(1993)22 Δεκεμβρίου, 1993 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στές] ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΤΑΜΕΙΟΥ ΔΙΑ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, Καθ'ον ηαίτηση. (ΈφεσημευπόμνημαΑρ.265) ΤαμείοΠλεονάζοντοςΠροσωπικού — Υποχρέωση για καταβολή ποσών επιδικασθέντωναπό τοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορών, υπέρ εργοδοτονμένονεναντίονεργοδότουπου έχειτεθείυπόεκκαθάριση, δυνά μει τον άρθρον31
(3)τωνπερί ΤερματισμούΑπασχολήσεωςΝόμων— Η υποχρέωσηκαλύπτειμόνο ποσάπου επιδικάσθηκαν σχετικάμε τις 5 υποχρεώσειςτον εργοδότη που απορρέουναπό τον τερματισμό της απασχόλησης και όχι σχετικάμε τις υποχρεώσεις του εργοδότη που απορρέουν από την εργοδότηση, όπωςδεδονλενμένονς μισθούς, 13ο μισθό, εισφορές σεταμείαιατροφαρμακευτικήςπερίθαλψηςκλπ. ΔικαιοδοσίαΔικαστηρίων—ΟμοβάθμιοΔικαστήριοδενέχειδικαιοδοσία 10 αναθεώρησηςαπόφασηςάλλουομοβάθμιουΔικαστηρίου—Η έλλειχμη τέτοιας δικαιοδοσίαςεπεκτείνεταικαι σεκατ'έφεσηδιαδικασία. Αέξειςκαι\ρράσεις—"Επιδικασθένποσό"στο άρθρο31
(3)τωνπερίΤερ ματισμού Απασχολήσεως Νόμων— Αναφέρεται σε ποσά πληρωτέα δυνάμει τωνπρονοιώντωνπερί ΤερματισμούΑπασχολήσεωςΝόμων 15 και όχι σεοποιαδήποτεάλλαποσάπληρωτέαείτεδννάμει τωνπρονοι ών άλλου νόμονείτεγενικά στοπλαίσιο τηςσχέσηςεργοδότη καιεργοδοτούμενου. OLαιτητέςείχαναπολυθείσανπλεονάζονπροσωπικόχωρίς προει δοποίηση από την εργοδότρια τους εταιρεία New Cosmopolitan Res 20 taurant Ltd. Μεαίτησητους στοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνεί χαναξιώσει τηνπληρωμήαποζημιώσεωνλόγωμηπροειδοποίησηςκαι πλεονασμού, ως επίσης και δεδουλευμένους μισθούς, αναλογία 13ου μιοθούκαιποσάπουη εργοδότριατους είχευποχρέωση νακαταβάλει σαν συνδρομές προς τηνσυντεχνία καιτο συντεχνιακό ιατρόκαι συ- 25 1020 1Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 Κυριάκουκ.ά. ν.Ταμ. Πλέον.Προσωπικού νεισφορές γιατοΤαμείο Προνοίαςκαιτις ετήσιεςάδειες. Ενώ εκκρε μούσεηδιαδικασία,η εργοδότριαεταιρείατέθηκευπόεκκαθάριση και ο Επίσημος Παραλήπτης,πουδιορίσθηκε σανπροσωρινός εκκαθαρι στής,δεν αμφισβήτησε τις απαιτήσεις των αιτητών,και σαν αποτέλεσμαεκδόθηκετελεσίδικηαπόφασηεναντίοντηςεργοδότριαςεταιρείας γιαταδιάφοραποσάπουαξίωναν. ΜεδεύτερηαίτησητουςστοΔικα στήριο ΕργατικώνΔιαφορώνοι αιτητέςαξίωσαν,δυνάμειτουάρθρου 31
(3)τωνπερίΤερματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμων,τηνπληρωμή από τοΤαμείοΠλεονάζοντος Προσωπικούόλωντωνεπιδικασθέντωνυπέρ τους ποσών στην αίτησηεναντίον της εργοδότριας εταιρείας. Το Τα μείοΠλεονάζοντος Προσωπικούπλήρωσεταποσάπουαναλογούσαν στηναποζημίωσηλόγωπλεονασμού καιστηναπόλυσηχωρίςπροειδο ποίηση,αλλάαρνήθηκεναπληρώσειταυπόλοιπαποσά, ισχυριζόμενο ότι αυτάδενκαλύπτονταν απότο άρθρο 31
