clr/1993/1993_1_503.pdf

(1993)σημείο εκείνο της δοκούήτανκαθήμενοςκαιόχιπερπατώντας πάνω σ' αυτή,αλλάότιοκαθιερωμένοςτρόποςκαι/ή οτρόποςπουανεχό­ τανοεπιστάτηςτουεφεσείονταήτανπερπατώνταςπάνωσ' αυτή. Το πρωτόδικοΔικαστήριο έκρινε ότιοιεφεσίβλητοι ήτανένοχοι αμέλει­ ας διότι δεν είχαν προσφέρει ικανοποιητικόσύστημα εργασίας,θεω- 5 ρώντας τους υπεύθυνους μεβάσητηναρχήres ipsa loquitur για την πτώση του εργαλείου, αλλά βρήκεκαιτονεφεσείοντα ένοχο συντρέ­ χουσαςαμέλειας,καικαταμέρισετηνευθύνησε2/3γιατην εφεσίβλη­ τηκαι 1/3γιατονεφεσείοντα. Κατ'έφεση,οεφεσείων ισχυρίσθηκεότι τοποσοστόευθύνηςτου,ανυπήρχε,ήτανπολύχαμηλότερο,ενώηεφε- 10 σίβλητημεαντέφεση,ισχυρίσθηκε ότιτοποσοστό ευθύνηςτουεφεσεί­ ονταέπρεπεναήτανπολύψηλότερο. Αποφασίσθηκεότι: Με βάση την νομολογία ο εφεσείων ήταν ένοχος συντρέχουσας αμέλειαςπουσυνίστατο στο ότι,ενώ μπορούσε ναπεράσει απέναντι 15 καθήμενοςστηδοκό,παρέλειψενατοπράξειεκθέτονταςέτσιμετονα περπατήσει στηδοκόσεμεγαλύτερο κίνδυνο τον εαυτότου. Υπό τις περιστάσεις, όμως, καιιδιαίτερατο γεγονός ότι ο τρόπος που είχε χρησιμοποιήσει οεφεσείωνήταντουλάχιστο σιωπηράαποδεκτός από τον επιστάτητου,ηευθύνηπουέπρεπενααποδοθείστον εφεσείοντα 20 έπρεπεναήταν 15%καιαυτήτης εφεσίβλητης 85%. Ηέφεσηεπιτράπηκεμεέξοδα. Ηαντέ­ φεσηαπορρίφθηκεχωρίςέξοδα. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 25 Jones v.Livox[1952J2Q.B. 616Laszczyk v.National CoalBoard[1954]3All E.R.

1. Έφεση. Έφεσηαπότονενάγοντακατάτης απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκοχτίας (Λαούτας, Αναπλ. Π.Ε.Δ.) που δόθηκε στις 23.101990 (Αρ. Αγωγής 9733/85) με την οποία βρέθηκε συ- 30 ντρέχουσα αμέλεια εκ μέρους του ενάγοντα η οποία καθορίστηκε στο 1/3τηςευθύνης για εργατικό ατύχημακατάτο οποίοτραυμα­ τίστηκε ο ενάγων -εφεσείων καθ'όνχρόνον εργοδοτείτο απότους εναγομένους - εφεσίβλητους. Β. Βασιλειάδης μεΜυρνανθέα,γιατονεφεσείοντα. 504 35 1 AAA. Πουμπουρήςv. Ιωάννου &Παρασκευαΐδης(Over.)Λτδ κ.ά. Ν. Παπανσταθίον,γιατον εφεσίβλητο. Cur.adv. vult. ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει οΠ.Αρτεμης, Δ. 5 10 ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Οισυνθήκεςκαιταγεγονότατηςυπόθεσηςαυ­ τής,που αφοράτραυματισμό του ενάγοντα σε εργατικόατύχημα σεχώροοικοδομικών εργασιών φαίνονταικαθαράστηναπόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αποσπάσματααπό την οποία πα­ ραθέτουμεπιόκάτω,γιανατεθούνταπλαίσιαμέσασταοποίαπεριστράφηκεηέφεσηκαιη αντέφεση. "Οι εναγόμενοι ήτανοι εργοδότες του(ενάγοντα)καιοιερ­ γολάβοιτουόλου έργου. 