(1992)30Νοεμβρίου, 1992 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΩΣΗΦΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση, (ΣννεκδικαζόμενεςΥποθέσειςΑρ. 478/90,480/90, 495/90,497/90,500/90,513/90,514/90,557/90, 563/90,571/90,572/90,574/90,583/90,586/90, 587/90,592/90,594/90, 600/90, 615/90και 620/90). Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο — Σννεκδίκαση — Δεν συνεπάγεται εξομοίωσητωνεπίδικωνθεμάτων. Διοικητικό Δίκαιο — ΓενικέςΑρχές — Χρηστή Διοίκηση —Τήρηση πρακτικών διοικητικών διαδικασιών — Ανεπιθύμητη η ύπαρξη 5 δυνατότητας αλλοίωσης των πρακτικών χωρίς να αφήνονται αποτυπώματα — Το γεγονός και μόνο τηςχρήσης μολυβιού δεν ανατρέπει την αυθεντικότητα πρακτικών, στην απουσία οποιουδήποτε άλλον στοιχείου. Αστυνομική Δύναμη — Προαγωγές— Τοπόρισμα ττς Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, περί καταγραφής των απόψεων των υπεύθυνων αξιωματικών για τους υφισταμένους τους— Διάκριση,διττή,των υπευθύνων αξιωματικών από τον προϊστάμενο τμήματος της δημόσιας υπηρεσίας. 15 Προσφυγή βάσει του Αρθρου 146 του Συντάγματος — Προσβαλλόμενες πράξεις — Η διαδικασία αναθεώρησης περιορίζεται στην κρίση της επίδικης απόφασης — Δεν συνιστά μέσο ελέγχου προγενέστερωνπράξεων. 20 Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος — Αόγοι 4520 4ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α. ακυρώσεως — Προκατάληψη — Αξιολόγηση υποψηφίων από συλλογικό όργανο — Συγγένεια μέλους προς υποψήφιο δεν υποδηλώνει από μόνη της προκατάληψη — Διαφυλάσσεται το δικαίωμα αυτοεξαίρεσηςτουμέλους. 10 Αστυνομική Δύναμη — Προαγωγές — Η παροχή ευκαιρίας στους Αστυνομικούς Διευθυντές να παρίστανται κατά την αξιολόγηση των υφισταμένων τους από το Συμβούλιο Κρίσεως συνιστά μη θεμελιώδη τύπο τηςδιαδικασίας. Αστυνομική Δύναμη — Προαγωγές— Προσωπική συνέντευξη —Τα αποτελέσματα της έχουν μόνο οριακή σημασία — Σε θέσεις προαγωγής γενικώς η συνέντευξη πολύ απέχει από του να αντισταθμίσει τη σημασία των υπηρεσιακών στοιχείων — ΟΚ.8 15
(2)των περί Αστυνομίας (Προαγωγές) Κανονισμών του 1989, Κ.Δ.Π. 52/89— Περιεχόμενοκαι ερμηνεία. Αστυνομική Δύναμη — Οι εμπιστευτικέςεκθέσεις("personalreports") προ του 1989 διακρίνονται από τις εμπιστευτικές εκθέσεις εν 20 γένει. Αστυνομική Δύναμη — Ταμέλη της οφείλουν υπακοή αποκλειστικά στην Πολιτεία,ως απρόσωπη αρχή, καιστις προσταγές του νόμου — Εντελώς,απαράδεκτη παρατήρηση σε έκθεσηαστυνομικού — 25 Επιβάλλεταιδιαγραφή της. Αστυνομική Δύναμη — Προαγωγές — Η έγκριση ανυπόστατης απόφασης του Αρχηγού από τον Υπουργό, με βάση τα στοιχεία που προμήθηισε οΑρχηγός,δεν τηδιασώζει. 30 35 40 Οι 20 συνεκδικαζόμενες προσφυγές είχαν κοινό αντικείμενο την αναθεώρησητης απόφασης του Αρχηγού της Αστυνομίαςγια την πλήρωση35 κενώνθέσεων Ανώτερου Υπαστυνόμουη οποία εγκρίθηκε από τον Υπουργό των Εσωτερικών καιδημοσιεύτηκε στις Εβδομαόιαίες Διαταγές της Αστυνομίας. Δύο από τις προσφυγές στρέφοντανεναντίοντου διορισμούτου συνόλουκαι οι υπόλοιπεςεναντίον αριθμούτωνενδιαφερομένωνμερών. Η θέση "Ανώτερου Υπαστυνόμου είναι θέση προαγωγής, ανοικτήμόνογιαΥπαστυνόμους. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικηαπόφαση, αποφάσισεότι: 45 ι. Η συνεκδίκασητων προσφυγών δεν συνεπάγεταικαι την 4521 s Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)εξομοίωση των επιδίκων θεμάτων. Οι συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους επιδιώκεται η ακύρωση της επίδικης απόφασης,όπως διατυπώνονται στις αγορεύσεις των διαφόρων αιτητών, δεν είναι οι ίδιοι. Σ' όλες όμως τις προσφυγές αμφισβητείται η εγκυρότητα της απόφασης 5 ως αντικείμενη προς το νόμο, γεγονός που συνταυτίζει την τύχη των προσφυγών σε σχέση με τη διάγνωση της νομιμότητας της πράξης στο βαθμό που συναρτάται με την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών και του νομικού πλαισίου για τη διενέργεια των προαγωγών. 10
- Είναι όντως ανεπιθύμητηητήρηση πρακτικών μετρόποπου να παρέχεταιηδυνατότητα αλλοίωσης τουκειμένου τους σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς να αφήνονταιαποτυπώματα της αλλοίωσης. Στην απουσία όμως οποιουδήποτε 15 στοιχείου που να δημιουργεί αμφιβολίες για την ορθή καταγραφή των απόψεων των υπεύθυνων Αξιωματικών, εν προκειμένω το γεγονός και μόνο της σημείωσης τους με μολύβι δεν δημιουργεί ερωτηματικά για την αυθεντικότητα των πρακτικώνπου είναι το κριτήριο για τον παραμερισμό 20 τους.
- Στην απόφαση Στυλιανού ν.Δημοκρατίας επισημαίνεται ότι δεν επιβάλλεται υποχρέωση για καταγραφήτων απόψεων των υπεύθυνων αξιωματικών για τους υφισταμένους τους. *$ Δεν αποκλείεται όμως ηκαταγραφήτους, ενώ τα μέσα που επιλέγονται για το σκοπό αυτό επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια τουαρμόδιουδιοικητικούοργάνου. Ο υπεύθυνος Αξιωματικός του αξιολογούμενου δεν 30 προΐσταται όλων των υποψηφίων που διεκδικούν προαγωγή, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του τμηματάρχη που προΐσταται τμήματος της δημόσιας υπηρεσίας, όπου η κρίση του για τους υποψηφίους έχει συγκριτικά ερείσματα. 35 Βάσει των σχετικών διατάξεων του Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου 1990 (βλ. Αρθρο 35
(4), Ν. 1/90, και Αρθρο 44
(3)τουκαταργηθέντοςΝ. 33/67),ο Προϊστάμενος υποβάλλει σύσταση για το ποιος είναι ο καταλληλότερος 40 υποψήφιος για προαγωγή, ενώ ο ρόλος του υπεύθυνου Αξιωματικού περιορίζεται στην αξιολόγηση του συγκεκριμένου υποψήφιου. 4522 4 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Αντωνίουκ.α. ν.Δημοκρατίαςκ.α.
