(1993)29Σεπτεμβρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στές] ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΡΥΦΩΝΟΣ, Εφεσείων, ν. . ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΣΠΑΓΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΤΔ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Εφεσίβλητων. (ΠολιτικέςΕφέσειςΑρ. 8344&8497) Θεμελιώδηδικαιώματα— Δικαίωμα ακρόασηςαπό το Δικαστήριο — Άρθρο 30 τον Συντάγματοςκαι άρθρο6 τηςΕυρωπαϊκής Σννθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων — Σε αίτησηπτώχενσηςδεν επιτράπηκε στον Καθ' ον ηαίτηση νακαταχωρίσει ένσταση, διότι ήτανεκπρόθε σμη, αλλά επιτράπηκε στον δικηγόρο του να αγορεύσει και ναανα φερθείσταθέματαπουεγείροντανστηνένσταση—Δεν υπήρχεπαρά βασητον δικαιώματοςακρόασης. Κατάχρηση διαδικασίας Δικαστηρίου — Παράλληλαένδικαμέσααποσκοπούντα στοίδιοαποτέλεσμα— Έφεσηεναντίονδιατάγματοςπα ραλαβής καιαίτησηγιαακύρωση ήτοοποποίησήτον δννάμει τονάρ θρου92τον περί ΠτωχεύσεωςΝόμον, Κεφ5—Δεν είναιπαράλληλα ένδικαμέσα,διότι δεναποσκοπούνστοίδιοαποτέλεσμαούτεέχουντο ίδιοαντικείμενο. Πτώχευση— Αίτηση γιαακύρωση ήτροποποίησηδιατάγματοςπαραλα βής,δυνάμει του άρθρον92 τουπερί Πτωχεύσεως Νόμον, Κεφ5 — Ισχυρισμός ότι γραμμάτιοδυνάμειτουοποίου είχεεκδοθείδικαστική απόφασηεναντίον τουπτωχεύσαντοςκαιηοποία οδήγησεστηνκήρυ ξη τουσεπτώχευση,ήτανάκυρο—Δενπροσβλήθηκεηδικαστικήαπό φασηπου εκδόθηκε δυνάμει τον γραμματίου— Δεν ήτανδυνατόνα προχωρήσειηαίτησηγιαακύρωσητονδιατάγματοςπαραλαβήςενόσο παρέμενεαπρόσβλητηηδικαστικήαπόφαση—Η αίτησηγιαακύρωση ή τροποποίηση διατάγματοςπαραλαβής δυνάμει του άρθρου92του Κεφ5 δεν είναι παράλληλοένδικομέσο με έφεσηεναντίον τουδια τάγματοςπαραλαβής. 706 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 Τρύφωνοςν. Παγκυπριακής Λτδ. κ.ά. Μετην έφεση 8344 ο εφεσείων πρόσβαλετην εγκυρότητα εκδοθέ ντος διατάγματοςπαραλαβήςτηςπεριουσίαςτουμεμόνολόγοτοότι είχεπαραβιασθείτο θεμελιώδες δικαίωματου να έχει πρόσβαση στο Δικαστήριοκαιναέχειευκαιρίαναπαρουσιάσειτηνθέσητουενώπιον αυτού. Οισχυρισμός τουαυτόςβασίσθηκεστογεγονός ότιτο πρωτό δικοΔικαστήριοδεντουείχεεπιτρέψει νακαταχωρήσειένστασηστην αίτησηδιότιείχεπαρέλθειησχετικήπροθεσμία. Όμωςκατάτηντελι κήαγόρευση επιτράπηκε στον δικηγόροτουεφεσείοντανα αναφερθεί στασημεία πουεγείρονταν μετην ένσταση,καιπουκρίθηκαν ανεδαφικάτόσοαπότοπρωτόδικοΔικαστήριοόσοκαιαπότοΕφετείο. Με την έφεση 8497ο εφεσείων πρόσβαλε την απόφαση τουπρωτόδικου Δικαστηρίουνααπορρίψειαίτησητουδυνάμειτουάρθρου92τουπε ρί Πτωχεύσεως ΝόμουΚεφ.5γιαακύρωσηήτροποποίησητουεκδο θέντοςδιατάγματοςπαραλαβήςτηςπεριουσίαςτου. Η αίτησηείχεβασισθείστον ισχυρισμό ότιγραμμάτιοδυνάμειτουοποίουείχεεκδοθεί δικαστικήαπόφασηεναντίοντουεφεσείοντα,ηοποίαπροκάλεσετην έκδοση του διατάγματος παραλαβήςτης περιουσίας του,ήτανπαρά τυπο. Ηδικαστικήαπόφαση όμως δεν είχεπροσβληθεί απότον εφε σείοντα μεοποιοδήποτετρόπο. