clr/1992/1992_4_4495.pdf

(1992)απόφαση που εξέδωσα στην ίδια αυτή προσφυγή στις 30/1/1991 (βλ. Ελισάβετ Παντελίδου ν. Δημοκρατίας

(1991)4 Α.Α.Δ. 373). 2. Σύμφωνα με το Αρθρο 3

(1)του περί Φορολογίας Ακινήτου 5 Ιδιοκτησίας Νόμουτου 1980 (Νόμος Αρ. 24/80),όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, επιβάλλεται και εισπράττεται κάθε χρόνο φόρος πάνω σ' όλη την ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη Δημοκρατία. Σύμφωνα δε με το Αρθρο 4 του ίδιου Νόμου, όλοι οι ιδιοκτήτες υποχρεούνται να 10 καταβάλουν το φόρο αναφορικά προς όλη την ακίνητη ιδιοκτησία τους. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Ανάμεσα σ' αυτές είναι η πρόνοια που εισήχθηκε με το Αρθρο 6(β) του Νόμου Αρ. 25 του 1981 ως παράγραφος (στ) του Αρθρου 18 των περί Φορολογίας Ακίνητης Ιδιοκτησίας 15 Νόμωντου 1980 έως

1. Η αιτήτρια έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η περίπτωση της καλύπτεται από την απαλλαγή που προνοείται στο πιο πάνω άρθρο, και ότι η περί του ^Ο αντιθέτου κρίση του Διευθυντή δεν είναι εύλογη, λαμβανομένων υπόψητων στοιχείων που είχε ενώπιον του. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ηπρόνοια του Αρθρου 18(στ)του Νόμου, ορθά ερμηνευόμενη, καθορίζει αριθμό προϋποθέσεων για την εφαρμογή της, οι οποίες πρέπει να ^ συνυπάρχουν σωρευτικά. Ανάμεσα σ" αυτές είναι (α) η άσκηση κατά κύριο λόγο, από το φυσικό πρόσωπο που είναι ο ιδιοκτήτης της γεωργικής ακίνητης ιδιοκτησίας, γεωργικής ή κτηνοτροφικής επιχείρησης, και (β) η διαμονή από το εν λόγω πρόσωπο μέσα στην περιοχή που βρίσκεται 30 η γεωργική ιδιοκτησία αναφορικά με την οποίααπαιτείται η απαλλαγή. Μετα στοιχεία πουτέθηκαν ενώπιον του απότηναιτήτρια, θα ήταν εντελώς παράλογο για το Διευθυντή να καταλήξει 35 στο συμπέρασμα ότι η αιτήτρια πληροί τις πιο πάνω δύο προϋποθέσεις ώστε να δικαιούται σε απαλλαγήσύμφωνα με το Αρθρο 18(στ) του Νόμου. 'Επεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του να μην εγκρίνει την αιτούμενη από την αιτήτρια απαλλαγή δεν ήταν μόνο εύλογα επιτρεπτή σ' 40 αυτόν,αλλά ήταν αναπόφευκτη. 4496 4 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α.
2. Με την έκδοση των Ειδοποιήσεων ημερομηνίας 23/10/82, Διευθυντής δεν είχε αποφασίσει αναφορικά με την απαίτηση της αιτήτριας για απαλλαγή, η οποία είχε υποβληθεί πολύ μεταγενέστερα με την εκπρόθεσμη ένσταση της αιτήτριας, ημερομηνίας 17/12/
3. Η έκδοση των επίδικων Ειδοποιήσεων με Κώδικα αρ. 1ως αρχικών και όχι ως αναθεωρημένων φορολογιών, ήταν εύλογη κάτω από τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Την απόρριψη της Ένστασης της αιτήτριας ακολούθησε η έκδοση των επίδικων φορολογικών Ειδοποιήσεων με Κώδικα αρ. 4 ο οποίος εφαρμόζεται σε τελικές φορολογίες για διευθέτηση ένστασης χωρίς συμφωνία. Αυτός είναι ο ορθός χαρακτηρισμός των επίδικων τελικών φορολογιών. Η ενέργεια του Διευθυντή να καθορίσει, μετά από την ένσταση της αιτήτριας, το ποσό του αντικειμένου του φόρου στο ποσό που το είχε καθορίσει είναι νόμιμη. Ο Διευθυντής ενήργησε επί του προκειμένου σύμφωνα με (α) την επιφύλαξη του εδαφίου

