(1993)4 Ιουνίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΪΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ, Εφεσείουσα, ν. ΣΑΒΒΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8712) ΠολιτικήΔικονομία — Αίτησηγιαέκδοση απόφασης δυνάμει παραδοχών τοναντιδίκου—Δ.24θ.6τωνΘεσμώνΠολιτική;Δικονομίας—Ηφύση τωνπαραδοχώνστηνοποίαείναι θεμιτόναβασισθείΔικαστήριογια την έκδοσηαπόφασηςπρέπει ναείναι τέτοιαπουνακλείνει κάθεδρόμο για τηνπροβολήυπεράσπισης. Απόδειξη—Αμφισβητούμενα γεγονότα σεαίτησηδυνάμει τηςΔ.48τωνΘε σμώνΠολιτικήςΔικονομίας—Πρέπει νααποδεικνύονταιμεπροφορική μαρτυρία — Αίτησηγιααπόφαση δυνάμει παραδοχών τον εναγόμενον, συνοδεύθηκεαπόένορκηδήλωση στηνοποίαεπισυνάφθηκανπιστοποιη μέναπρακτικάτονΚακουργοδικείουαπόταοποίαφαινότανηπαραδοχή τονκατηγορουμένου σεδιάφορες υποθέσεις— Οεναγόμενος αρνήθηκε τουςισχυρισμούςστηναίτηση—Οενόρκωςδηλώσαςγιαυποστήριξητης αίτησηςπαραδέχθηκεότιδενήτανπαρώνστοΚακονργοδικείοόταναπαγγέλθηκανοικατηγορίεςήσεοποιοδήποτεστάδιοτηςδιαδικασίας—Κρίθηκεότιδενυπήρχεμαρτυρίαποννασυνδέειτοπρόσωποτονεναγόμενον μεαυτότουκατηγορούμενουστιςυποθέσειςτονΚακονργοδικείου. Μεαγωγήτης,ηεφεσείουσααξίωσεεναντίοντουεφεσίβλητουποσό ΛΚ138.928,47, σαν αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη υπεξαίρεση στην οποία είχεπροβείο εφεσίβλητος μεταξύτων ετών 1973 και 1986, όταν ήταν υπεύθυνος τουλογιστηρίου της. Ηυπεράσπισητου εφεσίβλητου ήτανγενικήάρνησητωνισχυρισμώντηςεφεσείουσας.Μεαίτησητηςδυ νάμειτηςΔ.24θ.6τωνΘεσμώνΠολιτικήςΔικονομίας,ηεφεσείουσαζή τησεαπόφασητουΔικαστηρίουδυνάμει παραδοχώνστις οποίες, κατά τον ισχυρισμότης,είχεπροβείοεφεσίβλητος,και συγκεκριμένασε πα ραδοχέςτουσεκατηγορίεςγιαπαραποίησηλογαριασμώνκαικλοπήυπό υπαλλήλουκαιάλλασυναφήαδικήματαενώπιοντουΚακουργοδικείου Λευκωσίας. Ηαίτησησυνοδευόταναπό ένορκοδήλωση τουδιευθυντή τηςεφεσείουσαςκαισε αυτήείχανεπισυναφθείπιστοποιημέναπρακτι- 370 1 Α.Α.Δ. 5 10 Τσιμεντ. Βασιλικού Λτδ. ν. Μακαρίου κά των υποθέσεων του Κακουργοδικείου. Στηναντεξέτασή τουο ενόρ κως δηλώσαςπαραδέχθηκεότι δενήτανπαρώνστο Κακουργοδικείο κα τά τηναπαγγελία τωνκατηγοριών και τηνπαραδοχήτου εφεσίβλητου κατηγορούμενου ή σε οποιοδήποτε άλλο στάδιο τηςποινικής διαδικασίας.ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο απόρριψετηναίτησηδιότιέκρινεότιδεν είχαναποδειχθεί μεσαφήνειαήκαικαθόλου,ότιταποσάπου αναφέρο νταν στην έκθεση απαιτήσεωςαντιστοιχούσαν σεαναλογίαμετις κατη γορίες πουπαραδέχθηκεοεφεσίβλητος. Κατ'έφεση,οιεφεσείοντεςισχυ ρίσθηκαν ότι το συμπέρασμα αυτό τουπρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν λανθασμένο. Αποφασίσθηκε ότι: 15 20 25 (α) Η φύση των παραδοχώνκάτω απότηνΔ24 θ.6τωνΘεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην οποία είναι θεμιτό ναβασισθείΔι καστήριογιατηνέκδοσηαπόφασηςπρέπειναείναι τέτοιαπου νακλείνεικάθεδρόμο γιατην προβολή υπεράσπισης. (β) Στην προκειμένη περίπτωση, οι ισχυρισμοί της εφεσείουσας στηναίτησηείχαναμφισβητηθείστηνολότητα τουςαπότονεφε σίβλητο. Κατάσυνέπεια,η εφεσείουσα είχεκαθήκοννααποδεί ξει τους