clr/1992/1992_4_4722.pdf

(1992)18Δεκεμβοίου,1992 [ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ LEFKARITIS BROS MARINE LTD., Αιτητές, v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΔΩΝ, Καθ'ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 282/91). Φορολογία — Οι περί Παρακρατήσεως Φόρου από τις Αποδοχές Κανονισμοί τον 1964 και 1973 — Παράγραφοι 5 και 6 — Αποκοπή φόρου από τις αποδοχές των μισθωτών — Υποχρέωση εργοδότη — Δικαίωμα Εφόρου ναπροσδιορίζει ανα πάσα στιγμή τον φόρο που θα έπρεπε να αποκοπεί — Δικαίωμα να απαιτήσει * την καταβολήτου φόρου. Φορολογία — Οπερί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμος — Άρθρο 23

(1)— Ηπροθεσμία τωνέξηχρόνων αφορά στην επιβολή του φόρου και όχι στην είσπραξη του —Δενυπάρχει περιοριστική 10 προθεσμία για τηνείσπραξη φόρου. Φορολογία — Φορολογία Εισοδήματος — Ο φόρος αποτελεί αναγκαστική παροχή του ιδιώτη προς το κράτος —Η φύση της φορολογικής σχέσης είναι δημόσια και δεν διέπεται από τις αρχές 15 τον ιδιωτικού δικαίου — Οποιαδήποτε συμφωνία δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση καταβολήςτου φόρου. Η αιτήτριαεταιρείαστράφηκεμε την προσφυγή της κατά της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων 20 να αποκτήσει από αυτήόπως καταβάλλειτο φόροεισοδήματος του μισθωτού της Κώστα Γιωργαλλά για τα έτη 1979, 1980 και 1981 που παρέλειψενα του παρακρατήσει απότις αποδοχές του. Η απόφασητου καθ' ου η αίτηση βασίστηκε στις πρόνοιες του 4722 4ΑΛ.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Lefkaritis BrosMarine Ltd v.Δημοκρατίας Αρθρου 52 των Περί Φορολογίας ΕισοδήματοςΝόμων 1961- 1981 και στις παραγράφους5 και6 τωνπερί ΠαρακρατήσεωςΦόρου από τις Αποδοχές Κανονισμών του 1964 και 1973. Ηαιτήτρια εταιρεία μέσωτουδικηγόρουτηςυποστήριξε πωςείχε συμφωνήσει με το Γραφείο Φόρου Εισοδήματος πως αυτοί θα στρέφονταν προσωπικά εναντίον των φορολογουμένων. Όσον δε αφορούσε στηνπληρωμήτου φόρουγιατο 1979 υποστήριξε πως σύμφωναμε το Αρθρο 23

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρου Νόμου αυτή ήταν παράνομη γιατί δεν επιτρέπεται η είσπραξη φόρου εισοδήματος μετά προθεσμία έξη χρόνων. Επίσης τέθηκεο ισχυρισμός πωςεφόσον γιαέξηχρόνια δενζητήθηκε η πληρωμή του φόρου ήταν κατά παράβαση του Δικαίου τηςΕπιείκειας που ζητείτοπληρωμήμετάτηνπάροδοτόσων χρόνων. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι: 1)Από τολεκτικό των Κανονισμών 5και6,προκύπτειη σαφής ερμηνεία πως ο εργοδότης "οφείλει" έχει δηλαδή επιτακτικό καθήκον, να αποκόπτει από τις αποδοχές μισθωτού που υπερβαίνουν τοποσό των ελεύθερων φόρου αποδοχών και ο Έφορος έχει το "δικαίωμα", καθ' οιονδήποτε χρόνο, να προσδιορίσει το ολικό ποσό του φόρου, ο οποίος έπρεπε να είχε παρακρατηθεί ή παρακρατήθηκε και να αποστείλει έγγραφο ειδοποίηση προς τον εργοδότηκαινα "απαιτεί" απόαυτόντηκαταβολή του προσδιορισθέντος φόρου. Η αιτήτρια όφειλε, αλλά παράλειψε να εκτελέσει το καθήκον της και δεν απόκοψε το σχετικό φόρο από τις αποδοχές του μισθωτού της. ΟΈφορος ενέργησε σύμφωνα με τις πρόνοιες των πιο πάνω Κανονισμών και προσδιόρισε, κατάτηνκρίση του, το ολικό ποσό τουφόρου το οποίο η αιτήτρια όφειλε, αλλά παράλειψε να παρακρατήσει καιαπέστειλε τησχετική ειδοποίηση, με την οποίααπαιτούσεαπότηναιτήτριατηνκαταβολήτουφόρου μέσασε τακτή προθεσμία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο πάνω πρόνοιες των κανονισμών δίδουν πλήρη κάλυψη στις πράξεις του Εφόρου. 2)Ταπερί συνάψεως συμφωνίας μηεισπράξεως φόρουαπότην αιτήτρια,δεν μπορούν ναευσταθήσουν. Είναι φανερόαπό 4723 Lefkaritis Bros Marine Ltd v.Δημοκρατίας

