(1993)7Οκτωβρίου, 1993 [ΛΟΤΖΟΥ, Π.,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 17
(4)ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΕΦ.
- ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΝ Μ.Χ. ΔΙΚΗΓΟΡΟ, Εφεσείοντα, ν. ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, Εφεσίβλητου. {ΕφεσηΑρ. 3/92) Δικηγόροι— ΠειθαρχικόΣυμβούλιοΔικηγόρων— Κατά πόσο απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίουήτανδεόντοχ; αιτιολογημένη — Κατά πόσο υπήρχεπολλαπλότητακατηγοριών. Τοεφεσίβλητο ΠειθαρχικόΣυμβούλιοΔικηγόρων είχεβρειτονεφε σείοντα ένοχοδιαγωγήςασυμβίβαστης προςτοδικηγορικό επάγγελμα καιτουεπέβαλεποινήαναστολήςτηςάδειαςάσκησηςτουδικηγορικού επαγγέλματος απότις 7.12.92μέχρι τις 30.6.
- Ηυπόθεση εναντίον τουεφεσείοντα συνίστατο σεισχυρισμούς ότιοεφεσείωνστοιχημάτιζε μεγάλαποσάσεποδοσφαιρικάστοιχήματακαιότι είχεεκδώσει επιτα γές χωρίς αντίκρυσμα ανερχόμενες σε ποσό £37.
- Ηαρχικήκατη γορία πουδιατυπώθηκεεναντίον τουήτανγιαδιαγωγή "επονείδιστον καιασυμβίβαστον"προςτοδικηγορικό επάγγελμα. Κατάτηδιάρκεια της διαδικασίαςηκατηγορίααντικαταστάθηκεμεδιαγωγήασυμβίβασΐη προςτηνδεοντολογία του επαγγέλματος. Ηαρχικήθέση τουεφε σείονταήτανότι δενείχεπληρώσειτιςυποχρεώσεις τουδιότι είχεαμ φιβολίες ανταστοιχήματατου είχανπράγματιδιαβιβασθείστονπρο ορισμότους.Αργότεραισχυρίσθηκε ότιδενέπαιζεο ίδιος αλλάεκμέ ρουςενόςσυνδικάτουανθρώπωνοιοποίοι τουείχαναναθέσειναπαί ζειεκμέρους τους. ΠαράτιςπροτροπέςτουΠειθαρχικούΣυμβουλίου δενπαρουσίασεοποιαδήποτεμαρτυρίαπουναυποστηρίζει τον ισχυ ρισμότουαυτό,εκτός απόκάποιαέγγραφακαιτηνμαρτυρίατηςσυ ζύγουτου. ΤοΠειθαρχικόΣυμβούλιοαπόρριψετηνμαρτυρίατουεφε σείοντα ως αναληθήκαιαποδέχθηκετην μαρτυρίατουπαραπονου734 1 Α.Α.Δ. M.X. ν. ΠειθαρχικούΣυμβονλίου μένου. Κατ' έφεση,ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι ηαπόφαση του Πει θαρχικού Συμβουλίου δεν ήταν δεόντως αιτιολογημένη, ότι υπήρχε πολλαπλότητα κατηγοριών, και ότι ηαξιολόγηση της μαρτυρίαςαπό το ΠειθαρχικόΣυμβούλιο ήτανλανθασμένη. 5 Αποφασίσθηκεότι: 10 (α)Τοτιαποτελείδέουσααιτιολογίασεμιχιαπόφασηεξαρτάταιαπότα περιστατικάκαιτηφύσητηςυπόθεσης. Στηνπροκειμένηπερίπτω σηηαπόφασητουΠειθαρχικούΣυμβουλίουήτανδεόντως αιτιολο γημένη και ικανοποιούσε τις συνταγματικές και νομικές απαιτήσεις. 15 (β)Από ταπρακτικάδιαφαινότανότι κατάτην διάρκειατηςδιαδικα σίας είχε καταστεί σαφές στον εφεσείοντα, ότι η κατηγορία που αντιμετώπιζε ήταναυτήτης ασυμβίβαστης συμπεριφοράς προς το επάγγελμα καιδενυπήρχετίποτε σταπρακτικά πουναδείχνει ότι ο εφεσείων είχευποστεί οποιαδήποτεπαραπλάνησηστηνδιεξαγω γήτηςυπόθεσηςκαιπροβολήτηςυπεράσπισηςτουαπότηναρχική διατύπωση της κατηγορίας για επονείδκπη και ασυμβίβαστη δια γωγήπροςτοεπάγγελμα. Ηέφεσηαπορρίφθηκε. 20 25 Έφεση. Έφεσηαπότονδικηγόρο Μ.Χ. εναντίον τηςαπόφασηςτουΠει θαρχικούΣυμβουλίου των Δικηγόροϊν μετην οποίαβρέθηκε ένοχος τουπειθαρχικούαδικήματοςifywLδιαγωγήασυμβίβαστηπροςτηδε οντολογία του επαγγέλματος"καιτουεπιβλήθηκε ηπειθαρχικήποινή αναστολής της άδειαςασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος από τις 7Δεκεμβρίου, 1992, μέχρι τις 30 Ιουνίου,
