(1993)21Οκτωβρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΕΛΕΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΟΥΡΙΑ, Ενάγουσα - Καθ' ηςηΑίτηση, ν. ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ, Εναγόμενης -Αιτήτριας. (Αίτηση Αρ. 119/93) Έφεση— Παράταση τηςπροθεσμίας για υποβολήέφεσης— Ηδιακριτική ευχέρειατουΔικαστηρίου ναπαρατείνει τηνπροθεσμίαδεν υπόκειται σεπεριορισμούς— Όπονο διάδικοςεπιδεικνύει σπονδήγια τηνδιεκ δίκησητωνδικαιωμάτωντον αλλάεκτρέπεταιλόγωσφάλματος ήαδια φορίας του δικηγόρου τον μπορεί να δοθείπαράταση νοουμένου ότι 5 δεν διαπιστώνεται άλλοςανατρεπτικός παράγονταςγια την απονομή τηςδικαιοσύνης— Ησποκάλττψητωνλόγωνέφεσηςδεναποτελείπρο ϋπόθεση για τηνπαράταση τηςπροθεσμίαςγια τηνυποβολήτης. Αμέσως μετά την έκδοση, στις 19.3.93,απόφασηςεναντίον της σε κτηματικήυπόθεση,ηαιτήτριααποτάθηκεστοδικηγόροτηςμεοδηγίες ναυποβάλειέφεση. Η εντολήδενέγινεδεκτή,οπότεηαιτήτριααποτά θηκεχωρίς χρονοτριβήσε άλλο δικηγόρο μεοδηγίες ναυποβάλειέφε ση. Ο δικηγόρος ανκαι αποδέχθηκετην εντολή κατ' αρχήνδενπρο χώρησε στηκαταχώρισητης έφεσης, ούτε απάντησεστην αιτήτριακα τάπόσο οριστικά δεχόταννααναλάβειτηνυπόθεση,παράτις επανει λημμένες οχλήσεις της. Χωρίςναπάρειαπάντησηαπότονδεύτεροδι κηγόρο,ηαιτήτρια,στις 103.93, αποτάθηκε σετρίτοδικηγόρο οοποί ος ανάλαβετηνυπόθεσηαλλάδιαπίστωσε ότι ηπροθεσμία γιατη κα ταχώριση τηςέφεσης είχεπαρέλθει. Μετάαπόμελέτη τηςυπόθεσης ο νέος δικηγόρος υπόβαλεστις 3.7.93αίτησηστοΕπαρχιακόΔικαστήριο για παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης, δυνάμει της Δ.35, Θ.2των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ηαίτησηαπορρίφθηκε καιεπαναλήφθηκεενώπιον τουΕφετείου. Αποφασίσθηκεότι: ΗδικαιοδοσίατουΔικαστηρίουγιατηνπαράτασητηςπροθεσμίας 25 808 1Α.Α.Δ. 5 10 15 BoUQtav.Δασκάλου γιατηνυποβολήέφεσης δενυπόκειταισεπεριορισμούς.. Η άσκησητης διακριτικής ευχέρειας τουΔικαστηρίου συναρτάται μετα συμφέροντα τηςδικαιοσύνης,πουείναιέννοιασύνθετη καιπολυδιάστατη,συνυφα σμένη μετοσύνολοτων αρχώντουδικαίουκαιταιδιαίτερα γεγονότα τηςκάθευπόθεσης. Εκείνος πουεπιδιώκειτοδίκαιοδενμπορείναεπι-δείξει αδιαφορίαγια ταδικαιώματατουήεκείνα του αντιδίκουήκα ταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή γιατην άσκηση των δικαιωμάτων τουκαιεκτρέπεταιλόγωσφάλματοςήαδιαφορίαςτουδικηγόρου,μπορείνατύχει συγχώρεσης νοουμένου ότι δενδιαπιστώνεται άλλοςανα•τρεπτικός