(3)των Νόμων. ΤοΔικαστήριο Εργατικών Διαφορών αποφάσισε ότι τοΤαμείο όφειλενα καταβάλειόλεςτις απαιτήσεις των αιτητών,μεμόνηεξαίρεση τις συνει σφορές στοΤαμείοΠρονοίας,που,όπωςέκρινε,διέπονταναπόειδικό Νόμο. Στην έφεση με υπόμνημα τέθηκαν διάφορα ερωτήματα, που αφορούσαναπότηνμιαστοκατάπόσοτοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορών στην αρχικήαίτησηείχεδικαιοδοσία ναεκδώσειαπόφαση και ναεπιληφθεί τωνδιαφόρωναξιώσεων πουείχανεγείρειοιαιτητέςκαι κατάπόσοτοΤαμείοΠλεονάζοντος Προσωπικούήταναναγκαίοςδιά δικος στην αρχικήαίτηση,και απότην άλλητο θέματης ορθήςερμη νείαςτουάρθρου31
(3)τωνπερίΤερματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμων. Γιατηνκρίσηκαιτων δύοκυρίως θεμάτωνείχεσυζητηθεί σε έκταση ενώπιον του Εφετείου ηέννοια του όρου "εργατική διαφορά" και το κατά πόσο οι διάφορεςαξιώσεις των αιτητών ενέπιπταν στην έννοια τουόρουαυτούήόχι. Αποφασίσθηκεότι: 30 35 40 (α)ΕφόσονηαρχικήαπόφασητουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών είχεκαταστείτελεσίδικη καιπαρέμενε ισχυρή,δενήτανδυνατόγια το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στην μεταγενέστερηαίτηση, ναεπιληφθεί θεμάτων σχετικά μετηνδικαιοδοσίατουομοβάθμιου Δικαστηρίου του,ναεπιληφθεί τωνδιαφόρωναξιώσεων πουείχαν εγερθεί στην αρχική αίτηση,ούτε να κρίνει κατάποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού ήταν ή όχι αναγκαίος διάδικος στην αρχικήαίτηση,διότιτέτοιακρίσηθαισοδυναμούσε μεαναθεώρηση απόομοβάθμιοΔικαστήριο απόφασηςάλλου Δικαστηρίου σεάλλη διαδικασία,πράγμαπουήτανεκτόςτηςδικαιοδοσίαςτουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Τοδικαιοδοτικό εμπόδιοεπεκτεινόταν καιστην κατ'έφεσηδιαδικασίαστηνπαρούσαυπόθεσηκαικατάσυνέπειατο Εφετείο δενθααπαντούσεσταερωτήματαπουαφορούσαντοσκέ λος αυτότηςυπόθεσης. 1021 Κυριάκουκ.ά.ν.Ταμ.Πλέον.Προσωπικού
(1993)(β)ΤοκεντρικόχαρακτηριστικότωνπερίΤερματισμούΑπασχολήσεως Νόμων είναι ο καθορισμός των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που συναρτώνται προςτον τερματισμό της απασχόλησης εργοδοτούμενου, και όχι ζητήματασχετικά με δικαιώματακαιυποχρεώ σειςπουαποκρυσταλλώθηκαν κατάτηνδιάρκειατης εργοδότησης 5 και είναι άσχεταπροςτοντερματισμό της. Η φράση"επιδικασθέν ποσό"στο άρθρο31
(3)τωνΝόμων, εμφανώςωςεκτουσκοπούτου νόμου, αναφέρεταισεποσά πληρωτέα δυνάμει των προνοιών του και όχι σε οποιαδήποτε άλλα ποσά πληρωτέα, είτε δυνάμει των προνοιών άλλου νόμου,είτεγενικά στο πλαίσιο της σχέσης έργο- 10 δότηκαιεργοδοτούμενου, καικατάσυνέπεια,η απόφασητουπρω τόδικουΔικαστηρίου έπρεπεναπαραμερισθεί. Η έφεσηεπιτράπηκεχωρίςέξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: 15 Papademetriou v.Christoh
(1988)1C.LR. 101 Σφιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.ΑΛ.179Χριστοδούλου ν.Χριστοδούλου