- Λ. Κληρίδης, για τον εφεσείοντα. 30 Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, Πρόεδρος Πειθαρχικού Συμβουλίου, με Λ. Παπαφιλίππον και Α. Χ'Άημήτρης, ΜέληΠειθαρχικού Συμβουλίου, α>ςφί λοι του Δικαστηρίου, (amicus curiae). ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΠρό εδρος Α. Ν. Λοΐζου. 35 ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Ο εφεσείων στην παρούσα υπόθεση ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου καισαναποτέλεσμα ορισμένων πράξεων 735 Λοΐ&πνΠ. Μ.Χ. ν.ΠειθαρχικούΣυμβουλίου
(1993)του, στις οποίες θααναφερθούμεστησυνέχεια, προσήχθη ενώπιον τουΠειθαρχικούΣυμβουλίου τωνΔικηγόρων κατόπιν παραπόνου τοοποίουπέβαλεο Κώστας Κωνσταντίνου από την ΚάτωΛακατάμια. Διατυπώθηκεαρχικάεναντίον του ηκατηγορία"διαγωγής επονειδίστου και ασυμβιβάστου προς το δικηγορικό επάγγελμα". 5 Κατάτηδιάρκειατηςδιαδικασίαςόμωςηκατηγορία αντικαταστά θηκεεις "διαγωγήασυμβίβαστηπρος τηδεοντολογία του επαγγέλ ματος". Οι λεπτομέρειες του πειθαρχικού αυτούαδικήματος,όπωςκαι -τουαρχικού,ήτανότι εξέδωσεεπιταγέςγιασκοπούς στοιχημάτων 10 χωρίς ναέχουναντίκρυσμα. Κατόπινακροαματικήςδιαδικασίας κατάτηνοποίαακούστηκε μαρτυρία τόσον από μέρους του παραπονούμενου,όσον καιαπό μέρους του εγκαλούμενου εφεσείοντα-δικηγόρου, το Πειθαρχικό Συμβούλιο βρήκε τον εφεσείοντα ένοχο της κατηγορίας"διαγωγής 15 ασυμβίβαστηςπροςτοδικηγορικόεπάγγελμα". Η κατηγορία αυτή, όπως παρατηρείτο Πειθαρχικό Συμβούλιο στηναπόφαση του,εβασίζετοσεδύοστοιχεία ταοποίαείναιαλλη λένδετα· ότιωςδικηγόροςστοιχημάτιζε σεμικρόχρονικόδιάστημα σε διάφορα ποδοσφαιρικά και άλλα στοιχήματα ανερχόμενα σε 20 £10.000καιταυτόχροναδενεκάλυπτετιςοικονομικές υποχρεώσεις του πουπροέκυπταναπόαυτήτηδιαγωγήτου εκδίδονταςκαιεπι ταγές για μεγάλα ποσά,οι οποίες όχι μόνο δεν επληρώνοντο την ημερομηνία λήξεως, αλλάκαι μέχρι της ημέρας εκδόσεως τηςαπο φάσεως δεν είχαν εξοφληθεί οφειλές γιατις οποίες εξέδωσεεπιτα- 25 γές μέχρι£37.000. Στην απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου αναφέρονται τα πιοκάτω: "Αρχικά ο εγκαλούμενος εφαίνετο ναπαραδέχεταιαυτά ταγε γονότα αλλά επροσπαθούσε νααποδείξει ότι δεν επλήρωσε τις 30 οφειλές του διότι είχεαμφιβολίες εάνταστοιχήματα τουείχαν πράγματιδιαβιβασθείστον προορισμότους. Αργότερα μαςαπεκάλυψεγιαπρώτη φοράότιδενέπαιζεοίδιος αλλά εκ μέρους ενός μυστηριώδους συνδικάτου ανθρώπων οι οποίοιτουανέθεσανναπαίζει εκμέρουςτουςκαιπαράτιςεπα- 35 νειλημμένεςμαςπροτροπέςδενεκαλεσεούτεένααπ' αυτούςως μάρτυραούτε ανκαι ανέλαβενα μαςεφοδιάσει με τιςδιευθύν σειςτουςτοέπραξε. Επαρουσίασεεκτωνυστέρωνκαιέγγραφα τα οποίαυποτίθεται υπέγραψαναυτοί οι πελάτες τουκαιένας 736 1 Α.