(1992)11 Δεκεμβρίου, 1992 [ΠΙΚΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ Καθ'ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 247/92), Εκπαιδευτικοί Λειτουργοί — Πειθαρχική καταδίκη — Αίτημα για επανάνοιγμα της πειθαρχικής υπόθεσης λόγω παρατυπιών στην έρευνα που είχε προηγηθεί — Μη άμεση συνάρτηση της πειθαρχικής δίκης με τηνεγκυρότητα της έρευνας, Διοικητική πράξη — Βεβαιωτική — Μη γνωστοποίηση της προηγηθείσας εκτελεστής πράξης δεν αλλοιώνει τον χαρακτήρα τηςπροσβληθείσαςβεβαιωτικήςπράξης. 10 Με την προσφυγή αυτή, προσβλήθηκε απόφασητης Ε.Ε.Υ με την οποία απορρίπτετο αίτημα του αιτητή για επανάνοιγμα της πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του. OL καθ' ων η αίτηση πρόβαλαν προδικαστική ένσταση ότι η προσβληθείσα απόφαση ήταν βεβαιωτική προηγούμενης απόφασης της Ε.Ε.Υ με το ίδιο περιεχόμενο που είχε δοθεί εις απάντηση ίδιου αιτήματος του αιτητή. Ο δικηγόρος τουαιτητήυπέβαλε ότι ηπρώτηαπόφασηδεν είχε κοινοποιηθεί στον αιτητή και αυτό διαπιστωνόταν και από τα στοιχείαπουκατατέθηκανενώπιοντουΔικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: 1) Το κριτήριο για την απόδειξη (το βάρος φέρει η Διοίκηση) ~<: της γνωστοποίησης διοικητικής απόφασηςδεν είναι εκείνο 4648 15 20 Παπαδόπουλοςν.Δημοκρατίας 4 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 της ισορροπίας των πιθανοτήτων αλλά της βεβαιότητας (ενόψει της σπουδαιότητας τη γνωστοποίησης για την ενεργοποίηση του χρόνο των 75 ημερών) οπόταν αμφιβολίες που τείνουν να καταστήσουν την απόδειξη γνωστοποίησης αβέβαιηεπενεργούν υπέρ του πολίτη, όπως και στην προκειμένη περίπτωση. Η διαπίστωση αυτή (ότι δεν αποδείχτηκε γνωστοποίηση) δεν αλλοιώνει το βέβαιο χαρακτήρα της απόφασης της 14/10/91. "Οτι αποκαλύπτει είναι ότι ο αιτητήςθαμπορούσε ναπροσβάλει τηναπόφαση της 14/10/91 μεταγενέστερα της βεβαιωτικής απόφασης.Η γνωστοποίηση δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της διοικητικής πράξηςαλλά προϋπόθεση για την ενεργοποίηση του χρόνου των 75 ημερών που προβλέπει το Άρθρο 146.3 του Συντάγματος.Καταλήγωότι οβεβαιωτικόςχαρακτήρας τηςπράξηςκαθιστάτηνπροσφυγήαπαράδεκτη. 2) Η εγκυρότητα τηςπειθαρχικήςδίκηςδεσυναρτάταιάμεσα με την εγκυρότητα της πειθαρχικής έρευνας που προηγείται. Μόνο,όπου η δίκη εκτροχιάζεται λόγω της εκτροπής στη διενέργεια της διοικητικής έρευνας μπορεί να εγερθεί θέμα ακυρότητας της δίκης. Από τα στοιχεία τόυ φακέλου καταδεικνύεται ότι η δίκη ακολούθησε τη νενομισμένη διαδικασία, η καταδίκη εδράζεται στην παραδοχή του αιτητή και υποστηρίζεται από τις δηλώσεις του δικηγόρου ' χουκάκτου ίδιουτουαιτητήπρος μετριασμό της ποινής. Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Pieri v.Republic
