clr/1992/1992_4_777.pdf

(1992)των αδειών που είχαν ήδηοιαιτητές ήταν ικανοποιητικός με την έννοια ότι η παραχώρηση και άλλων αδειών θα οδηγούσε σε καταστρατήγηση του άρθρου 5

(13)του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου του 1982 (Ν. 9/82), όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 84/84, το οποίο απαιτεί όπως η διακριτική εξουσία της Αρχής για χορήγηση αδειών ασκείται "κατά τρόπο παρέχοντα κατά το δυνατόν εις πάντας τους ενδιαφερόμενους ίσην ευκαιρίακτήσεως κέρδους.". Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι: 5 10 Νομίζω πως μπορεί να λεχθεί με ασφάλεια πως οι οικονομικοί στόχοι μιας επιχείρησης και τοκατά πόσο ταμέσα που διαθέτουν ή που επιδιώκουν να αποκτήσουν για την 15 επίτευξη τους είναι ικανοποιητικά, είναι νοητό να έχουν σχέση μόνο στο βαθμό που συναρτώνται προς τους σκοπούς του Νόμου. Κατά τα άλλα, είναι εσωτερικό θέμα της κάθε επιχείρησης να εκτιμήσει ηίδιατί είναι ικανοποιητικό και τιόχι αφού σταθμίσει τις ανάγκες τηςκαιτις προοπτικές που κρίνει 20 ότι διανοίγονται. Δενβλέπω πως θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η ερμηνεία που δόθηκε από τηδικηγόρο της καθ'ης ηαίτηση για την πραγματικά γενική και αόριστη διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε. Ας υποθέσουμε όμως ότιείναι έτσι. Σετέτοια περίπτωση θαβρισκόμαστε σε απλήεπανάληψητης πρόνοιας του 25 Νόμου που δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί από μόνη τηςως επαρκής αιτιολογία. Η Αρχή σημείωσε πως κατάληξε στην απόφαση της από το ούνολο των ενώπιον της στοιχείων. Εξέτασα επομένως το διοικητικό φάκελο. Δεν έχω βρει ο,τιδήποτε ούτε και μου έχει υποδειχθεί κάτι πουθαμπορούσε να 30 προσδώσει στην απόφαση της Αρχής κάποιο αντίκρυσμα σε γεγονότα. Η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι γενική και αόριστη. Στην περίπτωση που θα της προσδιδόταν το νόημα που 35 εισηγήθηκε η δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση, δε θα υποστηριζόταν αλλά αντίθετα θα βρισκόταν σεσύγκρουση με τα στοιχεία του φακέλου. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Tsouloftas andanotherv.Republic

(1983)3CLR. 426- 778 40 4Α.Α.Δ. AlexandraRent ACarLtd.v.Δημοκρατίας Republic v. KEMTaxiLtdandAnother

(1987)3CL.R. 1057LP. LoucaidesLtdv. Republic

(1987)3C.L.R. 1511· 5 ΕταιρείαΤαξίΦωκάςΛτδν. Δημοκρατίας

(1991)4(Γ)ΑΛΛ. 2188Christodouiou v. Republic, 1 R.S.C.Cl· HadjiPapasymeou v.Republic

(1984)3CL.R. 1182PeleticoLtdv. Republic

(1985)3 CL.R. 1582· Fesas andOthers v. Republic

(1989)3(A)C.L.R. 63. 15 20 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών με την οποία απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή των αιτητων εναντίον της άρνησης της Αρχής Αδειών να χορηγήσει σ' αυτούς αριθμό αδειών αυτοκινήτων εκμισθούμενων χωρίς οδηγό. Β. Βασιλειάδης, γιατους αιτητές. 25 Γ. Κνριακίδον (χα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ' ων ηαίτηση. Cur. adv. wit. 30 35 40 ο Δικαστής κ. Κωνσταντινίδης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Με απόφασητης, ημερομηνίας 18 Απριλίου 1990, η Αρχή Αδειών απέρριψε το αίτημα των αιτητών για την χορήγηση αριθμού αδειών αυτοκινήτων εκμισθούμενων χωρίς οδηγό, επιπρόσθετα προς τις 10 άδειες που ήδηείχαν. Ηαιτιολογία ήτανηακόλουθη. ? "Η εταιρεία σας ασχολείται κατά κύριο λόγο με άλλες εργασίες και/ήγια το λόγο ότι οι άδειες οι οποίες σας παραχωρήθηκαν προηγούμενα δεν χρησιμοποιήθηκαν από την εταιρεία σας αλλά από 779 Κωντ/νίδης, Δ. Alexandra Rent A Car Ltd. v. Δημοκρατίας

