(1993)21 Ιανουαρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΝΤΡΕΑ, Εφεσειων, ν. TAKIS D. CHAMBOULIDES LTD., Εφεσίβλητων, (Πολιτική ΈφεσηΑρ.8782) Προσωρινό διάταγμα — Λεν μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με άλλο υφιστάμενο διάταγμα Δικαστηρίου. Ηεφεσίβλητη εταιρείακατείχε7αυτοκίνηταενοικιάσεωςδυνά μει συμφωνίας ενοικιαγοράςμετηνΤράπεζα Barclays.Μεσυμφω νία ημερομηνίας 28.6.91, στην οποίαηΤράπεζαδεν συμμετείχε, η 5 εφεσίβλητη συμφώνησε να πωλήσει τα αυτοκίνητα στον εφεσείοντα για ΑΚ45.000 πλέον οι τόκοι της ενοικιαγοράς. Ο εφεσειων ανέλαβε να πληρώσει ΛΚ6.000 στην εφεσίβλητη και το υπόλοιπο μαζί με τους τόκους κατευθείαν προς την Τράπεζασε πλήρηικα νοποίησητης. Ο εφεσειων παρέλαβετηνκατοχήτων αυτοκινήτων 10 και πλήρωσε αρχικά ΛΚ1000 προς την εφεσίβλητη και ΑΚ11.000 προς την Τράπεζα. Μεεπιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 24.2.92 η εφεσίβλητη τερμάτισε την συμφωνία με τον εφεσείοντα λόγω ισχυριζόμενης παράλειψηςτουναεκπληρώσει τιςυποχρεώ σεις που είχε αναλάβει. Ο εφεσειων κίνησε αγωγή διεκδικώντας 15 μεταξύ άλλων ειδική εκτέλεσητης συμφωνίας της 26.6.91, και ζή τησε και πήρε με μονομερή αίτηση προσωρινό διάταγμαεναντίον της εφεσίβλητης μετοοποίοεμποδιζότανηεφεσίβλητη απότουνα στερεί τον εφεσείοντα της κατοχής και χρήσης των αυτοκινήτων και απότουναμεταβιβάσειτην ιδιοκτησία αυτώνσεοποιοδήποτε 20 τρίτο πρόσωπο. Κατά τον χρόνο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος ηΤράπεζαείχε ήδηκινήσει αγωγήεναντίον της εφε σίβλητης, στην οποία είχαν εκδοθεί τελικά διατάγματαπου διέτασσαν την εφεσίβλητη να παραδώσειτααυτοκίνηταστηνΤράπε ζα. Σε κάθε ουσιώδη χρόνο τα αυτοκίνητα ήσαν ιδιοκτησία της 25 Τράπεζας. Κατάτηναναθεώρησητουδιατάγματος,το πρωτόδικο Δικαστήριο αρνήθηκενα το επικυρώσει, διότι έκρινε, ότι ο εφεσει ων δεν είχε προβεί σε πλήρηκαι ειλικρινή αποκάλυψηόλων των 6 1 Α.Α.Λ. 5 Αντρέα v. Chamboulides Ltd σχετικών γεγονότων, καιότιη συμφωνία πάνωστην οποίαβάσιζεο εφεσειων τηναπαίτησητουήτανπαράνομηδιότι βρισκόταν σεαντί θεση με τις πρόνοιες του περί Ελέγχου Ενοικιαγοράς Νόμου(Ν. 32/66). ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο έκρινεεπίσης ότι,αντο προσωρινόδιάταγμαεπικυρωνόταν,θαερχόταν σεαντίθεση μεταυφιστάμε νατελικάδιατάγματαγιαπαράδοσητωναυτοκινήτων στηνΤράπεζα. Αποφασίσθηκεότι: 10 15 (α) Ενόψει τηςύπαρξης τωντελικών διαταγμάτων,καιτουότιη Τράπεζαδενήτανδιάδικοςστην αγωγή,τοπροσωρινόδιάταγμα δεν μπορούσε ναεπικυρωθεί,διότι μεαυτότον τρόποοιεφεσί βλητοι θαβρίσκονταναντιμέτωποι μεδύοαντιφατικάδιατάγμα τα Δικαστηρίου. (β) Εφόσον τα αυτοκίνητα σε κάθε ουσιώδη χρόνο αποτελούσαν ιδιοκτησίατηςΤράπεζας δενήτανδυνατόμετοπροσωρινό διά ταγμα νααπαγορεύεταιστην εφεσίβλητηηαποξένωση της ιδιο κτησίας πουδεν ανήκεποτέσ'αυτήν. Η έφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Vuitton ν.ΔερμοσάκΛτδ.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453· 20 Aftomata Eleourgia v.MonasteryofMahera
