(1993)25 Ιουνίου, 1993 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ/σιές] Α.Μ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ Κ.Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Εφεσείων, ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Εφεσίβλητου. (Αίτηση στην Πολιτική ΈφεσηΑρ.8818) Έφεση— Απόρριψη της, δυνάμει τηςΔ.35θ.22 των ΘεσμώνΠολιτικής Δικονομίαςλόγω παράλειψηςλήψης τωνδιαβημάτωνπου προβλέπονταιαπό τηνΔ.35θ.21 τωνθεσμών—Αίτηση επαναφοράς—Τοκατά πόσο θα επιτραπεί εξαρτάται από την άσκηση της διακριτικήςευχέ ρειας του Δικαστηρίου, που είναιαπεριόριστη, και ασκείται μεβάση 5 τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης— Στην προκειμένη πε ρίπτωσηηαίτησηαπορρίφθηκε. Μεαίτησητουςοι εφεσείοντες ζήτησαντηνεπαναφοράτηςπαρού σαςέφεσης,ηοποίαείχεαπορριφθείδυνάμειτηςΔ.35 θ.22τωνΘεσμών ΠολιτικήςΔικονομίας,διότιοεφεσείωνείχεπαρελείψειναλάβειταμέ- 10 τραπουπροβλέπονταναπότονθ.21τηςΔ.35 μέσασετρεις μήνες από τηνκαταχώρησητηςέφεσης. Η αίτησηυποστηριζόταναπόένορκη δή λωσητουδικηγόρουτουεφεσείοντα,οοποίοςανάφερεότιλόγωδικού τουλάθους στον υπολογισμό τηςτρίμηνηςπεριόδου,τασχετικάδια βήματαέγινανλίγες μέρες μετάτηνεκπνοήτηςπροθεσμίας. Ο εφεσί- 15 βλητος έφερε ένσταση στηναίτησηισχυριζόμενος μεταξύάλλων,ότιη παρούσα έφεση αποτελούσε κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστη ρίου,διότι,εναντίον της ίδιαςαπόφασης,είχεκαταχωρηθεί,μετά από άδεια,και αίτηση για έκδοσηπρονομιακών ενταλμάτων, είχε εκδοθεί πρωτόδικη απόφασηαπότοΑνώτατο Δικαστήριο καιεναντίοναυτής 20 τηςπρωτόδικηςαπόφασηςείχεκαταχωρηθείηέφεση8884. Αποφασίσθηκε ότι: Η διακριτική ευχέρεια του Εφετείου στην εξέταση αιτήσεων για επαναφορά έφεσης πουαπορρίφθηκεδυνάμει της Δ.35 θ.22 των Θε σμώνΠολιτικήςΔικονομίαςείναιαπεριόριστηκαιασκείταιμεβάσητα 25 470 1 Α.Α.Λ. 5 Αρχ. ΚύπρουΧρυσόστομοςν. Χριστόφορου ιδιαίτεραπεριστατικάτηςκάθευπόθεσης. Ανκαιείναιγεγονόςότιλά θος,ήπαράλειψη ήαμέλειατουδικηγόρουτουεφεσείοντα μπορείνα αποτελέσειλόγογιαάσκησητηςδιακριτικήςευχέρειαςτουΔικαστηρί ουυπέρτουαιτητή,στηνπροκειμένηπερίπτωσηδενυπήρχεοποιοσδή'ποτέλόγος,πουναοδηγείτοΔικαστήριοστηνάσκησητηςδιακριτικής τουευχέρειαςυπέρτουαιτητή. Ηαίτησηαπορρίφθηκεχωρίςέξοδα. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Loizou v. Konteatis
(1968)IC.L.R. 291 10 Pavlou v. Cacoyiannis
(1963)2 C.L.R. 405Kyriakou v. Georghiadou
