clr/1993/1993_1_1043.pdf

(1993)μεταξύτωντεσσάρωντεμαχίων,καικατάπόσοοΔημήτρηςΑγγελήΔημήτοηςήτανπαοίόνκατάτονδιαχωρισμόήόχι. Η θέσητωνεφεσίβλη­ τωνήτανότι οκτηματολογικός υπάλληλοςείχεκάμειλάθοςπαρασυρ­ θείςαπό ταάλλασύνοραπουήσανσεευθείαγραμμή, καιέβαλεκαιτο επίδικοσύνορο σε ευθείαγραμμή ενώστηνπραγματικότηταέπρεπενα 5 ακολουθηθεί τεθλασμένη γραμμή, λάθος που προκλήθηκε από την απουσίατουΔημήτρηστηνεπιτόπιαεξέταση. Οεφεσείων ισχυρίσθηκε ότιοπατέραςτουήτανπαρώνκατάτονδιαχωρισμό,ότιταφυσικάσύ­ νορατων τεμαχίωντότεήσανσεευθείαγραμμήκαιότι μεταγενέστερα οι εφεσίβλητοι δημιούργησαντανέασύνορακαιτηννέαφυσικήκατά- 10 στάσηστο έδαφοςμετηνπαράνομη επέμβασηστοτεμάχιοτουκαιτην συμπερίληψη στοδικότουςτεμάχιοτμήματοςτουδικούτουτεμαχίου πουπεριείχε λάκκο. Μεταγενέστερα το μενκτήματουεφεσείονταέγι­ νεμπανανοφυτεία,τοδεκτήματωνεφεσίβλητωνκήποςεσπεριδοειδών. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δέχθτικε σαν αληθή την μαρτυρία των 15 εφεσίβλητων και του αγροφύλακακαι δύο αδελφών του εφεσείοντα, πουυποστήριξανότιταφυσικάσύνοραμεταξύτωντεμαχίωνκατάτο 1965ήσανακριβώςόπωςήσανκαιμεταγενέστερα,βρήκεότιυπήρχελά­ θος στο κτηματολογικό σχέδιο καιδιέταξε την διόρθωση του σχεδίου καιτωντίτλων των διαδίκων,ώστεναπεριληφθείτοαμφισβητούμενο 20 τμήμαστοντίτλο τωνεφεσίβλητων. Η απόφασηείχεεπιφυλαχθείστις 12.4.89και εκδοθεί στις 31.1.90,χωρίς να έχουν δακτυλογραφηθεί τα πρακτικά της υπόθεσης. Κατ' έφεση, ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι η απόφασηέπασχε επειδήείχεκαθυστερήσει ηέκδοσητηςκαιείχε εκδο­ θείχωρίςναδακτυλογραφηθούνταπρακτικά,καιεπίσηςότιηαξιολό- 25 γηση της μαρτυρίαςαπότοπρωτόδικοΔικαστήριο ήτανλανθασμένη. Αποφασίσθηκεότι: (α) Η διαπίστωσηκαθυστέρησης στηνέκδοσηαπόφασηςδεντην καθι­ στάαυτόματαάκυρη. Τοζήτημαείναισύνθετο καιεξαρτάται από τοσύνολοτωνπεριστάσεων τηςυπόθεσης. Στηνπροκειμένηπερί- 30 πτώση,ανκαιείχεπαρατηρηθείκάποιακαθυστέρησηστην έκδοση τηςαπόφασης,δενσυνέτρεχε οποιοσδήποτελόγος γιαναθεωρηθεί ηδίκηάκυρη,ούτεήταναναγκαίαηδακτυλογράφηση των πρακτι­ κώνδιότιοΔικαστήςμπορούσεναβασισθείστιςδικέςτουσημειώ­ σεις και εν πάσηπεριπτώσει είχε πρόσβαση στα στενογραφημένα 35 πρακτικά. (β) Από τηνμελέτητηςαξιολόγησης της μαρτυρίας απότοπρωτόδικο Δικαστήριοδιαπιστώθηκελανθασμένηκαθοδήγησηωςπροςουσιώ­ δη σημεία της μαρτυρίας,και μη αξιολόγηση σοβαρής διαφοράς στην μαρτυρίατων εφεσίβλητων ως προςτηνκατάστασητων κτη- 40 μάτων κατά την διαδρομή του χρόνου, πράγμα που καθιστούσε 1044 1Α.Α.Δ. Αγγελήν. Ηλία κ.ά. αναπόφευκτοτονπαραμερισμότης απόφασηςκαιτην επανεκδίκασητηςαγωγής. Ηέφεση επιτράπηκε μεέξοδα. Διατά­ χθηκεεπανεκδίκαση. 5 Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Ευσταθίουν. Αστυνομίας