(1992)το Παράρτημα 3 στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της αιτήτριας, πως η συμφωνία στην οποία αναφέρθηκε το γραφείο του φόρου εισοδήματος, ήταν η συμφωνία αποστολής μέσα σε 15 μέρες των στοιχείων πουζητήθηκαν με την επιστολή του τμήματος ημερ. 101.81, προφανώςτις 5 καταστάσεις των Κυπρίων ναυτικών,προς συμμόρφωση με το διάταγμα του Δικαστηρίου. Το παράρτημα 2 δεν αποδεικνύει τη σύναψη της ισχυριζόμενης συμφωνίας, την οποία εξάλλου ο καθ' ου η αίτηση δεν είχε, εν πάση περιπτώσει,δικαίωμααπό το Νόμονασυνάψει. 10 3) Εξίσου ανυπόστατος είναι και ο ισχυρισμός πως οΈφορος δεν είχε δικαίωμα να απαιτήσει από την αιτήτρια να καταβάλλει τους φόρους μέσα σε προθεσμία μεγαλύτερη των έξι χρόνων, γιατί ηπροθεσμία πουτάσει το Αρθρο 23 15

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου, αφορά την επιβολή της φορολογίας και όχι την είσπραξη. Σε ότι δε αφορά την είσπραξη φορολογίας, δεν υπάρχει περιοριστική προθεσμίαπουναεπιβάλλεται απότοΝόμο. Ηχρονική προθεσμία μέσα στην οποίαο εργοδότης οφείλει να καταβάλλει στο Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων το φόρο εισοδήματος, με βάση τον Καν. 6

(3), ανωτέρω, ορίζεται από το Διευθυντή στην έγγραφη ειδοποίησηπουαποστέλλεται στον εργοδότη. 20 25 4) Τέλος, σχετικά με την εισήγηση πως το Δίκαιο της Επιείκειας εμποδίζει τον καθ' ου η αίτηση να ζητήσει την πληρωμή του φόρου από την αιτήτρια μετά την πάροδο τόσων χρόνων, ηαπάντησηδίδεταιστηπροσφυγήαρ.556/90, 30 Γεώργιος Σαββίδης ν. Διευθυντού Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων χ.α., ημερ. 17.4.92, την οποία υιοθετώ. Στην υπόθεση αυτή διευκρινίζεται, επίσης, πως έστω και αν γίνει οποιαδήποτε συμφωνία έξω από τις πρόνοιες του Νόμου, τέτοια συμφωνία δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση 35 καταβολήςοφειλόμενου φόρου. Το νομικό δόγμα του estoppel που επικαλείται ο Αιτητής δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δέσμιας αρμοδιότητας, όπως είναι ηπαρούσα. Ηπροσφυγή απορρίπτεται με£150έξοδα. 4724 40 4Α.Α.Δ. Lefkarilis BrosMarine Ltd v. Δημοκρατίας Αναφερόμενες Υποθέσεις: Autostop "K.A." Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.α

(1992)4 Α.Α.Δ. 2940Σαββίδης ν. Διευθυντής Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων κ.α

(1992)4ΑΛΛ.