(1993)1 Α.ΑΛ. 195. Έφεση δι* υπομνήματος. Έφεση δι' υπομνήματος από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών σχετικά με την απόφαση του στις Αιτήσεις 20 144/89 - 165/89 ημερομηνίας 13 Σεπτεμβρίου, 1989, αναφορικά με την έκταση των υποχρεώσεων του Ταμείου για Πλεονάζον Προσω πικό προς πληρωμή ποσών που επιδικάστηκαν υπέρ απολυθέντα)ν εργοδοτουμένων απότο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας,με 25 Ε. Λο'ίζίδον (χα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α, για τους εφεσείοντες- καθ' ωνηαίτηση. Α. Σκορδής με Ε. Πατέρα, για τους εφεσίβλητους - αιτητές. Cur. adv. vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει 30 ο Δικαστής Γ. Κοονσταντινίδης. 1022 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Κυριάκουκ.ά. ν.Ταμ. Πλέον.Προσωπικού ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ: Εγείρεται σοβαρόζήτημαωςπροςτην έκτασητωνυποχρεώσεων τουΤαμείουγιαΠλεονάζονΠροσωπικό προςπληρωμήποσώνπουεπιδικάστηκανυπέραπολυθέντωνεργο δοτουμένων απότοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορών. Ο Γενικός Εισαγγελέαςχαρακτήρισετηνυπόθεσηωςτηλυδίαλίθοτηςσυνέχι σηςτηςύπαρξηςή μή τουΤαμείου. Οι εφεσίβλητοι ήταν εργοδοτούμενοι της εταιρείας New Cosmopolitan Restaurant Ltd.Απελύθησαν ωςπλεονάζονπροσωπι κόχωρίς προειδοποίηση. ΜεξεχωριστέςαιτήσειςτουςπροςτοΔικαστήριο Εργατικών Διαφορών αξίωσαν τους οφειλόμενους μι σθούς,αναλογίατουδέκατουτρίτουμισθούτουχρόνουτηςαπόλυ σης τους καιταποσάπουοι εργοδότες τους είχαν υποχρέωση να καταβάλουνως συνδρομές προςτη συντεχνία και το συντεχνιακό ιατρόκαισυνεισφορές γιατοΤαμείοΠρονοίαςκαιτιςετήσιεςάδειες. Ενώ εκρεμούσεηδιαδικασία,εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης της εργοδότριας εταιρείαςκαιτοχειρισμό τηςυπόθεσης ανέλαβεο Επίσημος Παραλήπτηςως προσωρινός εκκαθαριστής.Ο Επίσημος Παραλήπτης δεν αμφισβήτησε την απαίτησητων εφεσίβλητων ως προςτηνύπαρξητωνοφειλών καιτούψοςτουςκαιεκδόθηκεαπόφάσηεναντίοντων εργοδοτών. Το άρθρο 31
(3)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967 (Ν. 24/67)όπωςέχειτροποποιηθεί προβλέπει: 30 'Όταν κατά τον χρόνον της επιδικάσεως υπό του Διαιτητικού Δικαστηρίου, έχη αρχίσει διαδικασία αναφορικώςπρος τονεργοδότην δυνάμειτουπερί Πτωχεύσεως Νόμουήτου ΜέρουςV του περί Εταιρειών Νόμουο εργοδοτούμενος προς τον οποίον εγένετοηεπίδικασις εισπράττει ολόκληρον το επιδικασθέν πο σόν εκ του Ταμείου.Ταδικαιώματατου εργοδοτουμένου ανα φορικώς προς πάσαν επιδικασθείσαν πληρωμήν καταβλητέαν απ'ευθείαςυπότουεργοδότου μεταβιβάζονταιειςτοΤαμείον." 35 Οιεφεσίβλητοι,μενέεςαιτήσειςτους,διεκδίκησανπληρωμήτων επιδικασθέντωνποσώνκαιτωνεξόδωντηςδίκηςαπότοΤαμείογια Πλεονάζον Προσωπικό.Συνιστούσαν επιδικασθένταποσάαπότο Δικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνκαι,κατάτηνεισήγησητους, καλύπτονταναπότιςπρόνοιες τουΝόμου. 40 ΤοΤαμείο πλήρωσε ταπροβλεπόμενα ποσά αντίπροειδοποίη σης και τηναποζημίωσηγια πλεονασμό. Ηθέσητουήτανπως με αυτά εκπλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις του δυνάμει του Νόμου. ΥποστήριξεπωςοΝόμος24/67αποσκοπούσεστοναεπιβάλειυποχρέωσηπληρωμής μόνο των ποσών πουκατάτις πρόνοιες του εί- 25 1023 Κωνσταντινίδης, Δ. Κυριάκουκ.ά. ν.Ταμ. Πλέον.Προσωπικού