(1983)3 C.L.R. 614Neophytouv.flepublic
(1964)C.L.R.280. 35 Προσφυγή. t Προσφυγή κατά της επιβολής της ποινής της πειθαρχικής μετάθεσης στον αιτητή μετά απόπαραδοχή του ότι διέπραξε δύο πειθαρχικά αδικήματαγια απρεπή 40 συμπεριφορά'εναντι συναδέλφωντου. Γ.Τριανταφυλλίδης, γιατοναιτητή. Α. Χριστόφορου,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους 4649 Παπαδόπουλοςν.Δημοκρατίας
(1992)καθ' ων ηαίτηση. Cur.adv. wit. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο 5 αιτητής, καθηγητής της σωματικής αγωγής, παραδέχτηκε τη διάπραξη δυο πειθαρχικών αδικημάτων για απρεπή συμπεριφορά έναντι συναδέλφων του και του επιβλήθηκε η ποινή της πειθαρχικής μετάθεσης. Μετά από αλλεπάλληλα διαβήματα για τη μετατροπή, για λόγους 10 υγείας, της ποινής που του υποβλήθηκε, η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας μετέτρεψε την τιμωρία του σε ποινήπροστίμου £750.Στην πειθαρχικήδίκηο αιτητής είχε εκπροσωπηθεί από 15 δικηγόρο. Ο αιτητής παραδέχτηκε τις δύο από τις τρεις κατηγορίες πουτου είχανπροσαφθεί· ητρίτηαπεσύρθη. Ο δικηγόρος της αρχής εξέθεσε τα γεγονότα που περιβάλλουν τις κατηγορίες και στη συνέχεια ακούστηκε ο δικηγόρος του ο οποίος επίσης αναφέρθηκε στα 20 περιστατικά της υπόθεσης και ανάπτυξε την επιχειρηματολογία του προς μετριασμό της ποινής. Μετά το δικηγόρο του αγόρευσε και ο ίδιος ο αιτητής για τον μετριασμό της ποινής του. Μετά την ολοκλήρωση των αγορεύσεων το πειθαρχικό σώμα εξέδωσε την απόφαση 25 του και επέβαλε την ποινή της πειθαρχικής^μετάθεσης, η οποία σε μεταγενέστερο στάδιο υποκαταστάθηκε με ποινή προστίμου. Μετά την παρέλευση 15 περίπου μηνών από την 30 καταδίκη του και με αφορμή τη διερεύνηση σοβαρής πειθαρχικής ή ποινικής υπόθεσης εναντίον ενός των παραπονουμένων στην πειθαρχική δίκη και συγκεκριμένα του Διευθυντή του σχολείου στο οποίο υπηρετούσε, ο αιτητής με γραπτό υπόμνημα (26/7/91) αποτάθηκε στην 35 Ε.Ε.Υ. με αίτημα την επανεξέταση της πειθαρχικής του καταδίκης "... και με γνώμονα ότι η αξιότιμος Επιτροπή παρεπλανήθη από τις ανυπόστατες και φανταστικές κατηγορίες του Γυμνασιάρχη Ανδρέα Παναγή ο οποίος και τότε κάτω από την ίδια ψυχολογική κατάσταση 40 συνέταξε εναντίον μου,υποχρεώνοντας και τον Γυμναστή Γεώργιο Πουργούρη να κάμει το ίδιο". ^Καταλήγοντας αναφέρει: 'Τέλος δε επικαλούμαι και τη μαρτυρία του 4650 4Α.Α.Δ. Παπαδόπουλοςν.Δημοκρατίας Πικής,Δ. τότε Βοηθού Διευθυντή στο Γυμνάσιο Παλλουριώτισσας ο οποίος μου ενεπιστεύθη ότι ο Γυμνασιάρχης Α. Παναγής κάλεσε στο γραφείο του χωριστά όλους τους Βοηθούς Διευθυντές και τους έδωσε κατευθύνσεις και οδηγίες για 5 το τι θαέλεγαν στον Ερευνών Λειτουργόν αλλά και στην Ε.