1. Προσφυγή. 10 15 Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτου καθ' ου ηαίτηση να απαιτήσει από τους αιτητές να καταβάλλουν το φόρο εισοδήματος του μισθού του Κώστα Γιωργαλλά για τα χρόνια 1979-
2. Χρ77ριανταφνλλίδη^χί-τονςαι™τ£ς._ Α. Ευαγγέλου, Ανώτερος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας και Στ. Ιωσήφ -Χ" Γιάννη (κα), για τους καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη 25 απόφαση. Ηπροσφυγή στρέφεται κατά της απόφασηςτου Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων, καθ'ου η αίτηση, ημερ. 26.2.91, να απαιτήσει από την αιτήτρια εταιρείανακαταβάλειτο φόρο εισοδήματος του μισθωτού της Κώστα Γιωργαλλά, για τα έτη 1979, 1980 και 1981, 30 ανερχόμενο στα ποσά των £27.-, £607.85 και £294.25, αντίστοιχα, που παράλειψαν να παρακρατήσουν από τις αποδοχές του που υπερέβαιναν το ποσό των ελευθέρων φόρουαποδοχών. 35 Ο καθ' ου η αίτηση αιτιολόγησε την απόφασητου ως ακολούθως: "Κώστας Γιωργαλλάς 40 Από στοιχεία πουέχω σταχέρια μου διαπίστωσα ότι δεν παρακρατήσατε από τις αποδοχές του πιο πάνω υπαλλήλου σας το κανονικό ποσό για φόρον εισοδήματος γιαταέτη 1979,1980και
3. 4725 Χρυσ/μής, Δ. Lefkaritis BrosMarineLtd v.Δημοκρατίας

(1)Έκαστος εργοδότης οσάκις καταβάλλει προς μισθωτόν αποδοχάς υπερβαίνουσας το ποσόν των ελευθέρων φόρου αποδοχών (αι τοιαύται καθ' υπέρβασιν αποδοχαί εν τοις μετά ταύτα θα αναφέρωνται ως "αι φορολογητέαι αποδοχαί") οφείλει να αποκόπτη τοσούτον ποσόν φόρου όσον ήθελε καθορισθήεντοιςπίναξιπαρακρατήσεως φόρου: 6

(1)Έκαστος εργοδότης οφείλει, ουχί αργότερον της 15ης ημέρας εκάστου μηνός, να καταβάλη προς τον Διευθυντήν του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων το όλον ποσόν των υπ'αυτού γενομένων παρακρατήσεων κατά την διάρκειαν του προηγουμένου μηνός, και να υποβάλει επίσης ταυτοχρόνως προς τον Διευθυντήν του Τιιήαατος-Εσωτεοικών-Ποοσόδων^κατάστασιν των υπ' αυτού καταβληθεισών αποδοχών αι των υπ' αυτού γενομένων παρακρατήσεων επί εντύπου όπερ όρισεν ο Έφορος.

(2)Εις περιπτώσεις καθ'ας εν τινι μηνί ο εργοδότης ήθελεπαύσειναδιενεργή παρακρατήσειςφόρου εκ των αποδοχών μισθωτού τίνος εκ των αποδοχών του οποίου είχε διενεργήσει παρακρατήσεις κατά τον προηγούμενον μήνα, ο εργοδότης ούτος οφείλει να περιλάβη το όνομα του τοιούτου μισθωτού εν τη καταστάσει τη καθοριζομένη εν τη παραγράφω

(1)και να δηλώση τον λόγον διατην μηπαρακράτησιν φόρου.