(1990)2Α.Α.Δ. 294Βίκτωροςν. Χριστοδούλου

(1992)1ΑΛΛ.512ΜακρήςκαιΆλλοιν. Χ'Έυαγγέλου

(1993)1ΑΛΛ. 203Χατζηϊωάννουν. ΚωνσταντίνουκαιΆλλου

(1993)1ΑΛΛ.

1. 10 15 Έφεση. Έφεσηαπότον ενάγοντακατά τηςαπόφασηςτουΕπαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου(Ερωτοκρίτου, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 31 Ια­ νουαρίου,1990(Αρ.Αγωγής295/83) μετηνοποίατοπρωτόδικοΔι­ καστήριοδέχθηκεότι η ένταξητηςεπίδικηςέκτασηςγηςστον τίτλο τουενάγονταοφείλεται σελάθοςκαιδιέταξετηντροποποίησητων τίτλων. Ε.ΚορακίδηςκαιΑ. Κορακίδον,γιατον εφεσείοντα. Γ.Ομήρου,γιατους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. 20 25 30 ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει ο Δικαστής Γ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: ΤοΠρωτόδικοΔικαστήριοδέχθηκεότι ηένταξητηςεπίδικηςέκτασηςγηςστοντίτλο τουενάγονταοφείλε­ ται σελάθοςκαιδιέταξετηντροποποίηση των τίτλων έτσιπουνα περιέλθει σ'αυτόντων εφεσιβλήτων-εναγομένων. Ηακρόασηάρχισε στις 25 Οκτωβρίου 1988 και συμπληρώθηκε σας 12Απριλίου
2. Ηαπόφασηεκδόθηκε στις 31Ιανουαρίου
3. Σύμφατναμετον πρώτο λόγο έφεσης, εξαιτίας του χρόνου που παρήλθε δεν ήταν δυνατόνα ενθυμείται οπρωτόδικος Δικαστηςόλεςτιςλεπτομέρειες τηςμαρτυρίας. Σύμφωναμετοδεύτερο λόγο έφεσης "παρόλον ότι ταπρακτικάτης μακράς ακροαματικής 1045 Κωνστανπνίδι&Δ. Αγγελή ν. Ηλία κ.ά.

(1993)διαδικασίαςελήφθησανστενογραφημένα δεναποοτενογραφήθησαν και δεν εμελετήθησαν απότον Δικαστήγια ναβοηθηθεί στην έκδο­ σητηςαπόφασηςτου." Είναι καιοιδυολόγοι εντελώςαβάσιμοι. Το πρωτόδικοΔικα­ στήριο ανέλυσετη μαρτυρία στη λεπτομέρεια της. Ηεσφαλμένηή 5 ανακριβήςαναφορά στημαρτυρίαθαμπορούσε νααποτελέσει αφ' εαυτής λόγο γιαπαραμερισμό τηςαπόφασης ανεξάρτητα απότο χρόνο πουπαρήλθεκαιαπότοανταπρακτικά αποστενογραφήθηκαν. Δενέχει γίνει εισήγησηγια τέτοιας μορφής σφάλμα. Έχουν αναπτυχθεί σειρά επιχειρημάτων ωςπρος τοεσφαλμένο της από- 10 φάσης, θαταεξετάσουμεστησυνέχεια. Εκείνοπουενδιαφέρει εδώ είναιπωςόλοιέχουνωςυπόβαθροτουςτηνανάλυσητηςμαρτυρίας στην πρωτόδικηαπόφαση. Η εισήγηση πωςη μήαποστενογράφηση των πρακτικών σημαίνει πως οπρωτόδικος Δικαστής δεμελέτησε τη μαρτυρία είναι εντελώς αδικαιολόγητη και,θα προσθέταμε, 15 άπρεπη. Οδικαστής μπορεί νατηρεί τις δικές τουσημειώσεις (Βλ. συναφώς τοάρθρο65του περί Δικαστηρίατν Νόμου του 1960 (Ν. 14/60). Εναπόκειταισεεκείνονακρίνειανχρειάζεταιγιατουςσκο­ πούς της απόφασηςτουη δακτυλογράφηση των στενογραφημένων πρακτικών. Αναφερόμαστε σεδακτυλογράφησηκαιόχι σεαποστε- 20 νογράφηση γιατί, ενπάσηπεριπτώσει, υπάρχει πάντοτεη δυνατό­ τητα πρόσβασης στοστενογραφημένο κείμενο χωρίς αυτό να δα­ κτυλογραφηθεί. Η διαπίστωση πως παρά τη μή δακτυλογράφηση των στενογραφημένων πρακτικώνη μαρτυρίααποδόθηκεορθάκαι με πληρότητα,άλλοαναξιολογήθηκε λανθασμένα, μπορεί ναπρο- 25 καλέσειευνοϊκό καιόχιδυσμενέςσχόλιο. Το ζήτημα της επίδρασης του χρόνου που παρέρχεταιαπασχό­ λησετο Ανώτατο Δικαστήριο στιςυποθέσεις Ευσταθίουν.Αστννομίας(\990)2Α.Α.Δ. 294,ΚυριάκοςΒίκτωροςν.ΧριστόδονλοςΧριστοδούλου,

