριεχομένου,μεβάση τις οποίες λαμβάνονταν, στο παρελθόν, οι διάφορες 5 διοικητικές αποφάσειςήατομικέςδιοικητικές πράξεις.Ο Κανονισμός 13 αναφέρεται σε συγκεκριμένες ατομικές διοικητικές πράξεις που λήφθηκαν σύμφωνα με το τότε ισχύον καθεστώς, και αφορούν την προϋπηρεσία εκπαιδευτικών λειτουργών. Οι δύο Κανονισμοί δεν 10 αλληλοσυγκρούονται. Ως αποτέλεσμα,ηπαρούσαπροσφυγή επιτυγχάνεικαι ηεπίδικηαπόφασηακυρώνεται.Καμιάδιαταγή γιαέξοδα. 15 Ηπροσφυγήεπιτυγχάνειχωρίςέξοδα. 4259