(1993)5 Μαρτίου, 1993 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ/στής] ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΣ. ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 3 ΤΟΥ "ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ" 33/1964 ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗ." " ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΛΟΠΑΙΔΗ ΔΓ ΑΔΕΙΑΝΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΙ' ΕΚΔΟΣΙΝ Δ Ι Α Τ Ά Γ Μ Α Τ Ο ς CERTIORARI ΚΑΙ PROHIBITION. ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΥΠ' ΑΡΙΘ ΜΟ Ε136/87 ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕ ΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ. ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ -ΠΑΦΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 10/10/1987. (Αίτηση Αρ 24/93) ΠρονομιακάΕντάλματα — Αίτηση για χορήγηση άδειαςγιακαταχώρη σηαίτησηςγια έκδοσηενταλμάτων certiorariκαιprohibitionεναντίον απόφασηςτον Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεωνμε την οποίαεξέ δωσεδιάταγμα εξώσεωςδυνάμει του άρθρου 1ί
(1)(ζ)τουΠερίΕνοικιοστασίονΝόμου καιχορήγησεταυτόχρονα αναστολή εκτέλεσηςτου 5 γιαπερίοδοπέραν των5χρόνων—Η αίτησηκαταχωρήθηκεμετάτην εκπνοή της περιόδου αναστολήςκαι την έκδοση εντάλματος ανάλη ψηςκατοχής από τον ιδιοκτήτη— Κρίθηκεότι ηδικαιοδοσίαγια την έκδοση διατάγματος έξωσης είναι ξεχωριστή από αυτή τηςέκδοσης διατάγματος αναστολήςεκτέλεσηςκαι,κατάσυνέπεια,δενυπήρχεσυ- 10 ζητήσιμοθέμαγια εκδίκαση— Κρίθηκεεπίσηςότι ηκαθυστέρησηγια 114 Χ ΑΛΛ. Καλοπαίδη υποβολήτης αίτησηςαποτελούσε από μόνη της λόγο γιααπόρριψη τηςαίτησης. 5 10 15 20 25 Ενοικιοστάσιο— Οιδικαιοδοσίεςτον Δικαστηρίου ΕλέγχουΕνοικιάσε ων για έκδοσηδιαταγμάτωνεξώσεωςαπό τημια και τηνέκδοσηδιαταγμάτων αναστολής εκτέL·σης τους από την άλλη,είναιαυτοτελείς και ανεξάρτητες ημια από τηνάλλη— Ηοποιαδήποτεπαρανομία, ή έλλειψη δικαιοδοσίας στην έκδοση διατάγματοςαναστολήςδενεπη ρεάζειμε οποιοδήποτε τρόπο την νομιμότητα διατάγματος εξώσεως, πον κατά τα άλλα,εκδόθηκεσύμφωνα με τιςπρόνοιες του νόμου. Ο αιτητής ήταν θέσμιος ενοικιαστής ενός καταστήματος στη Λε μεσό.Το 1987 ηιδιοκτήτριατουκαταστήματοςζήτησε τηνέξωση του αιτητήπροβάλλοντας το λόγο ότιζητούσε τηνκατοχήτουυποστατι κού για να το κατεδαφίσει και να ανεγείρει άλλο υποστατικό, το οποίο θαχρησιμοποιούσε ηίδιαγιαάσκηση επιχείρησης μέσα σεαυτό. Οαιτητήςμετηνυπεράσπισητουαρνήθηκετους ισχυρισμούς της ιδιοκτήτριας,αλλάστις 10.10.87 παραδέχθηκεενώπιον τουΔικαστη ρίουτους πιοπάνωισχυρισμούς της ιδιοκτήτριας καιδέχθηκεναεκ δοθεί εξ συμφώνου διάταγμαεξώσεως με αναστολή εκτέλεσης μέχρι την 31.1.93.Μετάτην εκπνοήτηςπεριόδου αναστολής ηιδιοκτήτρια εξέδωσε ένταλμα ανάληψης κατοχής το οποίο επρόκειτο να εκτελε στείσύντομα. Μεαίτησητουοαιτητήςζήτησεάδειακαταχώρησηςαί τησηςγιαέκδοσηενταλμάτωνcertiorari καιprohibition ισχυριζόμενος ότι ολόγος εξώσεως πουαναφερότανστην αρχικήαίτησηβασιζόταν αποκλειστικά στο άρθρο 11