(1992)1 Α.Α.Δ.512καιΑνδρέαςΣταύρου Μακρή και 30 Άλλοι ν.Μέγα Χ'Έυαγγέλου

(1993)1 Α.Α.Δ.

1. Τοερώτημαδεν είναι απλώςχρονολογικό. Είναισύνθετο. Η διαπίστωσηκαθυστέ­ ρησης δενκαθιστάτην απόφασηάκυρηαυτόματα. Στην Κυριάκος Βίκτωροςν.ΧριστόδουλοςΧριστοδούλου, (ανωτέρω) είχανπαρέλ­ θει πέντε καιπλέον χρόνια μέχριτην έκδοση της απόφασηςενώ το 35 κυριότερο θέμα αφορούσε στην αξιοπιστία των μαρτύρωνπου, σύμφωνα μετηναπόφαση,κρίθηκε κατάκύριο λόγο μεβάση τις εντυπώσεις πουάφησανοι μάρτυρες στοΔικαστήριο κατάτη λήψη της μαρτυρίας τους. Στην υπόθεση Ανδρέας Σταύρου Μακρή ν. Μέγα Χ'Έυαγγέλου (ανωτέρω), παρά την παρατηρηθείσα καθυ- 40 στέρηση, κάτωαπόδιαφορετικές συνθήκες, ηεισήγησηγιαακυρό­ τητααπορρίφθηκε. Στηνπαρούσαυπόθεση είναιαλήθειαπως,έχο­ ντας υπόψητο Διαδικαστικό Κανονισμό γιατηνΈγκαιρηΈκδοση 1046 1Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Αγγελήν. Ηλία κ.ά. Κωχτπανπνΐδι&Δ. ΑποφάσεωντωνΔικαστηρίωντου 1986,υπήρξεκαθυστέρηση-μερι­ κών μηνών αλλάκαθυστέρηση. Δεν έχειγίνει ισχυρισμός γιαοτι­ δήποτεάλλο. Αποδοχήτηςεισήγησης θασήμαινευιοθέτησητηςαρ­ χήςπωςσεκάθεπερίπτωσητέτοιαςκαθυστέρησης η δίκηκαθισταταιάκυρη. Αυτόθαήταναντίθετοπρος τηνομολογία μαςκαι θα απέληγετελικάκαισεαχρήστευση τουΔιαδικαστικού Κανονισμού πουπροσδιορίζει τις επιλογές πουυπάρχουνστην περίπτωσηπου τοΑνώτατο Δικαστήριο επιλαμβάνεταιτηςυπόθεσηςείτεμετάαπό αίτηση επηρεαζόμενου διαδίκου είτε αυτεπαγγέλτως σύμφωνα με τον Κανονισμό. Ο Εφεσείων είναιθείοςτων εφεσίβλητων (αδελφόςτης αποβιώσασας μητέραςτους Βικτώριας). Οι διάδικοι είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτεςτωντεμαχίων45/2και45/3αντίστοιχατουΦύλλου/Σχε­ δίου26/14,τοποθεσίαΛειβαδούρκα στην Αγία Μαρίνα. Τακτήματαείναι