(1992)16Ιανουαοίου,1992 [ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Τ.& Μ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥΚΑΙ ΥΙΟΙ ΛΤΛ , Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 748/89). Συνταγματικό Δίκαιο — Συνταγματικότητα Νόμου — Άρθρο 5
(1)του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου (Ν52/80) — Κέρδος φυσικού προσώπου μέχρι £5,000 από διάθεση ακίνητης ιδιοκτησίας δεν βαρύνεται με φόρο κεφαλαιουχικών κερδών — Η εξαίρεση των νομικών προσώπων από τη ρύθμιση * όεν οδηγεί σε ανισότητα — Το Άρθρο 5
(1)του Ν. 52/80 δεν αντίκειται στην αρχή της ισότητας του Άρθρου 28 του Συντάγματος. Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Εξουσία 10 Ανωτάτου Δικαστηρίου — Η εκτίμηση των συγκεκριμένων στοιχείων της κάθε υπόθεσης ανήκει στη διοικητική αρχή — Η ακυρωτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων περιορίζεται στην κρίση της νομιμότητας των αποφάσεων της φορολογικής αρχής — Εκτός αν διαπιστωθεί υπέρβαση των ακραίων ορίων της 15 δυνατής αξιολόγησης ή λάθος ή ουσιαστική παράλειψη που καθιστούν τηνπράξη ελαττωματική. OL αι,τητές, που είναι νομικό πρόσωπο, προσέβαλαν με την προσφυγή τους αυτήτην απόφαση του ΔιευθυντήτουΤμήματος Εσωτερικών Προσόδωννα τους επιβάλειφόροκεφαλαιουχικών κερδών για κέρδηπου προέκυψαν απόπωλήσειςκτημάτων τους στα Μανδριά Πάφου και στην Πέγεια. Δύο ήταν οι κύριοι ισχυρισμοί στους οποίους οι αιτητές βάσισαν την προσφυγή 48 ^ 4 ΑΛΛ. Τ. & Μ.Οικονόμου&ΥιοίΑτό ν.Δημοκρατίαςκ.α. τους: 5 10 15 (α) Αντισυνταγματικότητα των διατάξεων του Αρθρου 5
(1)του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου Αρ. 52/80, με το οποίο προβλέπεται ότι κέρδος ύψους £5,000 που πραγματοποιεί φυσικό πρόσωπο από τη διάθεση ακίνητης ιδιοκτησίας του, δεν βαρύνεται με φόρο κεφαλαιουχικώνκερδών. (β) Μη διεξαγωγή της δέουσας έρευνας από το διευθυντή, αναφορικά με την αγοραία αξία των κτημάτων κατά την ημερομηνία που θεσπίζει ο νόμος, δηλαδή στις 27/6/78, με αποτέλεσμα ναοδηγηθεί σε πλανημένηκρίσηκαιναυπερβεί τις εξουσίεςτου. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι: 20 25 30 35 40 45
(1)Η ιδέα της ισότητας με τη μορφή της ισονομίας επιβάλλει στο νομοθέτη την υποχρέωση για ενιαία κατά το δυνατό μεταχείριση των προσώπων,καταστάσεων ή συνθηκών που είναι κατά βάση όμοιες. Η ίση μεταχείριση των άνισων κρίθηκε το ίδιο απαράδεκτηόπως και η άνιση μεταχείριση των ίσων. Μεαυτήτην έννοιαηεπίτευξητης ισότητας είναι δυνατή μόνο με τη θέσπιση γενικών και αφηρημένων κριτηρίων, τα οποία έχουν συνάφεια με το αντικείμενο των συγκεκριμένων ρυθμίσεων. Η διαφορετική ρύθμιση στην προκειμένη περίπτωση δεν οδηγεί σε ανεπίτρεπτη ανισότητα γιατί στηρίζεται σε αντικειμενικό κριτήριο, δηλαδή, την οντότητα των υποκειμένων του φόρου στο νομικό χώρο, ενόψει και των διαφορετικών συνθηκών κτήσης ακίνητης ιδιοκτησίας από τα φυσικάπρόσωπα(λχ. απόκληρονομιά)ήτις περιστάσεις διάθεσης της. Ηδιάταξητου Αρθρου 5
(1)του Ν.52/80δεν αντίκειται στησυνταγματικήαρχήτηςισότητας.