- Τα προβλεπόμενα από τους κανονισμούς προσόντα για προαγωγή στη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου δεν θέτουν ως προϋπόθεσηεπιτυχία σεεξετάσεις για ανέλιξησε οποιαδήποτε κατώτερη βαθμίδατης Αστυνομίας. Το μόνο προσόν το οποίο απαιτείται είναι η κατοχή της θέσης του Υπαστυνόμου και ορισμένα άλλα προσόντα τα οποίακαι ταδύοκρίσιμα ενδιαφερόμεναμέρηκατείχαν. Η διαδικασία αναθεώρησης περιορίζεται στην κρίση της επίδικης απόφασης και δεν συνιστά μέσο για τον έλεγχο προγενέστερων ανεξάρτητωνδιοικητικώναποφάσεων.
- Συγγένεια μέλους συλλογικού οργάνου προς υποψήφιοδεν υποδηλώνει αφεαυτής προκατάληψη. Η θέση περί του αντιθέτουστις αποφάσειςSavva&Others v.Republic, Theoclitou andAnother v.Republic, δεν συμβιβάζεται μετη μεταγενέστερη νομολογία της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Διαφυλάσσεται πάντοτε το δικαίωμα προσώπου το οποίο μετέχει συλλογικού οργάνου να αποκλείσει τον εαυτότου από συμμετοχή σεαξιολόγηση πουαφοράάμεσατο συγγενή του εφόσον κρίνει τούτο αναγκαίο. Η απουσία εν προκειμένω δεν κατέστησε αδύνατη τη λειτουργία του Συμβουλίου Κρίσεως διότι παρέμειναν και μετείχαν κατά την αξιολόγηση του αδελφού δύο από τα τρία μέλη. Η εισήγηση ότι η συμμετοχή του εν λόγω μέλους στην αξιολόγηση των άλλων υποψηφίων αφαίρεσε τα εχέγγυα αμεροληψίας τουσώματος δεν ευρίσκει έρεισμα.
- Εξ αντικειμένου, η παρουσία των υπευθύνων σκοπεί στην ενημέρωση τους για την κρίση του Συμβουλίου για τους υφισταμένους τους καιόχι στη διατύπωση οποιασδήποτε άποψης. Ηαπουσία τους άφησε άθικτητησυγκρότηση του Συμβουλίου δεδομένου ότι δε μετέχουν σ* αυτή, είτε ως μέλη, είτε υπό συμβουλευτική ιδιότητα. Συνεπώς, διακρίνεται η παρούσα απότην υπόθεση Στεφάνου και Άλλος ν. Πανεπιστημίου Κύπρου. Η παροχή ευκαιρίας στους Αστυνομικούς Διευθυντές να παρίστανται κατάτην αξιολόγηση των υφισταμένων τους από το Συμβούλιο συνιστά μη θεμελιώδη τύπο της διαδικασίας, παρέκκλιση απότον οποίοδενεπιφέρει τηνακυρότητατης πράξης.
- Ηιδιάζουσα μορφή τωναστυνομικών καθηκόντων θέτει σε καθημερινή δοκιμασία την εκπλήρωση του αστυνομικού 4523 Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)καθήκοντοςκαιαποστολής. Αυτή η πραγματικότητα καθιστά τα υπηρεσιακά στοιχεία, που μέσα από τη δίνη του χρόνου προσλαμβάνουν απρόσωπο χαρακτήρα, πρωταρχικής σημασίας για την 5 αξιολόγηση των υπηρεσιών των αξιωματούχων της Αστυνομικής Δύναμης. Υπό το φως αυτών των δεδομένων τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης των υποψηφίων δεν μπορεί παρά ναέχουν μόνο οριακήσημασία. Ηνομολογία δενκαθορίζει,ούτε θαμπορούσε νακαθορίσει, ™ επακριβώς τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί σε συνεντεύξεις των υποψηφίων- υποστηρίζει όμως ότι για θέσεις προαγωγής η συνέντευξη είναι παράγοντας οριακής σημασίας και πολύ απέχει από του να αντισταθμίζει τη σημασίατωνυπηρεσιακώνστοιχείων. 15 Οι Κανονισμοί δεν προσδιορίζουν τη βαρύτηταπου μπορεί να αποδοθεί στη συνέντευξη, ούτε καν επιβάλλουν την πρόσκληση των υποψηφίωνσε συνέντευξη. Ο Κ. 8
(2)απλώς προβλέπει ότι το Συμβούλιο μπορεί εάν το αποφασίσει να 20 προσκαλέσει τουςυποψηφίουςσε συνέντευξη. Εάντοπράξει υποχρεούται να καταγράψει "τη γενική εντύπωση" του Συμβουλίου αναφορικά με την απόδοση των υποψηφίων. Αποτίμηση της συνέντευξης σε μονάδες και ο ανελαστικός προκαθορισμός της σημασίας της όχι μόνο δεν προβλέπεται 25 από τους Κανονισμούς, αλλά αντίκειται και στον Κ. 8
(2)που καθιστά τη γενική εντύπωση ως το επίμετρο της βαρύτητας της. Το έντυπο αξιολόγησης από το Συμβούλιο, που ετοιμάστηκε από τον Αρχηγό της αστυνομίας και εγκρίθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών, αφίσταται των 30 Κανονισμών, αφενός, και θέτει κριτήρια άλλα από τους Κανονισμούς γιατηναξιολόγηση των υποψηφίων, αφετέρου. Αποδίδεται βαρύτητα στη συνέντευξη δυσανάλογη προς τη σημασίαπουεξ αντικειμένου οπαράγοντας αυτός μπορείνα διαδραματίσει για την προαγωγή στη θέση Ανώτερου 35 Υπαστυνόμου.
- Το Συμβούλιο λειτούργησε κάτω από την πλάνη,την οποία δημιούργησε το έντυπο, ότι η συνέντευξη ήταναπαραίτητη προϋπόθεσηγια την αξιολόγηση των υποψηφίων, ενώ βάσει 40 των Κανονισμών είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας. Δεν απασχόλησε καθόλου το Συμβούλιο αν, ενόψει δικαιολογημένης απουσίας, η συνέντευξη μπορούσε να παρακαμφθεί και ο αιτητής της 594/90 να κριθεί βάσει των 4524 4 Α.ΑΛ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α. υπόλοιπωνυπηρεσιακώντου στοιχείων. 5 10 15 20 25 30 35 40
- Ηαξιολόγηση απότο Συμβούλιο έγινε μέσα σε εσφαλμένο πλαίσιο και βάσει εξωγενών στοιχείων, διαπίστωση που εκθεμελκόνει την αξιολόγηση από το Συμβούλιο. Με τη διαπίστωση αυτήκαταπίπτειτο ουσιωδέστερο στοιχείο στο οποίοστηρίχθηκε ηαπόφασητου Αρχηγού. Ηαπόφασητου Αρχηγού υπόκειται σε ακύρωσηκαιγιαένα ακόμαλόγο, την παράλειψητου να αιτιολογήσει ειδικάτην απόφαση του να επιλέξει τα ενδιαφερόμενα μέρη που δεν κατείχαν το πρόσθετο προσόν που προβλέπει ο Κ. 3
(3)έναντιτουαιτητήστηνπροσφυγή500/90πουτοκατέχει.