όμορα. Προέκυψαναπό τηδιαίρεσητου τεμαχίου45 που ανήκεστοΔημήτρηΑγγελήΔημήτρη πατέρατουεφεσείοντακαιτης Βικτώριας. Tc 1965 οΔημήτρης διαίρεσετοτεμάχιο45 σε τέσσερα τεμάχια. (45/1 μέχρι 45/4). Το 1967 καιτο 1968 αντίστοιχαδώρισε το45/3στουςεφεσίβλητους-εγγονούς τουκαιτο45/2 στον εφεσείοντα.Ταάλλατεμάχιαδωρήθηκανσεάλλαπαιδιάτου. Εκδηλώθηκε αμφισβήτησηωςπροςτοσύνορο τωντεμαχίων45/2 και45/
2. Ενώ ταακραίατουσημείαήτανπαραδεκτά,κατάτουςεφεσίβλητουςδεν εκτείνονταν σεευθείαγραμμή απότοέναάκροστοάλλοαλλάακο­ λουθούσαν τεθλασμένη φορά έτσι που να περιέρχεται στο τίτλο τουςμεγαλύτερη έκταση. Η αίτησητουεφεσείονταγιαεπίλυση συ­ νοριακής διαφοράςκατέληξε σε απόφασηυπέρ του. Η απόφαση τουΔιευθυντή του Κτηματολογίου εκδόθηκεστις 27 Ιουνίου
3. OLεφεσίβλητοι συνέχισαν νακατέχουντηναμφισβητούμενηέκταση καιοεφεσείων άσκησετηνπαρούσααγωγή. Επικαλέστηκετοντίτλο του,διεκδίκησε αναγνώριση των δικαιωμάτων του πάνωστην επίδικηέκτασηκαιαξίωσε διάταγμααπαγορευτικότης παράνομης επέμβασηςτωνεφεσίβλητων. Απότουςδιαζευκτικούς ισχυρισμούς πουυποβλήθηκανμετηνπολυσέλιδηυπεράσπισητων εφεσίβλητων, προωθήθηκαν οι αναφερόμενοι σε λάθος κατά τηδιαίρεση τουτεμαχίου
4. Είναιηθέσητουςπωςτοκτήμαπουτουςδώρισε οΔη­ μήτρης κάλυπτε και την επίδικη έκταση και πως κατά τη σχεδιαγράφησητων τεμαχίων πουπροέκυψαν απότηδιαίρεση του 1965, αντίθεταπροςτηνεπιθυμίατουΔημήτρη,χαράχθηκεσύνορο σεευ­ θεία αντί σε τεθλασμένη γραμμή. Αρνήθηκαν τις διεκδικήσεις του εφεσείοντακαιανταπαίτησανδιορθωτικά διατάγματα. Είχε εγερθείπρωτόδικαζήτημαωςπροςτη δικαιοδοσία,τουΔι­ καστηρίου να επιληφθεί του θέματος. Αυτό,κατά την άποψητου εφεσείοντα, θα συνιστούσε αμφισβήτηση της μή εφεσιβληθείσας 1047 Κωνστανπνϋη&Δ. Αγγελή ν. Ηλία κ.ά.