(3)(α) Εάν εργοδότης τις αρνηθή ή παράλειψη να παρακράτησηφόρον εκ των αποδοχών μισθωτού τίνος ή εάν εντός τριάκοντα ημερών από του τέλους μηνός τίνος παράλειψη να αποστείλη προς τον Διευθυντήν του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων κατάστασιν ως διαλαμβάνεται εν τη παραγράφω

(1)του παρόντος Κανονισμού αναφορικώςπρος φόρον παρακρατηθέντα υπ' αυτούεκ των αποδοχών μισθωτού τίνος,ο Έφορος δύναται, καθ' οιονδήποτε χρόνον μετά ταύτα, να προσδιορίση κατάτην κρίσιν του το ολικόν ποσόν του φόρου ο οποίος έδει να είχε παρακρατηθή ή αναλόγως της περιπτώσεως έχει παρακρατηθήκαι θα αποστείλη έγγραφον ειδοποίησιν προς τον εργοδότην απαιτούσαν παρ' αυτού όπως καταβάλη προς τον Διευθυντήν του 4727 Χρυσ/μής,Δ. Lefkaritis Bros MarineLtd v. Δημοκρατίας

(1992)Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων το ούτως προσδιορισθέν ποσόν εντός χρονικού ορίου οριζομένου εν τη τοιαύτη ειδοποιήσει. Επί τούτοις, τοιούτον τι ποσόν θα καθίσταται πληρωτέον εις την λήξιντηςεντη ειδοποιήσει ορισθείσης προθεσμίας." 5 Είναι η θέση της αιτήτριας,που υποβάλλεται διά του δικηγόρου της, πως η αιτήτρια συμμορφούμενη με διάταγμα του Δικαστηρίου, υπέβαλε όλες τις καταστάσεις των Κυπρίων ναυτικών οι οποίοι 10 εργοδοτούνταν από αυτή μέχρι τις 9.4.82, ημερομηνία κατά την οποία άλλαξε η νομοθεσία και οι Κυπριακές ναυτιλιακές εταιρείες δεν είναι πλέον υποχρεωμένες να αποκόπτουν φόρο από τους μισθούς των μισθωτών ναυτικών τους, υπό τον όρο ότι άμα τη λήψει των 15 σχετικών καταστάσεων, το Γραφείο Φόρου Εισοδήματος θα στραφεί προσωπικά για την είσπραξη του φόρου εισοδήματος στους ναυτικούς και όχι στην αιτήτρια. Όμως, κατά παράβασητης συμφωνίας αυτήςκαι αφούη απ1 ευθείας είσπραξη του φόρου δεν έγινε κατορθωτή 20 λόγω του θανάτου του μισθωτού Κώστα Γιωργαλλά, ο καθ' ου η αίτηση στράφηκε για την πληρωμή του φόρου στην αιτήτριαμετά απόπέντε χρόνια,ζητώντας μάλιστα πληρωμή φόρου για το 1979, ενώ το άρθρο 23