(1993)ναιπληρωτέα,πωςτοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνδενείχεδι καιοδοσία για επιδίκασηάλλων ποσών καιπως,ενπάση περιπτώ σει, το Ταμείο ήταν εξ αρχής αναγκαίος διάδικος στηδιαδικασία πουοδήγησεστην έκδοση των αποφάσεωνκατάτου εργοδότη. Το πρωτόδικο Δικαστήριο διαφώνησε. Αποφάσισε πως "δέον όπωςτοΤαμείοκαταβολήάπασαςταςαπαιτήσειςτων αιτούντων", μετην εξαίρεσητων συνεισφορών στο Ταμείο Προνοίας οι οποίες, όπως έκρινε, διέπονταναπόειδικόΝόμοκαιδενκαλύπτονταν από τοάρθρο31
(3). 5 Το Ταμείο γνωστοποίησε την πρόθεση του να εφεσιβάλει την 10 απόφασηκαιπροσδιόρισε τους νομικούς λόγουςπου,κατάτην ει σήγηση του, θαέπρεπεναενσωματωθούν στοΥπόμνημα. Οτρόπος της σύνταξης του Υπομνήματος απότο Πρόεδρο του Δικαστηρίου απετέλεσετο αντικείμενο διαδοχικώνδιαβημάτων. Δεν χρειάζεται ναυπεισέλθουμεσελεπτομέρειες. Η αίτησηγιαπρονομιακάεντάλ- 15 ματαδυνάμει τουάρθρου 155
(4)τουΣυντάγματοςκαιτο μεταγενέ στεροαίτηματουΤαμείου,στο πλαίσιο τηςπαρούσας έφεσης,για αναπομπή του υπομνήματος προς επαναπροσδιορισμό των νομι κών ερωτημάτων απερρίφθησαν. Παραθέτουμε τανομικά ερωτή ματαόπωςδιατυπώθηκανστουπόμνημα. 20 "
- Στις υποθέσεις των αιτητών εναντίον του εργοδότου, σύμ φωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, ηδύνατο το Ταμείο δίά Πλεονάζον Προσωπικό,ναήτο διάδικος;
- Σύμφωναμετις πρόνοιες τουάρθρου 12
(1)(α) τουπερίΕτη σίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμου,Αρ. 5/73 και του Νό- 25 μουΑρ. 6/73 περίΤερματισμού Απασχολήσεως,τοΔικαστή ριο ορθώς ήεσφαλμένως ηρμήνευσεότιείχεαρμοδιότητα ν' αποφασίσηεπί τωνεπιδικασθέντων ποσών; 3.Το Δικαστήριο ορθώςήεσφαλμένως ηρμήνευσε το άρθρο31, εδάφια
(1),
(2),
(3)ώστετοΤαμείοναυποχρεούται ειςπάσαν 30 επιδικασθείσαν πληρωμήν προςτουςαιτητάς;
- Ορθώς ή εσφαλμένως απλώςανεφέρθησαν ταάρθρα 3και5 ωςκαιοΠρώτοςΠίναξταυπερίΤερματισμού Απασχολήσε ως Νόμουκαιθαέδειναεφαρμοσθήτοάρθρον 16 αυτού;
- Σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων2 και 12
(1)του περί 35 Ετησίων Αδειώνμετ'Απολαβών Νόμουκαιτιςπρόνοιεςτου Νόμου6/73 ταεπιδικασθέντα εις τουςαιτητάςποσά συμπε1024 1Α.Α.Δ. Κυριάκουκ,ά.ν.Ταμ.Πλέον.Προσωπικού ΚωνοτανηνίδηςΔ. ριλαμβάνονται εις τηνέννοιαν της εργατικήςδιαφοράςήεί ναιπαρεμπίπτονταή συμπληρωματικάθέματα;" 5 10 15 20 25 30 35 40 Ηυπόθεσησυζητήθηκε απόδυοδιαφορετικές σκοπιές.