(1986)1C.L.R. 524. Έφεση. 25 30 Έφεση από τον ενάγοντα κατά της ενδιάμεσης απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Δ.Μιχαηλίδου Ε.Δ.)που δό θηκε στις 19.6.92(Αρ. Αγαιγής 1782/92)μετην οποία απέρριψετην αίτηση τουενάγοντα αιτητήκαι ακύρωσε τοπαρεμπίπτονδιάταγ μα το οποίο εμπόδιζε τους εφεσίβλητους από του ναστερούν τον εφεσείοντα-ενάγοντα της κατοχής και χρήσης επτά αυτοκινήτου " Ζ " και απότουνα μεταβιβάσουν την ιδιοκτησία οποιουδήποτε από τα αυτοκίνητα εκείνα σε οποιοδήποτε πρόσαιπο ή εταιρεία εκτός απότηνεταιρεία του ενάγοντα εφεσείοντα. Α. Αναστασιάδης, για τον Εφεσείοντα. Μ.Πιερίδης καιΣτ. Αμερικάνος, για τους Εφεσίβλητους. Cur.adv.vult. 7 Αντρέα v. Chamboulides Ltd
(1993)ΠΙΚΗΣ, Δ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσει ο Δικα στής Γ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Μεex pane αίτησητουενάγονταεκ δόθηκε παρεμπίπτον διάταγμαπου εμπόδιζε τους εφεσίβλητους από του να στερούν τον ενάγοντα της κατοχής και χρήσης επτά 5 αυτοκινήτων "Ζ" και από του να μεταβιβάσουν την ιδιοκτησία οποιουδήποτε απότααυτοκίνηταεκείνα σε οποιοδήποτεπρόσω πο ήεταιρεία εκτός απότην εταιρείατου ενάγονταή τηνεταιρεία τηνοποίαο ενάγωνήθελευποδείξει. Μετάτην έκδοσητουδιατάγματοςκαιτηνεκδήλωση τηςπρόθε- 10 σης των εναγομένοϊν να ενστούν, το Δικαστήριο άκουσε τις δύο πλευρές σεσχέση μετοαν,μετάτηνεκπνοήτουκατάτηνορισθείσα ημέρα,εδικαιολογείτο ηανανέωσητουπροκειμένουναισχύεικατά τη διάρκειατης εκκρεμότητας της αγωγής. Χρησιμοποιούμε αυτή τηδιατύπωσηέχονταςυπόψητηνπρόσφατηαπόφασηστηνυπόθε- 15 σηLouis Vuittonν.ΑερμοσάχΑτδ. καιΆλλη (\992) 1 Α.Α.Δ. 1453, σύμφωνα με την οποία,προσωρινό διάταγματο οποίο εκδίδεται χωρίς προηγούμενη ειδοποίησηστον εναγόμενο, εκπνέει καιχάνει την ισχύ του εκτός αν επικυρωθεί αφού ακουστεί και οαντίδικος. Τονίστηκε στην ίδιαυπόθεσηότι 20 "ηέκδοσηπροσωρινούδιατάγματοςεξπάρτεδενπαρέχειοποι οδήποτε ουσιαστικό ήδικονομικό πλεονέκτημα, στον αιτητή,ο οποίοςβαρύνεταικατάτηνακρόασηνατεκμηριώσει τοαίτημα τουγιατηνπαροχήθεραπείας" Το πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολόγησε τη μαρτυρία που προ- 25 σάχθηκεκαιέκρινεπωςηαίτησητουενάγονταθαέπρεπενααπορ ριφθεί γιατους ακόλουθους λόγους: (α) ΟΕνάγωναπέτυχεναεκπληρώσει τοκαθήκονπουείχενα προβείσεπλήρηκαιειλικρινήαποκάλυψηγεγονότων κατά δίκαιοτρόπο. (β) Η συμφωνία, στους όρους της οποίας ο ενάγων στήριξε την αίτηση του,καταστρατηγεί τις πρόνοιες του άρθρου 6 του περί Ελέγχου Ενοικιαγοράς,Πωλήσεως Επί Πιστώ σει και Μισθώσεως ΙδιοκτησίαςΝόμουτου 1966. (Νόμος 32/66) και,επομένως,ήτανάκυρηωςπαράνομη. 