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρου Νόμου 25 επιτρέπει την είσπραξη φόρου εισοδήματος μέσα σε προθεσμία μόνο έξι χρόνων. Ο δικηγόρος της αιτήτριας, επίσης, ανάφερε στη γραπτήτου αγόρευση πως ηαιτήτριαγιαπέντε ολόκληρα 30 χρόνια είχε δημιουργήσει την εντύπωση πως ο καθ'ου η αίτηση δεν θα στρεφόταν σ*αυτή για την είσπραξη των φόρων και εισηγήθηκε ότι το Δίκαιο της Επιείκειας εμποδίζει τον καθ' ου η αίτηση να ζητήσει την πληρωμή τους απότην αιτήτριαμετά την πάροδοτόσων χρόνων. 35 Προς υποστήριξη του ισχυρισμού περί συνάψεως της πιο πάνω συμφωνίας, επισυνάφθηκε στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της αιτήτριας, σαν παραρτήματα 2 και 3, σχετική επί του θέματος *® αλληλογραφία, τα κείμενα της οποίας παρατίθενται κατωτέρω: 4728 4ΑΛΛ. Lefkaritis BrosMarineLtd v. Δημοκρατίας Χρυσ/μής, Δ. Παοάρτυμα 3 "5 Φεβρουαρίου 1982 5 Κυρίους LEFKARITIS BROSMARINELTD Κιλκίς 1 Λάρνακα 10 Κύριοι, _ 15 Αναφέρομαι στην σημερινή τηλεφωνική συνομιλία μου με τον Διευθυντή της εταιρείαςκ. Ντίνο Λευκαρίτη και σας βεβαιώνω την μεταξύ μας συμφωνία, ότι πρέπεΤ^να στείλεΐε-σε-μένα-μέσα-σε-δρκππέντε_

(15)μέρες τα στοιχεία πουσας ζήτησα με την επιστολή μου μεημερομηνία 10Ιανουαρίου 1981." Παράρτημα2; 20 "28 Μαΐου 1982 25 Προς τον Διευθυντή Γραφείου Φόρου Εισοδήματος ΛΑΡΝΑΚΑ Κύριε 30 35 LEFKARITIS BROSMARINELTD Διά της παρούσης σας εσωκλείομεν κατάστασιν απολαβών των Κυπρίων Ναυτικών οι οποίοι έχουν εργοδοτηθεί υπό της Εταιρείας μας διά τα έτη 1978 μέχρι 1981. Εις τας εν λόγω καταστάσεις σημειώνονται και αι τελευταίαι διευθύνσεις των εργοδοτηθέντων προς βοήθειαντου γραφείουσαςδιάταπεραιτέρω. Είμεθα εις την διάθεσιν του γραφείου σας διά οιασδήποτε άλλας πληροφορίας θέλατε ζητήσει διά τα ανωτέρω." 4729 Χρυσ/μής, Δ. Lefkaritis BrosMarineLtd v. Δημοκρατίας

(1992)Ο δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση αντέκρουσε τους ισχυρισμούς του δικηγόρου της αιτήτριας και συμφωνώ πλήρως με τις εισηγήσεις του. Από το λεκτικό των πιο πάνω Κανονισμών 5 και 6, 5 προκύπτει η σαφής ερμηνεία πως ο εργοδότης "οφείλει", έχει δηλαδή επιτακτικό καθήκο, να αποκόπτει από τις αποδοχές μισθωτού που υπερβαίνουν το ποσό των ελεύθερων φόρου αποδοχών και ο Έφορος έχει το "δικαίωμα", καθ' οιονδήποτε χρόνο, να προσδιορίσει το 10 ολικό ποσό του φόρου, ο οποίος έπρεπε να είχε παρακρατηθεί ή παρακρατήθηκε και να αποστείλει έγγραφο ειδοποίηση προς τον εργοδότη και να "απαιτεί" από αυτόντηνκαταβολήτου προσδιορισθέντος φόρου. 15 Η αιτήτρια όφειλε, αλλά παράλειψε να εκτελέσει το καθήκο της και δεν απόκοψε το σχετικό φόρο από τις αποδοχές του μισθωτού της. Ο Έφορος ενέργησε σύμφωνα με τις πρόνοιες των πιο πάνω Κανονισμών και προσδιόρισε, κατά την κρίση του, το ολικό ποσό του 20 φόρου το οποίο η αιτήτρια όφειλε, αλλά παράλειψε να παρακρατήσει και απέστειλε τησχετική ειδοποίηση, μετην οποία απαιτούσε από την αιτήτρια την καταβολή του φόρου μέσα σε τακτήπροθεσμία. 25 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο πάνω πρόνοιες των κανονισμών δίδουν πλήρη κάλυψη στις πράξεις του Εφόρου, όπως έχει επίσης ειπωθεί και στην προσφυγήαρ. 383/89,Autostop "Κ.Α."Ltd v. 1. Υπουργού Οικονομικών κ.α.,ημερ.31.8.92,τηνοποίακαιυιοθετώ. 30 Τα περί συνάψεως συμφωνίας μη εισπράξεως φόρου από την αιτήτρια, δεν μπορούν να ευσταθήσουν. Είναι φανερό από το Παράρτημα 3 στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της αιτήτριας, πως η συμφωνία στην οποία 35 αναφέρθηκε το γραφείο του φόρου εισοδήματος, ήταν η συμφωνία αποστολής μέσα σε 15 μέρες των στοιχείων που ζητήθηκαν με την επιστολή του τμήματος ημερ. 10.1.81, προφανώς τις καταστάσεις των Κυπρίων ναυτικών, προς συμμόρφωση με το διάταγμα του Δικαστηρίου. Το 40 παράρτημα 2 δεν αποδεικνύει τη σύναψη της ισχυριζόμενης συμφωνίας, την οποία εξάλλου ο καθ' ου η αίτηση δεν είχε, εν πάση περιπτώσει, δικαίωμα από το 4730 4Α.Α.Δ. Lefkaritis BrosMarine Ltd v. Δημοκρατίας Χρυσ/μής, Δ. Νόμονα συνάψει. Εξίσου ανυπόστατος είναι και ο ισχυρισμός πως ο Έφορος δεν είχε δικαίωμανααπαιτήσει απότηναιτήτρια 5 να καταβάλει τους φόρους μέσα σε προθεσμία μεγαλύτερητων έξι χρόνων,γιατίηπροθεσμίαπουτάσσει το άρθρο 23