15 20 25 30 35 Ηεργασίασυνίστατο στηνανέγερσημεταλλικών πύργων. Ο ίδιος ήταν εφαρμοστής σιδήρων. Την ίδιαακριβώς μέρα, ενώ εκτελούσετηνεργασίατουκατέπεσεαπόύψος 8-10 μέτρων,με συνεπακόλουθο τοντραυματισμότου. Η παρούσατουαξίωση είναιγιαγενικές καιειδικέςαποζημιώσειςπουπροέκυψαναπό την ισχυριζόμενη αμέλεια των εναγομένων. Πριναπότηνακροαματικήδιαδικασίασυμφωνήθηκανοιειδικέςκαιγενικές αποζημιώσειςσε£32.600.- πάνωσεπλήρη ευ­ θύνη. Μόνοτοθέματηςευθύνηςυπήρξετοαντικείμενο τηςδί­ κηςπουακολούθησε. Ο ενάγων ασχολείτο μετηνκατασκευήμεταλλικών πύργων ομοίων εκείνων πουαπεικονίζονταιστη φωτογραφία,Τεκμήριο
2. Οαποπερατωμένοςπύργοςείχενύψοςκαιμέχρι 70μέτρα. Η εσωτερική τουεπιφάνειαεπενδύετο με μέταλλο. Εχρησιμοποιείτο γιατηναποθήκευσηνερού. Τοόλο κατασκεύασμααποτε­ λείτο απόκάθετους και οριζόντιους μεταλλικούς δοκούς,που συναρμολογούντο μεταξύ τους σε τετραγωνικό σχήμα-· Κάθε ολοκληρωμένο τετράγωνο (τελάρο), όπως το χαρακτήρισαν, ήταν ύψος οκτώ μέτρα περίπου. Οι οριζόντιες δοκοί,μεταξύ των πλαισίων αυτών,ασφαλίζοντομεδύομεταλλικές ράβδους που ετοποθετούντο σε σχήμα "Χ". Γιατητοποθέτηση τωνρά­ βδων αυτών εχρειάζετο ησυντονισμένηπροσπάθειαδυοεργατων. Κάθεράβδοςέφερε δύοοπές σε κάθεάκρη. Ηάνω άκρη εστερεώνετο στη γωνία της άνω οριζόντιας δοκού και ηάλλη στην αντίθετη κάτω γωνία. Η διαδικασία ήταν να στερεωθεί πρώτα το άνωμέρος της ράβδουμετο ανάλογο πολόνι. Ακο505 Αρτεμης, Δ. Πουμπουρήςν. Ιωάννου& Παρασκευαΐδης (Over.) Λτδ κ.ά.

(1993)λούθως οεργάτηςπουευρίσκετο στηνάλλη οριζόντιαδοκό, κάτίοθεν του προηγούμενου εργάτη,μετηδικήτουσειρά, στερέω­ νε την ράβδοστη δικήτουγωνία. Γιανα επιτευχθεί η σύσφιξη των πολονιών εχρησιμοποιείτο ειδικό εργαλείο, ο λεγόμενος "ζουμπάς". Τοπεριέγραψαν σανέναεργαλείο μεμιαλεπτήαιχ- 5 μηρή κατάληξη στην μιαν άκρηκαι σαν κλειδί στην άλλη. Ο ζουμπάςπρόσφερε διπλή εξυπηρέτηση. Η αιχμηρήτουπλευρά βοηθούσε τον εργάτηστοκάτωμέροςτηςδοκού,να μετακινήσει τηνχιαστί ράβδοσε τέτοιαθέση έτσιπουοι κάτωοπές να συγ­ χρονισθούν με εκείνεςτης γωνίας για να διαπερασθούν και οι 10 δύο με το πολόνι. Ακολούθως ηπλευρά - κλειδί -τουζουμπά εχρησιμοποιείτο για να βιδωθεί και στερεωθεί το πολόνι. Οι οριζόντιες δοκοί στις γωνίες των οποίων στερεώνονταν οιχιαοτοί ράβδοι είχαν μήκοςπερίπου 34 μέτρα. Είχανδύο παράλ­ ληλεςκαι μίακάθετηεπιφάνεια- (ΒλέπεΤεκμήριο 2).