(2)Κατά την άσκηση της ακυρωτικής δικαιοδοσίας, που λειτουργεί υπό την ενίσχυση του δόγματος της διάκρισης των εξουσιών, τα δικαστήρια περιορίζουν την κρίση τους στη νομιμότητα των αποφάσεων της φορολογικής αρχής. Τούτο συνάγεται απότησυνολικήθεώρησητης νομολογίας. Ο λόγος για κακή αξιολόγηση στοιχείων είναι συνήθως αβάσιμος διότι μια τέτοια διεργασία ανήκει στη διοίκηση καιδεν ελέγχεται κατά τηνακυρωτικήδιαδικασία παρά μόνο 49 Τ. &Μ.Οικονόμου&ΥιοίΛτδ ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)σε περιπτώσεις που, βάσει συγκεκριμένων περιστατικών, προκύπτει πως τα συμπεράσματα υπερβαίνουν ταακραία όρια της δυνατής αξιολόγησης. Ή ακόμη στις περιπτώσεις εκείνες πουδιαπιστώνεταιλάθοςήουσιαστικήπαράλειψηή άλλη αιτία που άπτεται του κύρους της πράξης σε βαθμό' 5 πουτηνκαθιστά ελαττωματική. Η αναδίφηση των γεγονότων στην υπό συζήτηση υπόθεση ' αποκαλύπτει την πληρότητα της έρευνας που προηγήθηκε της απόφασης. Ησυγκριτική προσέγγιση έχει καθιερωθεί ως 10 η πιο πρόσφορη μέθοδος για τον καθορισμό της αξίας ακίνητης ιδιοκτησίας. Η αξιολόγηση που έγινε ήταν δυνατή και κατά συνέπεια η επίδικηαπόφασηπουβασίστηκε σ' αυτή. 15 Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 20 G.A.P. Estates Ltd v.Republic
(1988)3Α.Α.Δ. 2420Apostolou v.Republic
(1984)3C.L.R. 509Nicosia RaceClub v.Republic
(1984)3 CL.R.799- 25 Πρόεδρος της Δημοκρατίας v. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 2)
(1989)3(Γ)Α.Α.Δ. 1931 Αποφάσεις Συμβουλίου Επικρατείας Αρ. 3581, 3979/76, 481-2/80, 30 246/79Χριστοφή ν.Δημοκρατίας κ.α.,
(1991)3(Δ) Α.Α.Δ. 3047. Προσφυγή. 35 Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων να επιβάλει στους αιτητές φόρο κεφαλαιουχικών κερδών από τη διάθεση κτημάτων τους στα Μανδριά(Πάφου)και στην Πέγεια. 40 Μ. Χριστόφορου (Δ/νις) για Χρ. Δημητριάδη, για τους αιτητές. Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους καθ' 45 50 4ΑΛΛ. Τ.&Μ.Οικονόμου &ΥιοίΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α. ωνη αίτηση. Cur.adv. vult. 5 Ο Δικαστής κ. Νικήτας ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Οι αιτητές είναι νομικό πρόσωπο. Είναι συγκροτημένοι και λειτουργούν με τη μορφή ιδιωτικής 10 μετοχικής εταιρείας περιορισμένης ευθύνης. Ασχολούνται εκτός άλλων και με γεωργικές επιχειρήσεις. Τον Οκτώβριο του 1984 - σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις - και τον Ιούλιο του 1985 πούλησαν κτήματα τους στα Μανδριά (Πάφου)καιστην Πέγεια, αντίστοιχα. 15 Ηδιαφοράτων αιτητώνμετοδημόσιο έχειπροκύψειαπό τη διάθεση των κτημάτων αυτών. Με απόφασητου ημερ. 21/7/89ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων (καθού η αίτηση 2) επέβαλε στους αιτητές φόρο 20 κεφαλαιουχικών κερδών. Λεπτομέρειες υπάρχουν στις σχετικές ειδοποιήσεις που χρονολογήθηκαν στις 22/7/89 (παραρτήματα Β1, Β2 και Β3). Ηαιτιολογία τηςαπόφασης βρίσκεται στην επιστολή πουτις συνόδεψαν (παράρτημα Α). 25 Έχει τεθεί θέμα αντισυνταγματικότητας των διατάξεων του άρθρου 5