(1)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμου,αφορά την επιβολήτης φορολογίαςκαι όχι την είσπραξη.Σεό,τι δε αφορά την είσπραξη φορολογίας, 10 δεν υπάρχει περιοριστική προθεσμία που να επιβάλλεται από το Νόμο. Η χρονική προθεσμία μέσα στην οποία ο εργοδότης οφείλει να καταβάλει στο Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων το φόρο εισοδήματος, με βάση τον Καν. 6

(3), ανωτέρω, ορίζεται από το 15 Διευθυντή στην έγγραφη ειδοποίηση που αποστέλλεται στον εργοδότη."^ -Τέλος, σχετικά με την εισήγηση πως το Δίκαιο της Επιείκειας εμποδίζει τον καθ'ου η αίτηση να ζητήσει την 20 πληρωμή του φόρου από την αιτήτρια μετά την πάροδο τόσων χρόνων, η απάντηση δίδεται στην προσφυγή αρ. 556/90, Γεώργιος Σαββίδης ν. 1. ΑιενθνντονΤμήματος Εσωτερικών Προσόδωνκ.α., ημερ. 17.4.92, την οποία υιοθετώ. Στην υπόθεση αυτή διευκρινίζεται, επίσης, πως 25 έστω και αν γίνει οποιαδήποτε συμφωνία έξω από τις πρόνοιες του Νόμου, τέτοια συμφωνία δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση καταβολής οφειλόμενου φόρου. Το σχετικό απόσπασμα βρίσκεται στις σελ. 9 και 10 της απόφασηςκαιέχει ωςακολούθως: 30 "... Η επιβολή φορολογίας από το Διευθυντή αποτελεί άσκηση του κυριαρχικού δικαιώματος του κράτους για επιβολή φόρου. Ο φόρος αποτελεί αναγκαστικήκαιχωρίς αντάλλαγμαπαροχήτου ιδιώτη 35 προς το κράτος χάριν εκπληρώσεως των κρατικών σκοπών καιαποβλέπει στην ικανοποίησητου δημοσίου συμφέροντος. Δημόσια είναι η φύση της φορολογικής σχέσηςκαιδε διέπεται,ως εκτούτουαπότις αρχές του ιδιωτικού δικαίου. 40 Ο Διευθυντής είναι επιφορτισμένος με το καθήκον της εφαρμογής των ρητών διατάξεων της φορολογικής νομοθεσίας και δεν απαλλάσσεται απότην υποχρέωση 4731 Χρυσ/μής,Δ. Lefkaritis Bros MarineLtd v. Δημοκρατίας