Θαχαρα κτηρίζαμετηνπρώτηωςδικονομική καιτηδεύτερηως ουσιαστική. ΖητήθηκεαπότοπρωτόδικοΔικαστήριο νααποφασίσειαν εγκύρως εκδόθηκανοι αποφάσειςκατάτων εργοδοτών. Τέθηκε ζήτημαως προς τηδικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορώννα επιληφθεί αξίωσης αναφορικάμεό,τι θαονομάζαμεως συμβατικές υποχρεώσεις τουεργοδότη,ξένεςπροςταειδικώς ρυθμιζόμενααπό τοΝόμο24/67 και,ακόμα, ως προς το επιτρεπτό της εκδίκασηςτέ τοιου θέματος στην απουσία του Ταμείου,τοοποίο ασφαλώς θα εκαλείτο να ικανοποιήσει τις όποιες αποφάσειςεκδίδονταν. Αντα νάκλασηαυτήςτηςπτυχήςτηςυπόθεσης αποτελούν τανομικάερω τήματα 1,2,4και5. Οι αποφάσειςτουΔικαστηρίου Εργατικών Διαφορών εναντίον των εργοδοτών ως προς τασυζητούμενα ποσά, κατέστησαντελεσί δικες. Ενπάσηπεριπτώσει,δενυπήρχεδικαιοδοτικόπεριθώριογια έλεγχοτης ορθότηταςή τηςεγκυρότητας τους από το ίδιο τοΔικα στήριο Εργατικών Διαφορών. Αυτήτην εξουσία την έχει μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο στο πλαίσιο της αναθεωρητικής ήτης κατ' έφεση δικαιοδοσίας του. [Βλ. Papademetriou v.Christofi
(1988)1 C.L.R. 101, Πανίκος Σ. Σιβιτανίδης ν. Ελένης Α. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.ΑΛ. 179,ΧλόηΧριστοδούλουν.ΑνδρέαΧριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ. 195]. Έχειλεχθείπωςστόχοςτουεγχειρήματος δεν είναιοπαραμερισμόςτωναποφάσεωνπουεκδόθηκανοιοποίεςκαι θα εξακολουθούν ναυφίστανται καινα δεσμεύουν τους εργοδότες αλλά ηαναγνώριση της έλλειψης υποχρέωσης του Ταμείου προς ικανοποίησητους.Η επιδιωκόμενηαναγνώρισηγιατέτοιολόγοκαι πάλινθαήταντοαποτέλεσμα κρίσης ωςπροςτοανάλλο,ομόβαθμο, Δικαστήριο κινήθηκε μέσα σταόριατηςδικαιοδοσίας τουή τή ρησε τους δικονομικούς κανόνες ήεκείνουςτης φυσικής δικαιοσύ νης,και δεν μπορούσε να επιτευχθεί στο πλαίσιο της αίτησης που υποβλήθηκε. Σεό,τι αφορούσε αυτήτην αίτηση,τοΔικαστήριο Ερ γατικών Διαφορών ήτανδεσμευμένο νααποφασίσει ταουσιαστικά επίδικα ζητήματαπάνω στη βάση της ύπαρξης εκδοθείσας καιμή παραμερισθείσας μεοποιοδήποτετρόποδικαστικήςαπόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο επιλαμβάνεται νομικών ερωτημάτων πουεγείρονται σεσχέσημεθέματαπουεμπίπτουν στηδικαιοδοσία τουΔικαστηρίου Εργατικών Διαφορών νοουμένου ότι η απάντηση σ' αυτά συσχετίζεται προς την επίδικη διαφορά. Δεν ήτανεπιτρε πτόνασυζητηθούν ήναεπιλυθούν απόπρωτόδικοΔικαστήριο ζη τήματα απτόμενατου κύρους των αποφάσεωνάλλου πρωτόδικου 1025 Κωννταντινίδη& Α. Κυριάκου ΧΜ.ν.Ταμ.Πλέον. Προσωπικού
(1993)Δικαστηρίου που εκδόθηκανκατάτων εργοδοτών στην περατωθείσααυτοτελή διαδικασίαπουπροηγήθηκε.Τοδικαιοδοτικό εμπόδιο διατηρείται και δε μεταβάλλεται στην κατ' έφεσηδιαδικασία. Η απάντησησε ερωτήματαπου δημιουργούνται απόαναρμοδίως εκ δοθείσααπόφαση,θαείχεμόνοακαδημαϊκή σημασία. Ταερώτημα- 5 τα 1,2,4 και5δεχρειάζεται νααπαντηθούν. Τοουσιαστικό θέμααναφέρεταιστην εμβέλειατουάρθρου 31
(3)του Νόμου24/
- Διατυπώνεται ως νομικό ερώτημα αριθμός