Ε.Υ. Τότε δεν θέλησε να αναφέρω το όνομα του. Σήμεραελπίζω ότι θακαταθέσειγια αυτό." Μετά τη λήψη σχετικής γνωμάτευσης από το γραφείο 10 του Γενικού Εισαγγελέα, και εξέταση των στοιχείων του φακέλουτου αιτητή,ηΕ.Ε.Υ. έκρινε στις 14.10.91ότι δεν εδικαιολογείτο η αναθεώρηση "της προηγούμενης απόφασηςτης". 15 Σε μεταγενέστερο στάδιο την26/11/91ο δικηγόρος του αιτητή επανέλαβε το αίτημα για επανάνοιγμα της υπόθεσης μετο δικαιολογητικό ότι ο Ερευνών Λειτουργός πήρε τις καταθέσεις των μαρτύρων για τα πειθαρχικά αδικήματα στην παρουσία του παραπονούμενου (του 20 γυμνασιάρχη Α. Παναγή) γεγονός που συνιστά εκτροπή από τη νενομισμένη διαδικασία έρευνας ώστε να δικαιολογείται η ανάκληση της καταδίκης και επανεξέταση του όλου θέματος. Η Ε.Ε.Υ. έκρινε ότι: "Η πιθανολόγηση επηρεασμού μερικών απότους μάρτυρεςδε 25 δικαιολογεί επανεξέτασητης υπόθεσης",καιότι παρόμοιο αίτημα του κ. Παπαδόπουλου είχε απορριφθεί από το σώμα στις 14/10/91. Η απόφαση αυτή (10/1/92) που γνωστοποιήθηκε στον αιτητή την 14/1/92 αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής με αίτημα την ακύρωση της 30 για ελλειπή αιτιολογία, υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, αντίθεση με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και απουσίαδέουσαςέρευνας. Ο δικηγόρος της Δημοκρατίας ήγειρε ένσταση στο 35 παραδεκτό της προσφυγής λόγω του χαρακτήρα της εκκαλούμενης απόφασης.Ηθέση του είναι ότι η απόφαση είναι βεβαιωτική εκείνης της 14/10/91. Σύγκριση των δύο αιτήσεων,εκείνης τουαιτητήτης26/7/91 καιτουδικηγόρου του της 26/11/91 αποκαλύπτειότι οι δυο αιτήσεις είχαν το 40 ίδιο αντικείμενο, δηλαδή την ανάκληση της πειθαρχικής καταδίκης, και δεύτερο, είχαν ουσιαστικά κοινό πραγματικό υπόβαθρο. Κοινό ήταν επίσης το αντικείμενο των δύο διοικητικών αποφάσεων (της 14/10/91 και 4651 Πικής, Δ. Παπαδόπουλος ν.Δημοκρατίας
(1992)10/1/92), δηλαδή η αντιμετώπιση των διαδοχικών διαβημάτων του αιτητή για ανάκληση της καταδίκηςτου. Οι δύο αποφάσεις υπήρξαν ταυτόσημες. Ούτε παρενεβλήθη οποιαδήποτε νέα έρευνα που να οδηγεί στη γένεσηεκτελεστής πράξης. Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων η εισήγηση του δικηγόρου της Δημοκρατίας ότι η επίδικη απόφαση είναι βεβαιωτική της απόφασης της 14/10/91, ευσταθεί. (Τί συνιστά βεβαιωτική διοικητική απόφαση ή πράξη 10 εξηγείται μεταξύ άλλων στην Pieri v. Republic