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο έκρινε ότι ηυποβολήτηςαίτησηςγιαακύρωση ήτροποποίησηενώπιοντου,ενώ εκκρεμούσε ηέφεση πουείχεκαταχωρηθείεναντίον της έκδοσης του διατάγματοςπαραλαβής,συνιστούσε έναείδοςκατάχρησηςτηςδιαδι κασίας του Δικαστηρίου, διότι τα δύο ένδικα μέσα αποσκοπούσαν στην ακύρωσητου διατάγματος παραλαβής,καιέκρινε επιπλέον ότι, εάνακύρωνετοδιάταγμαδυνάμειτουάρθρου92τουΚεφ.5, θαενερ γούσεσανναυποκαθιστούσετο Εφετείο,απόρριψετην αίτηση. Αποφασίσθηκεότι: 30 35 40 (α) Εφόσονείχεδοθείστονεφεσείονταηευκαιρίαναυποβάλειτηνέν στασητουμέσασεεύλογοχρόνοκαιείχεπαραλείψεινατοπράξει, καιπέραντούτουείχεεπιτραπείστονδικηγόροτουναθέσειενώ πιοντουΔικαστηρίου,κατάτηντελικήαγόρευσητου,τους λόγους στουςοποίουςστηριζότανη ένσταση,οισχυρισμός ότιο εφεσείων είχεστερηθεί των δικαιωμάτωντουσύμφωνα μετο άρθρο30του Συντάγματοςκαιτοάρθρο6τηςΕυρωπαϊκήςΣυνθήκηςΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων,δενευσταθούσε. (β) Αν καιηχρήση παράλληλων ένδικων μέσων γιαεπίτευξη όμοιου σκοπούελέγχεται γιανααποτραπείτυχόνκατάχρησητηςδιαδικα σίαςτουΔικαστηρίου,στηνπροκειμένηπερίπτωσηδενετίθετοτέ τοιοθέμα,διότιτοαντικείμενο έφεσηςκατάδιατάγματοςπαραλαβήςκαιαίτησηςγιατροποποίησηήακύρωσητουεν λόγω διατάγ ματος δυνάμει του άρθρου 92 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5,είναι διαφορετικό,εφόσον ηέφεσηαποβλέπει στον έλεγ- 707 Τρύφωνοςν.Παγχνπριακής Λτδ. κ.ό.
(1993)χο της ορθότηταςτης απόφασης γιατηνέκδοσητουδιατάγματος παραλαβής,ενώηαίτησηδυνάμειτουάρθρου92τουΚεφ.5σκοπεί στην αναθεώρηση του διατάγματος προς τον σκοπό ακύρωσης ή τροποποίησηςτου,ενόψειγεγονότωνκαιπεριστάσεωνπου εκτίθε νταιστηναίτησηκαιδικαιολογούντομέτροαυτό. Κατάσυνέπεια, 5 το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα είχε θεωρήσει ότι υπήρχε κατάχρησητης διαδικασίας του Δικαστηρίου με τηνυποβολήτης αίτησηςδυνάμειτουάρθρου92,ενώεκκρεμούσεηέφεση εναντίον τουδιατάγματος. Όμως,ηαίτηση ήτανκαταδικασμένη σεαποτυ χία,διότιδενείχεπροσβληθείηδικαστικήαπόφασηπουήτανηαι- 10 τίατηςέκδοσηςτουδιατάγματοςπαραλαβής. Οι εφέσειςαπορρίφθηκανχωρίςέξοδα. Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: Γρηγορίονν.ΤραπέζηςΚύπρουΑτδ.