- Οι εμπιστευτικές εκθέσεις των μελών της Δύναμης που ετοιμάστηκαν πριν τους Κανονισμούς του 1989 είχαν αποκλειστικό σκοπό να διαπιστώσουν την ύπαρξη των προϋποθέσεων για τηνπαροχήπροσαυξήσεων στα μέλητης Δύναμης (ονομάζονται personal reports). Για το λόγο αυτό δεν ευσταθούν οι ενστάσεις των αιτητών στις Προσφυγές 495/90, 500/90, 557/90 και 583/90, ότι δεν αποδόθηκε στα "personal reports" η νενομισμένη σημασία που ενέχουν οι εμπιστευτικές εκθέσεις. Εξάλλου, παρατήρησησε έκθεση όπως σε αυτήν του αιτητή της 557/90 ("νομιμόφρων κυβερνητικός") είναι εντελώς απαράδεκτη στο βαθμό που εξαρτά την αξιολόγηση απότα πολιτικά φρονήματα του αξιολογουμένου. Τα μέλη της Αστυνομικής Δύναμης οφείλουν υπακοήαποκλειστικά στην Πολιτεία, ως απρόσωπη αρχή, και σης προσταγές του νόμου που οριοθετεί τα καθήκοντα τους. Στην προκειμένη περίπτωση η απαράδεκτη αξιολόγηση έγινε για σκοπούς προσαυξήσεων και δεν φαίνεται να έχει διαδραματίσει οποιοδήποτε ρόλο στην αξιολόγηση στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.Ό,τι επιβάλλεται είναι η διαγραφή της απαράδεκτης αναφοράς του 1985 από το φάκελο του αιτητή.
- Εφόσον η απόφασητου Αρχηγού κρίνεται ανυπόστατη,η έγκριση πουδόθηκεσ' αυτήμεβάσηταστοιχεία πουέθεσεο Αρχηγός ενώπιον του Υπουργού αφήνει αμετάβλητο το νομικό καθεστώςτης απόφασηςκαιδεντηδιασώζει. Ηεπίδικη απόφασηακυρώνεται χωρίςέξοδα. 4525 Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)Αναφερόμενες Υποθέσεις: Μακρίδης ν.Μιχαηλίδου (Αρ.1)
(1990)3Α.Α.Δ. 416Γεωργίουν.ΔήμουΑεμεσού(Αρ.4)
(1992)4Α.Α.Δ. 3225- 5 Στυλιανού ν.Δημοκρατίας
(1992)4Α.Α.Δ.2556· Constantinou v.Republic
(1984)3C.L.R. 498· \§ Σιάμπου και Άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1992)4Α.Α.Δ.1759· Παπαχαραλάμπους και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1989)3(B) Α.Α.Δ. 703- ' 15 LoucaandOthersv. Public ServiceCommission andOthers
(1989)3(A)C.L.R. 672Ρωμανού και Άλλος v.ΔήμουΛευκωσίας
(1990)3Α.Α.Δ. 3183Sawa andOthers v.Republic
(1988)3(A)C.L.R. 160· 20 TheoclitouandAnotherv. Republic
(1988)3(B)C.LR. 127V Στεφάνου και Άλλος v. Πανεπιστημίου Κύπρου
(1992)4 Α.Α.Δ. 25 3114Hadjieftychiou v.Republic
(1985)3C.L.R. 92V 30 Συμβουλίου της Επικρατείας, Απόφαση 1212/63, Ευρετήριον Νομολογίας ΣτΕ 196VJ970, Τόμος2, σελ.60, παράγ. 329Papatryfonos v.Republic
(1987)3C.L.R. 1882Tsangaroglou v.Republic
(1988)3C.L.R. 2570P.l.K. και Άλλοι v.Καραγιώργη καιΑλλων
(1992)3ΑΛΛ. 159Γεωργίου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας(Αρ.2)
(1989)3(Γ)Α.Α.Δ. 1822- 35 40 Αδαμίδης και Άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1992)4Α.ΑΛ. 528Papantoniou andAnotherv. Republic
(1983)3C.L.R.
- Προσφυγές. 45 Προσφυγές οι οποίες προσβάλλουν την απόφαση του 4526 4Α.Α.Δ. Αντωνίου κ.α.ν.Δημοκρατίας κ.α. Αρχηγού της Αστυνομίας για την πλήρωση 35 κενών θέσεων Ανώτερου Υπαστυνόμου η οποία εγκρίθηκε από τον Υπουργό των Εσωτερικών και δημοσιεύτηκε στις Εβδομαδιαίες Διαταγέςτης Αστυνομίας την28.5.
- 5 Λ. Παπαχαραλάμπονς, για τους αιτητές στις 478/90, 480/90,497/90,513/90,514/90 και574/
- 10 Α.Σ. Αγγελίδης, για τους αιτητές στις 495/90,500/90, 557/90 και583/
- Ρ.Σχίζας, γιατον αιτητήστην600/
- Π.Παπαγεωργίου, γιατον αιτητήστην620/
- Κ. Κονσιος, γιατους αιτητές στις 571/90,572/90,586/ 90και587/
- 20 Π.Σαρρής, γιατον αιτητήστην592/
- Α. Μάγος,γιατον αιτητήστην594/
- 25 Ε. Ευσταθίου, για τους αιτητές στις 615/90 και 563/
- Μ. Ευαγγέλου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους καθ' ων η αίτηση. Ε. Φλουρέντζος, γιατο Ε/ΜΑ.Παναγιώτου. 30 Αλ. Μαρκίδης, γιατο Ε/ΜΑ. Θεοφάνους. Μ. Βασιλείου, γιατο Ε/Μ Μ.Κουή. 35 Cur.adv.vult. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Οι 20 συνεκδικαζόμενες προσφυγές έχουν κοινό αντικείμενο την. αναθεώρηση της απόφασης του Αρχηγού της 40 Αστυνομίας για την πλήρωση 35 κενών θέσεων Ανώτερου Υπαστυνόμου η οποία εγκρίθηκε από τον 4527 Πικής, Δ. Αντωνίουκ.α. ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)Υπουργό των Εσωτερικών και δημοσιεύτηκε στις ΕβδομαδιαίεςΔιαταγές της Αστυνομίας την 28/5/90.Δύο από τις προσφυγές (586/90 και 587/90) στρέφονται εναντίον του διορισμού του συνόλου και οι υπόλοιπες εναντίον αριθμούτων ενδιαφερομένων μερών. 5 Η θέση Ανώτερου Υπαστυνόμου είναι θέση προαγωγής, ανοικτή μόνο για Υπαστυνόμους. Τα προσόντα για προαγωγή είχαν 191 Υπαστυνόμοι. Δύο από τα ενδιαφερόμενα μέρη υπηρετούσαν ως 10 Αναπληρωτές Ανώτεροι Υπαστυνόμοι πριν την έναρξη της ισχύος των Κανονισμών του 1989, θέση που τους παρείχε πλεονέκτημα βάσει του Καν. 11
(2)των περί Αστυνομίας (Προαγωγές) Κανονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π. 52/89), οι οποίοι θααναφέρονταιως οι Κανονισμοί. Για 15 την πλήρωση των θέσεων ακολουθήθηκε η διαδικασία η οποία διαγράφεται από τους κανονισμούς. Η αξιολόγηση των υποψηφίων παραπέμφθηκε σε πρώτο στάδιο στην Επιτροπή Αξιολόγησης (η Επιτροπή) η οποία συστάθηκε βάσει του Κ. 5 από τον Υπουργό 20 Εσωτερικών και απαρτίζετο από τους Α. Ποταμάρη, Βοηθό Αρχηγό της Αστυνομίας, Η. Φράγκο και Α. Σεϋμένη, ως μόνιμα μέλη, και με μεταλλασσόμενο τέταρτο μέλος, τον Αστυνομικό Διευθυντή της επαρχίας ή μονάδας στην οποία υπηρετούσε ο αξιολογούμενος 25 υποψήφιος. Η Επιτροπή προέβη στην αξιολόγηση ενός εκάστου των υποψηφίων (Κ. 6
(2)) σε ειδικό έντυπο που έτυχε της έγκρισης του Υπουργού των Εσωτερικών (Κ. 6