(5)του Αρθρου 20 των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων, η οποία διέπει τη βεβαίωση της επίδικης φορολογίας δυνάμει του Αρθρου 13

(3)των περί Φορολογίας Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμων και (β)το Αρθρο 13

(1)τωνπερί ΦορολογίαςΑκίνητης ΙδιοκτησίαςΝόμων. 25 # προσφυγή απορρίπτεται με£150έξοδα. Αναφερόμενη Υπόθεση: Παντελίδου ν.Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ.

1. 30 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Διευθυντή Εσωτερικών Προσόδων, με την οποία επιβλήθηκε στην 35 αιτήτρια φόρος ακίνητης ιδιοκτησίας για τα έτη 1980, 1981 και
2. Χρ. Τριανταφυλλίδης, γιατον αιτητή. 40 Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους καθ'ωνη αίτηση. Cur.adv. wit. 4497 Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ.: Ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση.Με την προσφυγή της αυτήη Αιτήτρια ζητάτην ακΰρωση της απόφασης του Διευθυντή Εσωτερικών Προσόδων (που στη συνέχεια θα αναφέρεται ως ο "Διευθυντής"), με την οποία επέβαλε σ' αυτή φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας για τα 5 έτη 1980, 1981 και

1. Στις 26/5/1981 ηΑιτήτρια υπέβαλε δήλωση στο έντυπο I.R.302 με την οποία παρέσχε στο Διευθυντή στοιχεία της ακίνητης ιδιοκτησίας της κατάτην 1/1/1980 καθώςκαιτης 10 αξίας μέρους μόνο της εν λόγω ιδιοκτησίας, κατά την ως άνω ημερομηνία. Παρέλειψε όμως να δηλώσει την αξία άλλων κτημάτων της για τα οποία είχε επίσης παράσχει στοιχεία με την εν λόγω δήλωση της, σημειώνοντας μόνο ότι τακτήματαεκείνα ήτανγεωργικά. Μεβάσητηδήλωση 15 της εκείνη και αναφορικά με όσα από τα δηλωθέντα κτήματα είχεδηλωθεί η αξίατους,σύμφωνα μετηδικήτης εκτίμηση, η Αιτήτρια πλήρωσε την ίδια μέρα τον αντιστοιχούντα φόρο ανερχόμενο σε £150,
2. Ο φόρος αυτός πληρώθηκε "αυτόματα", χωρίς ο Διευθυντής να 20 εκδώσει, αναφορικά με αυτό, οποιαδήποτε Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας. Τρεις μέρες αργότερα, με επιστολή της ημερομηνίας 29/5/81, η Αιτήτρια πληροφόρησε το Διευθυντή για την 25 αξία, κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα με τη δική της εκτίμηση, των κτημάτων της για τα οποία είχε παραλείψει να δηλώσει οποιαδήποτε αξία στη δήλωση που είχε υποβάλει στις 26/5/1981.Στην ίδιαεπιστολή τηςη Αιτήτρια ανάφερε ότι μέρος μερικών από τα εν λόγω 30 κτήματα της, τα οποίαπεριέγραφε και πάλιν ως γεωργικά, είχεαπαλλοτριωθεί ήεπηρεαστεί απόρυμοτομίες,χωρίςνα δώσει περισσότερες λεπτομέρειες. Ηδηλωθείσα αξία όλων των κτημάτων της Αιτήτριας, όπως εκτιμήθηκαν από την ίδιαστις δύοενλόγωδηλώσεις της,ημερομηνίας26/5/81 και 35 29/5/1981,ανερχότανστοσυνολικό ποσότων£789.000,