(1992)άλλες ξένες εταιρείες ή άτομα." Η Αναθεωρητική Αρχή Αδειών (η Αρχή) δεν συμμερίστηκε αυτή την αιτιολογία. Δεν υπήρχε ο,τιδήποτε που θα μπορούσε να τη στηρίξει. Το χειρότερο, ήταν 5 αντίθετη προς τα στοιχεία του φακέλλου. Στην έκθεση του, ο Επαρχιακός Ελεγκτής Μεταφορών, ανέφερε πως οι αιτητές ασχολούνταν με τις εκμισθώσεις οχημάτων χωρίς οδηγό, πως για το σκοπό αυτό εργοδοτούσαν υπαλλήλους και πως διατηρούσαν κατάλληλη επαγγελματική στέγηστη 10 Λεμεσό. Οι ενστάσεις των οργανώσεων στις οποίες αναφέρθηκε ο ελεγκτής, αναφέρονταν μόνο στην εκτίμηση τους πως "τα υφιστάμενα εκμισθούμενα οχήματα εξυπηρετούσαν όλες τις ανάγκες της Κύπρου". Όμως, ως προς αυτό το τελευταίο ζήτημα, η Αρχή Αδειών είχε 15 διαφορετική άποψη. Όπως σημειώνει στο πρακτικό της ημερομηνίας 18 Απριλίου 1990, αφού άκουσε, όπως είχε καθήκον, τις απόψεις, μεταξύ άλλων και του ΚΟΤ, (Βλ. άρθρο 5

(14)και 10

(2)του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου του 1982 (Ν. 9/82) όπως 20 τροποποιήθηκε με το νόμο 84/84), διέγνωσε ανάγκη χορήγησης αδειών και αποφάσισε, εκείνη την ημέρα, την χορήγηση, αν διαβάζω σωστά τον κατάλογο, 366 νέων αδειών σε διάφορους αιτητές κυρίως απότηΛεμεσό. 25 Η Αρχή δεν έσπευσε σε ακύρωση της απόφασης της Αρχής Αδειών. Θέλησε να ερευνήσει περαιτέρω το θέμα. Είναι σαφές πως είχε την εξουσία να το κάμει. Ο ρόλος της, όπως τον καθορίζει το άρθρο 4(α) του Νόμου, δεν είναι απλώς ελεγκτικός της ορθότητας της απόφασης του 30 κατώτερου διοικητικού οργάνου. Μπορεί να εμβαθύνει πρωτογενώς στα γεγονότα και ακόμα να λάβει υπόψη γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης της απόφασης της Αρχής Αδειών, προκειμένου να καταλήξει στα δικά της συμπεράσματα. Η δυνατότητα που της αναγνωρίζεται να 35 εκδίδει νέα απόφαση σε αντικατάσταση της προσβληθείσας, είναι προσδιοριστική του εύρους των αρμοδιοτήτων της και του ρόλου της. (Βλ. Tsouloftas and another v.Republic