(1993)απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, Ορθά ηαπόρριψη της εισήγησης δεν αποτέλεσε λόγο έφεσης. Όπως επεσήμανε το πρωτόδικοΔικαστήριο ηεπίδικη διαφοράδενήτανπλέον συνορια­ κή. Επιπλέον τοκατ' ισχυρισμό λάθοςδενήταν"κτηματολογικής" φύσηςώστενα εμπίπτειη διόρθωση τουστηναρμοδιότητατουΔι- 5 ευθυντήσύμφωνα μετοάρθρο61 του Κεφ.224. Είχαμετηνευκαι­ ρίαναεξετάσουμε πολύπρόσφαταόμοιοθέμαστηνυπόθεσηΕλένη Χριστόφορου Χατζηϊωάννον ν.ΑντρέαςΣοφοκλέουςΚωνσταντί­ νου καιΑλλον

(1993)1 Α.Α.Δ.

1. Ολόκληρο το σύμπλεγμα των λεπτομερειών της μαρτυρίαςπου 10 προσάχθηκε είχεστο επίκεντρο τουτο φυσικόδιαχωρισμό τωντε­ μαχίωνκατάτο
2. Συνοψίζουμετηνυπόθεσητωνεφεσιβλήτα/ν. Ηκτηματολογικήδιαίρεσητουτεμαχίου45το 1965,απλώςστόχευ­ σεστην επισημοποίησητουδιαχωρισμούπουοΔημήτρηςείχεκάμει απότηδεκαετίατου
3. Καιτατέσσερα τεμάχιασταοποίαυπο- 15 διαιρέθηκε,χωρίζοντανμεφυσικόσύνορο. Γύρωστο 1943 οΔημή­ τρηςπαραχώρησετηνκατοχή τουενός από τατέσσερα τεμάχιαστη Βικτώρια ως προίκα. ΗΒικτώρια κατείχε το τεμάχιο έκτοτε. Το 1965 οΔημήτρης μεγραπτήαίτησητου προςτο Κτηματολόγιοζή­ τησετηδιαίρεσητουτεμαχίου
4. Έγραψεστηναίτησητου: 20 "Παρακαλώ όπως μεταβεί κτηματολογικός υπάλληλος και τη υποδείξει μου εκδοθούν τέσσερις τίτλοι επ' ονόματι μου συμφώνωςτηςσημερινής κατάστασηςτουκτήματοςμου". Έγινεοδιαχωρισμόςκαιεκδόθηκανοιτίτλοι. Ακολούθησεηεγ­ γραφήτωντεμαχίωνπουπροέκυψαν,όπωςσημειώσαμε. 25 Κατάτουςεφεσίβλητους,οΚτηματολογικόςυπάλληλοςπουχει­ ρίστηκε την αίτησηγια τηδιαίρεση του τεμαχίου45 το 1965 έκαμε λάθος. Κατάτην επιτόπιαέρευναδενήτανπαρώνοΔημήτρηςκαι, επομένως,όφειλεναδιαιρέσει τοκτήμασύμφωναμετην"κατάστα­ ση"τουδηλαδήσύμφωναμετοφυσικόδιαχωρισμότου. Προφανώς 30 παρασύρθηκεαπότο γεγονός ότι τασύνορα των άλλων τεμαχίων εκτείνονταν σε ευθείαγραμμήκαιδενπρόσεξε πως μεβάσητα φυ­ σικάσύνοραπουυπήρχανθαέπρεπε,στην περίπτωσητους,να χα­ ράξει τεθλασμένη διαχωριστικήγραμμή. Ο εφεσείων απέρριψε κάθε ιδέα λάθους. Πράγματιτα τεμάχια 35 ήταν φυσικώς διαχωρισμένα αλλάόχι μετον τρόποπου ισχυρίζο­ νται οι εφεσίβλητοι. Ήταν ευθείαηφυσικήδιαχωριστικήγραμμή όλωντωντεμαχίωνόπωςακριβώςχαράχθηκεκαι,πάντως,οΔημή­ τρηςήτανπαρώνκατάτηνεπιτόπιαέρευνακαιυπέδειξε πώςήθελε τη διαίρεση. Τογεγονός ότιτώραυπάρχειυψομετρικήδιαφοράκαι 40 1048 1A.A.A. 5 10 15 20 25 30 35 40 Αγγ€λή ν. Ηλία κ.