(1993)23Φεβρουαρίου, 1993 [ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ A.M. ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟ ΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Κ.Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΑΡ.1), ΑΠΟ ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙ ΤΗΣΗ ΣΤΗΝΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ.31.1.92 ΣΤΗΝΑΓΩΓΗ 6103/89 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Η/ΚΑΙ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΑΚΥ ΡΩΤΙΚΟΥ (CERTIORARI) Η/ΚΑΙ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ (WRIT OF PROHIBITION) ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙ ΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΗΜΕΡ. 14.10.92 ΣΤΗΝΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ. 31.1.92 ΣΤΗΝΑΓΩΓΗ 6103/89. (Αίτηση Αρ. 163/92) Προνομιακά Εντάλματα — Certiorari— Εναντίοναπόφασης Επαρχια κού Δικαστηρίου με τηνοποίαδιατασσόταν ηπροσωπικήπροσέλευ σηστοΔικαστήριο τουΑιτητή σεαίτησηκαταφρόνησηςτουΔικαστη ρίου,όπου οΑιτητής δενήταντοπρόσωποεναντίοντουοποίουστρε φόταν το σχετικό διάταγμα και το οποίο δεν είχεεπιδοθεί σε αυτόν — Ύπαρξη εναλλακτικής διαδικασίας έφεσης — Κρίθηκε ότι δεν υπήρχαν εξαιρετικέςπεριστάσεις που ναδικαιολογούσαντηνέκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Μεαίτησητου,πουκαταχώρησεμετάαπόάδειατουΔικαστηρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρουζητούσε την ακύρωσητης απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίας μεβάσητηνοποίαδιατασσόταν ηπροσωπικήτουπροσέλευσηκατάτηνεκδίκασηαίτησηςκαταφρόνη σηςτουΔικαστηρίου,πουείχευποβάλειεναντίοντουοΚαθ' ουηΑί τηση. Η ισχυριζόμενη καταφρόνησησυνίστατο στην ισχυριζόμενη βοήθειαπουοΑιτητής είχεχορηγήσειπροςτονΑκηΓρηγορίουγιαπα ρακοή δικαστικού διατάγματοςπου είχε εκδοθεί εναντίον του Ακη Γρηγορίουσεάλληδιαδικασία. ΟΑιτητήςδενήτανδιάδικοςστηνδια δικασία εκείνη,ούτε είχε επιδοθεί σε εκείνον το επίδικο προσωρινό διάταγμα. ΕναντίοντηςπροσβαλλόμενηςαπόφασηςτουΕπαρχιακού ΔικαστηρίουοΑιτητής είχευποβάλεικαιέφεσηαλλάδενείχεζητήσει 84 1 Α.Α.Δ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1) αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης σύμφωνα με την Δ.35, Κ.18 τωνΘεσμών ΠολιτικήςΔικονομίας. 5 10 15 Ο Αιτητής,γιανακαταδείξειτηνύπαρξηεξαιρετικών περιστάσε ωνπουδικαιολογούσαντηνέκδοσητουαιτουμένουδιατάγματος,παράτηνύπαρξηεναλλακτικής διαδικασίας,ισχυρίστηκεότιηδιαδικα σίατηςέφεσης θαέπαιρνεπολύπερισσότερο χρόνο καιότιστομετα ξύ θαυποχρεωνόταννασυμμορφωθεί μετηναπόφασητου Επαρχια κούΔικαστηρίουκαιέτσιναδιασυρθείκαιναδιαπομπευθείδημόσια, έχοντας υπόψητηνθέσηκαιτο σχήματου. Αποφασίσθηκεότι: Εφόσον ταθέματαουσίας πουεγείρονταν ήσαννομικά καιμπο ρούσαν εξίσου αποτελεσματικά να αποφασισθούν από το Εφετείο, καιεφόσονπροσφερόταντοεναλλακτικόένδικομέσοτηςέφεσης,δεν θα ήτανορθό να εκδοθεί το αιτούμενο ένταλμα,διότι τα όσαείχαν προταθεί σαν εξαιρετικές περιστάσεις δεν ευσταθούσαν, ιδιαίτεραο ισχυρισμόςγιακαθυστέρηση της διαδικασίαςτης έφεσης,διότιπρο σφερότανστονΑιτητήηδυνατότηταναζητήσειαναστολήτης εκτέλε σης της προσβαλλόμενης απόφασηςδυνάμει της Δ.35, Κ.18 των Θε σμώντης ΠολιτικήςΔικονομίας,πράγμαπουδενείχεπράξει. 20 Ηαίτησηαπορρίφθηκεμε έξοδα. Υπόθεσηπου αναφέρθηκε: Ανθίμου
(1991)1 ΑΛΛ.