(1983)3 CLR 426, Republic v. KEM Taxi Ltd., and another

(1987)3 CLR 1057, L.P. Loucai· 40 des Ltd v.Republic

(1987)3CLR 1511. Αφού άκουσε η Αρχή Αδειών τον εκπρόσωπο των 780 4 Λ.Λ.Δ. Alexandra RentACarLtd.v.Δημοκρατίας Κωντ/νίόης, Δ. αιτητών νααντικρούει έντονα ωςαβάσιμους και ψευδείς τους λόγους γιατους οποίους ηΑρχήΑδειώναπέρριψε το αίτημα του, σημείωσε στο πρακτικό ημερομηνίας 22 Σεπτεμβρίου 1990 ταακόλουθα: 5 "Να ρωτηθεί τοτμήμαπούβασίστηκε ηΑρχήΑδειών και έβγαλε τηνπιοπάνωαπόφασητης". Ο φάκελος δεν αποκαλύπτει οποιεσδήποτε εσωτερικές 10 ή άλλες διεργασίες. Δεν ξέρουμε αν απαντήθηκε το ερώτημα της Αρχής. Το επόμενο βήμα,όπως φαίνεταιαπό το φάκελο, ήταν η επανεμφάνιση του εκπροσώπου των αιτητών ενώπιον της Αρχής, τέσσερεις μέρες αργότερα. Στη συνεδρία της22 Σεπτεμβρίου 1990,ο εκπρόσωπος 15 των αιτητών είχε προθυμοποιηθεί να παρουσιάσει αντίγραφα ενοικιαστηρίων εγγράφων για να πείσει την Αρχήπως δεν είχαν υπενοικιασθεί αυτοκίνητασετρίτους και πως στην πραγματικότητα τα ενοικίαζαν οι ίδιοι απ' ευθείας στο κοινό. Σημειώνεται στο σύντομο πρακτικότης 20 26 Σεπτεμβρίου 1990 πωςο εκπρόσωπος των αιτητών παρουσίασε αριθμότέτοιων ενοικιαστηρίων εγγράφων,τα οποία ηΑρχή "επιθεώρησε και επέστρεψε στον ιδιοκτήτη τους". Τα έγγραφα αυτά παρουσιάστηκαν ενώπιον μουεκ συμφώνου για να είναι συμπληρωμένη η εικόνα. 25 Πρόκειται για εκατοντάδες έγγραφα ενοικίασης των αυτοκινήτων πουείχαν οι αιτητές απευθείας στο κοινό. Μετά από αυτά, θα ανέμενε κάποιος πως η Αρχήθα αποδεχόταν την ιεραρχική προσφυγή. Όμως, την 4 Οκτωβρίου 1990 ηΑρχή εξέδωσε την ακόλουθη λακωνική 30 απόφαση, πουείναι καιτο αντικείμενο της προσφυγής αυτής. 35 "Από το σύνολο των ενώπιον μας στοιχείων κρίνουμε ότι οαριθμός αδειών "Ζ" που είχε ηεταιρεία είναι στο παρόν στάδιο ικανοποιητικός καιδι' αυτό απορρίπτουμε την προσφυγή και επικυρώνουμε την απόφασητηςΑρχήςΑδειών." Οι αιτητές επικαλέστηκαν αριθμό λόγων ακυρότητας 40 που είναι φανερό πωςαναφέρονται στην απόφασητης Αρχής Αδειών και όχιστην επίδικη.Ίσως έχοντας υπόψη και τογεγονός ότιηΑρχήκατέγραψε πως επικύρωσε την 781 Κωντ/νίδης,Δ. Alexandra RentA Car Ltd. v. Δημοκρατίας