(3)). Οι υποψήφιοι αξιολογήθηκαν με βάση τα υπηρεσιακά τους στοιχεία και σύμφωνα με τα κριτήρια 30 που θέτει ο Κ. 6
(2). Ηαξιολόγηση ήταν ατομική για τον κάθε υποψήφιο. Τα πορίσματα της Επιτροπής για τους υποψηφίους στάληκαν (μέσω των οικείων Αστυνομικών Διευθυντών ή Διοικητών Μονάδων) στο τριμελές Συμβούλιο Κρίσεως (το Συμβούλιο) που συστάθηκε από 35 τον Υπουργό των Εσωτερικών βάσει του Κ. 7 για την κρίση των υποψηφίων. Το Συμβούλιο απάρτιζαν οι Α. Οικονόμου, Υπαρχηγός, Κ. Παπακώστας και Κ. Κλεάνθους, Ανώτεροι Αξιωματικοί. Το Συμβούλιο αποτελεί το δεύτερο στάδιο κρίσης των υποψηφίων για 40 προαγωγή στη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου. Το Συμβούλιο κάλεσε, με μια εξαίρεση, όλους τους 4528 4 ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α. ν.Δημοκρατίας κ.α. Πικής, Δ. υποψηφίους σε προσωπική συνέντευξη, όπως του παρέχεται ευχέρεια από τον Κ. 8
(2). Προσήλθαν όλοι οι υποψήφιοι εκτός του αιτητή στην 594/90 (Στ. Χαραλάμπους) ο οποίος απουσίαζε στο εξωτερικό για 5 ιατρικούς λόγους. Από τα στοιχεία που έχουν κατατεθεί συνάγεται ότι η απόφαση για την κλήση του σε συνέντευξη δεν περιήλθε σε γνώση του. Όταν ο αιτητής επέστρεψε στην Κύπρο, η διαδικασία πλήρωσης των θέσεων είχε συμπληρωθεί και το αίτημα του για να 10 παραστεί σε συνέντευξη ενώπιον του Συμβουλίου έμεινε ανικανοποίητο. Το Συμβούλιο προέβη στην αξιολόγηση των υποψηφίων σε ειδικό έντυπο το οποίο είχε εγκριθεί από 15 τον Υπουργό Εσωτερικών βάσει του Κ. 8
(4). Οι ισχυρισμοί οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε αριθμό προσφυγών (495/90, 500/90, 557/90 και 583/90) ότι το έντυπο στο οποίο έγινε αξιολόγηση διαφέρει από το εγκριθέν, δεν ευσταθούν. Διαπιστώνεται ουσιαστική 20 αντιστοιχία μεταξύ του εγκριθέντος εντύπου και του εγγράφου στο οποίο διενεργήθηκε η αξιολόγηση των υποψηφίων. Σύμφωναμε τις προδιαγραφέςτουεντύπου, η αξιολόγηση έγινε με αναφορά σε συγκεκριμένα προσόντα και ιδιότητες των υποψηφίων και 25 αποτιμήθηκε αριθμητικά με εκατοστιαίες μονάδες ανάλογα με την προκαθορισμένη βαρύτητα που αποδίδεται σε κάθε στοιχείο στο έντυπο. Μετά την ολοκλήρωση του έργου του, το Συμβούλιο σύστησε για προαγωγήτους επικρατέστερους (βάσει της βαθμολογίας 30 τους) εβδομήντα υποψηφίους, δηλαδή το διπλάσιο αριθμό των κενών θέσεων (Κ.8
(5)), στον Αρχηγό της Αστυνομίας στον οποίο εναποτίθεται η εξουσία για τη διενέργεια των προαγωγών των μελών της Δύναμης μέχρι και του βαθμού του Ανώτερου Υπαστυνόμου 35 (Άρθρο 13Α
(1)του Κεφ. 285, όπως τροποποιήθηκε από το Ν 69/87 και Κ.8
(6), Κ.Δ.Π. 52/89). Ο Αρχηγός της Αστυνομίας μετά από συνεκτίμηση και αξιολόγηση του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του, δηλαδή των υπηρεσιακών φακέλων των υποψηφίων,της 40 αξιολόγησης της Επιτροπής Αξιολόγησης και του Συμβουλίου Κρίσεως, καθώς και της σύστασης του τελευταίου σώματος και με βάση τα κριτήρια που 4529 Πικής, Δ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)καθορίζει ο Κ. 3
(2)(αξία, προσόντα και αρχαιότητα), προέβη, όπως αναφέρει, στην επιλογή των 35 ενδιαφερομένων μερών, τους οποίους έκρινε ως τους καταλληλότερους για προαγωγή. Η απόφαση του έτυχε της έγκρισης του Υπουργού των Εσωτερικών μετά από 5 διερεύνηση, όπως αναφέρεται στο κείμενο, του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του από τον Αρχηγό της Αστυνομίας. Μετά την προβλεπόμενη από το άρθρο 13Α
(1)του νόμου καιτου Κ.8
(6)έγκριση τουΥπουργού, η απόφαση του Αρχηγού δημοσιεύτηκε στις Εβδομαδιαίες 10 Διαταγές και άχθηκε σε γνώση των αιτητών, οι οποίοι προσέφυγαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και με ξεχωριστές αιτήσεις (20 προσφυγές) στο δικαστήριο με αίτημα την αναθεώρηση και επιδιωκόμενη θεραπεία την ακύρωσητης επίδικηςαπόφασης. 15 Η συνεκδίκαση των προσφυγών δε συνεπάγεται και την εξομοίωση των επιδίκων θεμάτων. (Μαχρίδης ν. Μιχαηλίδον (Αρ.1) (Πολιτική Έφεση 7901, αποφασίστηκε στις 30/5/90 και δημοσιεύθηκε στους 20 τόμους
(1990)3Α.Α.Δ.416), Γεωργίου ν.άήμονΛεμεσού (Αρ.4) (Υπ. αρ. 322/92 και 405/92, αποφασίστηκε στις 21/9/92 και δημοσιεύθηκε στους τόμους
(1992)4 Α.Α.Δ. 3225). Οι συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους επιδιώκεται η ακύρωση της επίδικης απόφασης, όπως 25 διατυπώνονται στις αγορεύσεις των διαφόρων αιτητών, δεν είναι οι ίδιοι. Σ* όλες όμως τις προσφυγές αμφισβητείταιηεγκυρότητατης απόφασηςως αντικείμενη προς το νόμο, γεγονός που συνταυτίζει την τύχη των προσφυγών σε σχέσημετη διάγνωση της νομιμότητας της 30 πράξης στο βαθμό που συναρτάται με την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών και του νομικού πλαισίου για τη διενέργεια των προαγωγών. Πρέπει να σημειώσουμε ότι μόνο σε δύο προσφυγές προσβάλλεται η προαγωγή και των 35 ενδιαφερομένων μερών. 35 (Προσφυγές 586/90και587/90).Και στις δυο παρατίθεται ως λόγος για ακύρωση της απόφασηςπλάνηπερί το νόμο (νομικά πεπλανημένη), ισχυρισμός που επιβάλλει την αναθεώρηση του νομικού βάθρου της απόφασης. Επομένως, εάν κριθεί ότι το θεμέλιο της απόφασης είναι 40 νομικά ανυπόστατο θα ακυρωθεί η απόφαση καθ' ολοκληρία και κατ* επέκταση η προαγωγή όλων των ενδιαφερομένων μερών. 4530 4ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ. ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ Πικής,Δ. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Ηπρώτηεπιφύλαξητου Κ. 6