(1970)1 C.L.R. 145Ibrahim v. Kasab
(1972)1 C.LR. 16Hadjipanayiv. Hadjipanayi
(1974)1 C.LR. 60Harakis v. Feghali
(1979)1C.LR. 293- 15 Loizides v. Fiakou
(1989)1C.LR. 208ΣολιάτηςκαιΣυνεργάται v. Χριστοδουλίδης
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162Georghiouν. Republic
(1968)1C.L.R. 411· Ι. καιΑ. Φιλίππουν.Δημοκρατίας, Προσφ. Αρ.230/84, ημερ. 14.10.89Χόππηςν. Παναγή
(1993)1 ΑΛΑ. 140. 20 Αίτηση. Αίτησησεπολιτική έφεσημετην οποία ο αηητής/εφεσείων ζητά διάταγμα τουΔικαστηρίουγια επαναφορά (reinstatement) τηςέφε σης στο στάδιο που βρισκότανπριν την απόρριψητης. Π.Ιαχχννίδης, για τον εφεσείοντα - αιτητή. 25 ' Χρ. Κληρίδης, για τον εφεσίβλητο- καθ' ούηαίτηση. Cur. adv. vu.lt. 471 Αρχ. ΚύπρουΧρυσόστομοςν.Χριστόφορου
(1993)ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔικαστής κ.Χατζητσαγγάρης. ΧΑΤΖΗΤΣΑΙΤΑΡΗΣ, Δ.: Μετηναίτησητουαυτήοαιτητης/εφεσείωνζητάδιάταγματουΔικαστηρίουγιαεπαναφορά(reinstatement) τηςπιοπάνωέφεσηςστοστάδιοπουβρίσκοντανπριντηναπόρριψη 5 της. . Ηέφεσηκαταχωρήθηκεστις29.10.92καιστρέφεται εναντίοντης ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 14.10.92 που εκδόθηκε σε αίτηση ημερ. 31.1.92 στην αγωγή_ 6103/
- 10 Ας σημειωθεί ότι την ίδιαημερομηνία (29.10.92)δόθηκεάδεια απόΔικαστήτουΑνωτάτου Δικαστηρίουγιακαταχώρησηαίτησης για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Certiorari, ήκαι Prohibition που να διατάσσουν την απαγόρευση εκδίκασης της αίτησης ημερ. 31.1.92 ή/και ακύρωση της απόφασης ή/καιτου διατάγματοςτου 15 ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίας ημερ. 14.10.
- Η αίτησηγια έκδοσητωνπρονομιακών ενταλμάτων(αίτησηαρ. 163/92) απορρί φθηκε στις 23.2.93 από τον πρωτόδικο Δικαστή,και στις 23.3.93 καταχωρήθηκεηπολιτικήέφεσηαρ.8884εναντίοντηςπρωτόδικης απόφασης. 20 Ηέφεσηαρ.8818 απορρίφθηκεστις7.4.93σύμφωναμετιςπρό νοιες τουθεσμού 22 τηςΔιάταξης35των ΚανόνωνΠολιτικής Δι κονομίας επειδήοαιτητής/εφεσείων παρέλειψε ναπροβεί σταδια βήματαπουπρονοούνταιαπότον Θ.21 της Δ.
- ΟιΘεσμοί21 και22 προνοούνταεξής: 25 "
- If the appellant does not,within one month of lodginghis noticeofappeal,applyforcopiesandmakeadepositasprovidedin rule6of thisOrder,theappeal maybedismissedonthe application ofanyparty. Suchapplication maybemadeex parte,buttheCourt of Appealmay direct noticetobegiventosuchof theotherparties 30 orpersonsaffected by theappeal as itmay deem fit.