(1)του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμουαρ.52/80.Πέρα απ'αυτόη ουσίατης διένεξης εντοπίζεταιστον ορθόπροσδιορισμό τηςαγοραίας αξίαςτων κτημάτων κατά την ημερομηνία που θεσπίζει ο νόμος, 30 δηλαδή,στις 27/6/78 (βλέπεάρθρο6του ίδιουνόμου). Στη συνέχεια θα αναλύσουμε, στο βαθμό που κρίνουμε απαραίτητο, τα στοιχεία των πωλήσεων. Η πρώτη πώληση πραγματοποιήθηκε στις 13/10/
- Περιλάμβανε τρία 35 κτήματαστα Μανδριάμεαριθμούς εγγραφής3261, 3262 και
- Όλα προήλθαν από την προγενέστερη εγγραφή
- Σύμφωνα με το πωλητήριο (που είναι στο φάκελο) το τίμημα πώλησης ήταν £2,000κατά σκάλα. Το ολικό τίμημα αφέθηκε να εξακριβωθεί αργότερα ύστερα από 40 χωρομέτρηση των κτημάτων για να διαπιστωθεί με ακρίβεια η έκταση τους. Τελικά οι αιτητές δήλωσαν στο σχετικό έντυπο διάθεσης το ποσό των £185,167 το οποίο 51 Νικήτας, Δ. Τ. &. Μ.Οικονόμου &Υιοί Λτδ ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)έγινε δεκτό. Ο έφορος έκρινε πως η αξία του κατά την 27/6/78 ήταν £128,
- Ο εκτιμητής των αιτητών αποφάνθηκεπως ήτανμεγαλύτερη.Την όρισε σε£165,
- Τα κτήματα αυτά είναι αντικείμενο της υπ' αρ. 840001 φορολογίας. Ο φόρος σύμφωνα με τη σχετική ειδοποίηση (Β2) ανέρχεται σε£10,941.
- 5 Η επόμενη πώληση έλαβε χώραν στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Η φορολογία φέρει τον αριθμό 840002 (ειδοποίηση Β3). Αφορά δε πέντε κτήματα πάλι στα 10 Μανδριά (οι αριθμοί εγγραφής τους είναι 3158, 3159, 3162, 2653 και 5984). Και σε αυτή την περίπτωση είχε γίνει συμβόλαιο. Τακτήματαδηλώθηκανγια£10,500ποσό που δεν αμφισβήτησε ο καθού.Ο φόρος υπολογίστηκε σε £430 αφού η αγοραία αξία κατά τον κρίσιμο χρόνο 15 βρέθηκε πως ήταν £8,350αντί£9,000που έκρινε ο κ. Α.Ν. Μαυρέας,εκτιμητής των αιτητών. Τελευταίο πωλήθηκε το κτήματης Πέγειας
(37590)στις 27/5/85 αντί £3,
- Ο φόρος της συναλλαγής αυτής 20 προσδιορίστηκε σε £360, αφούλήφθηκε υπόψη πως ηαξία του στις 27/6/78 ήταν£1,
- Ηαντίπαληγνώμη τηνέθεσε ψηλότερα σε £1,
- Για να συμπληρώσουμε τη σύντομη αυτή ανάλυση, η φορολογία του κτήματος στη Πέγεια ήταν αντικείμενο της ειδοποίησης Β1 με αρ. φορολογίας 25
- Προέχει η εξέταση της συνταγματικότητας του άρθρου 5