3. Στις 26/4/1982ο Διευθυντής με επιστολή του ζήτησεαπό την Αιτήτρια να παρουσιάσει ορισμένα στοιχεία για την περαιτέρω εξέταση του θέματος, τα οποία, όμως, η 40 Αιτήτρια παρέλειψε ναπαρουσιάσει. Έτσι,στις23/10/1982, ο Διευθυντής εξέδωσε και απέστειλε στην Αιτήτρια Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας ακίνητης ιδιοκτησίας, 4498 4ΑΛΛ. Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α. Πογιατζής, Δ. με κώδικα Φορολογίας αρ.1, για τα έτη 1980, 1981 και
4. Οι φορολογίες εκείνες επιβλήθηκαν με βάση τη συνολική αγοραία αξίαόλων τωνκτημάτωντης Αιτήτριας κατά την 1/1/80, όπως αυτή είχε δηλωθεί από την 5 Αιτήτρια. Αφού αφαιρέθηκεαπότον αναλογούντασ'αυτή φόρο το ποσό των £150,00, που είχε ήδη πληρωθεί στις 29/5/81, ο πληρωτέος φόρος καθοριζόταν στο ποσό των £981,00γιακάθεένααπό ταέτη 1980-
5. 10 Στις 17/12/1982 ο σύμβουλος της Αιτήτριας Φάνος Ιωνίδης, υπέβαλε, εκ μέρους της Αιτήτριας, εκπρόθεσμη ένσταση εναντίον των εν λόγω φορολογιών. Οι λόγοι και ο σκοπός τηςγραπτήςεκείνης ένστασης αναφέρονταιστην παράγραφο4ηοποίαέχειωςακολούθως: 15 20 25 30 "
6. Ενόψει της παρεξηγήσεως ήτις καλή τη πίστη έλαβεχώραν,παρακαλούμεν όπως δεχθήτετηντυπικώς εκπρόθεσμον ταύτην ένστασιν και λάβετε τελικήν απόφασιν επ' αυτής διά να δυνηθώμεν να χωρήσωμεν με την κατάθεσιν προσφυγής, καθότι φρονούμεν ότι ο φόρος βαρύνει και επιβάλλεται επί ιδιοκτησίας μη ούσης γεωργικής γης και ασχέτως της ιδιότητος του ιδιοκτήτου, παρά του οποίου δύναται μόνον να εισπραχθή. Τα κριτήρια δέον να είναι κατά πόσον η ιδιοκτησία συνίσταται εκ γεωργικής γης και ανεξαρτήτως του ποιος είναι ή πού διαμένει ο ιδιοκτήτης. Αι πρόνοιαι του άρθρου 38(στ) του Νόμου συνιστούν δυσμενή διάκρισιν και ενόψειτου γεγονότος ότι γεωργική γη ανήκουσα εις εκκλησιαστικά ιδρύματα σιωπηρώς δεν φορολογείται, φρονούμεν ότι και ιδιώται πολίται της Δημοκρατίας κατέχοντες γεωργικήν γήν δεν πρέπει να καταβάλλωσι φόρον επί τηςαξίας της." 35 Η εν λόγω ένσταση δεν έγινε δεκτή από το Διευθυντή, ως εκπρόθεσμη. Εναντίον της απόρριψης της καταχωρήθηκεαπότην Αιτήτρια ηπροσφυγήαρ. 6/
7. Με την απόφαση που εκδόθηκε στην προσφυγή εκείνη η άρνηση του Διευθυντή να δεχτεί την ένσταση ως 40 εκπρόθεσμη ακυρώθηκε με το αιτιολογικό ότι στις επίδικες Ειδοποιήσεις Επιβολής Φορολογίας δε διευκρινίζετο ότι ηΑιτήτρια έπρεπε να υποβάλει ένσταση ανδεσυμφωνούσε μετις επιβληθείσες φορολογίες. 4499 Πογιατζής,Δ. Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)Μετά την έκδοση της εν λόγω δικαστικής απόφασης, ο Διευθυντής, μέσα στα πλαίσια και για τους σκοπούς της εξέτασης της εν λόγω ένστασης της Αιτήτριας, απέστειλε σ' αυτήντην ακόλουθηεπιστολή ημερομηνίας20/10/1986: 5 "Κυρία, θέμα εκπρόθεσμη ένσταση κατά τικ επιβολής φορολογίας ακίνητηε ιδιοκτησίας γιατα έτη