ά. Κωνσταντινί5ΐ£,Δ. "φυσικόσύνορο"έτσιπουη επίδικηλωρίδαναφαίνεταιότιανήκει στο τεμάχιο τα>ν εφεσίβλητοι, οφείλεται σε παράνομη επέμβαση των τελευταίων. Το 1974 αναδιαμόρφωσαν τοσύνορο,περιέλαβαν στοδικότουςυψομετρικό επίπεδοτολάκκονερούπουυπήρχεκαι μετέτρεψαν το κτήματους σεκήπο με εσπεριδοειδή τον οποίοκαι αρδεύουνμετονερότουλάκκου. Είναιγι' αυτό πουδημιουργήθη­ κεησυνοριακήδιαφοράκαιείναιεξαιτίαςτηςεπιμονήςτωνεφεσί­ βλητωνπουεξακολουθούννακατέχουντηνεπίδικηέκτασηπουκα­ τέφυγεστοΔικαστήριο. ΟΔημήτρηςπουθαμπορούσε ναδιαφωτίσει αυθεντικάωςπρο τοποιαήτανη επιθυμίατουπέθανεακριβώςτο
5. Πώςήτανχα>ρισμένα στο έδαφοςτατεμάχιατο 1965, και ήταν παρώνοΔημή­ τρηςκατάτηδιαίρεση;Αυτάήταντακυρίαρχαερωτήματα. Οπρω­ τόδικος Δικαστής πίστεψε τους μάρτυρες για τους εφεσίβλητους: τοναγροφύλακακαιτααδέλφιατουεφεσείοντα - θείοκαιθείατων εφεσίβλητων. Τους θεώρησε ο>ς ανεξάρτητους μάρτυρεςχωρίςκα­ νένασυμφέρον απότηνκατάληξη τηςδίκης. Τογεγονός ότι εκκρε­ μούσεάλλη αγωγήμεταξύτου εφεσείοντα καιτηςαδελφήςτουκαι πάλινγιακτηματικήδιαφορά,δενεπηρέαζετηναξιοπιστίατης- ούτεκαιηαπόδοσηκαιστους άλλους μάρτυρεςαλλότριων κινήτρων λόγωκακώνσχέσεωντους με τον εφεσείοντα. Δεν υπήρχαν οποι­ εσδήποτεαντιφάσειςστημαρτυρίατουςκαιήτανόλοιπειστικοί. Η μαρτυρίατου εφεσείοντα παρουσίαζεαδυναμίεςπουέδειχνανπως δενήτανειλικρινής. Μελετήσαμε τη μαρτυρίαόπωςτησυνόψισετοπρωτόδικοΔικα­ στήριο. Έχουμεδιαπιστώσει λανθασμένη καθοδήγησηωςπροςουσια')δη σημεία της μαρτυρίας. Εντοπίζουμε σοβαρή διαφορά στη μαρτυρίαγια τους εφεσίβλητους ως προς τηνκατάστασητωνκτη­ μάτων κατάτη διαδρομήτου χρόνου, η οποία δεν αξιολογήθηκε. Καταλήξαμεπο>ς είναι αναπόφευκτοςοπαραμερισμόςτηςαπόφα­ σηςκαιηεπανεκοίκασητηςαγωγής. Ο αγροφύλακαςήταναπόλυτος ότι κατά τηδιαίρεσητουτεμα­ χίου45 το 1965 τατεμάχιαήτανχωρισμένα ακριβώςόπωςκαι κα­ τάτηδίκη. Δεν μπορούσε ναείχεκάμει λάθοςγιατί θυμότανπως στημιαπλευράτουφυσικούσυνόρου βρισκότανη μπανανοφυτεια τουεφεσείοντακαιστηνάλληοκήποςμεταεσπεριδοειδήτωνεφε­ σίβλητων. Δενυπήρχανόμωςτότεούτε μπανάνεςούτε εσπεριδοει­ δή. Το φύτευματων εσπεριδοειδών ήταντο κρίσιμο γεγονός στην υπόθεσητουεφεσείοντα. Συνδέθηκεμε αυτόηδιαφοροποίησητου συνόρου το 1974 καιηένταξητου λάκκουστην πλευράτωνεφεσί­ βλητων. Οιεφεσίβλητοι,στηνυπεράσπισητους,ισχυρίζονταιότιτο φύτευμαέγινετο 1969 καιότισυνοδεύθηκε μεβελτιωτικές εργασίες. 1049 Κωνστανηνίδι&Δ. Αγγελήν. Ηλία χ.ά.