(1992)1ΑΛΑ. 1222Psaras v. Republic
(1987)2 C.L.R. 132- 15 Έλληναςν.Δημοκρατίας
(1989)2Α.ΑΛ. 149 Ευσταθίουν. Αστυνομίας
(1990)2ΑΛΛ. 294Rousos v.Republic
(1984)3C.LR. 1437Rousosv. Republic
(1985)3C.LR. 119 Μαγκάκης
(1990)1 ΑΛΛ. 1068Χριστοδούλον
(1991)1 ΑΛΛ. 35Μαχλουζαρίδης ν.ΙωαννίδηκαιΆλλων
(1990)1ΑΛΛ. 965· ΑρχιεπίσκοποςΚύπρον (Αρ2),
(1993)1 ΑΛΛ. 248Κυπριακή Δημοκρατία Μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας και Άλλου ν. Ηλία ΥψαρίδηκαιΆλλον (Αρ.1),
(1993)3ΑΛΛ. 280· 25 Exp. Keighley[1874]LR. 9Ch. Αρρ.667 Εφέσεις. Εφέσεις κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκαχϊίας (Σούπασιης,Ε.Δ.) που δόθηκανστις 15 Ιανουαρίου 708 20 1 Α.Α.Δ. Τρύφωνοςν. ΠαγκυπριακήςΛτδ. κ.ά. και 2 Ιουλίου 1991 (Αρ. Αιτήσεα)ς 123/90) μετις οποίες διατάχθη κε ηπαραλαβήτης περιουσίας του εφεσείοντα στην Π.Ε.8344και απορρίφθηκε αίτησητου εφεσείοντα στην Π.Ε.8497για ακύρωση τουδιατάγματοςπαραλαβής. 5 Α.Ευτυχίου,γιατους εφεσείοντες. Στ. Παπαϊωάννου (χα.), Επίσημος Παραλήπτης,για τους εφε σίβλητους στην Π.Ε.8344καιτους εφεσίβλητους 1,2,3,4,5, 7,8,9, 10& 11στην Π.Ε.
- Σπ. Χριστοδούλου (Δ/νίς),γιατονεφεσίβλητο 6στην Π.Ε.
- 10 Cur. adv. wit. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔι καστής Γ. Μ. Πικής. 15 20 25 30 35 ΠΙΚΗΣ, Δ.: Η πρώτη απότιςδυο εφέσεις (Πολιτική Έφεση 8344)πουακούστηκανσυγχρόνως λόγω τηςσυνάφειαςτων επίδικωνθεμάτωνπουαποτελούντοαντικείμενο τους,στρέφεταικατά του διατάγματοςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας με το οποίο διατάχθηκε ηπαραλαβήτηςπεριουσίας του εφεσείοντα. Η δεύτερη έφεση (ΠολιτικήΈφεση8497) στρέφεται εναντίον μεταγε νέστερης απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία απορρίφθηκε αίτηση του εφεσείοντα για την ακύρωση του διατάγματοςπαραλαβής. Ηέκδοση διατάγματος παραλαβής υποδηλώνει τηνκήρυξητουπροσώπουτουοποίουπαραλαμβάνε ταιηπεριουσίασεπτώχευση. Ο μόνοςλόγος οοποίοςπροβλήθηκεκατάτηνακρόασητηςέφεσης για την ακύρωση της απόφασηςγια την έκδοσηδιατάγματος παραλαβής,είναι ότι αυτήλήφθηκε κατάπαράβασητου θεμελιώ δους δικαιώματος του εφεσείοντα να εκθέσει τη θέση του και να ακουστεί στη διαδικασίαπουακολούθησε γιατην έκδοση διατάγ ματοςπαραλαβής. Κατάσυνέπεια,εισηγήθηκε ότιηαπόφασηπρέπεινακηρυχθείάκυρηλόγωεκτροχιασμούαπόταεχέγγυαπουδια γράφειτο Αρθρο 30 του Συντάγματοςκαι το Αρθρο 6
(1)τηςΕυ ρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων [βλ. Κυρωτικό Νόμο39/62] γιατην έγκυρηδιεξαγωγήτηςδίκης. Σειρά αποφάσε ων τουΑνωτάτου Δικαστηρίου θεμελιώνει ότι εκτροπή από τα εχέγγυα της δίκαιαςδίκηςπουκατοχυρώνει τοΑρθρο 30,αναιρεί τηδίκηκαικαθιστάτοαποτέλεσμαάκυρο[βλ.μεταξύάλλων, Γρηγορίονν.ΤραπέζηςΚύπρουΛτδ.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1222,Psarasand Another v.Republic
(1987)2C.L.R. 132, Έλληνας v. Λημοκρα709 Πικής,Δ. Τρύφωνοςν. ΠαγκυπριακήςΛτδ. κ.ά.