(2)προβλέπει ότι κατάτην 5 αξιολόγηση των υποψηφίων η Επιτροπή συμβουλεύεται τον υπεύθυνο Αξιωματικό πόλεως, υπαίθρου ή κλάδου όπου υπηρετεί ο αξιολογούμενος. Ο τρόπος αναζήτησης των απόψεων των υπεύθυνων αξιωματικών,η αξιολόγηση και καταγραφή τους, δε ρυθμίζονται από τους 10 κανονισμούς. Στην έκθεση αξιολόγησης η γνώμη του υπεύθυνου Αξιωματικού σημειώνεται σε ξεχωριστή στήλη και σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αξιολόγησης, όπου διαφέρει από την κρίση των υπολοίπων μελών της Επιτροπής. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρίση του 15 υπεύθυνουΑξιωματικού, όπουδιαφορετική, καταγράφηκε με μολύβι, γεγονός που προκάλεσε τις ενστάσεις των αιτητών στις προσφυγές 495/90,500/90,557/90και583/90. Η ευχέρεια αλλοίωσης κειμένου αναγραφόμενου με μολύβι προσδιορίζει την ένσταση τους σε συνδυασμό με 20 τον κανόνα της χρηστής διοίκησης που επιβάλλει την τήρηση συγκροτημένων πρακτικών που να κατοπτρίζουν με ασφάλεια και σταθερότητα τα διαδραματισθέντα. Δεν έχει διατυπωθεί κανένας ισχυρισμός ότι τα έντυπα αξιολόγησης αλλοιώθηκαν ήότι εκθέτουν οτιδήποτε άλλο 25 από την αξιολόγηση του υπεύθυνου Αξιωματικού. Είναι όντως ανεπιθύμητη ητήρηση πρακτικών με τρόπο πουνα παρέχεται η δυνατότητα αλλοίωσης του κειμένου τους σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς να αφήνονταιαποτυπώματα της αλλοίωσης. Όμως, δεν έχει κατατεθεί ή επισημανθεί 30 οτιδήποτε που να υποδηλώνει κακή πίστη εκ μέρους της Επιτροπής, ή χρήση αυτής της μεθόδου καταγραφής των απόψεων του υπεύθυνου Αξιωματικού για οποιοδήποτε αλλότριο σκοπό. Στην απουσία οποιουδήποτε στοιχείου που να δημιουργεί αμφιβολίες για την ορθή καταγραφή 35 των απόψεων των υπεύθυνων Αξιωματικών το γεγονός και μόνο της σημείωσης τους με μολύβι δε δημιουργεί ερωτηματικά για την αυθεντικότητα των πρακτικών που είναι το κριτήριο γιατον παραμερισμό τους. 40 Άλλος 'λόγος που σχετίζεται με την καταγραφή των απόψεων των υπευθύνων Αξιωματικών (προβλήθηκε στις προσφυγές 495/90, 500/90,557/90 και 583/90) αφορά την παράλειψη ξεχωριστής καταχώρησης τους έστω και στις 4531 Πικής, Δ. Αντωνίουκ.α. ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)περιπτώσεις όπου αυτές συνέπιπταν μ' εκείνες της Επιτροπής. Δε συμφωνώ ότι ήταν απαραίτητη- η μέθοδος που επελέγη ήταν εξίσου πειστική για τη σημείωση των θέσεων τους. Τρίτος λόγος που προβλήθηκε για ακύρωση αναφορικά με τις εκτιμήσεις των υπεύθυνων 5 Αξιωματικών, αντινομικός σε κάποιο βαθμό με τον προηγούμενο,προσβάλλει την καταγραφήτους ενόψει της απουσίας νομοθετικής διάταξης που να το επιβάλλει (Προσφυγές 571/90, 572/90, 586/90, 587/90, 592/90 και 620/90). Και ο λόγος αυτός στερείται ουσίας. Στην 10 απόφαση Στυλιανού ν. Δημοκρατίας(Υπ. αρ. 40/91, αποφασίστηκε στις 17/7/92), επισημαίνεται ότι δεν επιβάλλεται υποχρέωση γιακαταγραφήτων απόψεων των υπεύθυνωναξιωματικώνγιατους υφισταμένουςτους.Δεν αποκλείεται όμως η καταγραφή τους, ενώ τα μέσα που 15 επιλέγονται για το σκοπό αυτό επαφίονταιστηδιακριτική ευχέρεια του αρμόδιουδιοικητικού οργάνου. Κανένας από τους προαναφερθέντες λόγους δεν καθιστά την διαδικασία που ακολούθησε η Επιτροπή 20 μεμπτή. Ηπαράλειψητης Επιτροπήςνααιτιολογήσει ειδικάτην κρίση της στις περιπτώσεις που αυτή αφίσταται της αξιολόγησης προϊσταμένου Αξιωματικού του 25 αξιολογούμενου προβλήθηκε ως λόγος για ακύρωση σε σειρά προσφυγών. (Προσφυγές 571/90, 572/90, 586/90, 587/90,592/90και620/90).Έρεισμαγιατην εισήγηση αυτή αντλείται από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που επιβάλλει την παροχήειδικής αιτιολόγησης εκ μέρους 30 της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας οποτεδήποτε αποκλίνει από τις συστάσεις του Προϊσταμένου του Τμήματος για τον καταλληλότερο των υποψηφίων για προαγωγή. (Constantinou v. Republic
(1984)3 C.L.R. 498, Σιάμπου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας(Συν. Υποθέσεις 35 αρ. 22/91, 35/91, 67/91, αποφασίστηκε στις 15/5/92 και δημοσιεύθηκε στους τόμους των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου
(1992)4Α.Α.Δ. 1759). Ο παραλληλισμός οοποίος επιχειρείται δεν ευσταθεί:
(1)Ο υπεύθυνος Αξιωματικός του αξιολογούμενου δεν προΐσταται όλων των υποψηφίων που διεκδικούν 4532 40 4ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α. Πικής, Δ. προαγωγή όπως συμβαίνει στην περίπτωση του τμηματάρχη που προΐσταται τμήματος της δημόσιας υπηρεσίας, όπου η κρίση του για τους υποψηφίους έχει συγκριτικάερείσματα. 5
(2)Βάσει των σχετικών διατάξεωντου Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου 1990 (βλ. άρθρο 35
(4), Ν 1/90, και άρθρο44
(3)τουκαταργηθέντοςΝ33/67),ο Προϊστάμενος υποβάλλει σύσταση για το ποιος είναι ο καταλληλότερος 10 υποψήφιος για προαγωγή, ενώ ο ρόλος του υπεύθυνου Αξιωματικού περιορίζεται στην αξιολόγηση του συγκεκριμένουυποψήφιου. Δε διαπιστώνεταιοποιοδήποτεκενό ήατέλεια στο έργο 15 της Επιτροπής με αναφορά σ' αυτό το λόγο για ακύρωση της επίδικηςαπόφασης. Στις Προσφυγές 586/90 και 587/90 προβάλλεται ως λόγος ακύρωσης η παράλειψη ενός από τα τρία μέλη της 20 Επιτροπής να προσυπογράψει την έκθεση αξιολόγησης του ενδιαφερόμενου μέρους Δαμιανού, όπως επιμαρτυρείται από το ίδιο το έντυπο αξιολόγησης. Η υπογραφή του εντύπου από τα μέλη της Επιτροπής δεν προβλέπεται από τους κανονισμούς και επομένως δε 25 συνιστά αναπόσπαστο στοιχείο του τύπου αξιολόγησης. Οι καθ'ων ηαίτησηαποδίδουν τηνπαράλειψησεαβλεψία εφόσον καιτατρία μέλητης Επιτροπήςήτανσύμφωνα με την αξιολόγηση. Δεν υπάρχει οτιδήποτε το οποίο να υποδηλώνει ασυμφωνία του τρίτου μέλους με την 30 αξιολόγηση της Επιτροπής η οποία κατατέθηκε ως ομόφωνη. Δε διαπιστώνεται ουσιώδης ατέλεια στην αξιολόγηση του ενδιαφερόμενου μέρουςΔαμιανού. Η κατάληξη στην οποία άγομαι είναι ότι η Επιτροπή 35 Αξιολόγησης διεκπεραίωσε το έργο της μέσα στο προβλεπόμενο απότους κανονισμούς πλαίσιο και άσκησε τα καθήκοντα της μέσα στα όρια της εξουσίας που της παρέχεταιαπό τονόμο καικανονισμούς. 