(1). Ουσιαστικά με τη διάταξη αυτή προβλέφθηκε ότι κέρδος ύψους £5,000 που πραγματοποιεί φυσικό 30 πρόσωπο από τη διάθεση ακίνητης ιδιοκτησίας του δεν βαρύνεται με φόρο κεφαλαιουχικών κερδών. Ωστόσο σε ανάλογη περίπτωση που έχουμε διάθεση τέτοιας περιουσίας και πραγμάτωση κέρδους από νομικό πρόσωπο το παραπάνω ποσό δεν εκπίπτεται. 35 Επισημαίνοντας τη διαφορά, η δικηγόρος των αιτητών υπέβαλε πως βρισκόμαστε μπροστά σε περίπτωση αδικαιολόγητης διάκρισης. Στοιχειοθετείται δε περίπτωση άνισης μεταχείρισης των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, όπως η αιτήτρια εταιρεία, απέναντι στα φυσικά 40 πρόσωπα. Επομένως, κατέληξε η εισήγηση, υπάρχει παραβίαση της αρχής της ισότητας που καθιερώνει το 52 4 Α.Α.Δ. Τ. & Μ.Οικονόμου & Υιοί Λτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α. Νικήτας, Δ. άρθρο 28 του Συντάγματος. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην εναρκτήριαφράση"πάντεςείναι ίσοι έναντι τουνόμου". Η αντίκρουση από το δικηγόρο του δημοσίου 5 βασίστηκε στην εδραιωμένη πιά νομολογιακή άποψηπως αναγνωρίζεται στο νομοθέτη ευρύ φάσμα εξουσίας να διαμορφώνει το φορολογικό καθεστώς. Το έρεισμα για τέτοια ευχέρεια παρέχει η πολυπλοκότητα των δημοσιονομικών αναπροσαρμογών στο πλαίσιο των 10 ευρύτερων οικονομικών σχέσεων και αναγκών της σύγχρονης κοινωνίας. Η εξουσία στο πεδίο αυτό φτάνει ίσαμε το σημείο να επιτρέπει ιδιαίτερη ρύθμιση και για ένα ακόμα άτομο αν μπορεί να ενταχθεί σε μία χωριστή κατηγορία και αν φυσικά συντρέχουν οι κατάλληλες 15 προϋποθέσεις γιαυτό. Σχετικά έγιναν παραπομπές σε αποσπάσματα από τις υποθέσεις G.A.P. Estates Ltd. v. Republic
(1988)3 C.L.R.2420,Apostolou v. Republic
(1984)3 C.L.R. 509 και NicosiaRace Club v. Republic
(1984)3 C.L.R.
- Η τελευταία απόφαση υιοθετεί 20 περικοπή από το σύγγραμμα του Seervai "Constitutional Law of India" 2η έκδ., τομ. 1, σελ.
- Σ' αυτό διατυπώνεται η παραπάνωσκέψη πως ένα άτομο μπορεί να αποτελέσει από μόνο του ειδική κατηγορία και να τύχει διαφορετικής ρύθμισης χωρίς η διάταξη να 25 δικαιολογεί τη μομφή της αντισυνταγματικότητας. Πολύ χρήσιμες είναι οι γνωματεύσεις στην αναφορά αρ. 2/89 μεταξύ Προέδρου της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων, ημερ. 29/8/89 που πραγματεύονται την ισότητα ως ισονομία από την άποψη του φορολογικού 30 δικαίου. Η ιδέα της ισότητας με τη μορφή της ισονομίας επιβάλλει στονομοθέτη τηνυποχρέωση γιαενιαίακατά το δυνατό μεταχείριση των προσώπων, καταστάσεων ή 35 συνθηκών που είναι κατά βάσηόμοιες. Η ίση μεταχείριση των άνισων κρίθηκε το ίδιο απαράδεκτηόπως καιηάνιση μεταχείριση των ίσων. Μεαυτήτην έννοια η επίτευξη της ισότητας είναι δυνατή μόνο με τη θέσπιση γενικών και αφηρημένων κριτηρίων, τα οποία έχουν συνάφεια με το 40 αντικείμενο των συγκεκριμένων ρυθμίσεων. Έχω την άποψη πως η διαφορετική ρύθμιση στην 53 Νικήτας, Δ. Τ. &. Μ.