- Iftheappellant doesnot,withinthree.months of lodginghis noticeof appeal,takethestepsmentioned inrule21of this Order, theappeal shallstanddismissed,butitmay,iftheCourt ofAppeal so deemsfit,be reinstated upon such terms as may bejust." 35 Ηαίτησηγιαεπαναφοράτηςέφεσης αρ.8818 που.καταχωρήθη κεστις 21.4.93βασίζεταισταγεγονότα πουπεριέχονται στις ένορ472 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Αρχ. Κύπρου Χρυσόστομος ν. Χριστόφορου Χ'Τσαγγάρης, Δ. κες δηλώσεις του δικηγόρου του αιτητή/εφεσείοντα και τουΧρυ σόστομου Φιλίππου,διευθυντή τουΛογιστηρίου της ΙεράςΑρχιε πισκοπής, και στηρίζεται στους Κανόνες Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-2, Δ.35 θ.6,18,21,22καιστις Γενικές Εξουσίες τουΔικαστηρίου. Παραθέτουμεαυτούσιο τοπεριεχόμενο της ένορκηςδή λωσης τουδικηγόρουτουαιτητή/εφεσείοντα: "
- Είμαιοδικηγόρος πουχειρίζεται τηνυπόθεσηαπόμέρους της A.M. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου, εφεσείοντος στηνπιοπάνωΈφεσηκαιπροβαίνωσεαυτήτη δήλωσηγιαναεπεξηγήσω στοΔικαστήριο ουσιώδηγεγονό ταπουπροσωπικάγνωρίζωκαιαφορούνάμεσατηναίτηση του εφεσείοντος γιαεπαναφοράτηςΈφεσηςτουσύμφωνα μετηνΔ.35 θ.22 καιταοποίαενπολλοίς είναιαναμφισβή τητα. Είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος ναπροβώ σ' αυτή τηδήλωση σευποστήριξη τηςαίτησηςτου εφεσείοντος. 2 ΓιαπροώθησητηςΈφεσηςσεεκδίκασηέχειπροβείστηνυπο βολή αίτησης οιο Πρωτοκολλητείο στις 3.2.
- Στις 5.2.1993κατατέθηκεστο Πρωτοκολλητείο το ισάξιο σεχαρ τόσημαΛ.Κ.5.για ναετοιμασθούντα πρακτικά,όπωςζήτησε οΠρωτοκολλητής ύστερααπότηνυποβολήτηςαίτησηςημερ. 3.2.
- Υπέβαλα αίτησηημερ.3.2.1993 ενεργώντας μετην πεπλανημένη εντύπωση ότι βρισκόμουν εντός της τρίμηνης προθεσμίας που ορίζουν οι Δικονομικοί Κανονισμοί, ενώ στηνπραγματικότηταήμουνεκπρόθεσμος κατά4ή5μέρες.
- Ημικρήαυτήυπέρβασητηςκαθορισμένης προθεσμίας έγι νε από καλόπιστη παραδρομή μου στον υπολογισμό της, θεωρώντας ότι το καθορισμένο τρίμηνο έληγε τέλος Φε βρουαρίουαντίτέλος Ιανουαρίου1993,καιότι βρισκόμουν πλήρως εντόςτηςπροθεσμίαςότανυπέβαλατηναίτησηγια προώθηση της Έφεσης στις 3.2.
- Αυτή ηπαραδρομή δενδιαπιστώθηκεείτεαπόεμέναείτεαπόάλλοενδιαφερό μενοστηδιαδικασία,παράμόνοστις7.4.1993οπότετοδια πίστωσε οδικηγόρος τουεφεσίβλητου και μεπληροφόρησε γι*αυτόστις 8.4.1993με επιστολή του. Ότιαυτόσυνέβηκε φαίνεται από τα αναμφισβήτηταγεγονότα που εκτίθενται στους φακέλους τόσο του Εφετείου όσο καιτουΕπαρχια κούΔικαστηρίου,αφού,εξάλλου,όλοι(καιεγώ) μετείχαμε σε διαδικασίες και προ και μετά το τέλος Ιανουαρίου 1993 (που έληγε η προθεσμία) εκλαμβάνοντας ότι εκκρεμούσε η Έφεση. 473 Χ'ΤΓσαγγάρης, Δ. Αρχ. Κύπρου Χρυσόστομος ν. Χριστόφορου