(1993)τίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 149, και Ευσταθίου ν.Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ.294].Τις ίδιες συνέπειες επιφέρει καιηαποστέρησηδιαδί κου των δικαιωμάτωνπουκατοχυρώνει το Αρθρο 30.3 εφόσονη άσκησητους επιδιώκεταιμέσαστακαθιερωμέναπλαίσιατηςδικα στικής λειτουργίας [βλ. μεταξύάλλων,Rousos v.Republic
(1984)5 3 C.L.R. 1437 -βλ. επίσηςRousosandAnotherv.Republic
(1985)3 C.L.R. 119),ΑίτησηΜαγχάκη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1068,καιΑίτηση Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 35. Κατάτον εφεσείοντα,η εκτροπήαπότις πρόνοιες τουΑρθρου 30 του Συντάγματοςκαι τουΑρθρου6της Συνθήκης,σημειώθηκε 10 λόγωαποκλεισμού της ένστασης του κατά την εκδίκαση της αίτη σηςτωνπιστωτών γιατηνέκδοσηδιατάγματοςπαραλαβήςτηςπε ριουσίας του. Ηένσταση του υποβλήθηκε εκπρόθεσμα καιγιατο λόγο αυτό αποκλείστηκε απότοπλαίσιο της διαδικασίας. Παρά τον αποκλεισμό της,δόθηκεηευκαιρίαστο δικηγόροτουεφεσείο- 15 ντανααναπτύξει,κατάτη δίκη,τουςλόγους στους οποίουςεδρα ζόταν (ηένσταση) και αυτοί λήφθηκανυπόψη από το δικαστήριο αλλάκρίθηκανανεδαφικοί. Η ένσταση στηριζότανσεδυοκαθαράνομικούς λόγους: (Α) Παράλειψη αναφοράςστηναίτησησ'όλαταάρθρατουνό- 20 μουκαιτων θεσμών σταοποίααυτήστηριζότανκαι, (Β) ακυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης λόγω τηςυπογρα φής της απότο δικηγόροκαιόχι απότους ίδιους τουςπι στωτές. Ούτε ενώπιον του πρωτόδικουΔικαστηρίου, ούτε ενώπιον μας 25 δενπροβλήθηκεοποιοσδήποτεισχυρισμός ότιταγεγονόταταοποία στοιχειοθετούσαν τηναίτησητωνπιστωτώνδεδικαιολογούσαντην έκδοση διατάγματοςπαραλαβής. Αντίθετα,αναγνωρίστηκε απότο δικηγόρο του εφεσείοντα ότιη υπογραφήτηςειδοποίησηςπτώχευ σηςαπότοδικηγόροτωνπιστωτώνδεναποστερούσε τηνειδοποίη- 30 ση της εγκυρότητας της [βλ. Κ.40 των περί Πτωχεύσεως Κανονι σμών)· ούτε υποστηρίχθηκε ότι ηπαράλειψηαναφοράςστηναίτη σησ' όλα τα σχετικά άρθρα της νομοθεσίας και των Κανονισμών πουπαρείχανέρεισμα στηναίτησηγιατηνέκδοσηδιατάγματοςπα ραλαβήςκαθιστούσετηναίτησηάκυρη. Αλλωστε,αίτησηγιατηνέκ- 35 δόσηδιατάγματοςπαραλαβήςδεσυνιστά ενδιάμεσηαλλάπρωτογε νήδιαδικασίαπροσδιοριστική των επίδικωνθεμάτωνπουτίθενται προς εξέταση [βλ. Μαχλουζαρίδηςν.Ιωαννίδηκ,ά,