40 ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΕΙΣΕΩΣ. ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Έχουμε ήδη απορρίψει ως ανεδαφικό τον ισχυρισμό 4533 Πικής,Δ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)ότι το Συμβούλιο Κρίσεως (το Συμβούλιο) προέβη σε αξιολόγηση των υποψηφίων σε έντυπο άλλο από το εγκριθέν. Ο αιτητής στην προσφυγή 563/90 υπέβαλε ότι τα 5 ενδιαφερόμενα μέρη Κουής και Κτωρής, ενδιαφερόμενα μέρη 7 και 18 αντίστοιχα, δεν είχαν τα απαιτούμενα προσόντα για προαγωγή επειδή δεν είχαν επιτύχει στις εξετάσεις που προβλέπονται για προαγωγή σε κατώτερες θέσεις της υπηρεσίας. Για το λόγο αυτό επιζητείται η 10 ακύρωσητουδιορισμούτους. Το Συμβούλιο συμπεριέλαβε και τους δυο υποψηφίους μεταξύτων συστηθέντων γιαπροαγωγή.Ταπροβλεπόμενα από τους κανονισμούς προσόντα για προαγωγή στη θέση 15 του Ανώτερου Υπαστυνόμου δε θέτουν ως προϋπόθεση επιτυχία σε εξετάσεις για ανέλιξη σε οποιαδήποτε κατώτερη βαθμίδα της Αστυνομίας. Το μόνο προσόν το οποίο απαιτείται είναι η κατοχή της θέσης του Υπαστυνόμου και ορισμένα άλλα προσόντα τα οποία και 20 τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη κατείχαν. Η διαδικασία αναθεώρησης περιορίζεται στην κρίση της επίδικης απόφασης και δε συνιστά μέσο για τον έλεγχο προγενέστερων ανεξάρτητων διοικητικών αποφάσεων. (Παπαχαραλάμπους και Άλλοι ν. Δημοκρατίας(Συν. 25 Υποθ. αρ. 686/86 κ.α., αποφασίστηκε στις 31/3/89 και δημοσιεύθηκε στους τόμους
(1989)3(B)Α.Α.Δ.703). Ένα από τα μέλη του Συμβουλίου, συγκεκριμένα ο κ. Παπακώστας, δεν έλαβε μέρος στην αξιολόγηση του 30 ενδιαφερόμενου μέρους Παπακώστα λόγω συγγένειας (αδελφός). Οι αιτητέςστις προσφυγές495/90,500/90, 557/ 90 και 583/90 υπέβαλαν ότι το μέλος του Συμβουλίου Παπακώστας έπρεπε να απόσχει από το σύνολο των αξιολογήσεων του Συμβουλίου. Η νομολογία ορίζει ότι 35 συγγένεια μέλους συλλογικού οργάνουπροςυποψήφιοδεν υποδηλώνει αφεαυτήςπροκατάληψη.(Βλ. Louca& Others v.Public Service Commission and Others(R.A. 777, 780, decided on 16/6/89), Ρωμανού & 'Αλλος v. Δήμου Λευκωσίας (Συν. Υπ. Αρ. 410/88 και 488/88, 40 αποφασίστηκε στις 29/9/90καιδημοσιεύθηκε στους τόμους
(1990)3Α.Α.Δ.3183) -Η θέση μουπερί τουαντιθέτου στις προηγούμενες αποφάσεις(Savva & Others v.Republic 4534 4 ΑΛΛ. 5 Αντωνίου κ.α.ν.Δημοκρατίαςκ.α. Πικής,Δ. (Consolidated Cases 88/86 - 160/86, 174/86, 184/86 & 230/ 86, decided on 30/1/88, publishedin
(1988)3(A) C.L.R. 160), Theoclitou and Another v. Republic(Consolidated Cases 294/86 & 297/86, decided on 25/6/88, published in
(1988)3 (B) C.L.R. 1271)) δε συμβιβάζεται με τη μεταγενέστερη νομολογία της ολομέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου). Έπεται ότι, στην απουσία θετικής μαρτυρίας ότι ο κ. Παπακώστας ήταν προκατειλημμένος υπέρ του αδελφού 10 του, δε θεμελειώνεται λόγος για τον αποκλεισμό του από το Συμβούλιο κατά την κρίση του αδελφού του και κατά μείζονα λόγο των άλλων υποψηφίων. Διαφυλάσσεται πάντοτε το δικαίωμα προσώπου το οποίο μετέχει συλλογικού οργάνου να αποκλείσει τον εαυτό του από 15 συμμετοχή σε αξιολόγηση που αφορά άμεσα το συγγενή του εφόσον κρίνει τούτο αναγκαίο. Η απουσία του δεν κατέστησε αδύνατη τη λειτουργία του Συμβουλίου διότι παρέμειναν και μετείχαν κατά την αξιολόγηση του αδελφού του δύο από τα τρία μέλη. Η εισήγηση ότι η 20 συμμετοχή τουκ. Παπακώσταστην αξιολόγηση των άλλων υποψηφίων αφαίρεσε τα εχέγγυα αμεροληψίας του σώματος δεν ευρίσκει έρεισμα και απορρίπτεται. Ας σημειωθεί ότι η αξιολόγηση του κάθε υποψηφίου ήταν ατομική. Το Συμβούλιο άλλωστε δεν ασκεί αποφασιστική 25 αρμοδιότηταγια την επιλογή των υποψηφίων.Το έργο του περιορίζεται στην προσωπική αξιολόγηση ενός εκάστου υποψηφίου. Η τελική σύσταση για αριθμό υποψηφίων διπλάσιο των κενών θέσεων έγινε αποκλειστικά μεβάσητη βαθμολογίατους. 30 Ο Κ. 8
(3)προβλέπει ότι οι Αστυνομικοί Διευθυντές ή Διοικητές Μονάδων κάθε υποψηφίου δύνανται να παρευρίσκονται ως παρατηρητέςκατάτην αξιολόγηση από το Συμβούλιο. Δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο που να 35 επιμαρτυρεί την παρουσίατους ήότι είχαν προσκληθεί να παρευρεθούν κατάτην αξιολόγηση των υφισταμένων τους. Ορισμένοι από τους αιτητές υπέβαλαν ότι η απουσία των προϊσταμένων τους κατά την αξιολόγηση τους συνιστά εκτροπή η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη. 40 (Προσφυγές 495/90, 500/90, 557/90 και 583/90). Εξ αντικειμένου, η παρουσία των υπευθύνων σκοπεί στην ενημέρωση τους για την κρίση του Συμβουλίου για τους υφισταμένους τους και όχι στη διατύπωση οποιασδήποτε 4535 Πικής, Δ. Αντωνίου κ.α. ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)άποψης. Ηαπουσίατους άφησεάθικτητησυγκρότηση του Συμβουλίου δεδομένου ότι δε μετέχουν σ' αυτή, είτε ως μέλη, είτε υπό συμβουλευτική ιδιότητα. Συνεπώς, διακρίνεται η παρούσα από την υπόθεση Στεφάνου και Άλλος ν. Πανεπιστημίου Κύπρου (Συνεκδικαζόμενες 5 Υποθέσεις 421/91, 450/91, εκδόθηκε 14/9/92)(Βλ. επίσης Hadjieftychiou v. Republic