(1993)- Θα πρέπει ακόμηνα αναφέρωότι δεν συνέτρεχεκανένας λόγοςναπροωθηθείηΈφεσησεακρόασηαμέσως μετάτην καταχώρηση της, παρά μόνο ανάλογα με την ουσιαστική εξέλιξη της αίτησης για προνομιακά διατάγματα αριθ. 163/
- Ήταν,όμως,σημαντικόναδιατηρηθείηδιαδικασία 5 τηςΈφεσηςγιαπροφανείςδικονομικούς λόγους,καιταγε γονόταπουεκτίθενταισεένορκηδήλωσηυπόσημερινήημε ρομηνίατουΧρυσόστομουΦιλίππουσευποστήριξητηςαί τησης για επαναφοράτης Έφεσηςκαταδεικνύουναυτήτη σκοπιμότητα.Επιθυμώνατονίσωότιημικρήυπέρβασητης 10 προθεσμίας δεν έγινε απόέλλειψηενδιαφέροντος για πα- ~ ρακολούθηση ήπροώθηση της Έφεσης,αλλά οφείλεται σε μια καθαρήπαραδρομήμου, αφού,εξ άλλου είχα προβεί στα διαβήματα απόμόνος μουκαι όχι ύστερα από οποια δήποτεειδοποίησητουΔικαστηρίου." 15 Ο καθ* ου ηαίτηση/εφεσίβλητος υπέβαλε ένσταση στηνεπανα φορά της έφεσης ισχυριζόμενος ότι ηδικαιολογίαπουπροβάλλε ταιγιατη μησυμμόρφωση μεταχρονικάπλαίσια,δηλαδήτολάθος ήπαραδρομήτουδικηγόρουδεν μπορεί νααποτελέσει επαρκή δι καιολογία για τη μησυμμόρφωση μεταχρονικάπλαίσιαπουκα- 20 θορίζουνοι Θεσμοί. Ισχυρίζεταιεπίσης ότιη αίτησηγιαεπαναφο ράσυνιστά κατάχρησητηςδιαδικασίαςτουΔικαστηρίου εφόσον ο αιτητής/εφεσείων προωθεί παράλληλα και την Έφεση 8894κατά της πρωτόδικης απόφασης στην αίτηση αρ. 163/92 για έκδοση ενταλμάτων Certiorari καιProhibition. 25 Αιτήσειςγια επαναφορά(reinstatement) εφέσεων πουαπορρί φθηκαν,ήγια παράτασητουχρόνουκαταχώρησηςεφέσεων έχουν αποτελέσει πολλές φορέςτο αντικείμενο δικαστικής εξέτασης και υπάρχει πληθώραδικαστικώναποφάσεωνπάνωστοθέμα. Ηπροσέγγιση πουαρχικάυιοθετήθηκεαπότοΔικαστήριο,ήταν 30 ότι αμέλεια ήπαράλειψητου δικηγόρου του αιτητή να υποβάλει εμπρόθεσμα έφεσηήναζητήσει τηνπροώθησητης εντός τωνχρο νικών πλαισίων που ορίζουν οι Θεσμοί,δεν δικαιολογούσαν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ τηςπα ράτασηςτουχρόνουυποβολήςτηςέφεσηςήτηνεπαναφοράτηςσε 35 περίπτωσηαπόρριψηςσύμφωναμετηνΔ.35 θ.
- ΣτηνυπόθεσηAndreasLoizou v.PanayiotisKonteatis
(1968)1 C.L.R.291 ο αιτητής μετάτην έκδοση τηςαπόφασηςτου Επαρ χιακούΔικαστηρίουεναντίοντου,άλλαξεδικηγόροκαιμετάτηνεκ πνοήτηςπροθεσμίαςγιατηνυποβολήτηςέφεσηςέδωσεοδηγίεςστο 40 νέο δικηγόρο να υποβάλει έφεση. Ηαιτιολογία που προβλήθηκε 474 1 Α.Α.Δ. 5 Αρχ. Κύπρου Χρυσόστομος ν.Χριστόφορου Χ'Τσαγγόρης, Δ. ήταν ότι ο νέος δικηγόροςχρειαζόταν χρόνο για να μελετήσει την υπόθεση. ΤοΔικαστήριο απέρριψετηναίτησηκαιβασίστηκε μετα ξύάλλωνστηνπρογενέστερηυπόθεσηAreti Pavlou and Another v. George Cacoyiannis