Οικονόμου&ΥιοίΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)προκείμενη περίπτωση δεν οδηγεί σε ανεπίτρεπτη ανισότητα γιατί στηρίζεται σε αντικειμενικό κριτήριο, δηλαδή, την οντότητα των υποκειμένων του φόρου στο νομικό χώρο ενόψει και των διαφορετικών συνθηκών κτήσης ακίνητης ιδιοκτησίαςαπόταφυσικάπρόσωπα(λχ. 5 από κληρονομιά) ή τις περιστάσεις διάθεσης της. Η θέση αυτή υποστηρίζεται από τις αποφάσεις του ΣΕ 3581, 3979/76,481-2/80. "Διά των περί ισότητος των πολιτών σύνταγμα- 10 τικών διατάξεων επιτάσσεται ο νομοθέτης εις ίσην μεταχείρισιν των υπό όμοιας συνθήκας τελούντων, δεν κωλύεται όμως, προκειμένου περί φορολογίας, να προβαίνη, λόγω των ειδικωτέρων συνθηκών, εις διάφορον φορολογικήν μεταχείρισιν των εις φόρον 15 υποκειμένων διά της καθιερώσεως φορολογικών προνομίων, απαλλαγώνκλπ.,τούτο όμως δεν σημαίνει ότι η κατάργησις της διαφόρου ταύτης φορολογικής μεταχειρίσεως και η επάνοδος εις τον κανόνα της ίσης μεταχειρίσεως ενέχειαντισυνταγματικότητατινά". 20 Πιο κοντάσταγεγονότακαιτους προβληματισμούς της κρινόμενης υπόθεσης είναιη απ. ΣΕ246/79: "Το άρθρο6 α.ν.543.68 (ως αντικ. δι' άρθρου4 ν.δ. 25 848/71) καθιεροί μέν ευνο'ικήν φορολογικήν μεταχείρισιν των υπό μορφήν ΑΕ ή ΕΠΕ λειτουργούντων ξενοδοχείων έναντι των ατομικών ή των υπό μορφήν προσωπικών εταιρειών λειτουργούντων, πλην όμως η τοιαύτη διάφορος 30 μεταχείρισις δεν είναι αδικαιολόγητος, και, συνεπώς, δεν αντίκειται εις την αρχ. τ.ισ., εν όψει των διαφορών των υφισταμένων μεταξύ των ως άνω μορφών οργανώσεως επιχειρήσεων και του υπό του νόμου επιδιωκομένου σκοπού βελτιώσεως της οργανώσεως 35 και λειτουργίας των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, προς όφελος του τουρισμού και της οικονομίας εν γένει". Καταλήγωπως ηδιάταξητου άρθρου5
(1)του Ν.52/80 40 δεναντίκειταιστησυνταγματικήαρχήτης ισότητας. 54 4 ΑΛΛ. Τ. &. Μ.Οικονόμου & Υιοί Λτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α. Νικήτας, Δ. Ο λόγος της προσφυγής είναι πως ο διευθυντής δεν έκαμε τη δέουσα έρευνα με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε πλανημένη κρίση και να υπερβεί τις εξουσίες του. Προσάπτεται επίσης την απόφαση που κοινοποιήθηκε 5 στους αιτητές με την επιστολή του παράρτημα Α και η μομφή ανεπάρκειας της αιτιολογίας. Πρέπει να ειπωθεί πως το υπόβαθρο ήταν η έκθεση του κ. Γρ. Ματέα, προϊστάμενου του γραφείου φόρου εισοδήματος, που αφορούσε τα κτήματα στα Μανδριά (παράρτημα Η) και 10 δεύτερη έκθεση που ετοίμασε για το κτήμα στην Πέγεια (παράρτημα Θ).