(1992)νατιςεφαρμόσει. Πηγήτουφορολογικούδικαίουείναι ο νόμος. Δεν είναιδυνατόναχαριστεί φόροςοοποίος είναι καταβλητέος, άνευ νόμου. Στο σύγγραμμα του Μιχ. Γ. Κυπραίου Στοιχεία Φορολογικού Δικαίου, 1980, στη σ. 118αναφέρονταιταεξής: 5 "β. Η φορολογική ενοχή γεννιέται απ'ευθείαςαπό το νόμο και ποτέ από φορολογικές συμφωνίες ή συμβιβασμούς ανάμεσα στο φορολογικό δανειστή και οφειλέτη." 10 Στη σ. 199 του ιδίου συγγράμματος αναφέρονταιτα εξής: "ε. Η φορολογική ενοχή γεννιέται αμετάκλητα, 15 επειδή η γέννηση συνδέεται από το νόμο με την πραγματική συντέλεσητουνομοθετικούπεριστατικού, ανεξάρτητα από τη θέληση ή την πλάνη του φορολογουμένου, είναι φανερό ότι η γεννηθείσα φορολογική ενοχή δεν βρίσκεται πια στη διάθεση των 20 μερών της φορολογικής ενοχής. Συνεπώς, η φορολογική ενοχή δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συμβάσεως ήσυμβιβασμού." Το νομικό δόγμα του estoppel που επικαλείται ο 25 Αιτητής δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δέσμιας αρμοδιότητας, όπως είναι ηπαρούσα. Συμφωνώεπί του προκειμένου με την εισήγησητης ευπαίδευτηςδικηγόρου του Διευθυντή, η οποία φαίνεται να υποστηρίζεται και από το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα του 30 Κυριακόπουλου Ελληνικόν Διοικητικόν Δίκαιον, Τόμος Β, σσ.287,288: "Αλλ* όταν ο νόμος επιβάλλη εις τους πολίτας δημοσίας υποχρεώσεις - φορολογικός, αστυνομικός 35 1 κλπ.- αι αρχαί υποχρεούνται ν απαιτήσωσι την εκπλήρωσιν τούτων-διότιπαραίτησιςαπό οφειλομένης έναντι της δημοσίας διοικήσεως δυνάμειτουδημοσίου δικαίου παροχής, θα ισοδυναμεί προς μη εφαρμογήν του νόμου. Διό, κατά κανόνα, παραίτησις της 40 δημοσίαςδιοικήσεως απόαπαιτήσεωςανηκούσηςαυτή, είναι δυνατή μόνον δυνάμει ειδικής εξουσιοδοτήσεως τουνόμου. 4732 4ΑΛΛ. 5 Lefkaritis BrosMarine Ltd v. Δημοκρατίας Χρυσ/μής, Δ. Αλλ' άνευ εξουσιοδοτήσεως, πάσα παραίτησις από δημοσίας αξιώσεως, είτε αύτη ορίζεται εν διοικητική πράξει είτε εν διοικητική συμβασει, συνιστάπαράβασιν του νόμου και,επομένως, είναιάκυρος." Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους, ευρίσκω ότι ορθάκαι νόμιμα λήφθηκε η επίδικη απόφαση, η οποία και 10 επικυρώνεται. Η προσφυγή απορρίπτεται. Η αιτήτρια να πληρώσει £150 έξοδα στον καθ'ουη αίτηση. i5___ _ . _Ηπροσφυγή,ίΜΟΟούπετϊηιιε£150_έξοδα. 4733