(1963)2 C.L.R.405 όπουηαίτησηγια παράταοητης προθεσμίαςβασιζότανστο γεγονός ότι η έφεση δεν είχε υποβληθεί εμπρόθεσμαλόγω παράλειψης/αμέλειας τουδικηγόρου των αιτητώνκαι στον ισχυρισμό ότι υπήρχεμεγάλης σπουδαιότη ταςνομικόσημείογιασυζήτησηστηνέφεση. ΤοΔικαστήριοστησελ. 293 είπεταεξής: 10 15 20 25 the failure of theadvocate orthelitigant totake theappropriate steps for thefilingof an appeal within thetimeprescribed by the Rules,isnotasufficient groundupon which thediscretion of the Court should be exercised in such an application. That as a generalstatement;but,asalreadysaid,thediscretionoftheCourt must be exercised ineachcase on thefacts before it;andinthis particularcasewesee nothing,inthefacts putforward insupport of the application, justifying the exercise of our discretion in favour of theapplicant." OL πρόνοιεςτων Θεσμών 21 και22 τηςΔιάταξης 35 έχουν απο τελέσει αντικείμενο δικαστικών αποφάσεων, μεταξύ άλλων στις υποθέσειςKyriakou v.Georghiadou
(1970)1 C.L.R. 145,Ibrahim v. Kasab
(1972)1 C.LR. 16, HadjiPanayi v. HadjiPanayi
(1974)1 C.LR. 60, Harakis v. Feghali
(1979)1 C.L.R. 293, και Loizide v. Fiakou
(1989)1C.LR.208, όπουοι αιτήσειςγια επαναφορά έχουν απορριφθεί. ΤοΔικαστήριοστην Kyriakou v. Georghiadou (πιοπάνω) είπε μεταξύάλλων: 30 "It is in the public interest that there should be some end to litigation, andthestipulations as to timein procedural matters laid down intheRules of Courtaretobe observed unless justice clearly indicates thatthey shouldbe relaxed" Στην Harakis v. Feghali (πιο πάνω) ειπώθηκαντα ακόλουθα (σελ. 295): 35 "Inourview,theprovisions of rule22 areofamandatorynature and,therefore, they come into operation without theneed to take any specific step for that purpose; consequently, we agree with counsel for the respondent that this appeal stands dismissed ever 475 Χ'Τσαγγάρης,Δ. Αρχ.ΚύπρουΧρυσόστομοςν.Χριστόφορου
(1993)sincetheperiodofthreemonths,afteritwaslodgedonJuly15,1977, hasexpired; " Είναιγεγονόςότι σε μεταγενέστερεςαποφάσειςτουτο Ανώτατο Δικαστήριοαναγνώρισεότισεμερικέςπεριπτώσειςκαισύμφωναμε τα ιδιαίτεραγεγονότα τηςυπόθεσης ηαμέλειαή παράλειψητουδι- 5 κηγόρουτουαιτητήμπορείνααποτελέσειικανοποιητικήαιτιολογία γιαάσκησητηςδιακριτικήςευχέρειαςτουΔικαστηρίουυπέρτηςπα ράτασηςτουχρόνου. ΣτηναπόφασητουΕφετείουστηνυπόθεσηΣολιάτης&Σννεργά' ταιν.ΑνδρέαςΧριστοδονλίδης
(1990)1 Α.ΑΛ. 1162 οΔικαστήςΠό- 10 γιατζήςπροέβηκεσελεπτομερήανάλυσητωνδύοπροσεγγίσεωντου θέματος. Στησελίδα6τηςαπόφασηςαφούαναφέρθηκεστιςυποθέσειςNiki Chr.Georghiouv.Republic