35 Κατάτηναιτιολόγηση τηςαπόφασηςαναφορικά μετονπρώτο λόγο,τοπρωτόδικοΔικαστήριο διατύπωσεσχόλια ταοποία,έχο8 30 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 Αντρέα v. Chamboulides Ltd Κώνσταντινίδης,Δ. νταςυπόψηταπαραδεκτάγεγονότα,αποκαλύπτουνλόγογιατον οποίο,πραγματικά,ηαίτηση θαέπρεπε ναείχε απορριφθεί- και αυτό, ανεξάρτητα από την ορθότητα της κρίσης ωςπρος τηνμή αποκάλυψη γεγονότων καιως προς το παράνομοτης συμφωνίας πουεπικαλούντανοι Εναγόμενοι. Οι εναγόμενοι είχαν παραλάβει την κατοχήτων επτάαυτοκι νήτων,στα πλαίσια σύμβασης ενοικιαγοράς που συναψαν μετην ιδιοκτήτριατους,τηντράπεζαBarclaysLtd. Ενγνώσειαυτώντων συμβάσεων και,ακόμα,ενγνώσειτουγεγονότος ότι εκκρεμούσαν αγωγές της τράπεζαςκατά των εναγομένα)ν σεσχέσημε τις συμ βάσεις αυτές,ο ενάγων συμφώνησε νααγοράσει τα αυτοκίνητα από τους εναγομένους οιοποίοι,στηγραπτήσυμφωνίαπου υπο γράφτηκετην28 Ιουνίου 1991,χωρίς τησυμμετοχή της τράπεζας, περιγράφηκαν ωςοι ιδιοκτήτες τους. Το τίμημα ήταν £45.000 "πλέον οι τόκοι τωνσυμβολαίων ενοικιαγοράς" Οενάγωνανέλα βενα πληρώσει £6.000στους εναγομένους καιτο υπόλοιπο,μαζί μετους τόκους,κατ' ευθείανπροςτηνΤράπεζα"εις πλήρηικανο ποίηση"της. Οενάγωνπαρέλαβετηνκατοχήτωναυτοκινήτωνκαι πλήρωσε αρχικά£1.000προςτους εναγομένους και,στη συνέχεια, £11.000προςτηνΤράπεζα. Οι εναγόμενοι, μεεπιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 24 Φεβρουαρίου 1992, πληροφόρησαντον ενάγονταπωςτερμάτι ζαν τησυμφωνία τους λόγω της παράλειψηςτου να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις πουανέλαβε. Μετηναγωγήτου,οενάγωνυποστήριξεπωςήτανοιεναγόμενοι οιένοχοι αντισυμβατικήςσυμπε ριφοράς και διεκδίκησε, μεταξύ άλλων, ειδική εκτέλεσητηςσυμ φωνίαςτουςκαιαποζημιώσεις. Προέκυψεκατάτη διάρκειατηςακρόασηςτηςαίτησης ενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου ωςπαραδεκτόγεγονός, ότι προτης 30 υποβολής τηςexparte αίτησης και της επακόλουθης έκδοσης του παρεμπίπτοντος διατάγματος,ητράπεζαπροώθησε τις αγωγές της κατά των εναγομένων και,την 26 Σεπτεμβρίου 1991,εξασφά λισεαπόφασηεναντίον τουςγιατουπόλοιπο αλλάκαιδιατάγμα ταγιατηνπαράδοση,απότουςεναγομένους σ' αυτή,τωνεπτάαυ35 τοκινήτων. Είναιοισχυρισμός των εναγομενατν πως αυτήηεξέ λιξηήταντοαποτέλεσμα τηςπαράλειψηςτουενάγοντανα κατα' βάλει τασυμφωνηθέντα ποσάκαι/ήνα κάμει τις απαραίτητες δι ευθετήσεις μετηντράπεζαόπωςήτανηυποχρέωσηπουανέλαβεμε τη γραπτή συμφωνία. Θα αποφύγουμε να επεκταθούμε στιςλε40 πτομέρειες των ισχυρισμών τωνδυοπλευρών. Θα περιοριστούμε σεόσαείναιαυστηρώςαπαραίτητα. 9 Κωνσταντινίδης, Δ. Αντρέα v. Chamboulides Ltd
(1993)Είτε ο ενάγων γνώριζε και απέκρυψε το γεγονός της ύπαρξης των δικαστικών διαταγμάτωνκατά τοχρόνο τηςυποβολής τηςex parte αίτησης τουείτεδεντογνώριζε αλλάτο πληροφορήθηκε με τά,είναι σαφέςότι τυχόνέγκριση τηςαίτησης τουενάγονταθα σή μαινε, ενσυνείδητη πια,έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος 5 αντιφατικού προς τατελικά διατάγματαπου ήδη είχαν εκδοθεί υπέρ της τράπεζας. Σημειώνει, λοιπόν, η πρωτόδικος δικαστής, πωςτέτοια επιλογή "θαέθετετην εταιρείακαιτουςδιευθυντές της ενώπιον του διλήμματος σε ποιο απόταδυο διατάγματα ναυπα κούσεικαιναβρεθεί έτσινααντιμετωπίσει τιςτυχόν συνέπειες αί- 10 τησης για παρακοή διατάγματος". Είναι ορθήηπαρατήρηση της πρωτόδικης δικαστού. Βρίσκει, μάλιστα, έρεισμα σεανάλογες παρατηρήσεις του Ανωτάτου Δικα στηρίουστηνυπόθεσηAftomataEleourgiav.MonasteryofMahera,