Α.Λ. M.X. ν.ΠειθαρχικούΣυμβουλίου Λοΐξου, Π. μάρτυραςενώπιον τουοποίουυπέγραψαναυτόωςκαιτη σύζυ γοτουγιατον ίδιοσκοπό. 5 10 15 20 25 30 35 Πιστεύουμε, χωρίς κανέναδισταγμό, τη μαρτυρία που έδωσεο παραπονούμενοςκαιομάρτυραςπουεκαλεσε προς υποστήριξη τηςσεγενικές γραμμές,πουαποδεικνύουν τηνπροαναφερθείσα διαγωγήτου εγκαλούμενου. Απορρίπτουμε ωςπαντελώςαναληθήτηνεκδοχήτουπερίυπάρ ξεωςσυνδέσμου ή συνδικάτουπελατώντουεκμέρουςτωνοποί ων έπαιζε τα στοιχήματα και τη μαρτυρία που εκόμισεγια να υποστηρίξει αυτή τηνεκδοχήκαιτηδικήτουκαιτων μαρτύρων τουκαιευρίσκουμε τονεγκαλούμενο ένοχο διαγωγήςασυμβιβά στου προς το δικηγορικό επάγγελμα διότι με τη διαγωγή αυτή εξέθεσετηναξιοπρέπειατουδικηγορικού επαγγέλματος καιτον αιτητή." Παραθέτουμεαυτούσιατηναπόφασηαυτήγιατίοπρώτοςλόγος εφέσεως, οοποίος είναιότι, "Η απόφασιςτουΠειθαρχικούΣυμβουλίου των Δικηγόρων δεν είναι καθόλου ητιολογημένη ούτε δεόντως ητιολογημένη κατά παράβασιν του παραδεδεγμένου κανόνος του Πειθαρχικού Δικαίου ότι εκάστη απόφασις οργάνου ασκούντος πειθαρχικήν εξουσίαν δέονόπωςείναιδεόντως ητιολογημένη." Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντα παρέπεμψε το Δικα στήριο στις συνταγματικές και νομικές διατάξεις οι οποίες απαι τούν την αιτιολόγηση δικαστικών καιάλλων αποφάσεων,όπως το Αρθρο30τουΣυντάγματοςκαιτοΑρθρο 113
(2)τουπερί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Η αναφοράστοντελευταίο Νόμοέγινεγιατίτο Αρθρο 17
(7)τουπερί Δικηγόρων Νόμου αναφέρει ότι, "Ηπειθαρ χικήδιαδικασίαδιεξάγεταικατάτοναυτόνωςέγγιστατρόπονόπως συνοπτική διαδικασίαενώπιον ποινικού Δικαστηρίου". Το κείμενο της αποφάσεωςτο οποίο έχουμε παραθέσει, δείχνει καθαράότι στην ουσία δενυπήρχε επίδικο θέμαεις ότι αφορά την προσαφθείσα κατηγορία, γιατί ήταν παραδεχτά από μέρους του εφεσείοντα,ταστοιχήματα,ηέκδοσηεπιταγώνκαιημηκάλυψητων τι/καιηεξόφλησητων μεταγενέστερα μέχρι της ημέρας της εκδικάσεως, τουλάχιστον, τηςπειθαρχικήςδίωξης. Ηυπεράσπιση περιστράφηκε στο γεγονός ότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τουεφεσείοντα ενεργούσεεκμέρουςπελατώνκαι ενός συνδικάτου τους οποίους, παρά τις προτροπές του Πειθαρχικού 737 Λοΐζου, Π. Μ.Χ. ν.ΠειθαρχικούΣυμβουλίου