(1)(ζ) του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου και ότι δυνάμει του άρθρου 11
(2)δεν παρεχόταν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δικαιοδοσία έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης διατάγματοςεξώσεως, πουείχε εκδοθεί δυνάμειτηςπαρα γράφου(ζ) τουάρθρου 11
(1). Αποφασίσθηκεότι: 30 35 40 (α) Η δικαιοδοσίατουΔικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ναεκ δίδει διατάγματα εξώσεως είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από την δικαιοδοσία έκδοσης διαταγμάτωναναστολής εκτέ λεσηςτων διαταγμάτωνεξώσεως. Οποιαδήποτε παρανομία ήέλλειψηδικαιοδοσίαςστην έκδοσηδιατάγματος αναστολής δενεπηρεάζει μεοποιοδήποτετρόποτηννομιμότηταδιατάγ ματοςεξώσεως,που,κατάταάλλα,εκδόθηκεκανονικά. Στην παρούσα περίπτωση η περίοδος αναστολής είχε εκπνεύσει και εκείνο που εζητείτο να εφαρμοσθεί ήταν το διάταγμα εξώσεως και γι' αυτόδεν είχε καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως θέμαγια συζήτηση. 115 Καλοπαϊδη
(1993)(β) Ανεξάρτητα απότα πιοπάνωη απόλυτα αδικαιολόγητη κα θυστέρηση τουαιτητή νακαταχωρήσειτηνπαρούσα αίτηση, πουδιάρκεσε απότο 1987 μέχρι καιμετάτην 31.1.93, ήταν λόγος πουαπόμόνος του θαδικαιολογούσε τηναπόρριψη τηςαίτησης. 5 Ηαίτησηαπορρίφθηκε. Αίτηση. Αίτηση με την οποίαο αιτητής ζητάάδειαγια έκδοση διατάγ ματος Certiorari για τη μεταφορά στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση διατάγματος που εξέδωσε το Δικαστήριο 10 Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού στις 10/10/87 στην υπόθεση αρ. Ε.136/87γιατολόγο ότιτοενλόγω διάταγμαεκδόθηκεκαθ'υπέρ βαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και είναι ως εκ τούτου παράνομο. Χρ. Τριανταφυλλίδης, γιατοναιτήτή. 15 ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ.: Ανάγνωσε τηνακόλουθηαπόφαση. ΟΑιτητής μετηνπαρούσααίτησητουζητάκάτωαπότοάρθρο 155.4 του Συντάγματος άδειαγια έκδοση διατάγματοςCertiorari για τημε ταφοράστο Ανώτατο Δικαστήριο μεσκοπό τηνακύρωση διατάγ ματοςπουεξέδωσετοΔικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού 20 στις 10/10/1987 στην υπόθεσηυπ'αρ. Ε136/87 γιατο λόγο ότι το εν λόγω διάταγμαεκδόθηκε καθ' υπέρβασητης δικαιοδοσίαςτου Δικαστηρίου και είναι ως εκ τούτου παράνομο. Ηεπί τουπρο κειμένουέλλειψηδικαιοδοσίαςκαιηπαράνομηενέργειατουείναι, σύμφωνα μετον Αιτητή, εμφανήςπάνωστο ίδιο το διάταγματου 25 Δικαστηρίου. Το ιστορικό της υπόθεσης, σύμφωνα με τα έγγραφα που έχει καταχωρήσει ο Αψητης, έχεισεσυντομία ως εξής: Ο Αιτητής ήτανθέσμιος ενοικιαστής υποστατικούστηΛεμεσό, τουοποίουτηνκατοχήηιδιοκτήτριαζήτησεναεπανακτήσει μεαί- 30 τησηπουκαταχώρησεστο αρμόδιοΔικαστήριο Ελέγχου Ενοικιά σεων Λεμεσού στις 19/5/1987. Ο μοναδικός λόγος εξώσεως που επικαλέστηκε ηιδιοκτήτριαπεριγράφεταιως εξής στην παράγρα φο