ισχυρισμούς της μεπροφορικήμαρτυρία. Ηεπισύνα ψη τωνπιστοποιημένων πρακτικών του Κακουργοδικείουδεν ήταν αρκετή γιανασυνδέσει το πρόσωπο του εφεσίβλητου με αυτότουκατηγορούμενουστηνποινικήυπόθεση,ενόψειτου ότι ο ενόρκως δηλώσας δεν ήταν παρών στην αίθουσα τουΚα κουργοδικείου ότανείχαν απαγγελθείοικατηγορίες καιείχεγί νει ηπαραδοχή. Η έφεση απορρίφθηκε μεέξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Murphy v. Cuihane[1976]3Ati E.R. 533Savings&Investment Bank v.Gasco (No.2), [1988] 1 All E.R. 975- 30 Ellisv.Allen[1911-1913]All E.R.Rep. 906TechnistudyLtd v. Kelland[1976]3All E.R. 632Vuitton v.Δερμοσάκ Δίμιτεδ
(1992)1 ΑΛΛ. 1453Παπαχρυσοστόμον ν.Σιδερά
(1993)1 ΑΛΛ. 309. 371 Τσιμεντ. Βασιλικού Λτδ. ν. Μακαρίου
(1993)Έφεση. Έφεση από τους ενάγοντες κατά της ενδιάμεσης απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας (Λαούτας,Π.Ε.Δ.και Μ. Φω τίου Ε.Δ.)πουδόθηκεστις21.4.92(Αρ.Αγωγής5904/87) μετηνοποία απορρίφθηκεηαίτησητων εναγόντων -εφεσειόντων, που είχευπο- 5 βληθεί δυνάμει της Δ.24, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για απόφασηκατόπινπαραδοχών τουεναγομένου -εφεσίβλητου. Χρ. Τριανταφυλλίδης, για τους εφεσείοντες. Α. Παντελίδης, για τον εφεσίβλητο. Cur. adv. wit. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Την απόφασητουδικαστηρίουθαδώσει ο δικαστής Σ. Νικήτας. ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ,: ΗΔ.24 θ.6τουπερίΠολιτικήςΔικονομίαςΔιαδικαστικού Κανονισμού παρέχειτην ευχέρεια σε διάδικο- οποτεδήποτε κατάτηνεκκρεμοδικίααγωγής-νααποταθείγιατηνέκδοσηαπόφασης 15 κατά αντιδίκουτουκατόπινπαραδοχών τουτελευταίου, είτεστις έγ γραφεςπροτάσειςείτεδιαφορετικά,στην οποίαοδιάδικοςδικαιούται με βάση τέτοιες παραδοχές. Αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς να παρί σταταιανάγκηνααναμένειτηνέκβασηοποιουδήποτεδιαμχρισβητούμενουστηνυπόθεσηζητήματος. Είναιμίααπότιςδικονομικέςδιατάξεις 20 πουαποσκοπούνστηνταχείαδιάγνωσητωνδικαιωμάτωνκαιυποχρε ώσεων τωνδιαδίκωνμετηνεπίσπευσητωνσχετικών μηχανισμώνπου ισχύουν για τα αμφισβητούμενα επίδικα θέματαπου,φυσικά,διατη ρούνται ενζωήμέχρι τηντελικήετυμηγορίατουδικαστηρίου. Η εφεσείουσα εταιρεία,κάμνονταςχρήσητου μέσου αυτού,ζήτησε 25 τηνέκδοσηαπόφασηςστηναγωγήαρ.5904/87πουκίνησε εναντίοντου εφεσίβλητου, που ήταν για χρόνια υπάλληλος της, για το ποσό των £138.928,47. Τοιστορικόκαιηουσίατηςδιαφοράςσυνάγονταιαπότη δικογραφία Η υπόθεση που προβάλλει η εφεσείουσα στην έκθεση απαίτησηςείναιότι μεταξύτωνετών 1973και 1986οεφεσίβλητος,σαν 30 υπεύθυνος του λογιστηρίου της, υπεξαίρεσε το προαναφερθένποσό, πουαποτελεί τοκύριο μέροςτηςαξίωσηςτηςεταιρείαςεναντίοντου. Οι χρονολογίες και τα χρηματικά ποσά που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τηςεφεσείουσας,κϊχταχράστηκεοπρώηνυπάλληλοςτης, εκτίθενται στην παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης,η οποίακατά- 35 λαμβάνειτρεις σχεδόν σελίδες. Ας σημειωθεί εδώδιευκρινιστικά ότι οι λοιπές αξιώσεις συνδέονται μεταποσάαυτά. Έτσι έχουμεκονδύ- 372 10 1 Α.Α.