- Αίτηση. 25 30 Αίτηση με την οποία ο αιτητής ζητά την έκδοσηδιατάγματος certiorari για την ακύρωση των μέτρων που λήφθηκαν εναντίον του στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με ταοποίαζητείται η τιμωρία του για ισχυριζόμενη βοήθειαήπαρακίνησησεπαράβαση προσωρινού διατάγματος του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκω σίας ημερομηνίας 20.7.89το οποίο τροποποιήθηκε στις 29.6.
- Π. Ιαχχννίόης, για τοναιτητή. Χρ. Κληρίδης, για τον καθ'ουηαίτηση ΧριστάκηΣταύρουΧρι στόφορου. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο αιτητής στην παρούσα διαδικασία,αντιμετωπίζει μέτρα που λή- 85 Χρυσοστομής, Δ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1)
(1993)φθηκανεναντίον τουστο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας από τον ενάγοντααρ.3ΧριστάκηΣταύρουΧριστόφορου, στηναγωγή αρ. 6103/89,με ταοποίαεπιζητείται ητιμωρία του για ισχυριζό μενηβοήθειαήπαρακίνησησε παράβαση, απότον εναγόμενοαρ. 1 Ακη Γρηγορίου, προσωρινού διατάγματοςτου ΕπαρχιακούΔι- 5 καστηρίου Λευκωσίας ημερ. 20.7.89,που εκδόθηκε στην εν λόγω αγωγήκαιτροποποιήθηκεστις29.6.
- Ο αιτητήςδεν είναι διάδικοςστην αγωγήκαι τοδιάταγμα (αρ χικό ήτροποποιημένο) δενεπιδόθηκεποτέ σ' αυτόν. Η διαδικα σίαεναντίον τουκινήθηκεμεενδιάμεσηαίτησηδιάκλήσεως. Στην 10 αίτησηεκείνηοαιτητήςκαταχώρησεένσταση. Σε προκαταρκτικόστάδιο της διαδικασίαςενώπιον τουπρω τόδικουΔικαστηρίου,τέθηκεθέμααπότοδικηγόρο τουκαθ' ουη αίτηση για την αναγκαιότητατης προσωπικής προσέλευσης του αιτητήστοΔικαστήριο,γιατοοποίοοαιτητήςέφερεένσταση. Τό- 15 σοτοζήτημααυτό,όσοκαιοι προδικαστικές ενστάσεις τουαιτη τή, αναφορικάμε τη βασιμότητα της αίτησης και τηδικαιοδοσία τουΔικαστηρίουναεπιληφθείτωναιτουμένων θεραπειών, συνεκδικάστηκαν πριν από την εκδίκαση της ουσίας της αίτησης και στις 14.10.92,τοΔικαστήριο εξέδωσετηνενδιάμεσηαπόφαση του. 20 Στην απόφασηαυτή,πουείναι πολύ εμπεριστατωμένη, ο πρω τόδικος Δικαστής αποφάσισε ότι έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει τηνενώπιον τουαίτησηκαιβασιζόμενος στουςπερίΠολιτικήςΔι κονομίαςΔιαδικαστικούς Κανονισμούς,Δ.42Α, θ.4και5 καιστο γεγονός ότι οι υποθέσεις του είδους αυτού είναι οιονεί ποινικές, 25 αποφάσισε ότι είχεδεσμευμένηκαιυποχρεωτική εξουσία να δια τάξει την προσωπική παρουσία του αιτητή στο Δικαστήριο. Όμως,μεβάσητον θ.5,επεξέτεινετοχρόνο εμφάνισηςτουαιτητή και όρισε την αίτησηγια τις5.11.