- Η ουσία της-αιτιολογίας τηςπρωτόδικης απόφασης εντοπίζεται.στην άποψη πως το άρθρο 31
(3)καλύπτει κάθεποσό που επιδικάζεται 10 υπέρτων εργοδοτουμένων στοπλαίσιο τηςδικαιοδοσίαςτουΔικα στηρίου Εργατικών Διαφορών. Αυτό γιατί ηπαράγραφος
(1)του άρθρου αναφέρεται σε απόφασηεπιδικάζουσα"οιονδήποτε ποσό" και οι παράγραφοι
(2)και
(3)σε "ποσό επιδικασθέν"χωρίς οποια δήποτεδιάκριση.Και εφόσον, όπωςέκρινετοπρωτόδικοΔικαστή- 15 ριο,ηδιεκδίκηση των δεδουλευμένων μισθών καιτων άλλων ωφε λημάτων ήταν"εργατικήδιαφορά"σύμφωνα μετονορισμότουΝό μου που ενέπιπτε στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών,θαέπρεπε τοΤαμείοναικανοποιήσει τηναπόφαση που εκδόθηκε. 20 Έγινε ενώπιον μας εκτεταμένη ανάλυση του όρου, "εργατική διαφορά" και συνακόλουθα των προνοιών, ιδιαίτερα του άρθρου 12,τουπερί Ετησίων Αδειών μετ' απολαβώνΝόμουτου 1967(Νό μος 8/67 όπως τροποποιήθηκε ειδικά απότο Νόμο 5/73) ως προς την αποκλειστική δικαιοδοσία που παρέχεται στο Δικαστήριο Ερ- 25 γατικών Διαφορών που εκείνοςοΝόμοςκαθίδρυσε. Στόχοςήταν, αντίστοιχα,η επιβεβαίωσηήανατροπήτηςαπόφασηςσεσχέσημετο κατά πόσο το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών είχεήδεν είχεδι καιοδοσία να εκδώσει τις αποφάσεις για τους δεδουλευμένους μι σθούς και τα άλλα. Και στην περίπτωση όμως που θαήταν,στο 30 πλαίσιο διαφορετικών περιστατικών, επιτρεπτή ηδιερεύνηση του εύρους της δικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου τοζήτημαθαείχεσημα σία μόνοσε μιαπερίπτωση. Θαείχεσημασία μονόανήτανορθήη αφετηριακήθέσηπως το άρθρο 31
(3),ορθάερμηνευόμενο, επιβάλ λει στοΤαμείουποχρέωση πληρωμής καιποσών άλλων από εκείνα 35 που είναι δυνατό να επιδικαστούν στα πλαίσια του Νόμου24/
- Αν αυτό δεν είναι ορθό,τοκατάπόσο γενικά ηαξίωση γιαδεδου λευμένουςμισθούς καιγιαταάλλα ωφελήματα είναι εργατικήδια φορά που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, θαήτανζήτημαάσχετο μετην υπόθεση. ΤοΤαμείο δεν 40 θαείχευποχρέωση πληρωμής τέτοιων ποσών ούτως ήάλλως. 1026 1Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 Κυριάκου%Α-ν.Ταμ.Πλέον.Προσωπικού ΚωνστανηνίδηςΔ. EivaL το κεντρικό χαρακτηριστικό του Νόμου24/67οκαθορι σμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που συναρτώνται προς τον τερματισμό της απασχόλησης εργοδοτουμένου. Ημελέτη τωνπρο νοιών του ως συνόλουαποκαλύπτει πως βρίσκονται έξω απότο πλαίσιο των ρυθμίσεων του ζητήματασχετικά με δικαιώματα και υποχρεώσεις πουαποκρυσταλλώθηκανδιαρκούσαςτηςεργοδότησης καιείναι άσχεταπροςτον τερματισμό της. Έτσι,οΝόμος κα θορίζειταπερίτηναποζημίωσηγιαπαράνομοτερματισμότηςαπα σχόλησης,για πληρωμή αντί προειδοποίησης για τερματισμό της απασχόλησηςκαιγιαπληρωμήλόγωπλεονασμού. Βέβαια με τις ερμηνευτικές του διατάξεις ο Νόμος προσδίδει στην "εργατική διαφορά"ευρεία έννοια, όμοια με την αντίστοιχη τουΝόμου8/