Προτούαποφασίσει οδιευθυντής είχεστα χέρια του καιτις εκτιμήσεις του κ. Μαυρέαπουενεργούσε με οδηγίες των αιτητών (βλέπε παραρτήματα Ζ2-Ζ6 και Ζ9γιατα Μανδριάκαιτην Πέγειααντίστοιχα). 15 Το κυρίαρχο θέμα γύρω απότο οποίο διαμορφώθηκε η εισήγηση των αιτητών είναι πως ο διευθυντής δεν έλαβε υπόψη, κατά τον κρίσιμο για τη φορολογία χρόνο, την αύξηση της αξίας των κτημάτων. Η ανατίμηση επήλθε 20 λόγω της κατασκευής του φράγματος του Ασπρόκρεμμου στην περιοχή και του δρόμου προσπέλασης του. Αλλο συναφές στοιχείο που παραγνωρίστηκε, κατά την εισήγηση των αιτητών, είναι η υπεραξία που δημιουργήθηκε από την απαλλοτρίωση του αγροκτήματος 25 LIZATA του οποίου τα επίδικα τεμάχια αποτελούσαν τμήμα.Ας σημειωθεί πωςη γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης για τους σκοπούς ανέγερσης του φράγματος δημοσιεύθηκε στις 7/1/77και ακολούθησε ηγνωστοποίηση για το δρόμο την 17/3/78. 30 Ο εκτιμητής των αιτητών βάσισε την εκτίμηση του στην προϋπόθεση πως αμέσως πριν από την απαλλοτρίωση η αξία του κτήματος ήτανγια μεν το τμήμα που αποτελούσε αμπελώνα (σουλτανίνη). £1,400 κατά σκάλα ενώ για τα 35 αρδευόμενα τεμάχια £1,000. Στις τιμές αυτές πρόσθεσε αύξηση 30% που ήταν, κατά τη γνώμη του, το ελάχιστο ποσοστό υπεραξίας. Οι σχετικές αριθμητικές πράξεις καταλήγουν στο ποσό των £165,000 για τα κτήματα που υπήρξαν αντικείμενο της υπ' αρ. 840001 φορολογίας και 40 σε £9,000 για εκείνα που σχετίζονται με τη φορολογία 840002. Πρέπει να υπογραμμιστεί εδώ πως ο εκτιμητής των 55 Νικήτας,Δ. Τ.&.Μ.Οικονόμου &Υιοί Λτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)αιτητών δεν προσέφυγε σε καμιάπερίπτωση σε δικές του συγκριτικές πωλήσεις. Απλώς πήρε σαν δεδομένο τις παραπάνω τιμές που ανέφερε η απαλλοτριούσα αρχή σε έγγραφο της με την επικεφαλίδα "Πίνακας Εκτιμήσεων". Για τις 17/3/78 αναφέρεται το ποσό των £1,400 κατά 5 σκάλα για την αξία αμπελώνα έκτασης δύο προσταθιών και το ποσό των £1,000 για αρδευόμενη γη εμβαδού 4 περίπου σκαλών. Φαίνεται πως ο πίνακας χρησιμοποιήθηκε σε διαπραγματεύσεις που απέληξαν σε φιλική διευθέτηση. Ακόμη οι αιτητές επικαλέστηκαν 10 έγγραφο του τμήματος εσωτερικών προσόδων στο οποίο αναφέρεται ότι κατά την 1/11/80 ηαξίατου κτήματος είχε καθοριστεί σε £190,
- Από το στοιχείο αυτό αντλήθηκε επιχείρημα ουσιαστικά,ότι δεν ήτανδυνατήηαύξηση από ] 27/6/78και μέσα σε 1 h χρόνο, εκτός αν ηαξίατου κατά 15 την ημερομηνία αυτή ήταν μεγαλύτερη απ' ότι υπολογίστηκε απότηφορολογούσα αρχή. Ο δικηγόρος του καθού υποστήριξε ότι όλοι οι παράγοντες που συντέλεσαν στην αύξηση της αξίας των 20 κτημάτων λήφθηκανυπόψηστην έκθεση Ματέα. Πράγματι γίνεται ιδαίτερηκαι ρητή μνεία στο θέμα αυτό στη σελ.