- Παράλληλα,έδωσε οδηγίες στον Πρωτοκολλητή να φροντίσει ώστε να επιδοθεί στον αιτητή 30 ειδοποίησηγιατην ημερομηνία πουορίστηκε ηαίτησηκαιγιατην αναγκαιότητα της προσωπικήςτου παρουσίας. Σαν αποτέλεσμα και μετάαπόάδειατου Δικαστηρίου τούτου, οαιτητήςκαταχώρησετηνπαρούσααίτησημετηνοποίαζητάτην έκδοση προνομιακού ακυρωτικού εντάλματος Certiorari, ή και 35 προνομιακούεντάλματος Απαγόρευσης (Prohibition),πουναδια τάσσει την απαγόρευση εκδίκασης της αίτησης ή/και ακύρωση τηςπιοπάνωαπόφασηςή/καιτουδιατάγματοςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίαςημερ. 14.10.92, όπωςτροποποιήθηκε,για τουςακόλουθους λόγους: 40 86 Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1) Χρυσοστομής, Δ. Οαιτητήςδενείναιδιάδικοςστην αγωγή6103/
- Στην αγωγή αυτή εκδόθηκε σε σχέση με τους εναγόμενους προσωρινό διάταγμαημερ. 20.7.89, πουτροποποιήθηκε στις 29.6.90(αντίγραφοτου οποίου επισυνάπτεται στη συνημμένηένορκη δήλωσηως Τεκμήριο "Β"). Το προ σωρινόαυτόδιάταγμαούτεαφοράούτεεπιδόθηκεστον αιτητή. ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο μετηναπόφασητου ημερ. 14.10.1992 (που επισυνάπτεται στην συνημμένη ένορκη δήλωσηως Τεκμήριο "Α"), έχει προβεί σε ολο φάνερη παραβίασητου άρθρου 42 του περί Δικαστη ρίων Νόμου 14/60 όπως τροποποιήθηκεκαι των Πολι τικώνΔικονομικών ΘεσμώνΔ.42Α(επίτωνοποίωνκαι βασιζότανη αίτηση)καιειδικότερα: (α) Αποφάσισε όχι οι θεσμοί 4 και 5 της Δ.42Ακαθι στούν υποχρεωτική την προσωπική παρουσίατου αιτητήστηδιαδικασίατηςαίτησηςημερ. 31.1.
- Το Δικαστήριο αγνόησε ή/και παρέβλεψε το γεγο νός ότι οι θεσμοί 4 και 5 της Δ.42Αεφαρμόζονται για διατάγματα που εκδίδονται και επιδίδονται σύμφωνα μετους θεσμούς 1,2 και 3τηςΔ.42Ακαι ενώ ήταν σαφές, δεκτό και αναμφισβήτητο ότι το διάταγμα σε σχέση με το οποίο προβάλλεται ισχυ ρισμός περιφρόνησης από μέρους του αιτητήδεν είναι τέτοιο διάταγμαπουεκδόθηκεκαιεπιδόθηκε όπως προαναφέρεται,εν τούτοις καθ' υπέρβασιν εξουσίας και σε πρόδηλη παράβασηΝόμου,απο φάσισε ότι είχε εξουσία, με βάση τις Δικονομικές Διατάξεις της Δ.42Α και μάλιστα δεσμευμένηκαι υποχρεωτικήεξουσία,γιαναδιατάξει, έστωκαι αν δεν ετηρήθησανοι Θεσμοί 1,2 και3τηςΔ.42Α, την προσωπικήεμφάνισητουαιτητήμεβάση τουςπρο αναφερθέντεςΘεσμούς4και
- (β) Τασυμπεράσματατου Δικαστηρίου ότι, ανεξάρτη τααπότοότι δεν επιδόθηκετοπροσωρινόδιάταγ μαόπως ορίζει η Δ.42Α,είναι υποχρεωτική η προ σωπική εμφάνιση του αιτητή στην αίτηση ημερ. 31.1.1992(καιμάλισταπρινκανκριθεί αν πράγμα τι ο αιτητής είναι υπαίτιος περιφρόνησης του Δι καστηρίου) και ότι δεν υπάρχει καν διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο για να επιτρέψει την εμ φάνισητουαιτητήμέσωδικηγόρου,συνιστά, εκτός από πρόδηλα κακή ερμηνεία Νόμου, και άρνηση άσκησης δικαστικής εξουσίας. 87 Χρυσοστομής, Δ. ΑρχιεπίσκοποςΚύπρου(Αρ.1)