1. 1981 και 1982 αναφ. φορολ.800000.810000.και
2. 10 Επιθυμώ να αναφερθώ στο πιο πάνω θέμα και να σας πληροφορήσω ότι, με βάση την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή σας με αρ.6/83 την οποία γνωρίζετε, η εκπρόθεσμη ένσταση σας έγινε 15 αποδεκτή. Για να μπορέσω να αποφασίσωεπί του ισχυρισμού σας ότι ορισμένα ακίνητα σας (αρ. εγγ. τίτλου Κ655, Κ1261, Ε45257,4340, 52 και Ε102) είναι γεωργικά και 20 δεν φορολογούνται στο Νόμο Ακίνητης Ιδιοκτησίας, παρακαλώ όπως μέσα σε ένα μήνα από σήμερα υποβάλετε τα πιο κάτω στοιχεία για να εξακριβώσω κατά πόσο τηρείτε τις πρόνοιες του άρθρου 18(στ)των Νόμων24/80-28/
3. 25 (α) Συμπληρωμένο έντυπο Π*
4. (β) Βεβαίωση του Γραφείου Κοινωνικών Ασφα­ λίσεων σχετικά με το είδος του επαγγέλματος 30 που εξασκείτε. (γ) Βεβαίωση από την Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία, δεικνύουσα την αξία των γεωργικών σας προϊόντων που διαθέσατε κάθε έτος κατά 35 τα πιο πάνω έτη ή βεβαίωση από οιανδήποτε άλλη πηγήσχετικά μετην αξίατων γεωργικών ή κτηνοτροφικών προϊόντων που διαθέσατε κατά τα πιο πάνω έτη. . 40 (δ) Οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που εσείς πιστεύετε ότι υποστηρίζει τον ισχυρισμό σαςότι εξασκείτε 4500 4Α.Α.Δ. Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α. Πογιατξής, Δ. το επάγγελμα του γεωργού." Η Αιτήτρια παρέλειψε να παρουσιάσει οποιοδήποτε από τα στοιχεία που της ζητήθηκαν,ο δε σύμβουλος της 5 Αιτήτριας, σε απαντητική επιστολή του προς το Διευθυντή, ημερομηνίας 27/10/1986, ανέφερε τα εξής: "Αξιότιμεκύριε, 10 15 Ελισάβετ Παντελίδου (Αρ. Φακ.
5. Αο. ΦορολογίαΓ 800001.810000και8200001 Αναφερόμεθα εις την επιστολήν σας της 20ης Οκτωβρίου, 1986, και κατ' εντολήν της κας. Παντελίδου,πληροφορούμεν υμάςως ακολούθως: (α) Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Λ.Γ. Σαββίδης διέταξε την αποδοχήν της υποβληθείσης εκπροθέσμως ενστάσεως. 20 25 30 35 40 (β) Δεν χρειάζεται παροχή ή προσκόμισις νέων στοιχείων ή πληροφοριών διότι οι λόγοι διά τους οποίους η κα. Παντελίδου ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να υποχρεωθή να καταβάλη φόρον ακινήτου ιδιοκτησίας επί γεωργικών κτημάτων δυνάμει των προνοιών του Νόμου 24 του 1980, εκτίθενται σαφέστατα εις τους Νομικούς Λόγους (Grounds of Law) οι οποίοι αναφέρονται εις την κατατεθείσαν προσφυγήν, ότι δηλαδή ο φόρος ούτος επιβάλλεται επί, και είναι στενώς συνδεδεμένος με την ιδιοκτησίαν (attaches to the land), ότι το κριτήριον επιβολής δέον να είναι η χρήσις και ποιότης της ιδιοκτησίας διά γεωργικούς σκοπούς και ουχί η επαγγελματική ιδιότης του ιδιοκτήτου, και ότι αι πρόνοιαι της παραγράφου (στ) του άρθρου 18 του νόμου δημιουργούν δυσμενή διάκρισιν και είναι συνεπώς αντισυνταγματικαί. (γ) Τα αιτούμενα εν τη επιστολή σας στοιχεία είναι εντελώς περιττά διά πολλούς λόγους, ο δε νόμος δεν διαλαμβάνει ότι το κριτήριον του κατά πόσον εν άτομον είναι γεωργός θα 4501 Πογιατζής, Δ. Παντελίδου ν.Δημοκρατίας κ.α.