Π 15 Υπήρξεδιαφωνίαγιατιςδιαστάσειςαυτώντων επιφανειών. Ο ενάγων προσδιόρισε τούψοςτωνδύοπαράλληλων επιφανει­ ών σε 2 ίντζες ή 5 εκατοστά και της καθέτου επιφάνειας σε 6 ίντζεςή15εκατοστά,ενώομάρτυραςτωνεναγομένων σε25και 50 εκατοστά αντίστοιχα. Ο ενάγων, σύμφωνα με τημαρτυρίατου,ασχολήθηκε σε πα­ ρόμοια εργασία στο παρελθόν. Τον ουσιώδη χρόνο τουδυστυ­ χήματος εργάζετο σε πλαίσιο ύψους 8μέτρων περίπου. Οκάθε εργάτης ήτοτοποθετημένος στις απέναντιγωνίες, που σχηματί­ ζονταν απότις κάθετες και οριζόντιες δοκούς. Ήταν δεμμενοι 25 με ζώνη ασφάλειας. Η ζώνη στερεωνόταν στη μέση τους και κλείδωνε. Είχε ένασχοινίστηνάκρη τουοποίουυπήρχε σιδερέ­ νιος χαλκάς, που στερεωνόταν στη κάθετη δοκό της γωνίας, όπου εργαζόταν. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου ο ένας απότους δύοεργάτες αντιμετώπιζε δυσκολίες στηπροσπάθειατουνατο- 30 ποθετήσει τη δική τουάκρητης χιαστί ράβδου,στην πρέπουσα θέση,γιαναβιδωθούνταπολόνια. Τότε εκαλούσε τον συνάδελ­ φοτουγιανατον βοηθήσει. Τούτοσυνέβη καιμετον ενάγοντα. Τηνημέρατουδυστυχήματοςκλήθηκεαπότονσύντροφο του γιανατουπαράσχειβοήθεια. Απελευθέρωσετο σχοινί τηςζώ- 35 νηςτουαπότηδοκόκαιπροχώρησε κατάμήκοςτης οριζόντιας δοκού για να μεταβεί στην απέναντιγωνία. Ενώ προχωρούσε και ευρίσκετο στο μέσοντης δοκούκτυπήθηκεαπόένα ζουμπά πουέπεσεαπότο πιαπάνωπλαίσιο,κτυπώνταςτον στον ώμο .και στο χέρι. Με το κτύπημα απώλεσε την ισορροπία του και 40 έπεσεστο έδαφος. Από τηπτώσητραυματίστηκε. Όπως ισχυ­ ρίστηκε, μετον ίδιο τρόπο μετακινήθηκε σεδύοή καιτρειςπε506 20 1 AAA. 5 10 15 20 25 30 35 40 Πουμπουρής v. Ιωάννου &Παρασκευαΐδης (Over.)Λτδ κ,ά. Αρτεμης,Δ. ριπτώσεις προηγουμένως. Ότανξεκίνησεκαι σεκάποιαναπό­ στασηχρησιμοποιούσε σαν στερέωμα τις χιαστί ράβδους. Με­ τάόμως,λόγωύψους,δεν μπορούσε νατις χρησιμοποιήσει και προχώρησε χωρίς στήριγμα. Σύμφωναπάντοτε μετημαρτυρία του,ηδιαδικασίααυτή τουυποδείχθηκεαπότον Καττιρτζήπου ήτανο επιστάτης. Δεν προσφέρετο άλλος τρόπος μετακίνησης των εργατών." ΤοΔικαστήριο αφούανάλυσε τη μαρτυρία, κατέληξε σταευρή­ ματατουαναφορικάμετιςπραγματικέςσυνθήκες τουατυχήματος και οδηγήθηκε στα συμπεράσματα του,που φαίνονται στιςσελ.61 και 62 των πρακτικών,ταοποίακαιπαραθέτουμε. "Έκρινα την προσαχθείσα μαρτυρία με την πρέπουσα σχο­ λαστικότητα. Προτιμώ και αποδέχομαιτην εκδοχή του ενάγο­ νταη οποίαενισχύεται και ενδυναμώνεται απόεκείνη τουμάρτυράτου. Τον τελευταίο τονθεωρώ μάλλον ανεξάρτητο. Φρο­ νώότι καιοι δυο ήτανσε πλεονεκτικότερη θέση ναδώσουν λε­ πτομέρειες των συνθηκών κάτωαπό τις οποίες έλαβεχώραντο δυστύχημα. Είναιαυτοίπουενήργησαν σύμφωναμετιςοδηγίες τουεπιστάτηστοχώροτης εργασίας. Αποκλίνωυπέρτης εισηγήσεως τουδικηγόρου τουενάγονταότιημαρτυρίατουΤσίγκη αφορούσετηθεωρητικήάποψητωνοδηγιώνπουέπρεπεναακο­ λουθούνται,αλλάδενήτανσεθέσηναεγνώριζε εάνακολουθούντο στο χώρο της εργασίας. Υπάρχει μαρτυρία,που δενανε­ τράπη, ότι στοχώροεργασιών υπήρχεάλλος επιστάτηςπουέδιδε οδηγίες και που φαίνεται απότη μαρτυρία, δεν συμφωνού­ σαν με εκείνεςτουΤσίγκη. Τούτο είναι έναάλλο στοιχείο που ενισχύειτηθέσητου ενάγοντα και τον καθιστά πιο αξιόπιστο. Πιστεύωότιούτεη αντεξέτασητουενάγονταήτουμάρτυρατου ούτεκαιη μαρτυρίατουΤσίγκη έχουν αποδυναμώσει τηνεκδοχήτου. Σανσυνέπεια τωνπιοπάνωείναικαιηαποδοχή απότο Δικαστήριο των συνθηκών κάτωαπότις οποίες έγινετοδυστύ­ χημα,όπως τις περιέγραψε ο ενάγων. Δέχομαι τηδιαδικασία που ελέχθη απότον ενάγοντα ότι ακολουθείτο ότανπαρίστατο ανάγκηοένας απότους δυοεργάτες ναεκαλείτο γιανα βοηθήσει τον συνάδελφο του. Τοκρίσιμο σημείοήταντοβάδισμαπάνωστηνοριζόντιαδο­ κό. Βρίσκω σαν γεγονός ότι η πορεία αυτή εγίνετο χωρίς να υπάρχειστήριγμα σε μια μικρήαπόσταση. Ο εργάτης μπορού­ σεναπετύχει τη μετακίνηση του μετον τρόπο αυτόγιατί η κάθετή δοκός ήταν τέτοιου φάρδους που επέτρεπε κάτι τέτοιο. Φαίνεται ότι ήταν ημόνη πρακτική μέθοδος που ακολουθείτο. Δέχομαι επίσης,καιτούτοπαραμένειαναντίλεκτο,όη η πτώση 507 Αρτεμης,Δ. Πουμπουρήςν. Ιωάννου &Παρασκευαΐδης (Over.)Λτδκ-ά.

(1993)τουενάγονταοφείλετο στοκτύπημαπουυπέστηαπότοζουμπά, ένααρκετά βαρύεργαλείο." Τελικά,τοΔικαστήριοκατέληξεστοσυμπέρασμαότιτοσύστημα εργασίαςπουπρόσφερανοιεφεσίβλητοι - εναγόμενοι δενήτανικα­ νοποιητικόκαιεφαρμόζονταςτοδόγμαresipsaloquiturτουςθεώρη- 5 σεως υπεύθυνουςκαιγιατηνπτώσητουεργαλείουπουπροκάλεσε τηναπώλειατης ισορροπίαςκαιτοντραυματισμότουενάγοντα. ΤοεπόμενοθέμαπουείχεναεξετάσειτοπρωτόδικοΔικαστήριο ήταν ηύπαρξησυντρέχουσας αμέλειας εκμέρους του εφεσείονταενάγοντα,τοοποίο απάντησε καταφατικά χωρίς όμως νασυγκε- 10 κριμενοποιήσει ποιαήτανη συμπεριφορά τουπουσυνιστούσετην συντρέχουσα αμέλεια. Μετηνέφεση τουοενάγωνυποστηρίζει ότικακώςτοπρωτόδι­ κοΔικαστήριο βρήκεσυντρέχουσα αμέλεια εκμέρους του,ηοποία καθορίστηκε στο 1/3τηςευθύνης,ενώ μετηναντέφεσητους OL εφε- 15 σίβλητοι-εναγόμενοι υποστήριξανότιτοατύχημαπροξενήθηκελό­ γω της αποκλειστικής αμέλειαςτουενάγονταήτης συντρέχουσας αμέλειαςτουσεποσοστό πολύ μεγαλύτερο του 1/

1. Πιό συγκεκρι­ μένα οευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα-ενάγοντα υποστή­ ριξεόπ η συμπεριφοράτουεφεσείοντα-ενάγοντακατ' ουδένατρό- 20 ποσυνέβαλε στοατύχημακαιωςεκτούτουκάτωαπόοποιεσδήπο­ τε συνθήκες δενθα μπορούσε ναθεωρείται συνυπεύθυνος γιατο συμβάν,ενώοευπαίδευτοςσυνήγορος των εφεσίβλητων εναγομέ­ νων υποστήριξε ότιηαποτυχίατου ενάγοντα να λάβειπροφυλά­ ξεις είναι αρκετήγιανατονκαταστήσει συνυπεύθυνο γιατοατύ- 25 χημακαιαναφέρθηκεειδικάστην υπόθεσηJonesv.Livox [1952] 2 Q.B.