(1993)(γ) Το Δικαστήριο ενώ αποφάσισε ότι ηοποιαδήποτε εξουσίατουναεπιληφθείτηςαίτησηςπουήτανενώ πιον τουπροκύπτειαπότοάρθρο42 τουπερίΔικα στηρίων Νόμου,που εφαρμόζεται τηρουμένων των ΔιαδικαστικώνΚανονισμώνκαιειδικάτηςΔ.42Α,εν 5 τούτοιςπαρέκαμψεκαιδενεφάρμοσετις επίτουθέ ματοςαποφάσειςτουΑνωτάτουΔικαστηρίουκαιμε ταξύ άλλων τις υποθέσεις Antonis Mouzouris and Another v.Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R.287 και KrashiasShoe FactoryLimited v. 10 AdidasSportschutabrikenAdi DassterKG
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε)750.
(2)ToΔικαστήριο δεν είχεούτε έχειδικαιοδοσίαναεπιλη φθεί της αίτησης ημερ.31.1.1992, γιατί ηεφαρμογήτου άρθρου42 τουπερί Δικαστηρίων Νόμουέχει ως "απα- 15 ρέγκλιτο όρο",σύμφωνα μετηνβάσειαυτού εφαρμοζό μενη Δικονομική Διάταξη Δ.42Α και τις αποφάσεις Antonis Mouzouris και Krashias Shoe Factory (supra)την επίδοση του διατάγματος όπως προνοεί η Δ.42Απράγμαπουείναικοινός τόποςότιδενέγινεστην 20 συγκεκριμένη περίπτωσητηςαίτησηςημερ.31.1.1992.
(3)Ο αιτητής κατεχώρισε ένσταση στην αίτηση ημερ. 31 1.1992, σε εφαρμογήτηςΔ.48 Θ.4των Πολιτικών Δι κονομικών Θεσμών,μέσωτωνδικηγόρων τουκαιισχυ ρίσθηκε ότι η απόφασητουΔικαστηρίου συνιστά πάρα- 25 βίασητουΣυντάγματοςκαιειδικότερα: (α) Του άρθρου 30 που κατοχυρώνει το δικαίωμαγια ανεπηρέαστηακροαματικήδιαδικασίακαιγιαυπε ράσπισητουμέσωδικηγόρωντηςεκλογής του. (β) Του άρθρου 11 του Συντάγματος γιατί οδηγεί σε 30 αποστέρησητηςπροσωπικής ελευθερίας τουαιτητή χωρίς νόμιμηδικαστικήδιαταγή. ΠρόσθετατοΔικαστήριο,αφούθεώρησε,σεπροφα νή παράβαση Νόμου,OTLηπροσωπικήπαράσταση στο Δικαστήριο τουκαθ*ούη αίτησηείναι υποχρε- 35 ωτική με βάση τους Δικονομικούς Θεσμούς, δεν ασχολήθηκε και δεν αποφάσισε πάνωστις εισηγή σειςπουυποβλήθησαναπό μέρουςτουκαθ'ούηαί τησηότιηαίτησηημερ.31.1.1992είναικαταχρηστι8S 1 Α.Α.Δ. (γ) Τουάρθρου28 τουΣυντάγματοςγιατίδιαφοροποεί τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου42 του περί Δικαστηρίων Νόμουκαι της Πολιτικής Δικο νομικής Διάταξης 42Α επί το δυσμενέστερον για τοναιτητή έναντι διαδίκωνστηναγωγήπουεκδίδε ται το προσωρινό διάταγμακαι για τους οποίους απαιτείται προηγούμενη επίδοση τουδιατάγματος όπως ορίζει ηΔ.42Α. 10 Περαιτέρω το Δικαστήριο έθεσετον αιτητή σεδυσμενέστερηθέσηέναντι και του οποιουδήποτεκα τηγορουμένου σε ποινική υπόθεση οποιουδήποτε αδικήματος που δικαιούται να ζητήσει από το Δι καστήριο την μηαυτοπρόσωπη παράσταση του με βάσητο άρθρο45 της Ποινικής Δικονομίας. 15
(4)Επιπρόσθετα προς την παραβίαση των πιο πάνωάρ θρων του Συντάγματος η απόφαση του Δικαστηρίου παραβιάζεικαιτις αντίστοιχες πρόνοιες τηςΕυρωπαϊ κήςΣύμβασηςγιατηνΠροάσπισητων Ανθρωπίνων Δι καιωμάτων που επικυρώθηκε με το Νόμο 39/62και ειδικότερα ταάρθρα 5και 6.