(1992)αποφασίζεται βάσει της δηλώσεως του επαγγέλματος η οποία εγένετο εις το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ούτε και είναι υποχρεωμένος οιοσδήποτε ασκών γεωργίαν να παραδίδη το γέννημα του εις την Συνεργατικήν 5 τουχωρίου του, ιδίωςδετονελαιόκαρπον. (δ) Η κα. Παντελίδου εκαλλιέργει η ιδία με την βοήθειαν εργατών τους ελαιώνας της, εξόδευε χρήματα διάτην αγοράνλιπασμάτων, κλάδευμα 10 κ.τ.λ.,ως καιδι' αγοράννερού διάτηνάρδευσιν ως σας έχει ήδη δηλώσει. Περιπλέον κατέβαλλε κατ' έτος αγροφυλακήν εις το Συμβούλιον Στροβόλου. Η κα. Παντελίδου έδωσεν εις την επιστολήν τηςτης 29ης Μαΐου, 1981,οσαδήποτε 15 στοιχεία εσχετίζοντο με την καλλιέργειαν των κτημάτων τηςυπ'αυτής.

1. Η απαίτησίς σας να συμπλήρωση το εις αυτήν σταλέν φωτοτυποποιημένον έντυπον (το οποίον εν 20 παρόδω στερείται νομικού ερείσματος) συνεπάγεται καθαρήν απώλειαν χρόνου διότι ουδένα σκοπόν θα εξυπηρέτηση." Στις 7/6/1988, ενόψει της συνεχιζόμενης παράλειψης 25 της Αιτήτριας να υποβάλει οποιαδήποτε στοιχεία για υποστήριξη της ένστασης της, ο Διευθυντής εξέδωσε και απέστειλε στην Αιτήτρια τις ακόλουθες τελικές φορολογίες, με ΚώδικαΦορολογίαςαρ.4, γιατα έτη 1980 - 1982:30 Έτος Επιβλ.ΦόοοΓ ΦόρocΠληρ. Πληρ. Φόρος 1980 £2387,21 35 Επιβ. 10% £124.00 Σύνολο £2511,21 1981 £2372,21 £1147,19 £1364,02+τόκος 9% 4 0 Επιβ.10% £ 122.55 4502 4Α.Α.Δ. 5 Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α. Σύνολο £2494,76 1982 £2372,21 Πογιατζή;,Δ. £1146,67 £1348,09+τόκος 9% Επιβ. 10% £122.55 Σύνολο £2494,76 £1146,67 £1348,09+τόκος 9% Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των πιο πάνω 10 Ειδοποιήσεων, ο Διευθυντής δεν αποδέχτηκε τηναγοραία αξία των κτημάτων,όπως δηλώθηκε απότην Αιτήτρια και έλαβε υπόψη του, για σκοπούς υπολογισμού του φόρου, δική του εκτίμηση σύμφωνα με την οποία η συνολική αγοραία αξία των κτημάτων, κατά τον ουσιώδη χρόνο, 15 καθορίστηκε σε £1.616.470,00 αντί £690.820,
2. Όπως δε προκύπτει από την επεξηγηματική επιστολή, ημερομηνίας 7/6/1988, μετηνοποίαοΔιευθυντής συνόδευε την αποστολή των επίδικων Ειδοποιήσεων στην Αιτήτρια, ηαπαίτηση τηςΑιτήτριας γιααπαλλαγήαπό τη φορολογία 20 όσων από τα κτήματα της περιέγραφε ως γεωργικά, απορρίφθηκε από το Διευθυντή. Στην εν λόγω επιστολή του ο Διευθυντής αναφέρει επί του προκειμένου τα εξής σχετικά: 25 30 "Ενόψει του γεγονότος ότι παραλείψατε να υποβάλετε αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξετε τον ισχυρισμό σας, παρ' όλο που σας δόθηκε αρκετό χρονικό διάστημα για τούτο, πιστεύω ότι η περίπτωση σας δεν εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 18(στ) των Νόμων 24/80 - 33/87 τις οποίες δεν πληρείτε και έτσι αδυνατώ να απαλλάξω τα ακίνητα σας από την φορολογία ακίνητης ιδιοκτησίας, θεωρώντας ότι δεν ασκείτε κατάκύριο λόγοτο επάγγελμα του γεωργού." 35 Ο βασικότερος νομικός ισχυρισμός που ήγειρε η Αιτήτρια στην παρούσα προσφυγή αφορούσε την ισχυριζόμενη αντισυνταγματικότητα του άρθρου 18(στ) των περί Φορολογίας Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμων 1980 έως
3. Ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκεως αβάσιμος, 40 με την απόφαση που εξέδωσα στην ίδια αυτή προσφυγή στις 30/1/91 (βλ. Ελισάβετ Παντελίδου ν. Δημοκρατίας που δημοσιεύθηκε στον Τόμο