Δ. 5 ί0 15 20 25 30 Τσιμεντ. Βασιλικού Λτδ. ν. Μακαρίου Νικήτας, Δ. λι £76.729,10 που αντιπροσωπεύει συσσωρευθέντες τόκους μέχρι 31/12/87που,όπως ισχυρίζεται ηεφεσείουσα, υποχρεώθηκαν νακατοβάλουν επειδήοεφεσίβλητος δενκατέθετετααξιούμεναποσά στους χρεωστικούς λογαριασμούς,πουηεταιρείαδιατηρείμεδιάφορεςτράπεζές. Το άλλο αφοράποσό £20.000αμοιβήτων ελεγκτών πουπρο σέλαβαν για να εξελεγχθούν οι λογαριασμοί και να διαπιστωθεί, πά ντοτε κατάτους ισχυρισμούς της εφεσείουσας, η έκταση τηςαπάτης πουδιέπραξεο εφεσίβλητος σεβάροςτης. Η προβαλλόμενη υπεράσπιση, όπως διαπιστώνεται από το δικο γράφημαπουκατατέθηκε εκ μέρους του εφεσίβλητου, είναι ηπλήρης άρνηση οποιασδήποτε ευθύνης. Ο εφεσίβλητος δεν αποδέχεται καν πως είχε την ιδιότητα του υπεύθυνου υπαλλήλου του λογιστηρίου. Και μεταξύάλλων αντιτάσσει ότι ταποσάπουκατηγορείται ότι ιδιο ποιήθηκεήτανυπότονέλεγχοάλλουυπαλλήλου,πουήτανστηνπραγματικότηταοεπικεφαλήςτουλογιστικού τμήματοςτης εφεσείουσας. Ηαίτησηγιαλήψηαπόφασηςσυνοδεύθηκε απόένορκηδήλωση του διευθύνοντα συμβούλου τηςεφεσείουσας εταιρείαςκ. Στέφου Λοϊζίδη. Στην ουσία τηςημαρτυρίατου ήτανότι κατάτο 1990, σετρεις διαφο ρετικές περιπτώσεις,ο εφεσίβλητος αντιμετώπισε σωρείαν κατηγοριών στο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας τις περισσότερες απότις οποίεςπα ραδέχθηκε. Ανάμεσα σεαυτέςήτανκαικατηγορίεςγιαπαραποίησητων λογαριασμών της εταιρείαςκαικλοπές χρηματικών ποσών υπόυπαλ λήλουκατάπαράβασητων σχετικών διατάξεωντουποινικούκώδικα. Σε κάθε περίπτωση ο εφεσίβλητος ζήτησε και λήφθηκαν υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και άλλες υποθέσεις για ομοειδή αδική ματα που εκκρεμούσαν εναντίον του. Την τελευταία φορά, στις 27/9/90, συνεκτιμήθηκαν για σκοπούς επιβολής ποινής,εκτός απότις εκκρεμούσες υποθέσεις και 59 άλλες πουδεν είχαν ακόμηκαταχωρι σθεί. Το άθροισματων ποσών πουαφορούσανόλες OLυποθέσεις είναι £138.928,47γιατο οποίο ζητήθηκεαπόφαση. Στην ένορκη δήλω σηεπισυνάπτονταισαντεκμήριααντίγραφαπρακτικώντωνποινικών διαδικασιών στις τρεις κύριες υποθέσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται τακατηγορητήριακαιοι αποφάσειςτου Κακουργιοδικείου. 35 Τοπρωτόδικοδικαστήριο απέρριψε τοαίτημαγια έκδοση απόφασηςγιατί έκρινε ότι 40 "δεν αποδείχθηκε με σαφήνεια ή και καθόλου ότι τα ποσά που αναφέρονταιστην έκθεσηαπαιτήσεωςαντιστοιχούν σεαναλογία στις κατηγορίες που παραδέχθηκε ο καθού η αίτηση (εφεσίβλη τος). Πιστεύουμε ότι οι αιτητές (εφεσείουσα εταιρεία)βασίσθηκαναποκλειστικά στις αποφάσειςτου Κακουργιοδικείου για το " 373 Νικήτας,Δ. Τσιμεντ. Βασιλικού Λτδ. ν. Μακαρίου
(1993)συνολικόύψος τηςκάθεποινικήςυπόθεσηςκαιόχι στο κατηγο ρητήριο. Ούτε υπάρχει διαχωρισμός των ποσών πουαποτέλε σαν το αντικείμενο των υποθέσεων οι οποίες λήφθηκανυπόψη απότοΚακουργιοδικείο." Στησυνέχεια τοδικαστήριοτονίζει τηδραστικότητατουμέτρου 5 που,εκτόςσεαποκρυσταλλωμένες περιπτώσειςπαραδοχών,πρέπει να προκαλεί την επιφυλακτικότητατου δικαστηρίου μήπως με τη βεβιασμένηέκδοσηαπόφασηςστερήσειτοδιάδικοτουδικαιώματος υπεράσπισηςτου: Murphy v. Culhane[1976]3All E.R.