(5)Ο ισχυρισμός για υποβοήθηση ή παρακίνησηγιαπαρά βασηδικαστικού διατάγματοςσυνιστά επίκληση ποινι κής καταφρόνησης με βάση σαφώς νομολογημένεςαρ χέςκαιτοΔικαστήριο δενείχεεξουσία ναεπιληφθεί τέτοιου θέματος στην πολιτική δικαιοδοσίατου." 25 30 35 Χρυσοστομής, Δ. κή των δικαστικών διαδικασιών σε πρόσθετη πα ράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος και του καθήκοντος τουγιαενάσκηση δικαστικής εξουσίας σύμφωνα μετοΣύνταγμακαιτουςΝόμουςτης Πολιτείας. 5 20 Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1) OL δικηγόροι των δύο πλευρών, με τις πολύ αξιόλογες και βοηθητικές για το Δικαστήριο αγορεύσεις τους, ενδιέτριψαν σε προκαταρκτικάθέματαπουεγέρθηκαν μετην ένσταση τουκαθ'ού ηαίτηση,καθώς επίσης και στο θέματης δικαιοδοσίας καιδιαδικασίας ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και στην κατ'ισχυρισμό καταφανήπαραβίασητου Νόμου, που προκύπτει απότην προσβαλλόμενη απόφαση. Ένα από ταβασικά προκαταρκτικά θέματαπου συζητήθηκαν και πουκατάτη γνώμη μουαποφασίζειτην έκβασητηςυπό κρίση 89 Χρυσοστομής,Δ. ΑρχιεπίσκοποςΚύπρου(Αρ.1)
(1993)αίτησης,είναιη εισήγησητουδικηγόρουτουκαθ' ούη αίτησηπως γιατιςθεραπείεςπουεπιζητούνται,προβλέπεταιη διαδικασίατης έφεσης και δεν υπάρχουν οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις που ναδικαιολογείται τοΔικαστήριο τούτο,νακάμειχρήσητηςδικαι οδοσίας έκδοσης των ζητούμενων προνομιακών ενταλμάτων. 5 Αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία του, ο δικηγόρος του καθ' ου ηαίτηση,ανάφερε πως ο αιτητής δυνάμει τωνΔιαδικα στικών Κανονισμών,Δ.35 θ.18, θαμπορούσε ναζητήσει αναστολή της περαιτέρω εκδίκασης της αίτησης ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, μέχρι την έκδοση της απόφασης του Εφετείου και 10 δενήταναναγκαίο ναπροχωρήσει στηνπαρούσαδιαδικασία,για τί το θέμα της αναστολής, που επαφύεταικαι στις δυοπεριπτώ σειςστηδιακριτικήευχέρειατουΔικαστηρίου,θαμπορούσεναδο θεί καιστην περίπτωσητηςέφεσης. Συνεπώς, ο ισχυρισμός, είπε, πως μόνο με την παρούσαδιαδικασία,οαιτητής θαμπορούσε να 15 αποφύγει την παρουσίατου στο πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν ευ σταθεί. Ο δικηγόρος του αιτητήαντικρούοντας τους ισχυρισμούς του δικηγόρου του καθ' ούηαίτησηκαιγιαναδικαιολογήσει τη θέση πως στην παρούσα υπόθεση υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις 20 που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενωνδιαταγμάτων, ανέφερε,μεταξύάλλων,πωςηπαρούσαδιαδικασίαείναιπιογρή γορηαπότηδιαδικασίατηςέφεσης καιπως