(1991)4Α.Α.Δ. 373). 4503 Πογιατζής, Δ. Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο οι προσβαλλόμενες φορολογίες ήταν, κάτω από τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, εύλογα επιτρεπτές στο Διευθυντή, λαμβανομένων υπόψη των λόγων ακύρωσης πουεπικαλείταιη Αιτήτρια στην προσφυγήτης. 5 Ένας από τους λόγους αυτούς αφορά την επιβολή επιβάρυνσης 10% και τόκου 9% πάνω στο ποσό του φόρου. Ο λόγος αυτός εγκαταλείφθηκε και αποσύρθηκε από το δικηγόρο της Αιτήτριας με τη συμπληρωματική γραπτή αγόρευση του ημερομηνίας 19/6/1992. Στο στάδιο 10 αυτό θα πρέπει επίσης να επισημάνω ότι δεν προβλήθηκε ισχυρισμός απότηνΑιτήτρια ότι οΔιευθυντής δενπροέβη στη δέουσα έρευνα,υπότις περιστάσεις. Πρέπει επίσης να πω ότι αν η Αιτήτρια επιτύχει στην ακύρωση των επίδικων φορολογιών, θα δικαιούται επίσης στη δήλωση 15 του Δικαστηρίου που ζητά στην παράγραφο "C" του αιτητικού της προσφυγής της, με την οποία να αναγνωρίζεται το δικαίωματης να επιστραφούν σ* αυτήν τα ποσά που πλήρωσε υπό διαμαρτυρίαν έναντι του φόρου πουτης επιβλήθηκε μετις επίδικες φορολογίες, για 20 να καταστήσει δυνατή τη μεταβίβαση μέρους των κτημάτων της σεάλλο πρόσωπο ή πρόσωπα. Ένας από τους νομικούς ισχυρισμούς της Αιτήτριας είναι ότι "ο φόρος που επιβάλλεται με τις πρόνοιες των 25 περί Φορολογίας Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμων 1980 1981 είναι στενά συνδεδεμένος με την ιδιοκτησία και δεν εξαρτάται από το επάγγελμα ή τον τόπο διαμονής του ιδιοκτήτη". Επομένως, λέγει η Αιτήτρια, ο Διευθυντής όφειλε να μην είχε επιβάλει φορολογία πάνω στη 30 γεωργική ακίνητη ιδιοκτησία της, οποιοδήποτε και αν ήταν το δικό της επάγγελμα και οπουδήποτε και αν κατοικούσε. Ο ισχυρισμός αυτός της Αιτήτριας είναι εντελώς 35 αβάσιμος και απαράδεκτος.Σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)του περί Φορολογίας Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου του 1980 (Νόμος αρ.24/80), όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, επιβάλλεται και εισπράττεται κάθε χρόνο φόρος πάνω σ' όλη την ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στη 40 Δημοκρατία. Σύμφωναδε με το άρθρο4 του ίδιουΝόμου, όλοι οι ιδιοκτήτες υποχρεούνται να καταβάλουντο φόρο αναφορικά προς όλη την ακίνητη ιδιοκτησία τους. 4504 4Α.Α.Δ. 5 Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α. Πογιατζής,Δ. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Ανάμεσα σ*αυτές είναι η πρόνοιαπουεισήχθηκε μετο άρθρο6(β)τουΝόμου αρ. 25 του 1981 ως παράγραφος (στ) του άρθρου 18 των περί Φορολογίας Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμων του 1980 έως 1981.Τοάρθρο 18(στ) έχει ως εξής: "18. Δεν επιβάλλεται ή εισπράττεται φόρος επί των ακολούθων: 10 13 2ο (στ) γεωργικής ακινήτου ιδιοκτησίας (εξαιρουμένων οιωνδήποτε οικοδομημάτων ή ετέρων κτισμάτων ή έργων) ανηκούσης εις φυσικόν πρόσωπον το οποίον ασκεί κατά κύριον λόγον γεωργικήν ή κτηνοτροφικήν επιχείρησιν και διαμένει εντός της περιοχής ένθα ευρίσκεται η γεωργική ιδιοκτησία η οποία χρησιμοποιείται υπό του ιδιοκτήτου αποκλειστικώς διά γεωργικούς ή κτηνοτροφικούς σκοπούς." Η Αιτήτρια έχει το βάρος να ικανοποιήσει το 25 Δικαστήριο ότι η περίπτωση της καλύπτεται από την απαλλαγήπου προνοείται στο πιο πάνω άρθρο,και ότι η περί του αντιθέτου κρίσητου Διευθυντή δεν είναι εύλογη, λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που είχε ενώπιον του. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η πρόνοια του άρθρου 18 30 (στ) του Νόμου, ορθά ερμηνευόμενη, καθορίζει αριθμό προϋποθέσεων για την εφαρμογή της, οι οποίες πρέπει να συνυπάρχουν συσσωρευτικά. Ανάμεσα σ' αυτές είναι (α)η άσκηση κατά κύριο λόγο, από το φυσικό πρόσωπο που είναι ο ιδιοκτήτης της γεωργικής ακίνητης ιδιοκτησίας, 35 γεωργικής ήκτηνοτροφικής επιχείρησης, και (β)ηδιαμονή από το ενλόγωπρόσωπο μέσα στη περιοχή που βρίσκεται η γεωργική ιδιοκτησία αναφορικάμετην οποία απαιτείται η απαλλαγή. 40 Με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του από την Αιτήτρια, θαήταν εντελώςπαράλογο για το Διευθυντή να καταλήξει στο.συμπέρασμα ότι ηΑιτήτρια πληροί τις πιο πάνω δύο προϋποθέσεις ώστε να δικαιούται σε απαλλαγή 4505 Πογιατξής,Δ. Παντελίδουν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)σύμφωνα με το άρθρο 18(στ) του Νόμου. Έπεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του να μην εγκρίνει την αιτούμενη από την Αιτήτρια απαλλαγή δεν ήταν μόνο εύλογα επιτρεπτήσ'αυτόν,αλλά ήταναναπόφευκτη. 5 Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Διευθυντής, κατά τον καθορισμό της αξίας των επίδικων κτημάτων κατά την 1/1/1980,συνυπολόγισε και την αξία οικοδομών που δεν είχαν μέχρι τότε περατωθεί, δεν παρέσχε, όμως, οποιαδήποτε στοιχεία ή λεπτομέρειες προς τεκμηρίωση 10 του ισχυρισμού της αυτού. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι ο λόγος αυτός δεν αναπτύχθηκε καθόλου από τον ευπαίδευτο δικηγόρο της Αιτήτριας είτε στις γραπτέςτου αγορεύσεις είτε στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Κρίνεται, ως εκ τούτου, αβάσιμος και 15 απορρίπτεται. Προβλήθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι οι φορολογίες που υποβλήθηκαν με την Ειδοποίηση του Διευθυντή, ημερομηνίας 23/10/1982, δεν έπρεπε να χαρακτηριστούν 20 από αυτόνως αρχικέςφορολογίες μεΚώδικααρ.1.Εφόσον είχαν προηγηθεί (α) η πληρωμή από την Αιτήτρια φόρου £150,00 μεβάσητηδήλωση της ημερομηνίας 26/5/1981, και (β)ηεξέτασηαπότοΔιευθυντήτηςαπαίτησηςτηςΑιτήτριας για απαλλαγή από τη φορολογία των κτημάτων της που 25 ήταν γεωργικά, οι Ειδοποιήσεις ημερομηνίας 23/10/1982, έπρεπε,κατάτηνΑιτήτρια,ναείχανεκδοθεί μεΚώδικα αρ.3 (όπως ήταντότε -Κώδικαςαρ.7όπως ισχύει σήμερα),που εφαρμόζεται στην περίπτωση αναθεωρημένων πρόσθετων φορολογιών. 30 Ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί για το λόγο ότι εδράζεται πάνω σε γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.Με την έκδοση των Ειδοποιήσεων ημερομηνίας 23/10/1982, ο Διευθυντής δεν είχε 35 αποφασίσει αναφορικά μετην απαίτηση της Αιτήτριας για απαλλαγή,ηοποία είχευποβληθεί πολύ μεταγενέστερα με την εκπρόθεσμη ένσταση της Αιτήτριας, ημερομηνίας 17/12/1982. Η έκδοση των επίδικων Ειδοποιήσεων με Κώδικα αρ.1 ως αρχικών και όχι ως αναθεωρημένων 40 φορολογιών, ήταν εύλογη κάτω από τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Την απόρριψη της Ένστασης της Αιτήτριας ακολούθησε η έκδοση των επίδικων 4506 4ΑΛΛ. Παντελίδου ν.Δημοκρατίαςκ.α. Πογιατζής,Δ. φορολογικών Ειδοποιήσεων με Κώδικα αρ.4 ο οποίος εφαρμόζεται σε τελικές φορολογίες για διευθέτηση ένστασης χωρίς συμφωνία. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο ορθός χαρακτηρισμός των επίδικων τελικών 5 φορολογιών. Η ενέργεια του Διευθυντή να καθορίσει, μετά από την ένσταση της Αιτήτριας, το ποσό του αντικειμένου του φόρου στο ποσό που το είχε καθορίσει είναι,κατά τηγνώμη μου,νόμιμη.Ο Διευθυντής ενήργησε επί τού προκειμένου σύμφωνα με (α) την επιφύλαξη του 10 εδαφίου