- Αυτόόμως δενδιαφοροποιείτιςουσιαστικές του πρόνοιεςκαι,ενπάσηπεριπτώσει,πρέπειναδιαβάζεταιμαζίμετο άρθρο30
(1)πουεντάσσει στην αποκλειστική αρμοδιότητατου Δι καστηρίουΕργατικώνΔιαφορώνόχι κάθεεργατικήδιαφοράαλλά μόνο τις εργατικές διαφορέςπου αναφύονταισυνεπεία τηςεφαρ μογήςτουΝόμουήοποιωνδήποτεκανονισμών πουεκδίδονταιδυ νάμει του, περιλαμβανομένου, φυσικά,και "παντόςπαρεμπίπτοντοςήσυμπληρωματικούπροςτοιαύταςδιαφοράςθέματος". Είναισαφέςότι οι δεδουλευμένοι μισθοίκαιταάλλαδιεκδικηθέντακαιεπιδικασθένταωφελήματαδεν συνδέονται μετοντερμα τισμότηςαπασχόλησηςαλλάείναιποσάπληρωτέαως εκτηςεργοδότησηςκαιόχιωςεκτουτερματισμού της. Κρίνουμεότι η φράση "επιδικασθένποσό"στοάρθρο31
(3)εμφανώςωςεκτουσκοπούτου Νόμου,αναφέρεταισε ποσάπληρωτέαδυνάμειτων προνοιών του καιόχισεοποιαδήποτεάλλαποσάπληρωτέαείτεδυνάμειτωνπρο νοιών άλλου Νόμουείτεγενικά στο πλαίσιο της σχέσης εργοδότη και εργοδοτουμένου. Αν ηπρόθεσητουΝομοθέτηήτανδιαφορετικήθααναμέναμε,ως εκτης φύσεωςτουθέματοςπουβρίσκεται έξω απόόσασυνιστούν τοαντικείμενο ρύθμισης απότοσυζητούμενο Νόμο,ναδιατυπωνό ταν ρητά. Διαφορετική ερμηνευτική προσέγγισηθα οδηγούσε στο παράλογο αποτέλεσμα να θεωρείται υπόλογο το Ταμείο Πλεονασμούωςπροςδεδουλευμένους μισθούςμήπληρωθέντες'παράτοότι η απασχόληση του εργοδοτουμένου ουδέποτε ετερματίσθη επειδή, κατάτηνάποψη πουδέχθηκετοπρωτόδικοΔικαστήριο,ηδιεκδίκη σητέτοιωνμισθώνσυνιστάεργατική διαφοράεμπίπτουσαστηναρ μοδιότητατουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών. 1027 Κωνστανπνίδης Δ. Κυριάκουκ Α ν.Ταμ.Πλέον.Προσωπικού
(1993)Οι εργοδοτούμενοι επικαλέστηκαν τογεγονός τηςθέσπισης του περί Εταιρειών {Τροποιητικού Νόμου) του 1990(Ν.19/90)ωςενι σχυτικού τηςπρότασηςτους. Οσυλλογισμόςείναιοακόλουθος: Τοάρθρο300τουπερί Εταιρειών ΝόμουΚεφ. 113αναγνωρίζει προτεραιότητα πληρωμής κατά την εκκαθάριση εταιρειών (όπως 5 και τοάρθρο 30τουπερί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5)μεταξύάλ λων, οφειλομένων μισθών, μέχρις ορισμένου αριθμού,στους εργοδοτουμένους της.Τοάρθρο31
(2)του Νόμου24/67εντάσσειρητά στα χρέη ωςπρος ταοποία αναγνωρίζεται προτεραιότητα από το άρθρο300του Κεφ. 113καιποσάπου επιδικάζονταιυπό τουΔι- 10 καστηρίου Εργατικών Διαφορών. Σύμφωναμετοάρθρο 31
(3)"τα δικαιώματα του εργοδοτουμένου αναφορικά προς πάσαν επιδικασθείσαν πληρωμήκαταβλητέααπ' ευθείαςυπότουεργο δότου μεταβιβάζονταιστοΤαμείο" το οποίο, εννοείται, πλήρωσε τοποσό κατ' εφαρμογή του άρθρου. 