(1968)1 C.L.R.411 (Ολομέλεια)και/.χαι Α. Φιλίππουν.Δημοκρατίας,Υπ. Αρ.230/84ημερ. 14.10.89όπουτο 15 Δικαστήριο άσκησετηδιακριτικήτουευχέρεια υπέρτηςαιτούμενης παράτασηςείπεταεξής: "Και στιςδυοπιοπάνωαποφάσειςτονίστηκεότιηδιακριτι κή ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι απεριόριστη· ότιηάσκηση τηςδιακριτικήςαυτήςευχέρειαςεξαρτάταιαποκλειστικάαπότα 20 ιδιαίτεραπεριστατικάτηςκάθευπόθεσης· καιότι η απροσεξία, το λάθοςήηαμέλειατουδικηγόρουτουαιτητήείναιδυνατόνα αποτελεί σεμερικέςπεριπτώσεις ικανοποιητικόλόγογιατηνπα ράτασητηςπροθεσμίας. Είναιγεγονόςότι οιαρχέςπουέχουνεκτεθείστιςδύοαυτές 25 υποθέσεις καθορίζουνμιαπιοεπιεικήπροσέγγισησεμερικέςπε ριπτώσειςπουπαρατηρείταιλάθοςήαμέλειατουδικηγόρουτου αιτητή. Υιοθετούμεαυτήτηνπροσέγγισηηοποίαέχει τις ρίζες τηςσεπρογενέστερεςαποφάσειςτουΕφετείουμαςκαιστηρίζεται στην ερμηνεία που έδωσαν ταΑγγλικάΔικαστήρια στους αντί- 30 στοίχους θεσμούςπουείναιόμοιοιμετουςδικούςμας,σύμφωνα με τηνοποίαλόγοςπουαναφέρεταισε λάθοςήπαρεξήγησητου εφεσείονταήτουδικηγόρουτουείναιδυνατόναγίνειδεκτόςως ικανοποιητικός λόγοςγιαπαράτασητηςπροθεσμίας σεορισμέ νες περιπτώσεις,αλλάανθαγίνειδεκτόςήόχι εξαρτάταιπάλιν 35 απόταιδιαίτεραγεγονότατηςσυγκεκριμένηςυπόθεσης. Σχετι κέςεπίτουπροκειμένου είναι οιυποθέσειςΕιρήνηΚώσταΧατζημιχαήλ ν.Μαρίας Καοαμιχαήλ καιδυοάλλων, (ανωτέρω) καιKerorkian v.Burney[1937]4AllE.R.97, C.A." 476 ΧΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Αρχ. ΚύπρουΧρυσόστομοςν. Χριστόφορου Χ'Τσαγγάρης, Δ. Στησυνέχεκχ οΔικαστής Πογιατζήςέκρινε ότι ταγεγονότα στις υποθέσεις Niki Chr. Georghiouκαι /.και Α. Φιλίππου (πιοπάνω) ήτανδιαφορετικάαπόταγεγονότα στηνυπόθεσηΣολιάτηvm απέρ ριψε τηναίτησηγιαπαράταση. Ολόγος πουπροβλήθηκεγιαπαράτάση της προθεσμίας στην υπόθεση Σολιάτηήταν ότι η δικηγόρος πουχειριζόταν την υπόθεση ήταν με τη λανθασμένη εντύπωση ότι στον υπολογισμό τηςπροθεσμίας εντός τηςοποίαςδύναταινα κα ταχωρηθείη έφεσηδενυπολογίζονται οιθερινές διακοπέςτουΔικα στηρίου. Στιςσελ. 7και8τηςαπόφασηςειπώθηκανταακόλουθα: "Οι δυουποθέσεις πουεπικαλείται οευπαίδευτος συνήγορος τουπαρόνταΑιτητήαποτελούνπεριπτώσεις υιοθέτησης τηςπιο πάνωπροσέγγισης καιεφαρμογής πάνωστα ιδιαίτεραπεριστα τικάτης κάθε μιας απόαυτέςτων αρχών πουκαθορίζει η προ σέγγισηαυτή. Ταιδιαίτερααυτάπεριστατικάτουςέκλιναντελικάτην πλάστιγγα υπέρτηςπαράτασηςτης προθεσμίας. Όμως, κατάτηγνώμη μας,διαφέρουν ουσιαστικά απόταπεριστατικά της παρούσας υπόθεσης. Ηπαράθεσητων περιστατικών τους που ακολουθεί κάμνει,κατάτηγνώμη μας,εμφανήτη διαφορά πουέχ,ουμε εντοπίσει. Στην υπόθεση Νίκη Γεωργίου ν.Δημοκρατίας(ανωτέρω) η αλλοδαπή αιτήτρια είχε απελαθεί αμέσως μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασηςμετηνοποίαείχεαπορριφθείη προσφυ γήτης εναντίον της απέλασηςτης. Τοεύρηματου Δικαστηρίου ήταν ότι δεν είχετις αναγκαίεςδιευκολύνσεις για να επικοινωνήσειμετοδικηγόροτηςμετάτηνέκδοσητηςαπόφασηςκαιπριν απελαθεί· ότι είχεεπικοινωνήσει απότο εξωτερικό με τοδικη γόροτηςμεαλληλογραφία· καιότι ένεκατηςπαράλειψηςήαμέ λειας του δικηγόρου της, η αίτηση για παράταση του χρόνου υποβλήθηκε τρεις μόνο μέρες μετά την εκπνοή της προθεσμίας γιαυποβολήτηςέφεσηςτης. Ταγεγονότα στηνυπόθεση Φιλίππουν.