(1993)Συμβουλίου, προτροπές οι οποίες απέβλεπαν να επενεργήσουν προςτοσυμφέρον του,δεναπεκάλυψεπλήρωςτηνταυτότητατων, γεγονός που θα μπορούσε να είχε βοηθήσει κατάκάποιο τρόπο τον εφεσείοντα στην υπεράσπιση του,παρόλο που δεν νομίζουμε ότι αποτελεί υπεράσπισητογεγονός ότι εκδίδονταιεπιταγέςχωρίς 5 αντίκρυσμα,ηαπόδειξητου ισχυρισμού ότι αυτέςεγίνοντο γιαλο γαριασμόάλλων,γνωστών ήαγνώστων. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο εντούτοις προχώρησε στο να κρίνει τηναξιοπιστίατηςπροσαχθείσης μαρτυρίαςκαιδιατουςλόγους οι οποίοι εκτίθενται στοπιοπάνωαπόσπασματηςαπόφασηςτου,πι- 10 στέψετημαρτυρίατουπαραπονούμενουκαιαπέρριψεως μηαξιό πιστη τημαρτυρίατουεφεσείοντα καιτου μάρτυρα του,οοποίος, όπως αναφέρει και το Πειθαρχικό Συμβούλιο στην απόφαση του, αναφέρθηκεσε γενικότητες. Το τι αποτελεί δέουσα αιτιολογία εις μίαν απόφασηεξαρτάται 15 από ταπεριστατικάκαιτηφύσητηςυποθέσεως καιχωρίς να προ σπαθούμε να καθορίσουμε οποιαδήποτε πλαίσια, πράγμα αδύνα τον, διότι οι υποθέσεις δεν είναι όλες ταυτόσημες, βρίσκουμε ότι στηνπαρούσαυπόθεση,κάτωαπότασυγκεκριμέναπεριστατικάτης και με βάσητα επίδικαθέματα,ηαπόφαση τουΠειθαρχικούΣυμ- 20 βουλίου ήτανδεόντως αιτιολογημένηκαιικανοποιούσε τιςΣυνταγ ματικές και νομικές απαιτήσεις όπως καθορίζονται στιςπροανα φερθείσες διατάξεις. Ωςεκτούτου,οπρώτοςλόγοςεφέσεως απορ ρίπτεται. Ως προς τους δύο άλλους λόγους εφέσεως, τους οποίους ο ευ- 25 παίδευτος δικηγόρος τουεφεσείοντα επρόβαλε καιοι οποίοι ανα φέρονται στο ότι στην κατηγορίαπεριελήφθηκανδύοπαραπτώμα τα,ήτοι εκείνου τηςεπονείδιστης διαγωγήςκαιεκείνουτηςασυμβί βαστηςδιαγωγήςπρος τοεπάγγελμα,δεννομίζουμε ότιχρειάζεται να επεκταθούμε στη νομική λύσητουθέματοςδιότι κατάτη διάρ- 30 κεια της διαδικασίαςκαιδηπροτού κληθεί ο εφεσείων ειςυπερά σπιση κατέστηαπό τονΠρόεδροτουΠειθαρχικούΣυμβουλίουσα φέςότιηκατηγορίατηνοποίααντιμετώπιζεήτανεκείνητηςσυμπε ριφοράς της ασυμβίβαστης προςτο επάγγελμα καιδενυπάρχειτί ποτεστοrecordπουνα δείχνει ότιοεφεσείωνυπέστηοποιαδήποτε 35 παραπλάνησηστη διεξαγωγή τηςυποθέσεως καιπροβολή τηςυπε ράσπισηςτου. Ως προςτοθέματηςεκτίμησης της μαρτυρίαςκαιδιαπίστωσης των σχετικών γεγονότων, έχει επανειλημμένα λεχθεί ότι ηαξιοπι στίατωνμαρτύρωνείναικατάκύριολόγοέργοτωνδικαστικώνορ- 40 γάνωνήκαιτωνδιοικητικώνοργάνωνταοποίαείναιπεριβεβλημέ738 1 ΑΛΛ. Μ.Χ. ν.ΠειθαρχικούΣυμβουλίου Λοΐζου, Π. ναμετηνπρωτόδικηδικαιοδοσίαήτηλήψητηςσχετικής απόφασης. 5 Στην προκειμένη περίπτωση δε νομίζουμε ότι υπάρχει οποι οσδήποτε λόγος επεμβάσεως μας στα ευρήματα του Πειθαρχικού Συμβουλίου,διότιη μαρτυρίαηοποίαυπήρχεενώπιον τουήτανσαφέστατηκαιοι λόγοιοι οποίοι δίδονται απότο ίδιοτο Πειθαρχικό Συμβούλιο για την κρίση του ως προς την αξιοπιστία των μαρτύ ρων, είναι εκτενείς κάτωαπότις περιστάσεις. Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους η έφεση απορρίπτεται. Η έφεσηαπορρίπτεται. 739