(5)του άρθρου 20 των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων, η οποία διέπει τη βεβαίωση της επίδικης φορολογίας δυνάμει του άρθρου 13

(3)των περί Φορολογίας Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμων και (β)το άρθρο 13

(1)* των περί ΦορολογίαςΑκίνητης Ιδιοκτησίας 15 Νόμων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή στο Διευθυντή. Η προσφυγή απορρίπτεται και οι επίδικες 20 φορολογίες επικυρώνονται. Η Αιτήτρια να πληρώσει £150,00έναντιτων εξόδων των Καθ'ωνηΑίτηση. Η προσφυγή απορρίπτεται με£150.- έξοδα. *13

(1)Οσάκις εις περιπτώσεις καθ' ας υπεβλήθηδήλωσις ακινήτου ιδιοκτησίας ο Διευθυντής έχει λόγους να πιστενη ότι η αξία της ακινήτου ιδιοκτησίας προσώπου τινός είναι μεγαλύτερα της αξίας, ως αύτη έχει νπολογισθή υπό του ιδιοκτήΐον, ο Διευθυντής δύναται, καθ'οιονδήποτε χρόνον εντός έξ ετών από της ημερομηνίας καθ'ην ο φόρος κατέστη πληρωτέος, να αναθεώρηση το ποσόν της αξίας της ακινήτου ιδιοκτησίας και το ποσόν του φόρου και να κοινοποίηση την απόφασίν του διά σχετικής ειδοποιήσεως προς το ενδιαφερόμενονπρόσωπον. 4507