(3)των λεπτομερειών της Αίτησηςτης: "Η Αιτήτρια απαιτείτηνκατοχήντουκαταστήματοςτηςκαθό- 35 τι θαπροβεί εις κατεδάφισιντούτουκαιθαανεγείρει νέοντοιού τον το οποίον θαχρησιμοποιήσει η ίδιαδι' άσκησιν εντός αυτού 116 1 ΑΛΛ. Καλοπαίδη Πογιατζής,Δ. επιχειρήσεως." 5 10 15 20 25 Με την απάντηση που καταχώρησε ο ενοικιαστής - Αιτητής στην παρούσα Αίτηση του ημερομηνίας 27/6/1987,αρνήθηκε πα ντελώς τους ισχυρισμούς πάνωστους οποίους η ιδιοκτήτρια ζητούσε με την αίτηση της την έξωση του ενοικιαστή. Στις 10/10/1987οιδιάδικοιτηςΑίτησηςΕ136/87παρουσιάστηκανενώ πιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού στηνπα ρουσίατωνδικηγόρωντους. Οενοικιαστής τότεαντιπροσωπεύο νταν από τον κ. Πατσαλίδηκαι όχι τον παρόντα δικηγόρο του. Σύμφωναμετο πρακτικόπουτηρήθηκεαπό το Δικαστήριοκατά τηνημέραεκείνηοκ. Πατσαλίδης,εκμέρους τουενοικιαστή,έκα μετηνακόλουθηδήλωση: "Ο Καθ'ούηΑίτησιςδέχεταιτον λόγο τηςαίτησης γιαιδία χρήση και συμφωνά να εκδοθεί διάταγμαανάκτησηςκατοχής εναντίοντουμεαναστολήεκτελέσεωςμέχρι 31/1/1993. Από Ιην Νοεμβρίου μέχρι την λήξητης αναστολής θαπληρώνονται εν διάμεσαενοίκια£250τονμήνα. ΟΚαθ' ουηΑίτησιςεπιφυλάσ σει τοδικαίωματουνααπαιτήσειαποζημιώσειςεάνδεντο χρη σιμοποιήσει ηΑιτήτρια για ιδίαχρήση. Δενζητούμεέξοδα." Οκ.Τρυφωνίδης,δικηγόροςτηςιδιοκτήτριας,δήλωσε ότι συμ φωνά. Οι διάδικοι ήταν επίσης παρόντες και δήλωσαν ότι συμ φωνούν. Στησυνέχεια το Δικαστήριο εξέδωσετο ακόλουθοδιά ταγμα: 'Το Δικαστήριο τούτο μετά από ακρόαση στην παρουσία του κ. Τρυφωνίδη,δικηγόρου για την Αιτήτρια και του κ.Πατσαλίδη, δικηγόρου για τον Καθ' ου η Αίτηση, αφούάκουσε όσα ελέχθησαν και αφούέλαβε υπόψηταδικόγραφα,τιςμαρ τυρίεςκαιτησυμβουλευτικήγνώμητουΔικαστηρίουΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ όπως: 30
(1)Ο Καθ'ου η Αίτηση και/ή οι υπάλληλοι του και/ή οι υπηρέτες του εκκενώσουν και παραδώσουνστην Αιτή τρια άδειο και ελεύθερο κατοχής το κατάστημα στην οδό Ανεξαρτησίας 23 με αναστολή εκτελέσεως μέχρι 31.1.1993. 35
(2)Δεν εκδίδεταιδιάταγμα εξόδων." Η περίοδος αναστολής, σύμφωνα με το πιο πάνω διάταγμα, έληξε στις 31/1/1993,η δε ιδιοκτήτρια προχώρησε στην εκτέλεση τουδιατάγματοςεξώσεως μετηνέκδοσητουσχετικού εντάλματος 117 Πογιατζής,Δ. Καλοπαίδη