- Οιλόγοιέφεσηςπεριορίστηκαν. Παρέμεινεκαισυζητήθηκεμόνοο 10 λόγοςμετονοποίοαμφισβητείταιτοπαραπάνωσυμπέρασματηςπρω τόδικηςαπόφασης. Τομεγαλύτερο μέροςτηςαγόρευσηςτουκ. Τρια νταφυλλίδηαναλώθηκεγιαναπεισθεί τοδικαστήριο πως πράγματι υπάρχειαντιστοιχίακαιταύτισημεταξύτωναιτούμενων ποσώνκαι τουαντικειμένουτωνκατηγοριώνπουπαραδέχθηκεοεφεσίβλητος. 15 Στοσημείοαυτόπρέπειναλεχθείότιο εφεσίβλητος υπέβαλεέν στασηότιηαίτησηδενμπορείναευσταθήσει ενόψειτων ισχυρισμών που περιέχει ηυπεράσπισητου. Οπωςπροεκτέθηκε,μετηνυπερά σπισητουοεφεσίβλητοςαρνείταιοποιαδήποτεανάμειξηήευθύνηγια ιδιοποίησητωνχρημάτωνπουαξιώνειηεφεσείουσα. Πρωτόδικαο 20 εφεσείων παραπονέθηκε ότι δεν αποδείχθηκε μενομικάπαραδεκτή μαρτυρία οτι προέβη σε παραδοχές στο Κακουργιοδικείο από τις οποίες μπορεί νασυναχθεί συμπέρασμαότι οικειοποιήθηκε τααξιούμενα ποσά. Συγκεκριμένα το επιχείρημα τουκ. Παντελίδηείναι ότι,όπωςπροκύπτειαπότηνένορκηδήλωσητουκ.Λο'ιζιδηκαιόπως 25 επιβεβαιώθηκεαπότηναντεξέτασητου,ομάρτυςδενείχειδία αντί ληψητωνόσωνκατέθεσε. Ηγνώσητουβασιζότανσεσυμβουλέςκαι πληροφορίες. Μεάλλεςλέξειςσεμαρτυρίαεξακοήςτηνοποίααπο κλείειθεμελιώδης κανόναςτουδικαίουτηςαπόδειξης. Το πρωτόδικο δικαστήριο, αφού παρέπεμψε στην υπόθεση 30 Savings & Investment Bank v.Gasco (No.2), [1988] 1All E.R. 975, αναφορικά μετην έννοια τηςενδιάμεσης αίτησης,όπωςείναι ηκρινόμενη, σταπλαίσιατηςΔ.39 θ.2καιαφούεπισημαίνει την αντιφατικότητατηςμαρτυρίαςωςπροςτηνπροέλευση τηςγνώσης που έχει για την υπόθεση,συμπεραίνει ότι "στην έκταση που τα 35 τεκμήριααυτά (πιστοποιημέναπρακτικά Κακουργιοδικείου)απο τελούν πηγή πληροφοριών για τον ομνύοντα, δεν παρατηρείται καμιάανωμαλίαστην ένορκηδήλωση. Στο παρόνστάδιοδενεπιθυ μούμε να εξετάσουμε τηναποδεικτικήαξίατων τεκμηρίωναυτών". Η κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε 40 αξιόμεμπτοστηχρήσηαυτήςτηςμαρτυρίαςγιατουςσκοπούςτουσυ374 1 Α.Α.Δ. Τσιμεντ. Βασιλικού Λτ
- ν. Μακαρίου Νικήτας, Δ. μπεράσματοςτου,πουήδηπαραθέσαμεαυτούσιο,προσβάλλεται,μα ζί μεάλλα θέματα,μεαντέφεση. 5 10 15 20 25 30 35 Η(ρύσητωνπαραδοχώνκάτωαπότηΛ 24 θ.6στηνοποίαείναιθε μιτόναβασισθείδικαστήριογιατηνέκδοσηαπόφασηςπρέπειναείναιτέτοιαπουνακλείνεικάθεδρόμογιατηνπροβολήυπεράσπισης.Αυτόείναι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας: Ellisv.Allen[1911-1913]All ER. Rep.906, TechnistudyLtd. v.Ketiand[1976] 3All E.R.632 και Murphy v.Culhane,ανωτέρω.ΒλέπεεπίσηςτηναπόφασητουΓ.Νικολάου,Π.ΕΑ στηνυπόθεση878#9ΝίχοςΧριστοφή ν. ΤράπεζαςΚύπρου Λτδ &Άλλον ημερ.6/2J