(1992)απόφαση της Αρχής Αδειών. Υποθέτω πως γι' αυτό το λόγο η προσφυγή ασκήθηκε με την Αρχή Αδειών ως καθ' ης η αίτηση. Στην πραγματικότητα,η Αρχή κατέληξε μεν στο ίδιο αποτέλεσμα αλλά με εντελώς διαφορετική αιτιολογία και αφού, όπως είναι δεκτό και από το 5 δικηγόρο των καθ' ων ηαίτηση,θεώρησε πως ηαιτιολογία της Αρχής Αδειών δεν ευσταθούσε. Στην υπόθεση Εταιρεία Ταξί Φωκάς Ατδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών Προσφυγή Αρ. 769/89 της 19 Ιουνίου 1991, θεωρήθηκε, κάτω από όμοιες 10 συνθήκες, ότι η με τέτοιο τρόπο διατύπωση τηςαπόφασης της Αρχής ήταν λανθασμένη και πως στην πραγματικότητα είχε αντικατασταθεί η απόφαση της Αρχής Αδειών με νέα. Το ζήτημα που εγείρεται εδώ είναι διαφορετικό και δε χρειάζεται να επεκταθώ. Οι λόγοι της 15 προσφυγής που αναφέρονται στην απόφαση της Αρχής Αδειών έχουν σχέση με τα γεγονότα που στήριξαν την αιτιολογία της. Αυτή η αιτιολογία, με την απόφαση της Αρχής, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και δεν έχει τωρινή σημασία. Δεν είναι αντικείμενο της αναθεώρησης 20 στην παρούσα προσφυγή η αιτιολογία της απόφασης της Αρχής Αδειών και είναι γ' αυτό το λόγο που αυτεπάγγελτα, ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία, διέταξα πριν από την έκδοση της απόφασης αυτής την τροποποίηση του τίτλου της προσφυγής ώστε να έχει 25 αντιστοιχία με το επίδικο ζήτημα. Ακολούθησα συναφώς το προηγούμενο της υπόθεσης Christodoulou v. Repu­ blic, 1RSCC 1. (Βλ. επίσης HadjiPapasymeou v. The Re­ public

(1984)3 CLR 1182, Peletico Ltd., v. Republic through the Ministry of Commerceand Industry

(1985)30 3 CLR 1582, Costas Fesas v. Republic, 98/86 της 21 Ιανουαρίου 1989. To ζήτημα που εγείρεται με την προσφυγή ως προς την απόφαση της Αρχής, είναι η εγκυρότητα της ενόψει της 35 αιτιολογίας που τη στήριξε. Προβάλλει ερώτημα αναφορικά με το νόημα της αιτιολογίας αυτής. Ηταν ο αριθμός των αδειών που είχαν οι αιτητές ικανοποιητικός από ποιαάποψηκαιγια ποιο σκοπό; 40 Νομίζω πως μπορεί να λεχθεί με ασφάλεια πως οι οικονομικοί στόχοι μιας επιχείρησης και το κατά πόσο τα μέσα που διαθέτουν ήπου επιδιώκουν να αποκτήσουν για 782 4Α.Α.Δ. 5 Alexandra RentACarLtd.v.Δημοκρατίας Κωντ/νίδης,Δ. την επίτευξη τους είναι ικανοποιητικά, είναι νοητό να έχουν σχέση μόνο στοβαθμόπου συναρτώνται προς τους σκοπούς του Νόμου. Κατάταάλλα, είναι εσωτερικό θέμα της κάθε επιχείρησης να εκτιμήσει η ίδια τι είναι ικανοποιητικό και τιόχιαφού σταθμίσει τιςανάγκες της και τις προοπτικές πουκρίνει ότι διανοίγονται. Η δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση διευκρίνισε πως ακριβώς θα πρέπει ηαιτιολογία ναθεωρηθεί ότι σήμαινε 10 πως ο αριθμός των αδειώνπου είχαν ήδηοιαιτητές ήταν ικανοποιητικός με την έννοια ότι η παραχώρηση και άλλων αδειών θα οδηγούσε σε καταστρατήγηση του άρθρου 5