(1993)το οποίο,σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ευπαιδευτουδικηγόρου του Αιτητή στην παρούσαΑίτηση, αναμένεται να εκτελεστεί την προσεχή Δευτέρα, 8/3/1993,όπως φαίνεταιστο Παράρτημα 5 το συνημμένο στην Αίτηση. Ο ισχυρισμός του ευπαιδευτου δικηγόρου του Αιτητή είναι 5 ότι το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία κάτωαπότο εδάφιο2* του άρθρου 11του Νόμου αρ.23/83να προβεί σε οποιαδήποτεανα στολή της εκτέλεσης διατάγματοςτο οποίο εκδίδεται κάτωαπό το άρθρο 11
(1)(ζ)** του ίδιου Νόμου και ότι από το πρακτικό της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου Ενοικιάσεων φαίνε- 10 ται καθαράότι το προσβαλλόμενο διάταγμαεξώσεως εκδόθηκε μεβάσηαποκλειστικά τοάρθρο 11
(1)(ζ) τουΝόμου. Παράτογε γονός ότι απότην παράγραφο 3της αίτησης αρ. Ε136/87σεσυν δυασμό με τη δήλωσητων δικηγόρων ενώπιον του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10/10/87 και το διάταγμα του Δικαστηρίου ιδίας 15 ημερομηνίας, δεν είναι απόλυτα καθαρόκατάπόσο ο λόγος για τον οποίο εκδόθηκε το διάταγμαεξώσεωςπεριορίζεται σ' εκείνο που αναφέρεται στο άρθρο 11
(1)(ζ) ή περιλαμβάνει και εκείνο * . 11
(2)ΤοΔικαστήριον, εχδίδοναπόφασιν ή διάταγμαδυνάμειτων παραγράφων (α),(β),(γ),(δ),(ε),(στ),(η),(θ),(ι),(ια)και(ιβ) του άρθρουτούτου,δύναται, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θαπλήρωσηπανποσόντοοποίοννομίμως οφείλεταιήδυνατόννα καταστήοφειλόμενον υπ' αυτού,να αναστείλη την εκτέλεσιντης αποφάσεωςή τουδιατάγματοςή νααναβάλη τηνημερομηνίανκα τοχής διάτοιαύτην περίοδον μηυπερβαίνουσαν το εν έτος,εκτός εάνοιδιάδικοιάλλωςήθελονσυμφωνήσει,καιυπότηνεπιφύλαξιν τοιούτωνόρωνοίουςτοΔικαστήριον ήθελεθεωρήσει καταλλήλους ** 11
(1)Ουδεμία απόφασιςκαι ουδέν διάταγμαεκδίδεται διάτην ανακτησιντηςκατοχήςοιασδήποτεκατοικίαςή καταστήματος,διά το οποίον ισχύει ο παρώνΝόμος,ήδιάτην εκ τούτου έξωσινθεσμίου ενοικιαστού,πληντωνακολούθων περιπτώσεων: (ζ) εις περίπτωσιν καθ'ηντο κατάστημααπαιτείται λογικώς προς κατοχήν υπότου ιδιοκτήτου,της συζύγου ήτωντέκτων του και όπουοιοσδήποτε εξ αυτών δεν ηδυνήθη να εξασφάλισηετέρανανάλογονκαιμελογικόν ενοίκιον στέγην διά την επιχείρησιν του ήδιά σκοπούς επιχειρήσεως και το Δικαστήριον θεωρεί λογικήν την έκδοσιν τοιαύτης αποφάσεωςή τοιούτουδιατάγματος: Νοείταιότιουδεμίααπόφασιςκαιουδένδιάταγμαθαεκδίδωνται δυνάμει της παραγράφουαυτής,εάν το Δικαστή ριον πεισθεί ότι, λαμβανομένων υπ' όψιν όλων τωνπερι στάσεωντηςυποθέσεως,θαεπροξενείτομεγαλύτεραταλαι πωρίαδιάτηςεκδόσεωςτουδιατάγματοςήτηςαποφάσεως παράδιάτηςαρνήσεωςεκδόσεωςτούτου- 118 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 Καλοπαίδη Πογιατζής, Δ. της παραγράφου (ε)*του άρθρου 11