(1986)1 C.L.R. 524. Στηνυπόθεση εκείνη,κατάτηδιάρκειατης εκ- 15 κρεμότητας τηςδιαδικασίας γιαπαρακοή τελικού προστακτικού διατάγματος του Δικαστηρίου, ασκήθηκε αγίογή για ακύρωση του διατάγματος καιμεex parte αίτηση εξασφαλίστηκε παρεμπίπτον διάταγμα που, ουσιαστικά, απαγόρευε τη συμμόρφωση προς το πρώτο διάταγμα. Το θέμαπου τέθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δι- 20 καστηρίου δεναναφερόταν στοκύροςτουπαρεμπίπτοντοςδιατάγ ματος. Όμως,το γεγονός της έκδοσης τέτοιας φύσηςπαρεμπίπτο ντοςδιατάγματοςδενπαρέμεινεασχολίαστο. ΟΔικαστήςΑ.Λοΐζου (τώραΠρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου), αναφέρθηκεστο γε γονός ότι τα ίδια πρόσαιπαβρέθηκαν μπροστά σε δυο αντιφατικά 25 διατάγματαόπωςκαιστην επακόλουθηαδυναμίατουςνασυμμορ φωθούν στο πρώτο διάταγμαόσο καιαναυτήήτανηεκφρασθείσα επιθυμία τους. ΟΔικαστής Γ.Μ. Πικής χαρακτήρισε τοπαρεμπί πτον διάταγμα,ως ουσιαστικά, απαγόρευση (prohibition) πουεκ πρώτης όψεως εκδόθηκε καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του 30 ΕπαρχιακούΔικαστηρίου. Υιοθετούμε αυτές τιςπαρατηρήσεις. Τα τελικά διατάγματα που εκδόθηκαν υπέρ της τράπεζας, επέβαλαν στους εναγομένους τηνυποχρέωση παράδοσηςστην τράπεζατων επτάαυτοκινήτων. Το παρεμπίπτον διάταγμαπου επιδίωξε οενάγων, αποσκοπούσε 35 στο ναεπιβάλει, στους εναγομένους και πάλιν, την υποχρέωση να μήστερήσουν τον ενάγοντατηςκατοχήςκαιτηςχρήσης τους. Η αντιφατικότητα είναι έκδηλη καικάτω από αυτές τιςσυνθή κες τοδεύτερο διάταγμαδενθαέπρεπεναείχεεκδοθεί. Πολύ λι γότερο όταν μετην έκδοση του θα επηρεάζονταν, ενδεχομένως, 40 ταδικαιώματατης τράπεζαςπουδεν ήτανδιάδικοι στηναγωγή. Τοπαρεμπίπτονδιάταγμα,θαήταν, ουσιαστικά,αναιρετικόταιν προεκδοθέντων τελικών διαταγμάτων. 10 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Αντρέα v. Chamboulides Ltd Κωνσταντινίδης,Δ. Toδεύτερο σκέλοςτουπαρεμπίπτοντος διατάγματοςαπέβλεπε στο ναεμποδίσει τους εναγομένους αποτουναμεταβιβάσουν την ιδιοκτησία οποιουδήποτε απότααυτοκίνητασεοποιονδήποτε τρί το. Αρκεί, σεσχέσημεαυτό,νασημειώσουμεπως,όπωςείναιπαραδεκτό, ιδιοκτήτηςτωναυτοκινήτων,δικαστικάμάλιστααναγνω-' ρισμένος,ήτανητράπεζα. Θαήταν,λοιπόν, αδιανόητοναδιατα χθούν οι εναγόμενοι ναμή μεταβιβάσουν τηνιδιοκτησία αντικειμέ νωνπουανήκανσε άλλους. Για τους πιοπάνω λόγους ηέφεσητουενάγοντα πρέπεινα απορριφθεί. Επομένως, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε στην εξέ τασητηςορθότηταςτηςπρωτόδικηςαπόφασηςείτεωςπροςτοθέ ματης απόκρυψης είτεως προς το θέματουπαρανόμουτηςσυμ φωνίας τωνδιαδίκων. Εννοείται, βέβαια,ότιηαπόφανση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ωςπρος τοπαράνομο της συμφωνίας, που έγινεγια τους σκοπούς της αίτησης και μόνο,δεν δημιουργεί οποιαδήποτεδέσμευσηκαιότιταεπίδικαθέματαεξακολουθούν να είναι, όπως σεκάθεπερίπτωση, εκείνα που προκύπτουν απότην αντιπαραβολή τωνγραπτών αγορεύσεων. Ηέφεση απορρίπτεταιμεέξοδαυπέρτωνεφεσίβλητων καιεναντίον του εφεσείοντα. Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 11