Δημοκρατίας(avwxiρω) ήτανότι ο Ανώτερος Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας πουχει ριζόταντηνυπόθεση είχεαρρωστήσει μετάτην έκδοσητης πρω τόδικης απόφασηςκαι χρειάστηκε να εισαχθεί στο νοσοκομείο καιναυποβληθείσεχειρουργικήεπέμβαση. Λόγωαυτώντωνγε γονότων η έφεσηκαταχωρήθηκεμιαμόνο μέραμετάτηλήξη της καθορισμένης προθεσμίας. ΤοΔικαστήριο τόνισε ότιαποφάσι σεναεκδώσει τοαιτούμενοδιάταγμαπαράτασηςενόψει τωνει δικώνπεριστατικών τηςυπόθεσηςχωρίς,όμωςναθεωρείται ότι ηασθένεια του δικηγόρου πουχειρίζεται την υπόθεση,ανεξάρ τητααπότοχρόνοκαιτιςειδικέςσυνθήκες,αποτελεί αφ' εαυτής λόγο παράτασης τηςπροθεσμίαςυποβολής της έφεσης. 477 Χ'Τσαγγάρης, Δ. Αρχ. ΚύπρουΧρυσόστομοςν.Χριστόφορου
(1993)Σε αντίθεση με ταγεγονότα των δυο πιο πάνω υποθέσεων, στην παρούσαυπόθεση δενυπάρχουν, ούτε οαιτητής,επικαλεί ται άλλα συντρέχοντα περιστατικάαποκαλυπτικά τηςύπαρξης κάποιας μορφήςαντικειμενικών δυσκολιών γιατην εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης του. Δεν μαςέγειυποδειχθεί οποιαδήποτε 5 υπόθεση στην οποίαη παράλειψηή ηαμέλεια τουδικηγόρουνα καταχωρήσει εμπρόθεσμα τηνέφεση τουέγειθεωρηθεί απόμόνη της ως ικανοποιητικός λόγος νια την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της παράτασης της προθε σμίας." (Ηυπογράμμιση δική μας). Στηπρόσφατηαπόφαση στη ΘεόδωροςΧόππηςν. ΙάκωβοςΠα ναγή
(1993)1 Α.ΑΛ. 140,στηνοποίαέγινεαναφορά,δόθηκεπαρά τασητου χρόνου υποβολής έφεσης, επειδήταγεγονότα τηςυπόθε σης δικαιολογούσαν τηνάσκηση τηςδιακριτικής ευχέρειας τουΔι- 15 καοτηρίουυπέρτου αιτητή. Στηνπαρούσαυπόθεσηοαιτητής- εφεσείων επικαλείται ωςλό γο μηπροώθησης τηςέφεσηςκαλόπιστη παραδρομή τουδικηγόρου στον υπολογισμό τηςπροθεσμίας. Αναφέρει επίσης ότι δενυπήρχε λόγοςπροώθησης τηςέφεσηςαμέσως μετάτηνκαταχώρησητηςπα- 20 ράμόνο ανάλογαμετηνουσιαστική εξέλιξητηςαίτησηςγιαπρονο μιακάεντάλματα. Όπως έχει νομολογηθεί, ηάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίουεξαρτάταιαπόταιδιαίτεραγεγονότατηςκάθευπόθεσης. Στηνπροκειμένη περίπτωση,κρίνουμε ότι μεβάσηόλατα ενώ- 25 πιό μας στοιχεία, δεν έχειυποδειχθεί στο Δικαστήριο κανένα συ ντρέχον περιστατικό πουνααποκαλύπτειοποιαδήποτε αντικειμε νική δυσκολία για τη μηπροώθηση της έφεσης μέσα στα χρονικά πλαίσιαπουθέτουνοι Θεσμοί21 και22. Κάτω από τις περιστάσεις, δεν δικαιολογείται ηάσκηση της 30 διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος,και επομένως ηαίτησηαπορρίπτεταιάνευ εξόδων. Η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 478 10