2. ΤόσοτοπρωτόδικοΔικαστήριο όσο καιοισυνήγοροι στιςαγο­ ρεύσειςτουςπαρέθεσανσειρά αυθεντιώνπροςυποστήριξητωνθέ­ σεων τους οιδεεναγόμενοι επικέντρωσαν τηνεπιχειρηματολογία 30 τους στογεγονός ότι, εανο ενάγων περνούσε απότη μιάπλευρά στην άλληκαθήμενος στηνδοκό,θαείχεπολύ μεγαλύτερη ισορρο­ πίακαιασφάλειακαιδυνατόνηπτώσητουκαιοτραυματισμόςτου νααποφεύγονταν. Κατάτηδιάρκειατηςεπιχειρηματολογίαςοισυ­ νήγοροι αναφέρθηκανλεπτομερώς σεθέματααιτιώδουςσυνάφειας 35 (causation)τηςσυμπεριφοράςτουενάγοντακαιτουατυχήματοςκαι στηδυνατότηταπρόβλεψης(foreseeability)τουκινδύνου. Είχαμε τηνευκαιρία ναμελετήσουμε προσεκτικά τιςαποφά­ σεις στην υπόθεσηJones v.Livox (πιό πάνω), που ομολογουμέ­ νως υπήρξε πολύ βοηθητικήστην επίλυση των εγειρομένων θεμά- 40 508 1 AAA. 5 10 15 Πουμπουρήςv. Ιωάννου& Παρασκευαιδης(Over.)Λτδ κ.ά. Αρτεμης,Δ. των. Θαπαραθέσουμεπιόκάτωαποσπάσματασταοποία αναλύο­ νται οι πιόπάνω θέσεις. Στην υπόθεσηεκείνη,κατά παράβαση ρη­ τών οδηγιώντων εργοδοτώντου,ο ενάγων στάθηκεστη δοκόρυ­ μούλκησηςοχήματος(towbar),μεαποτέλεσμανατραυματιστείσοβαράότανάλλοόχηματωνεναγομένωνπροσέκρουσεσ' αυτό. Στη σελ.614 τηςαπόφασης αυτής αναφέρονται ταακόλουθα: "It is not so mucha question of Was theplaintiff's conductthe cause of the accident? as Didit contribute to the accident? on the assumption that it was something of a kind which a reasonably careful manso placedwouldnothave done. Ifheunreasonably, or improperly, exposed himself to this particularrisk, I do notthink thatheought tobe allowed tosay thatitwas notacause operating to produce the damage, even though one may think that the prohibition against riding on the vehicle was not made with that particular risk inmind. Επίσης στη σελ.615 το Δικαστήριο παρατήρησεταακόλουθα αναφορικά μετοπροβλεπτότουκινδύνου: 20 25 30 "Although contributorynegligence doesnotdependonadutyof care,itdoesdependonforeseeability. Justasactionable negligence requires the foreseeability of harm to others, so contributory negligence requires theforeseeability of harmtooneself. A person isguilty of contributory negligence if heought reasonably to have foreseen that, if he did not act as a reasonable, prudent man,he might be hurt himself; and in his reckonings he must take into accountthepossibility of others being careless. Once negligence is proved, then no matter whether it is actionablenegligence orcontributorynegligence,theperson whois guilty of it must bear his proper share of responsibility for the consequences. Theconsequencesdonotdependon foreseeability, but on causation. Thequestion in every case is: What faults were there which caused thedamage? Was his fault oneof them?" Σχετικό είναι επίσης και το πιό κάτω απόσπασμα από τη σελ.616: 35 "In my opinion, however, foreseeability is notthedecisive test of causation. It is often a relevant factor, but it is not decisive. Even though the plaintiff did not foresee the possibility of being crushed, nevertheless in the ordinary plain common sense of this business the injury suffered by the plaintiff was duein part to the 509 Αρτεμης Δ. Πουμπουρήςν.Ιωάννου&Παρασκευαΐδης(Over.)Λτδκ.ά.