(1993)Ηδιαφορετική μαρτυρίατουαγροφύλακαπωςηκατάστασητωντε­ μαχίων παρέμεινε αναλλοίωτη και ητοποθέτηση της δημιουργίας τουκήπουστηδεκαετίατου 1950, δεν σχολιάστηκε απότοπρωτό­ δικοΔικαστήριο. Εξειδικεύθηκε αριθμόςλόγων πουαποκάλυπταν την αναξιοπι- 5 στιατουεφεσείοντα. Πώςήτανδυνατόναμήείχεαντιληφθείοεφε­ σείων,όπως ισχυρίστηκε, ότι ηΒικτώριακαλλιεργούσετοτεμάχιο 45/3 απότο 1943; Αυτόςήτανέναςαπότους λόγους. Όμωςπριν τοφύτευματωνεσπεριδοειδών,σύμφωναμετη μαρτυρία,δενγινό­ ταν άλληκαλλιέργεια. Ταεσπεριδοειδή φυτεύτηκαν είτε το 1969, 10 όπως ισχυρίζονται οι εφεσίβλητοι είτετο 1974 όπως ισχυρίζεται ο εφεσείων. Δεν γινόταν λοιπόν καλλιέργεια απότο 1943. Οεφεσεί­ ων έλεγεψέματα,σύμφωνα με τηναπόφαση,καιγιατί η μαρτυρία τουήτανασυμβίβαστηπροςτογεγονός ότιολάκκοςπάντοτε εχρησιμοποιείτο απότηνπλευράτωνεφεσίβλητων. Έτσιέλεγανοι μάρ- 15 τυρες των εφεσίβλητων. Οεφεσείων έλεγετοαντίθετο. Συνέδεετη χρήση του λάκκουμε τηδημιουργίατουκήπου. Δεν ήτανσταθερό το σημείο. Το θέματης χρήσης του λάκκου κατά ταπροηγούμενα χρόνια ήταν επίσης ζητούμενο. Γιατί δεν κάλεσε ο εφεσείων ανε­ ξάρτητημαρτυρίαγιαναυποστηρίξει τη μαρτυρίατουωςπροςτην 20 αναδιαμόρφωσητων συνόρων; Η έλλειψη τέτοιων μαρτύρωνέδει­ χνε,καιαυτή,πωςήταναναξιόπιστος. Οσυλλογισμόςπροϋποθέ­ τειότι τουλάχιστον ζητήθηκεαπότονεφεσείονταναεξηγήσειτογε­ γονός. Εφόσον υποβαλλότανηερώτηση στον εφεσείοντα θαυπήρ­ χεηδυνατότητακρίσης ωςπροςτηνπειστικότητατηςόποιαςεξή- 25 γησης θαέδιδε. Δεν εντοπίσαμε οτιδήποτετοσχετικό στη μαρτυρία ούτε γίνεται αναφοράστην απόφασησε διερεύνηση αυτήςτηςπτυ­ χήςαπόαυτήτην άποψη. Οεφεσείων, ενώδιαπίστωσε όπωςισχυ­ ρίζεται την παράνομη επέμβαση το 1974, δραστηριοποιήθηκε το 1980 πράγμα που έδειχνε ότι ήταν αναξιόπιστος. Αναφέρονται 30 στην απόφασηοι εξηγήσεις του εφεσείοντα. Οι εφεσίβλητοι ήταν στενοί συγγενείς του. Είχε μόλιςγίνει ητουρκική εισβολή καιδεν ήταν εποχή για τέτοιας μορφής αντιδικίες. Ακόμη, έλειπε ο ένας απότους εφεσίβλητους στο εξωτερικό καιέκρινεπωςθαέπρεπενα αναμένει μέχρι την επάνοδοτου. Αυτόακριβώςτουείπεκαιοάλ- 35 λος απότουςεφεσίβλητους πουήτανστην Κύπροότανσυζήτησετο θέμαμαζίτου. Οιεφεσίβλητοι δενκατέθεσανωςμάρτυρες. Τοπρω­ τόδικοΔικαστήριοδενασχολήθηκε μεαυτέςτις εξηγήσεις. Ο Κτηματολογικός υπάλληλος που έκαμε την επιτόπιαέρευνα το 1965 κατέθεσε ότι πάντοτεπαρευρίσκονταισετέτοιες έρευνεςο 40 αιτητήςήαντιπρόσωποςτου. Στηνπροκειμένη περίπτωσηείχεση­ μειώσεισταεπίσημαβιβλίαότιήτανπαρώνο ίδιος οαιτητής. Αυ­ τό έδειχνε πως,όσο καιανδεν μπορούσε ναθυμηθεί το συγκεκρι1050 1Α.Α.Δ. 5 Αγγελή ν. Ηλία κ.ά. Κωνστανπνίδη;,Α. μένο περιστατικό μετάαπότόσαχρόνια,ότι ήτανπαρών οΔημή­ τρηςκαιότι οι ισχυρισμοί γιαλάθοςδενευσταθούν. Ότιήταν πα­ ρών οΔημήτρης τοβεβαιώνεικαιο εφεσείθ)ν πουήτανεπίσης πα­ ρών. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοδέχθηκετηναντίθετημαρτυρίατου αγροφύλακα. Σημειώνει στηναπόφασητου. 