παράγονταςγιατηναπονομήτηςδικαιοσύνης. Η αποκάλυ ψητων λόγων τηςέφεσης δεναποτελεί προϋπόθεση γιατηνπαράταση τηςπροθεσμίαςγιατηνυποβολήτης. Στηπροκείμενη περίπτωσηηκα θυστέρηση τηςαιτήιριας ναυποβάλει έφεσηδενοφειλόταν σεαδιαφορίαήκαταφρόνησητων Θεσμών καιδενσυνέτρεχε άλλος λόγος γιαμη άσκησητηςδιακριτικής ευχέρειας τουΔικαστηρίου προςόφελος της. Ηαίτησηεπιτράπηκεμεέξοδαεναντίον τηςαιτήτριας. Υπόθεσηπουαναφέρθηκε: 20 Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 ΑΛΛ. 140. Αίτηση. Αίτησηαπότην εναγόμενη γιαπαράτασητηςπροθεσμίας για την υποβολή έφεσης. Γ. Αμπίζας και Γ. Γείυργιάδης, για την αιτήτρια. 25 Λ. Ερωτοκρίτου, για την καθ' ής ηαίτηση. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δι καστής Γ. Μ. Πικής. 30 35 ΠΙΚΗΣ, Δ.: Στις 19/3/93εκδόθηκε απόφαση εναντίον της αιτήτριας (εναγομένης), με την οποία διατάχθηκε η εγγραφή δικαιώματος διάβασης υπέρ του δεσπόζοντος κτήματος της καθ' ης η αίτηση (ενάγουσας) μέσωτου κτήματος της. Αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης ηαιτήτριααποτάθηκε στο δικηγόρο της με οδηγίες όπως υποβάλει έφεση. Ηεντολήδεν έγινεδεκτή,οπόταν ηαιτήτρια απο τάθηκε χωρίς χρονοτριβή σ' άλλο δικηγόρο με οδηγίες όπως υποβάλει έφεση. Απ' όσα εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της, ο δικη γόρος στον οποίο αποτάθηκε αποδέχθηκε την εντολήπροκαταρκτι809 Πικής,Δ. Βούρια ν.Δασκάλου
(1993)κά, αναλαμβάνονταςνα της γνωστοποιήσει σε σύντομο χρόνο τη θέση τουως προς ταπεραιτέρω. Σεεπανειλημμένα διαβήματατης αιτήτριας (καιμελώντηςοικογένειας της)γιατηνκαθυστέρησητου δικηγόρουναεπιληφθεί τουθέματος,οτελευταίος τουςκαθησύχα ζε,βεβαιώνοντας τουςότι θαείχαν σύντοματηναπάντηση του. Η 5 παράταση της αδράνειαςτου δεύτερου δικηγόρου οδήγησε τηναι τήτρια να αποταθείσε τρίτο δικηγόρο,το συνήγορο της στηνπα ρούσα διαδικασία. Διαπιστώθηκε τότε (10/5/93)ότι ηπροθεσμία των έξι εβδομάδωνγιατην υποβολή έφεσης είχεεκπνεύσει. Μετά απόδιερεύνησητηςυπόθεσηςαπότονέοδικηγόρο,υποβλήθηκεστις 10 3/7/93 αίτησηστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο γιαπαράτασητηςπροθε σμίας για την υποβολή έφεσης (Δ.35 Θ.2). Ηαίτηση απορρίφθηκε. Τοαίτημαεπαναλήφθηκεενώπιον μας. Η επίλυσητουαποτελείτο επίδικοθέματηςενώπιον μας διαδικασίας. Η εφεσίβλητη δεν αμφισβητεί τα γεγονότα που στοιχειοθετούν 15 την αίτησηήτις προεκτάσεις τους. Ηένσταση της επικεντρώνεται