- Ο συνήγορος περαιτέρω υπέβαλε πως η ορθή θέση, που υιοθέτησε ο εκτιμητής της φορολογούσας αρχής,είναι ότι οι τιμές των £1,400και £1,000 για αμπελώνα και χωράφι 25 αντίστοιχα εμπεριέχουν και την υπεραξία που αποκτήθηκε λόγω της μεταβολής στις συνθήκες που επικρατούσαν, όπως ακριβώς εξηγούνται στις γραπτές παρατηρήσεις του κ. Ματέα. Λανθασμένα δε ο άλλος εκτιμητής πήρεσανβάσητωνεκτιμήσεων τουτις τιμές της 30 απαλλοτριούσας αρχής στις 17/3/78 και πρόσθεσε 30%. Ενώ στην πραγματικότητα η υπεραξία που προσκτήθηκε από 7/1/77 από την προοπτική ανέγερσης του φράγματος και ενσωματώθηκεφυσιολογικά στις τιμές μέχρι την17/3/78 αγνοήθηκε παντελώς. Από την άλλη δόθηκε σημασία στο 35 ανεξάρτητο γεγονός πως τα συμπεράσματα της έκθεσης, που προκάλεσαν την απόφαση του καθού, στηρίζονται σε πιο απτά στοιχεία δηλαδή στις συγκριτικές πωλήσεις που μνημονεύονται στην έκθεση. 40 Πρέπει στο σημείο αυτόνα υπομνήσουμε την αρχή ότι κατά την άσκηση της ακυρωτικής δικαιοδοσίας, που λειτουργεί υπό την ενίσχυσητου δόγματος της διάκρισης 56 4 Α.ΑΛ. Τ.&Μ. Οικονόμου &Υιοί Λτδν.Δημοκρατίαςκ.α. Νικήτας,Δ. των εξουσιών, ταδικαστήρια περιορίζουν τηνκρίση τους στη νομιμότητα των αποφάσεων της φορολογικής αρχής. Τούτο συνάγεται απότησυνολική θεώρηση της νομολογίας. Βλέπε λ.χ. 439/89 Ελένη Κωνσταντή Χριστοφή ν. 5 Δημοκρατίας, απόφαση που δόθηκε στις 13/9/91, στην οποίαγίνεται αναφοράσε άλλες προηγούμενες. Ολόγος για κακή αξιολόγηση στοιχείων είναι συνήθως αβάσιμος διότι μια τέτοια διεργασία ανήκει στη διοίκηση και δεν ελέγχεται κατά την ακυρωτική διαδικασίαπαρά μόνο σε περιπτώσεις 10 που,βάσει συγκεκριμένων περιστατικών,προκύπτει πωςτα συμπεράσματα υπερβαίνουν τα ακραία όρια της δυνατής αξιολόγησης. Ή ακόμη στις περιπτώσεις εκείνες που διαπιστώνεται λάθος ήουσιαστική παράλειψηήάλλη αιτία που άπτεται του κύρους της πράξης σε βαθμό που την 15 καθιστάελαττωματική. 20 25 30 35 Η αναδίφηση των γεγονότων στην υπό συζήτηση υπόθεση αποκαλύπτει την πληρότητα της έρευνας που προηγήθηκε της απόφασης. Ησυγκριτική προσέγγιση έχει καθιερωθεί ως ηπιό πρόσφορη μέθοδος για τον καθορισμό της αξίας ακίνητης ιδιοκτησίας. Και τα δύο συγκριτικά που μνημονεύει η έκθεση Ματέα πουλήθηκαν μετά τη δημοσίευση της γνωστοποίησης απαλλοτρίωσης για το φράγμα.Τουπ'αρ. 1στις 5/5/77 καιτουπ'αρ.2στις6/6/78 αφού δημοσιοποιήθηκε η διαδικασία γιατηνκατασκευήτου δρόμου απότο Μάρτιο του ίδιου χρόνου και αφού στο διάστημα που μεσολάβησε αυξήθηκε ηαξία των κτημάτων. Ένα πρόσθετο στοιχείο είναι η θέση των κρινόμενων κτημάτων σεσχέση μετασυγκριτικά. Τατελευταία έχουν, όπως και τα άλλα, πρόσωπο στο υπεραστικό δρόμο Λεμεσού-Πάφου και βρίσκονται σε μικρή απόστασηαπό αυτά. Επομένως ήταν δυνατή η αξιολόγηση πουέγινε και κατά συνέπεια η επίδικη απόφασηπουβασίστηκε σ' αυτή. Αναφορικά με το κτήμα της Πέγειας δεν προσάπτεται καμιά πλημμέλεια στη σχετική έκθεση. Πράγματι δεν υπάρχουν περιθώρια κριτικής δεδομένου ότι εκτιμήθηκε £45 κατά σκάλα ενώη εκτίμηση των αιτητώνήταν£
- Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα τα οποία θα 40 υπολογίσει ο Πρωτοκολλητής. Η προσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. 57