15 Ο Νόμος29/90κατάργησετονπεριορισμό ωςπροςτοναριθμότων εβδομαδιαίων μισθών αναφορικάμετους οποίους αναγνωρίζεται προτεραιότητα και,ακόμα, πρόσδωσε προτεραιότητα πληρωμής καισεοποιοδήποτεάλλοποσόήωφέληματουμισθωτού πουαπορ ρέειαπόσύμβασηή σχέση εργοδότησης περιλαμβανομένου οποίου- 20 δήποτε ποσού που οφείλεται προς αναγνωρισμένη συντεχνίαπου απορρέειαπότηνεργασιακήσχέση εργοδότη- εργαζομένουήάλλως πωςτοοποίοοεργοδότης δενέχεικαταβαλει. Υποστηρίχτηκε πως παρά τοότιο Νόμος 19/90 θεσπίστηκε μετά τηνεκδίκαση της πα ρούσας υπόθεσης, αποκτάερμηνευτική σημασία γιατί υποδηλώνει 25 πρόθεση κάλυψης τουΤαμείουπουήτανγνωστό ότι υποκαθίστατο σταδικαιώματατου εργοδοτουμένου ωςπρος όλεςτιςαπαιτήσεις τουεργοδοτουμένου καιόχιμόνογιαπεριορισμένο αριθμό μισθών. Θεωρούμε ορθήτηνεισήγησητουΓενικού Εισαγγελέα πωςτοάρ θρο 300του περί Εταιρειών Νόμου,στην αρχικήτουμορφή αλλά 30 καιόπωςτροποποιήθηκε,δενδικαιολογεί τιςπιοπάνωσκέψεις. Ο Νόμος24/67δενπροβλέπει μόνουποχρέωση τουΤαμείου.Προβλέ πει και υποχρεώσεις του ίδιου του εργοδότη. Κατ' εφαρμογή του Νόμου εκδίδεται απόφασηκατά τουεργοδότη μόνο. Επομένως, αναγνωρίζεταιπροτεραιότηταστηνπληρωμήτουςανεξάρτητααπό 35 τοανηπερίπτωσηκαλύπτεταιαπότοάρθρο31
(3). Ηεισήγησηπως ηθέσπιση του Νόμου 19/90 υποδηλώνει πρόθεση κάλυψης του Τα μείουενόψειτηςυποχρέωσης τουδυνάμει τουάρθρου31
(3),παρα γνωρίζει αυτήτηνπραγματικότητα ΟΝόμος 19/90 απέβλεψε στην παροχήμεγαλύτερης προστασίαςστους εργοδοτούμενους στο βαθ- 40 μόβέβαιαπουαυτή θαήτανδυνατόναεπιτευχθεί μετηναναγνώρι1028 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 Κυριάκουκ,ά.ν.Ταμ.Πλέον. Προσωπικού Κωνστανηνίδης, Δ. σηπροτεραιότητας είσπραξης των μισθών και των άλλων ωφελη μάτωνπουεξειδικεύονται. Ούτεοτροποποιητικός Νόμοςούτετο άρθρο 300 στην αρχικήτου μορφή συνδέονται με το πότε καιυπό ποιεςπροϋποθέσεις υπέχειτοΤαμείουποχρέωσηπληρωμήςείτεμισθών είτε άλλων ωφελημάτων. Θα μπορούσε μάλιστα να λεχθεί πως,ανπράγματιτοάρθρο31τουΝόμου24/67 περιλάμβανε στον όρο "επιδικασθέν ποσό" και οφειλόμενους δεδουλευμένους μι σθούς,δενθαυπήρχελόγοςγιαθέσπιση τουΝόμου 19/90 προςάρ σητουπεριορισμού πουέθετετο άρθρο300 του Κεφ. 113 αφούτο άρθρο31ρητάπροσδίδει τέτοιαπροτεραιότηταωςπρος"ποσόεπι δικασθέν"χωρίςτέτοιοπεριορισμό. Ίσωςθαήτανχρήσιμοναυπο δείξουμε, εν κατακλείδι,πωςπρόνοια όμοια μεεκείνητουάρθρου 31
(2)του Νόμου24/67,υπάρχει και στον περί Ταμείων Προνοίας Νόμο του 1981 (Νόμος44/81) το άρθρο 32 του οποίου προβλέπει, ακριβώς,πωςμεταξύτωνχρεών πουεξοφλούνται κατάπροτεραιό τηταδυνάμειτουΚεφ.5 καιτουΚεφ. 113περιλαμβάνονταικαιπο σάπουοφείλονται απόεργοδότη αναφορικάπρος εισφορά ή υπο χρέωση προςεισφορά σεΤαμείοΠρονοίας. Γιατουςπιοπάνωλόγουςηέφεσηεπιτυγχάνει. Η απάντησηστο ερώτημααρ.3είναιπωςτοπρωτόδικοΔικαστήριο εσφαλμένως ερ μήνευσε το άρθρο31 τουΝόμου24/67καιπωςτοΤαμείοδενυπο χρεούται σε πληρωμή των επιδικασθέντων στην παρούσα υπόθεση ποσών. Ηυπόθεσηεπιστρέφεται στοΠρόεδροτουΔικαστηρίουΕρ γατικών Διαφορών σύμφωνα με το κανονισμό 17
(4). Το ζήτημα ήτανπρωτότυποκαιθααποφύγουμετηνέκδοση διαταγήςως προς ταέξοδα. Η έφεση επιτρέπεταιχωρίςέξοδα. 1029