(1990)1 Α.Α.Δ. 965]. 710 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Τρύφωνοςν. Παγκυπριακής Λτδ. κ.ά. Πικής, Δ. Συνοψίζοντας, οι λόγοι στους οποίους στηριζόταν η ένσταση του εφεσείοντα ήταν,όπως είναιπαραδεκτόκαιαπότο δικηγόρο του εφεσείοντα, ανεδαφικοί. Περαιτέρω,ο ισχυρισμός ότι οεφε σείων αποστερήθηκε των δικαιωμάτωντου διαδίκουπου κατοχυρώνει το Αρθρο 30 του Συντάγματοςκαι το Αρθρο 6 της Ευρω παϊκής Συνθήκης,στερείται ερείσματος. Δόθηκε στον εφεσείοντα ηευκαιρίαναυποβάλει τηνένσταση μέσασεεύλογοχρόνοκαιπα ρέλειψενατοπράξει. Παράτη μη αποδοχήτηςένστασης λόγωτου εκπρόθεσμου της καταχώρησης της, ακούστηκε ο δικηγόρος του εφεσείοντα ο οποίος έθεσεενώπιον του δικαστηρίου τους λόγους στους οποίους στηριζόταν η ένστασηκαι εισηγήθηκε ότι αυτοίκα θιστούσαν τηναίτηση απορριπτέα. ΌπωςτοπρωτόδικοΔικαστήριο,έτσικαιεμείς διαπιστώνουμε ότικανέναςαπότους προβληθέντες απότον εφεσείοντα λόγους δε συνιστούσε κώλυμα για την έκδοση διατάγματοςπαραλαβήςτης περιουσίαςτου. Ταγεγονότα πουτέθηκανενώπιοντουδικαστηρί ουδικαιολογούσαντηνέκδοσητουδιατάγματος. Τοαναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι ότιη έφεση πρέπεινααπορριφθεί. Μετάτην άσκησηέφεσης εναντίον τηςαπόφασηςμετηνοποία διατάχθηκεηέκδοση διατάγματοςπαραλαβής,ο εφεσείων προέβη στη λήψηκαιδεύτερου διαβήματος γιατον παραμερισμό του δια τάγματος. Υπέβαλεαίτησηστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο μεαίτημα τηνακύρωσητουδιατάγματοςγιαλόγουςκαιγεγονόταδιαφορετι κά απόεκείνα πουείχανπροβληθεί εναντίον της έκδοσηςδιατάγματος παραλαβής. Επιδιώχθηκεηακύρωσητουδιατάγματοςγιαπαρατυπίες στην εκτέλεσητουγραμματίουπουαρχικάστοιχειοθετούσε τιςυποχρε ώσειςτουεφεσείονταπροςτουςπιστωτέςκαιαλλοίωσητουπεριε χομένου του (αντί του ποσού των £2.000,- προβλέπει οφειλή £3.600,-). Ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε παρά το γεγονός, ότι δεν είναι τογραμμάτιο αλλά ηδικαστικήαπόφασηπου εκδόθηκε λόγωπαράλειψης εκπλήρωσης των υποχρεώσεων πουανέλαβε με τογραμμάτιο,πουαποτέλεσε τηβάση γιατην έκδοσηδιατάγματος παραλαβής. Κανέναμέτροδελήφθηκεγιατονπαραμερισμότηςδίκαστικής απόφασηςτοκύρος τηςοποίαςπαραμένειασάλευτο. Γιατηνακύρωσητουδιατάγματοςπαραλαβήςοαιτητής επικα λέσθηκε κατά κύριο λόγο τις πρόνοιες του Αρθρου 92 του περί Πτωχεύσεως Νόμου,ΚΕΦ.5,πουπαρέχουνδικαιοδοσίασεαρμό διοδικαστήριονααναθεωρήσει,ακυρώσει ήνατροποποιήσειδιαταγήηοποία εκδίδεται στην άσκηση τηςδικαιοδοσίας πτωχεύσε ως. Ηεξουσία ηοποία παρέχεται με τις πρόνοιες του Αρθρου 711 Πικής,Δ. Τρύφωνοςν. Παγκυπριαχής Λτδ. κ.ά.