(1985)3 C.L.R. 921, και Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείας 1212/63 - Ευρετήριον Νομολογίας Συμβουλίου της Επικρατείας 1961-1970, Τόμος 2, σελ. 60, πάρα. 329). Η παροχή ευκαιρίας στους 10 Αστυνομικούς Διευθυντές να παρίστανται κατά την αξιολόγηση των υφισταμένων τους από το Συμβούλιο συνιστά μη θεμελιώδη τύπο της διαδικασίας,παρέκκλιση από τον οποίοδενεπιφέρειτηνακυρότητατηςπράξης. (Papatryfonos v.Republic
(1987)3C.L.R., 1882, και Tsanga- 15 rogiou v. Republic (Case no. 582/87, decided on 22/12/88 publishedin
(1988)3C.L.R.2570). Η παρούσα υπόθεση διακρίνεταικαι απότην P.LK.και Άλλη ν. Καραγιώργη και Άλλων (Α.Ε. 1163, 1178, 1179, 20 αποφασίστηκε στις 14/2/91),όπου κρίθηκε ότι η παρουσία παρατηρητών των κοινοβουλευτικών κομμάτων στις συνεδρίες των συμβουλίων οργανισμών δημοσίου δικαίου ήταν αντισυνταγματική.Ηαντισυνταγματικότητα σ' εκείνη την περίπτωση προέκυπτε από την παραβίαση της 25 διάκρισης μεταξύ πολιτικής και διοικητικής εξουσίας, αφενός, και την άσκηση εποπτείας επί δημοσίων οργανισμών από αρχήάλληαπό το Υπουργικό Συμβούλιο, αφετέρου. 30 Ο σημαντικότερος λόγος που έχει προβληθεί για ακύρωση της επίδικης απόφασηςέγκειται στην αποτίμηση των κριτηρίων βάσει των οποίων αξιολογήθηκαν οι υποψήφιοι με ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία που δόθηκε στις συνεντεύξεις. Στις προσφυγές 563/90, 615/90 και 35 620/90 οι αιτητές υπέβαλαν ότι αποδόθηκε υπέρμετρη σημασία στις συνεντεύξεις, τόσο μεγάλη ώστε το αποτέλεσμα της κρίσης του Συμβουλίου να καθίσταται ακροσφαλές. Οι υποψήφιοι για προαγωγή ήσαν μέλη της Αστυνομικής Δύναμης με πολυετή υπηρεσία κατά τη 40 διάρκεια της οποίαςδοκιμάστηκανόλες οι ικανότητεςκαι ιδιότητες τους. Η ιδιάζουσα μορφή των αστυνομικών καθηκόντων θέτει σε καθημερινή δοκιμασία την 4536 4 ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α. ν.Δημοκρατίας κ.α. Πικής, Δ. εκπλήρωση του αστυνομικού καθήκοντος και αποστολής. Αυτή η πραγματικότητακαθιστά τα υπηρεσιακά στοιχεία, που μέσα από τη δίνη του χρόνου προσλαμβάνουν απρόσωπο χαρακτήρα, πρωταρχικής σημασίας για την 5 αξιολόγηση των υπηρεσιών των αξιωματούχων της Αστυνομικής Δύναμης.Υπό το φωςαυτώντων δεδομένων τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης των υποψηφίων δε μπορεί παρά να έχουν μόνο οριακή σημασία. Ηνομολογία δενκαθορίζει,ούτε θαμπορούσε να 10 καθορίσει, επακριβώς τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί σε συνεντεύξεις των υποψηφίων υποστηρίζει όμως ότι για θέσεις προαγωγής η συνέντευξη είναι παράγοντας οριακής σημασίας και πολύ απέχει από του να αντισταθμίζει τη σημασία των υπηρεσιακών στοιχείων. 15 (Σιάμπον και Άλλοι ν.Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Στα έντυπα αξιολόγησης προσδιορίζεται επακριβώς η σημασία των αποτελεσμάτων της συνέντευξης που περιλαμβάνει βάσει του Κ.8
(2)και εξέταση των γνώσεων 20 των υποψηφίων σεδιάφορα θέματα. Σύμφωνα με το έντυπο, στα αποτελέσματα της συνέντευξης δίδεται βαρύτητα ίση με το 45% της γενικής βαθμολογίας των υποψηφίων. Η βαθμολογία κατά την 25 συνέντευξη υποδιαιρείται σε πέντε κεφάλαια μεπροκαθο ρισμένη βαρύτηταως εξής: 30 (α)Αστυνομικήπρακτικήεφαρμογή 20 (β) Γενικές γνώσεις για επίκαιρα διεθνή γεγονότα καιγεγονότα πουαφορούν την Κύπρο. 10 (γ)Ικανότηταέκφρασης 5 (δ)Αυτοπεποίθηση/Αυτοέλεγχος 5 (ε)Εμφάνιση 5 35 40 45 4537 Πικής, Δ. Αντωνίου κ.α. ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)Είναι πράγματι παράδοξο ότι στη γνώση των υποψηφίων για την πρακτική εφαρμογή των καθηκόντων τους, όπως αποτιμάται κατά τη συνέντευξη, αποδίδεται βαρύτητα ίση με το 20% του συνόλου της βαθμολογίας, ενώ στην κατάρτιση στα αστυνομικά καθήκοντα, όπως 5 αυτή υποδηλώνεται απότα υπηρεσιακάτους στοιχεία και αξιολογούνται σε μεταγενέστερη στήλητου εντύπου, μόνο 5%. Οι Κανονισμοί δεν προσδιορίζουν τη βαρύτητα που 10 μπορεί να αποδοθείστη συνέντευξη, ούτε καν επιβάλλουν την πρόσκληση των υποψηφίων σε συνέντευξη. Ο Κ. 8
(2)απλώς προβλέπει ότι το Συμβούλιο μπορεί εάν το αποφασίσει να προσκαλέσει τους υποψηφίους σε συνέντευξη. Εάν το πράξει υποχρεούται να καταγράψει 15 "τη γενική εντύπωση" του Συμβουλίου αναφορικάμε την απόδοση των υποψηφίων. Η αποτίμηση της συνέντευξης σε μονάδες και ο ανελαστικός προκαθορισμός της σημασίας της όχι μόνο δεν προβλέπεται από τους Κανονισμούς, αλλά αντίκειται και στον Κ. 8
(2)που 20 καθιστά τη γενική εντύπωση ως το επίμετρο της βαρύτηταςτης.Τοέντυποαξιολόγησης από τοΣυμβούλιο, που ετοιμάστηκε από τον Αρχηγό της Αστυνομίας και εγκρίθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών, αφίσταταιτων Κανονισμών, αφενός,και θέτει κριτήρια άλλα από τους 25 Κανονισμούς για την αξιολόγηση των υποψηφίων, αφετέρου. Αποδίδεται βαρύτητα στη συνέντευξη δυσανάλογη προς τη σημασία που εξ αντικειμένου ο παράγοντας αυτός μπορεί να διαδραματίσει για την προαγωγήστηθέσηΑνώτερου Υπαστυνόμου. 30 Το έντυπο όχι μόνο εκδόθηκε κατ* αντίθεση προς τους Κανονισμούς, αλλά οδήγησε και στον εκτροχιασμό του Συμβουλίου από το έργο του που συνίσταται στην αξιολόγηση του συνόλου των στοιχείων των υποψηφίων 35 περιλαμβανομένης καιτης συνέντευξης όπου διενεργείται με βάσητα κριτήρια πουθέτει ο Κ. 8