'Το πιοσημαντικό από την μαρτυρίατων μαρτύρωνυπεράσπι­ σης, είναι ότι όλεςοι δόμες δεν άλλαξαν μετάτον διαχωρισμό του τεμαχίου 45 απότο Κτηματολόγιο και διατηρήθηκανστην ίδια κατάστασημέχρι σήμερα." 10 Αυτά, όπως έκρινε, δείχνουν ότι "ο διαχωρισμός έγινε στην απουσίατουαιτητήσύμφωναόμωςμετηνεπιθυμίατου"δηλαδήμε βάσητην "επί τόπουκατάστασητουκτήματος". Δεν μπορούμενα δούμε το συσχετισμό. Ηκατάστασητου κτήματος κατάτο 1965 ήτανθέμαέντονααμφισβητούμενο. Δενήτανσταθερόδεδομένο. 15 Αυτό μαςφέρνει στο επόμενο σημείοπου είναι απαραίτητονα σχολιάσουμε. Αναφέρεται στηναπόφασηπωςκαιναήτανπαρώνο Δημήτρηςηκατάστασηδενθαάλλαζε, αφούθαέδειχνε σταθεράκαι ορατά σημεία που δεν θα ήταν άλλα από τα φυσικά σύνορα "τα οποίαδεναμφισβητούνται". Πρόθεσητουαιτητήήτανναχωρίσειτο τεμάχιο45 "βάσει της τότε κατάστασηςτουκτήματος, δηλαδή ακο­ λουθώνταςτοφυσικόδιαχωρισμότωνκτημάτων". Αυτόμπορείνα είναι ορθόαλλάπρέπειναεπαναλάβουμεπωςακριβώςήταντοκε­ ντρικόσημείοτηςδιαφοράςηθέσητωνφυσικώνσυνόρων τότε. 20 25 30 35 40 Θατελειώσουμεμεμιαακόμαεπισήμανση. ΔιερωτήθηκετοΠρωτόδικοΔικαστήριο: Αν πράγματιοαιτητήςθέλησεναευθυγραμμί­ σει το σύνορο αντίθεταπρος την επί τόπουκατάσταση,γιατίανέ­ χθηκετουςεφεσίβλητους νακατέχουνπερισσότερο απόό,τιεδικαιούνταν και πού ήταν εκείνο που κατείχαν και προηγουμένως; Υπάρχει μαρτυρίαότι το τεμάχιο 45/3 δεδροφυτεύθηκε γύρω στο 1965-1967 και ότι καλλιεργείτο απότον πατέρατων εφεσίβλητων χωρίς ενόχληση. Αν ταπράγματαήτανδιαφορετικάθααναμενόταν ο αιτητής ήο ίδιος ο εφεσείων να ήγειρε τουλάχιστο το θέματου λάκκουοοποίοςπαράτοδιαχωρισμό εξακολουθούσε νααντλείται απότους εφεσίβλητους. Πρώτα απόόλαη μαρτυρίατηςθείαςτων εφεσίβλητων ωςπροςτηδενδροφυχευσηπριντο 1969 ήταναντίθε­ τηπροςτους ισχυρισμούς τωνεφεσίβλητων τουθείουτουςκαιτου αγροφύλακα. Μετά,οισκέψειςπουδιατυπώθηκανπαραγνωρίζουν πωςκατάτονεφεσείονταδενυπήρξετέτοιακατοχήήδενδροφύτευσηήάντληση,ήκαλλιέργεια κατά ταχρόνια εκείνα. Μεόλο τοσεβασμόπροςτοπρωτόδικοΔικαστήριο έχειγίνει καιως προςαυτή τη λεπτομέρεια, το λάθος της χρησιμοποίησης αμφισβητούμενης 1051 ΚωνστανπνϋικΔ. Αγγελήν. Ηλία κ.ά.

(1993)μαρτυρίας,ως λόγουγια την απόρριψητης αντίθετης επειδή είναι λογικά ασυμβίβαστη προςαυτή. Αναπτύχθηκαν από τον εφεσείοντα διαζευκτικά επιχειρήματα για νακαλυφθεί το ενδεχόμενοτης επικύρωσης της απόφασηςτου Δικαστηρίου ωςπρος τομέροςτηςπουαναφέρεταιστιςδιαπιστώ- 5 σεις του ως προς ταγεγονότα. Ηεξέτασηαυτών το>νεπιχειρημά­ των προϋποθέτει συγκεκριμένο πραγματικόυπόβαθροκαι δενθα επεκταθούμε σ' αυτά. Η έφεσηεπιτυγχάνει με έξοδα υπέρ του εφεσείοντα. Η πρωτό­ δικη απόφαση παραμερίζεται. Διατάσσεται η επανεκδικαση της 10 αγωγής απόάλλοδικαστή. Ταέξοδα της πρωτόδικηςδιαδικασίας θα είναι έξοδατης υπόθεσης. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. Δια­ τάσσεταιεπανεκδικαση. 1052