- Ηεφεκτικότηταστηχρήσητηςδιάταξηςγιαπρόωρηαπόφα ση,εκτόςφυσικάστηνπερίπτωσηπουμιάπαραδοχήδεναφήνειπεριθώ ριαυπεράσπισης,υπογραμμίζωεμφαντικάκαιτηνανάγκηγιαπροσεκτι κήστάθμισητωνδεδομένων τηςκάθεσυγκεκριμένης υπόθεσης. Εδώδενγνωρίζουμε ποίαείναι τααληθινάγεγονότα. Μόνο τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο κάθε διάδικος στο δικογράφημα του. Από το περιεχόμενο τους και την ένσταση με την οποία αντιμετωπί στηκε ηαίτησηγια απόφασηείναι βέβαιοότι όλα τέθηκαν εν αμφιβά λω. Έτσι ηεφεσείουσα εταιρεία ευθυνότανγιατηναπόδειξητουκρί σιμου πραγματικούυλικού προς θεμελίωσητης αίτησης με προφορική μαρτυρία. Η ένορκη δήλωση που στηριζόταν σε συμβουλές και πληροφορίες δεν αρκούσε γιατο σκοπό αυτό: Louis Vuitton ν. άερμοσάχ Λίμιτεδ &Άλλης
(1992)1Α.ΑΑ1453 Ηπρόσφατηαπόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Μιχαήλ Παπαχρνσοστόμου ν. Μιράντας Σιδερά
(1993)1 Α.ΑΛ. 309,επαναβεβαιώνει ότι "όπουδιαπιστώνεται διαφωνίαως προς ταγεγονότα σεδια δικασίαόπωςη παρούσαβάσειτηςΔ.48 των θεσμών πολιτικής δικο νομίας εναπόκειταιστοφέροντατοβάροςτηςαπόδειξηςνααποδείξει τααμφισβητούμεναγεγονότα μεπροφορική μαρτυρίακατάτηδίκη". Αντεξεταζόμενος ο μάρτυςτης εφεσείουσας παραδέχθηκεπως δεν παρευρισκόταν στο δικαστήριο σε καμιά περίπτωση είτε όταν απαγγέλθηκανοικατηγορίες είτεσεμεταγενέστερο στάδιο. Έτσι δενσυσχε τίστηκε μεκανένατρόποημαρτυρίαγια τοπρόσωπο τουκατηγορου μένου στις ποινικές διαδικασίες μετον εφεσίβλητο. Τοκενό δεν ανα πληρώνεται μετηνεπισύναψηπιστοποιημένων πρακτικών,όπωςήταν ηεισήγησητηςεφεσείουσας. Έλειπε οομφάλιος λώρος. Τοκενό,που έπρεπεναείχεδιαπιστωθεί, επισφραγίζει καιτηντύχητης έφεσης. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα Ηεκκαλούμενηαπόφασηεπικυρώ νεται,αλλάγιατολόγοπουυποδείξαμε. Λόγωτηςεπιτυχίαςτουεφεσί βλητουστοθέμααυτόπεριττεύειηεξέτασητωνάλλωνλόγωναντέφεοης. 40 Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. 375