(2). Εν κατακλείδιτο έντυπο ήταν αντινομικό επειδή προκαθόριζετηβαρύτητα που θα αποδιδόταν στα διάφορα στοιχεία αξιολόγησης των υποψηφίων κατ' αντίθεση προς τους κανονισμούς οι 40 οποίοι αφήνουντην αξιολόγηση των στοιχείων αυτών στο Συμβούλιο Κρίσεως. 4538 4 Α.Α.Λ. Αντωνίουκ.α,ν.Δημοκρατίας κ.α. Πικής, Δ. Χαρακτηριστική του αποπροσανατολισμού του Συμβουλίου ως προςτακαθήκοντατου είναι ηπερίπτωση του αιτητή στην 594/90. Ο αιτητής απουσίαζε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να υποστεί χειρουργική επέμβαση 5 κατά το χρόνο διενέργειας των συνεντεύξεων. Η πρόσκληση του αιτητή να παραστεί σε συνέντευξη έπεσε στο κενό, λόγω της απουσίας του και ούτε του γνωστοποιήθηκε. Αποτέλεσμα, ο αιτητής δεν αξιολογήθηκε καν από το Συμβούλιο. Είναι φανερόν ότι 10 το Συμβούλιο λειτούργησε κάτω από την πλάνη, την οποία δημιούργησε το έντυπο, ότι η συνέντευξη ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την αξιολόγηση των υποψηφίων, ενώ βάσει των Κανονισμών είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας. Δεν απασχόλησε καθόλου το 15 Συμβούλιο αν,ενόψει της δικαιολογημένης απουσίαςτου, η συνέντευξη μπορούσε να παρακαμφθείκαι ο αιτητήςνα κριθεί βάσειτων υπόλοιπωνυπηρεσιακώντου στοιχείων. Η κατάληξηστην οποία άγομαι είναι ότι η αξιολόγηση 20 από το Συμβούλιο έγινε μέσα σε εσφαλμένο πλαίσιο και βάσει εξωγενών στοιχείων, διαπίστωση που εκθεμελιώνει την αξιολόγηση από το Συμβούλιο. Με τη διαπίστωση αυτή καταπίπτει το ουσιωδέστερο στοιχείο στο οποίο στηρίχθηκε η απόφασητου Αρχηγού η οποία και πρέπει 25 να ακυρωθεί. ΗαπόφασητουΑρχηγού υπόκειταισεακύρωσηκαιγια ένα ακόμα λόγο, την παράλειψη του να αιτιολογήσει ειδικά την απόφαση του να επιλέξει τα ενδιαφερόμενα 30 μέρη που δεν κατείχαν το πρόσθετο προσόν που προβλέπει ο Κ. 3
(3). έναντι του αιτητή στην προσφυγή 500/90 που το κατέχει. (Γεωργίου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας(Αρ.2) (Υπ. Αρ. 213/84 κ.α.,αποφασίστηκε στις 31/7/89και δημοσιεύθηκε στους τόμους
(1989)3(Γ) 35 Α.Α.Δ. 1822, και Αδαμίδη και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (Συν. Υπ. Αρ. 904/90κ.α.,αποφασίστηκε στις 13/2/92και δημοσιεύθηκε στους τόμους
(1992)4Α.Α.Δ.528). Βέβαια, ο λόγος αυτός της ακύρωσης αφορά μόνο τα 40 ενδιαφερόμενα μέρη που δεν κατείχαν το- πρόσθετο προσόν. Πρέπει επίσης να επισημάνω ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών στις προσφυγές 583/90 και 592/90 ότι κατείχαν το πρόσθετο προσόν δεν ευσταθούν.Εκπαίδευση 4539 Πικής, Δ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)που υπολείπεται σε διάρκειατων 10 εβδομάδων δε μετρά για σκοπούς καθορισμού της περιόδου των 6 μηνών μετεκπαίδευσης στο εξωτερικό. (ΕπιφύλαξηΚ. 3
(3)). Θέλω να επισημάνω πριν τελειώσω με τα θέματα που 5 αφορούν την εγκυρότητα της διαδικασίας, ότι οι εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων στην προκείμενη περίπτωση δεν έχουν την ίδιαυπόσταση και σημασία που ενέχουν οι εμπιστευτικές εκθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Αναφερόμαστε στις εμπιστευτικές εκθέσεις 10 των μελών της Δύναμης που ετοιμάστηκαν πριν τους Κανονισμούς του 1989 και είχαν αποκλειστικό σκοπό να διαπιστώσουν την ύπαρξη των προϋποθέσεων για την παροχή προσαυξήσεων στα μέλη της Δύναμης (ονομάζονται personal reports). Για το λόγο αυτό δεν 15 ευσταθούν οι ενστάσεις των αιτητών στις Προσφυγές 495/90,500/90,557/90και 583/90,ότι δεν αποδόθηκεστα "personal reports" η νενομισμένη σημασία που ενέχουν οι εμπιστευτικές εκθέσεις. 20 Άλλος λόγος που αφορά τις εμπιστευτικές εκθέσεις είναι εκείνος που θέτει ο αιτητής στην Προσφυγή557/90 αναφορικά με το περιεχόμενο της έκθεσης του για το έτος 1985 όπου αναφέρεται ότι "αυτός είναι νομιμόφρων φιλοκυβερνητικός". Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι εφόσον 25 άλλαξε η Κυβέρνηση η πιο πάνω κρίση πρέπει να έχει επενεργήσει δυσμενώς γι' αυτόν.Ηπιο πάνω παρατήρηση είναι εντελώς απαράδεκτη στο βαθμό που εξαρτά την αξιολόγηση με τα πολιτικά φρονήματα του αξιολογούμενου. Τα μέλη της Αστυνομικής Δύναμης 30 οφείλουν υπακοή αποκλειστικά στην Πολιτεία, ως απρόσωπη αρχή, και τις προσταγές του νόμου που οριοθετεί τακαθήκοντατους. (Βλ. παρατηρήσειςστην Pa· pantoniou and Another v. Republic
(1983)3 C.L.R. 64). Στην προκείμενη περίπτωση η απαράδεκτη αξιολόγηση 35 έγινε, όπως έχουμε αναφέρει,για σκοπούς προσαυξήσεων και δε φαίνεται να έχει διαδραματίσειοποιοδήποτε ρόλο στην αξιολόγηση στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Ό,τι επιβάλλεται είναι η διαγραφή της απαράδεκτης αναφοράς του 1985 απότοφάκελοτουαιτητή. 40 Εφόσον ηαπόφασητουΑρχηγού κρίνεται ανυπόστατη, η έγκριση που δόθηκε σ' αυτή με βάση τα στοιχεία που 4540 4ΑΛΛ. Αντωνίουκ.α.ν.Δημοκρατίας κ.α. Πικής, Λ έθεσε ο Αρχηγός ενώπιον του Υπουργού αφήνει αμετάβλητο το νομικό καθεστώς της απόφασηςκαι δεν τη διασώζει. Ενόψει της διαπίστωσης ότι ηεπίδικηαπόφαση σ' όλη της την έκταση υπόκειται σε ακύρωση, δε θα 5 ασχοληθούμε με τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στις εκτιμήσεις της συγκριτικής αξίαςτωνυποψηφίων. Οι προσφυγές γίνονται αποδεκτές. Η επίδικηαπόφαση (και κατ' ακολουθία ο διορισμός των τριανταπέντε 10 ενδιαφερομένων μερών) ακυρώνεται στην ολότητα της βάσει του Αρθρου 146.4(β) του Συντάγματος. Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαταέξοδα. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται χωρίς έξοδα. 15 4541