(1993)92
(1)του ΚΕΦ.5, είναι πρωτογενής και ανεξάρτητηαπότο δι καίωμα άσκησης έφεσης. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι η υποβολή έφεσης εναντίοντουδιατάγματοςπαραλαβήςκαιπαράλ ληλα αίτησης για την αναθεώρηση του, συνιστούσε μορφή κατά χρησης της διαδικασίας δεδομένου,όπως αναφέρειτο πρωτόδικο 5 Δικαστήριο,ότι θαετίθετο το επαρχιακόδικαστήριουπεράνωτου εφετείου ωςπροςτηντύχητουδιατάγματος πτωχεύσεως. Όπωςπρόσφαταείχαμετηνευκαιρίαναεπαναλάβουμε[βλ. Αί τηση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου
(1993)1 Α.Α.Δ.248], η επίκληση των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου ελέγ- 10 χεται προς αποτροπήκατάχρησηςτους. Ηεπιδίωξη όμοιων σκο πών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται και μπορεί νααποτελέσει τοαντικείμενοδιαταγήςπροςτοσκοπόαπο τροπής κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου. Εφόσον επιδιώκονται παράλληλαμέσαγιατην επίτευξητου ίδιου στόχου, 15 μπορείναζητηθείαπότοδιάδικοναεπιλέξεισεποιαναπότιςδυο ήπερισσότερες επάλληλες διαδικασίεςθαπροχωρήσει[Κυπριακή Δημοκρατία μέσω ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας και άλλου ν. Ηλία Υψαρίδη και άλλον(Αρ.1),
(1993)3Α.Α.Δ. 280]. Το αντικείμενο έφεσης κατά διατάγματος παραλαβής και το 20 αντικείμενο αίτησης για τροποποίηση ήακύρωση εκδοθέντος δια τάγματοςβάσει τουΑρθρου 92 του ΚΕΦ.5, είναιδιαφορετικά. Η έφεσηαποβλέπειστον έλεγχοτηςορθότηταςτηςαπόφασηςγιατην έκδοση διατάγματος παραλαβής,ενώ αίτησηβάσει τουΑρθρου 92 του ΚΕΦ.5 σκοπεί στην αναθεώρηση του διατάγματοςπρος το 25 σκοπό ακύρωσης ήτροποποίησηςτου ενόψειγεγονότων καιπερι στάσεων που εκτίθενται στην αίτηση και δικαιολογούν το μέτρο αυτό. Με το Αρθρο 92 δεσκοπείται ηπαροχήεξουσίας σεεπαρ χιακό δικαστήριο να αναθεωρήσει την ορθότητα εκδοθείσας από φασηςομοβάθμιουδικαστηρίου,αλλάεξουσίαναακυρώσει ήτρο- 30 ποποιήσει τηναπόφασηυπότοφωςνέων γεγονότων ήδεδομένων πουδικαιολογούν τέτοιααπόφαση. ΌπωςεξηγείταιστοΣύγγραμ μα του Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, με αναφορά στην αγγλικήνομοθεσία,ερμηνευτικήτωννομοθετικώνδιατάξεων πουαντιστοιχούν στοΑρθρο92,ηύπαρξηέφεσηςδεσυνιστάεμπό- 35 διο στην ακρόασηαίτησηςγιααναθεώρηση εκδοθέντος διατάγμα τος [βλ. Williams and Muir Hunter on Bankruptcy - Ex p. Keighley [1874]L.R. 9 Ch.App. 667]. Στηνπροκείμενη περίπτωση ηαίτηση για αναθεώρησηήτανκαταδικασμένησε αποτυχία δεδο μένουότιομόνοςλόγοςγιατονοποίοεπιδιωκότανηακύρωσητου 40 διατάγματος παραλαβήςήτανηαμφισβήτηση τηςοφειλήςανεξάρ τητααπό τηδικαστική απόφασηπουτηστοιχειοθετούσε. Το εξ αποφάσεωςχρέος παρέμεινε ισχυρό. Μόνομετονπαραμερισμό 712 1 ΑΑ.Δ. 5 10 Τρύφωνοςν. Παγκυπριακής Λτδ. κ.ά. Πικής, Δ της δικαστικής απόφασης που στοιχειοθετούσε την οφειλή θα μπορούσε νατεθείθέμααναθεώρησης τουδιατάγματος παραλαβής μεαναφοράστο χρέος. Κανέναδιάβημαδελήφθηκε προςπαραμε ρισμό ή ακύρωση της δικαστικής απόφασης που στοιχειοθετούσε το χρέος, ημηαποπληρωμή του οποίου οδήγησεστην έκδοση δια τάγματος παραλαβής. Η αίτηση του εφεσείοντα για αναθεώρηση του διατάγματος παραλαβής ήταν εξ αντικειμένου καταδικασμένη σε αποτυχία,όπως και ηέφεσηηοποία ασκήθηκε κατά τηςαπόρ ριψης της. Οι εφέσεις αποορίπτονται. Δενεκ δίδεταιδιαταγή για ταέξοδα. 713