(1983)3 C.L.R. 614). Συνεπώς, η ένσταση στο παραδεκτό της προσφυγής κρίνεται βάσιμη. Ο κ. Τριανταφυλλίδης υπέβαλε ότι δεν υπάρχει 15 οτιδήποτε στα στοιχεία που κατατέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου που να βεβαιώνει ότι η απόφαση της 14/10/91 περιήλθε σε γνώση του αιτητή. Πράγματι δεν έχει κατατεθεί οτιδήποτε το οποίο να επιμαρτυρεί γνωστοποίηση της απόφασης της 14/10/91. Προβάλλει 20 όμως το εύλογο ερώτημα γιατί υποβλήθηκε νέο αίτημα αφού εκκρεμούσε παρόμοιο αίτημα ενώπιον των αρχών. Αν ήταν να πιθανολογήσω μια απάντηση σ' αυτό το ερώτημα αυτή θα ήταν ότι υποβλήθηκε η δεύτερη αίτηση επειδή έγινε γνωστή ηαπάντησηστην πρώτη.Το κριτήριο 25 όμως για την απόδειξη (το βάρος φέρει η Διοίκηση) της γνωστοποίησης διοικητικής απόφασης δεν είναι εκείνο της ισορροπίας των πιθανοτήτων αλλά της βεβαιότητας (ενόψει της σπουδαιότητας της γνωστοποίησης για την ενεργοποίηση του χρόνου των 75 ημερών) οπόταν 30 αμφιβολίες που τείνουν να καταστήσουν την απόδειξη γνωστοποίησης αβέβαιη επενεργούν υπέρ του πολίτη, όπως και στην προκείμενη περίπτωση. (Costas Neophytou v. Republic
(1964)C.L.R. 280, 284). Η διαπίστωση αυτή (ότι δεν αποδείχτηκε γνωστοποίηση) δεν αλλοιώνει 35 το βέβαιο χαρακτήρα της απόφασης της 14/10/91. 'Οτι αποκαλύπτει είναι ότι ο αιτητής θα μπορούσε να προσβάλει την απόφαση της 14/10/91 μεταγενέστερα της βεβαιωτικής απόφασης. Η γνωστοποίηση δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της διοικητικής πράξης αλλά προϋπό- 40 θέσηγια την ενεργοποίηση του χρόνου των 75 ημερών που προβλέπει το Άρθρο 146.3 του Συντάγματος. Καταλήγω ότι ο βεβαιωτικός χαρακτήρας της πράξης καθιστά την 4652 5 4ΑΛ.Δ. Παπαδόπουλοςν.Δημοκρατίας Πικής,Δ. προσφυγήαπαράδεκτη. Συμπληρωματικά μπορεί να λεχθεί ότι τίποτε δεν τέθηκε ενώπιον των αρχών που να δικαιολογούσε την 5 ανάκληση της καταδίκης.Ούτε ενώπιον των αρχών, ούτε ενώπιον του δικαστηρίου τέθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του αιτητήγια τη διαδικασία διερεύνησης των καταγγελιών. Οι καταθέσεις των μαρτύρων δεν αποκαλύπτουν οτιδήποτε άλλο από 10 την αλήθεια. Αντίθετα, η παραδοχή του αιτητή και η έκθεση των περιστατικών της υπόθεσης από τον ίδιο και το δικηγόρο του επιβεβαιώνουν όχι μόνο ταγεγονότα που στοιχειοθετούν τα πειθαρχικά αδικήματα αλλά και τις συνθήκες πουτα περιβάλλουν. 15 Εν πάση περιπτώσει, η εγκυρότητα της πειθαρχικής δίκης δε συναρτάται άμεσα με την εγκυρότητα της πειθαρχικής έρευνας που προηγείται. Μόνο όπου η δίκη εκτροχιάζεται λόγω της εκτροπής στη διενέργεια της 20 διοικητικής έρευνας μπορεί να εγερθεί θέμα ακυρότητας της δίκης. Από τα στοιχεία του φακέλου καταδεικνύεται ότι η δίκη ακολούθησε τη νενομισμένη διαδικασία, η καταδίκη εδράζεται στην παραδοχή του αιτητή και υποστηρίζεται από τις δηλώσεις του δικηγόρου του και 25 του ίδιουτουαιτητήπρος μετριασμό τηςποινής. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιμεέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. 4653