στις αντικειμενικές επιπτώσεις απότηνανατροπήτης τελεσιδικίας πουθαεπιφέρει ηπαράτασητηςπροθεσμίαςγιατηνυποβολήέφε σης. Εκτός απότηνπαράτασητηςαβεβαιότηταςωςπροςταδικαι ώματα της εφεσίβλητης που θαεπιφέρει ηέγκρισητου αιτήματος, 20 δενυπάρχειισχυρισμός γιαάλλεςδυσμενείς επιπτώσεις* συγκεκρι μένα δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός, ότι μετά την εκ πνοή του χρόνου για την άσκηση έφεσης, η εφεσίβλητη προέβη με έρεισμα τηντελεσιδικία σεοποιεσδήποτε ενέργειεςπουδεν μπορεί νααναστραφούν. 25 Και οι δυο πλευρές αναγνωρίζουνότι ηδικαιοδοσίατου δικα στηρίου γιατηνπαράτασητηςπροθεσμίαςγιατηνυποβολή έφεσης δενυπόκειταισε περιορισμούς. Η άσκησητηςδιακριτικής ευχέρει αςτουδικαστηρίουσυναρτάταιμετασυμφέροντατηςδικαιοσύνης, όπως επαναβεβαιώνεται στην πρόσφατη απόφασηστη Χόππης ν. 30 Παναγή
(1993)1Α.ΑΑ 140. Όπωςεξηγείται, τασυμφέροντα της δικαιοσύνης είναι έννοιασύνθετηκαιπολυδιάστατη, συνυφχχσμένη μετοσύνολοτωναρχώντουδικαίουκαιταιδιαίτεραγεγονότατης κάθευπόθεσης. Εκείνοςοοποίοςεπιδιώκειτοδίκαιοδενμπορείνα επιδείξει αδιαφορίαγιατα δικαιώματατουήεκείνατουαντιδίκου 35 τουήκαταφρόνησηγιαταθεσμικάπλαίσιαάσκησηςτωνδικαιωμά τωντου. Εκείόμωςπουεπιδεικνύεισπουδήγιατηνάσκησητωνδι καιωμάτων τουκαιεκτρέπεταιλόγωσφάλματοςή αδιαφορίαςτου δικηγόρου, μπορεί να τύχει συγχώρησης νοουμένου ότι δεδιαπι στώνεται άλλος ανατρεπτικόςπαράγονταςγιατηναπονομήτηςδι- 40 καιοσύνης. Η αποκάλυψητωνλόγων τηςέφεσηςδεναποτελείπρο ϋπόθεσηγιατηνπαράτασητηςπροθεσμίαςγιατηνυποβολήέφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση ηκαθυστέρηση τηςαιτήτριαςνα υπο810 1 Α.Α.Δ. 5 10 Βούρια ν.Δασκάλου Πικής, Δ. βάλει έφεσημέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια,δεν οφειλόταν σε αδιαφορίαήκαταφρόνησητωνθεσμών. Θαήτανασφαλώςκαλύτε ροανυποβαλλόταναίτησηγιαπαράτασημόλιςείχεδιαπιστωθεί ότι εξέπνευσε ο χρόνος για την υποβολή έφεσης. Ο χρόνος όμως ο οποίοςδιέρρευσεγιατημελέτητηςυπόθεσης,δεμετέβαλεουσιωδώς τακρίσιμαγεγονόταγιατηνάσκησητηςδιακριτικής μαςευχέρειας. Υπό το φωςτωνγεγονότων τηςυπόθεσης,κρίνουμε ότιδικαιο λογείται η άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ της αιτήτριας. Η αίτησηεγκρίνεται. Οχρόνος γιατηνυποβολήέφεσης παρατείνεταιγιχχ επτάημέρεςαπόσήμερα. Ταέξοδα της παρούσαςαίτησης θαβαρύνουν την αιτήτριακαι επιδικάζονταιυπέρτηςκαθ' ηςη αίτηση. Ηαίτησηεγκρίνεταιμεέξοδασεβά ρος τηςαιτήτριας. 811