(13)τουΝόμου. Σύμφωνα μετοάρθρο αυτό,η διακριτική εξουσία για τη χορήγηση αδειών πρέπει να 15 ασκείται "κατά τρόπον παρέχοντα, κατά το δυνατόν,εις πάντας τους ενδιαφερομένους ίσην ευκαιρίαν κτήσεως κέρδους". Δεν έχει πεικάτι τέτοιο ηαρχή καιδεβλέπω πως θα 20 μπορούσε να δικαιολογηθεί αυτή η ερμηνεία της πραγματικά γενικής και αόριστης διατύπωσης που χρησιμοποιήθηκε. Ας υποθέσουμε όμως ότιείναι έτσι. Σε τέτοια περίπτωση θαβρισκόμασταν σε απλή επανάληψη της πρόνοιας του Νόμου που δεν θα μπορούσε να 25 θεωρηθεί από μόνητης ως επαρκήςαιτιολογία. Η Αρχήσημείωσεπως κατάληξε στην απόφαση τηςαπό το σύνολο των ενώπιον της στοιχείων. Εξέτασα επομένως το διοικητικό φάκελο. Δενέχωβρει ο,τιδήποτε ούτεκαι 30 μουέχει υποδειχθεί κάτι που θα μπορούσε να προσδώσει στην απόφαση της Αρχήςκάποιοαντίκρυσμα σε γεγονότα. Οι εκατοντάδες των αντιγράφων των ενοικιαστηρίων εγγράφων που προσκόμισε, για άλλο σκοπό πάντως, ο εκπρόσωπος των αιτητών και τα οποία πρέπει να 35 τεκμάρω ότιεξέτασε ηΑρχή στοσύνολο τους έστω στον περιορισμένο χρόνο της μιας συνεδρίας πριν τα επιστρέψει, περιέχουν στοιχεία που δεν προσφέρονται, τουλάχιστον από μόνα τους, ως προσδιοριστικά του κατά πόσον η παραχώρηση και άλλων αδειών στους 40 συγκεκριμένους αιτητές θα οδηγούσε σε μή παροχή σε όλους τους ενδιαφερομένους ίσης ευκαιρίας κτήσης κέρδους. Από την Αρχή Αδειών είχαν χορηγηθεί 783 Κωντ/νίδης, Δ.AlexandraRentA Car Ltd. v. Δημοκρατίας

(1992)εκατοντάδες άλλες άδειες κατά το χρόνο της απόρριψης της αίτησης των αιτητών. Αναφέρονται στο φάκελο οι δεκάδες των ονομάτων προς τους οποίους χορηγήθηκαν άδειες και ο αριθμός των αδειών αυτών. Δεν αναφέρεται όμως ο αριθμός των αδειών που αυτά τα πρόσωπα ήκαι 5 άλλα είχαν ήδη. Ετσι, δεν υπάρχει οποιαδήποτε δυνατότητα σύγκρισης. Ο Επαρχιακός Ελεγκτής Μεταφορών δεν αναφέρθηκε σε τέτοιο κίνδυνο και οι ενστάσεις των οργανώσεων, όπως ήδη σημείωσα, στηρίζονταν σε άλλο λόγο. Δεν είχαν δοθεί νέες άδειες 10 στους αιτητές παρά τις επανειλημμένες, όπως λέγουν, αιτήσεις τους από το 1982 και βρισκόταν ενώπιον της Αρχής ηθέσητους πως χρειάζονταν τις νέες άδειες γιανα γίνει η επιχείρηση τους βιώσιμη και έχοντας υπόψη την αυξημένη ζήτηση. Αναφέρθηκαν συναφώς σε συμβόλαιο 15 που "έκλεισαν με εταιρείατου Λονδίνου". Η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι γενική και αόριστη. Στην περίπτωση που θα της προσδιδόταν το νόημα που εισηγήθηκε η δικηγόρος των 20 καθ' ων η αίτηση, δε θα υποστηριζόταν αλλά αντίθεταθα βρισκόταν σε σύγκρουση με τα στοιχεία του φακέλου.Θα μπορούσε να λεχθεί ότι το ερώτημα που τέθηκε σε σχέση με την απόφαση της Αρχής Αδειών ισχύει και στην περίπτωση της απόφασηςτηςΑρχής. 25 Η προσφυγήπετυχαίνει καιηπροσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Τα περιστατικά της υπόθεσης δικαιολογούν την επιδίκαση εξόδων υπέρτων αιτητώνκαι εναντίον των καθ' ων ηαίτησηκαι εκδίδεται διαταγήανάλογα. Ταέξοδα 30 να υπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή προκειμένου να εγκριθούν απότο Δικαστήριο. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με έξοδα. 784