(1993)factthathechosetorideonthetowbartolunchinstead ofwalking down on his feet. Τέλος,ηνομικήθέσηδιατυπώθηκεαπότονDenningL.J.ωςακο­ λούθως στησελ.617: "It all comes tothis:Ifamancarelesslyridesonavehicleina 5 dangerous position, andsubsequently there is a collision in which his injuries are made worse by reason of his position than they otherwisewouldhavebeen,then his damage is partly theresultof his own fault, and the damages recoverable by him fall to be reduced accordingly." 10 Μεβάσητις πιό πάνωκαιόλες τις νομολογημένες αρχέςκατα­ λήξαμε στο συμπέρασμα πωςο ενάγονταςήτανυπεύθυνος συντρέ­ χουσας αμέλειας πουσυνίστατο στο ότι ενώ μπορούσε ναπεράσει απέναντι καθήμενος στηδοκό παρέλειψε νατο πράξει εκθέτοντας έτσι μετοναπερπατήσει στηδοκόσε μεγαλύτερο κίνδυνοτον εαυ- 15 τότου. Το τι παραμένειτώρανααποφασίσουμεείναικατάπόσο ο κα­ ταμερισμός τηςευθύνηςαπότοπρωτόδικοΔικαστήριοήτανορθός κάτωαπότις συνθήκες αυτές. ΣτηνυπόθεσηJones v.Livox(πιό πάνω)η ευθύνητουενάγοντακαθορίστηκεστο20%. 20 Στην υπόθεση Laszczyk v. National Coal Board[1954] 3 All E.R.205, όπουο ενάγονταςκατά παράβασηνομοθετικών προνοι­ ώναλλάκατόπινρητώνοδηγιώντωνεργοδοτών τουεργάζετοστο στόμιο ορυχείου και τραυματίστηκε στο σημείο αυτό,θεωρήθηκε υπεύθυνοςκατά5%. Στην υπό εκδίκαση έφεση,όπως βρήκε τοπρωτόδικοΔικαστή­ ριο, ο τρόπος με τον οποίοδιάσχισε τηδοκό ο ενάγοντας ήτανο τρόπος με τον οποίον ενεργούσαν γενικά οι εργοδοτούμενοι στο εργοτάξιο καιτο λιγότερο πουμπορείναλεχθεί, τούτογινότανμε τησιωπηρή συγκατάθεσητουεπιστάτηπουήτανπαρώνστο έργο- 30 τάξιο. Παρόλοντούτοήτανεντός τωνδυνατοτήτωντουενάγοντα καιαυτόδενθασήμαινεανυπακοήστιςοδηγίεςτωνυπευθύνωνερ­ γοδοτών τουναδιασχίσει τηδοκόκαθήμενοςαντίόρθιος. Ταγε­ γονότα έτσι της υπόθεσηςβρίσκονται κάπουενδιάμεσα σεαναφο­ ράμετησυμπεριφορά τουενάγοντασεεκείνατηςυπόθεσηςLivox 35 και εκείνα τηςυπόθεσης Laszczyk (πιόπάνω). Ως εκτούτουκα­ ταλήγουμε στο συμπέρασμα πως οκαταμερισμός της ευθύνης του πρωτόδικουΔικαστηρίου ήτανφανεράεσφαλμένος σε βαθμό που να δικαιολογεί τηνεπέμβασημας. 510 25 1ΑΑΛ. 5 Ποχιμπουρήςν. Ιωάννου &Παρασκευαΐδης (Over.)Λτδ κ.ά. ΑρτεμηςΔ. Κάτωαπότοφωςόλων τωνπιόπάνωη έφεσητουενάγονταγί­ νεται αποδεκτήκαι ο καταμερισμός της ευθύνης τουπρωτόδικου Δικαστηρίουανατρέπεται.καιαντικαθίσταται μεποσοστόευθύνης 85%γιατους εφεσίβλητους-εναγομένους και 15% γιατον εφεσείοντα-ενάγονΓα μεέξοδαυπέρτου. Ηαντέφεσητων εναγομένων απορρίπτεταιχωρίς διάταγμαγια έξοδα. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμε έξοδα. Η αντέφεσηαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 511