(1)του ίδιου Νόμου, ιδιαίτε ραενόψει τουισχυρισμού τηςιδιοκτήτριαςστηνπαράγραφο5 της αίτησης της ημερομηνίας 22/5/87,εντούτοις θαπροχωρήσω στην περαιτέρωεξέτασητηςΑίτησης μεβάση ότι τοΔικαστήριο εξέδωσε το διάταγμα εξώσεως ημερομηνίας 10/10/1987 αποκλειστικά γιατολόγο τηςπαραγράφου 11
(1)(ζ)τουΝόμου. Αν έτσιέχουν ταπράγματα,φαίνεταιότι οΑιτητής έχειδίκαιο όταν ισχυρίζεται ότι τοΔικαστήριο, σύμφωνα μετο εδάφιο2του άρθρου 11τουΝόμου,δενείχεδικαιοδοσία, κατάτην έκδοση διατάγματος εξώσεως κάτω από την παράγραφο(ζ) του εδαφίου1 τουίδιουάρθρου,νααναστείλειγιαοποιονδήποτεχρόνοτηνεκτέ λεσητουδιατάγματος. Στηνπαρούσαόμωςπερίπτωση,όπωςέχω ήδηαναφέρει,ηπερίοδος αυτήτης αναστολής έχει ήδηλήξεικαι κατάτηγνώμη μουυπάρχειπλήρηςδιαχωρισμόςτουδιατάγματος εξώσεως, αφενός, καιτουδιατάγματος αναστολής του, αφετέρου. Τοδιάταγμαεξώσεως είναιαυτοτελέςκαιδενυπάρχει ισχυρισμός ότι εκδόθηκε χωρίς δικαιοδοσία. Στην πραγματικότηταμετά τη δήλωση του δικηγόρου του ενοικιαστή ενώπιον του Δικαστηρί ου με την οποία έγινε παραδοχήτουλάχιστο των περιστάσεων που αναφέρονται στο άρθρο 11
(1)(ζ) του Νόμου και οι οποίες παραχωρούν, από μόνες τους, εξουσία στο Δικαστήριο να εκ δώσει διάταγμα εξώσεως, το Δικαστήριο είχε δικαίωμα και εξουσία την οποίαορθώς άσκησε εκδίδονταςτο ενλόγωδιάταγ μα. Ηοποιαδήποτεπαρανομίακαι/ήέλλειψηδικαιοδοσίας στην έκδοσητου διατάγματοςαναστολής,οιπρόνοιεςτουοποίουωφέ λησανβασικάτον ίδιοτονπαρόντα Αιτητή,δεν επηρεάζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο τη νομιμότητα του βασικού διατάγματοςεξώ σεως. Εκείνοπουπρόκειταιτηστιγμήαυτήναεκτελεστείείναιτο διάταγμαεξώσεως καιόχιτοδιάταγμααναστολής. Κάτωαπόαυτές τις περιστάσεις, βρίσκω ότι δεν υπάρχει θέμα προς συζήτηση που να δικαιολογεί παροχή άδειας για έκδοση διατάγματος certiorari, όπως είναι η Αίτηση. Θαήθελαεπίσης νααναφέρωότι ηαπόλυτααδικαιολόγητηκαθυστέρηση τουΑιτητήνακαταχωρή* (ε) εις περίπτωσιν καθ* ην ο ενοικιαστής, διά της προσλήψεως ενοίκων ή διάτηςυπενοικιάσεως ή άλλως αποχωρισμούτης κατο χήςολοκλήρου ή οιουδήποτεμέρους τηςκατοικίαςή του καταστή ματοςπραγματοποιείτοσούτοκέρδος,είτεαμέσωςείτεεμμέσως,το οποίονενσχέσειπροςτουπότουενοικιατούπληρωνόμενον ενοίκιονείναιπαραλόγωςδυσανάλογονκαιτοΔικαστήριονθεωρείλογικήντη έκδοσιν τοιαύτηςαποφάσεωςή τοιούτουδιατάγματος- 119 Πογιατζής, Δ. Καλοπαίδη
(1993)σει τηνπαρούσαΑίτηση,η οποίαδιάρκεσε απότο 1987 μέχρικαι μετά την 31/1/1993 που έληξε η περίοδος αναστολής, είναι πρό σθετος λόγος γιατον οποίοκαιανακόμαυπήρχεθέμαπροςσυζή τηση που άλλως πως θαδικαιολογούσε την παροχήτηςαιτούμε νης άδειας,το Δικαστήριο, κατάτην άσκηση της δικαστικής του 5 εξουσίας επί του προκειμένου, θα αρνείτο την παροχή τέτοιας άδειας. Ηαίτησηαπορρίπτεται. — - - - Ηαίτηση απορρίπτεται. 120