μετην αργοπορία εκ δίκασηςτηςέφεσης, οαιτητήςδενθαέχειτηδυνατότητααποτελε σματικήςθεραπείας,δεδομένου ότι στο μεταξύθαήτανυποχρεω- 25 μένος ναπαρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Επίσης ανάφερε,πως η απόφασητου πρωτόδικουΔικαστηρίου αφοράθέμαπροσωπικής ελευθερίας του αιτητή και δεδομένου ότι υπάρχει το ενδεχόμενο διασυρμούή διαπόμπευσηςτου,τοΔικαστήριο θαπρέπειναλάβει επίσηςυπόψη,τιςπροσωπικέςτουσυνθήκες,δηλαδήτοσχήματου 30 και τηνυπόληψητου,πουδυνατόναδιασυρθούν. Είναι νομολογημένο, πως η έκδοση των αιτούμενων προνο μιακών ενταλμάτων υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις περιπτώσεις εκείνες που μπο ρούν τα εγειρόμενα θέματανα αποφασιστούν με έφεση, το Ανώ- 35 τατοΔικαστήριο,σεπολύσπάνιεςπεριπτώσεις,κάτωαπόεξαιρε τικές περιστάσεις, αποφασίζει να κάμει χρήση της δικαιοδοσίας έκδοσης τους. Δεν υπάρχειορισμός των "εξαιρετικών περιστάσε ων",αλλάτοΔικαστήριο κατάτηνάσκησητηςδιακριτικήςτουευ χέρειας, πρέπει να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων 40 πουπεριβάλλουν τηνκάθευπόθεση. 90 1 Α.Α.Δ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1) Χρυσοστομής, Δ. ΤοΑνώτατοΔικαστήριο είχεπρόσφατατηνευκαιρίανα ασχο ληθεί μεταθέματααυτάκαισυγκεκριμέναστηνυπόθεσηΑνθίμου
(1991)1 Α.Α.Δ. 41,σελ.48- 49 αναφέρθηκανταακόλουθα.: 5 10 "KaL ανακόμαο αιτητής ικανοποιήσειτο Δικαστήριοότι υπάρχειεκπρώτηςόψεως ή/καισυζητήσιμοζήτημα,αυτό δεν είναιαρκετόαπό μόνοτουγιανατουδοθείη αναγκαίαάδεια. Πρέπει,επίσης,νααποδείξει ότιυπάρχουν εξαιρετικές συνθή κες. Όπουπροβλέπεταιάλλοένδικομέσοκαι,ειδικά, διαδικα σίαέφεσης,τοΑνώτατοΔικαστήριοσεπολύσπάνιεςπεριπτώσεις, κάτωαπόεξαιρετικέςπεριστάσεις,δίδειάδεια. ΣτηνυπόθεσηΛ.v.EppingandHarlowGeneralCommissioners [1983] 3AllE.R.257,στησελ 262ειπώθηκε:- 15 'Butitisacardinalprinciplethat,saveinthemostexceptional circumstances,thatjurisdiction willnotbeexercised whereother remedieswere available andhave notbeen used." ToαπόφθεγμααυτόυιοθετήθηκεστηνυπόθεσηR.v.ChiefConstable of Merseyside[1986]1 All E.R.257. ΣτημεταγενέστερηυπόθεσηR, v.Secretaryof State[1986] 1AllE.R.717,οSirJohnDonaldson,MR., είπεστιςσελ.723- 724:- 20 25 30 "However, the matter does not stop there, because it is well established that,in giving or refusing leave to apply for judicial review,accountmust be taken of alternative remedies available to the applicant. This aspect was considered by this court very recently inΛ νChiefConstable of the MerseysidePolice, ex ρ Calveley [1986] 1All E.R.257, [1986] 2 WLR 144 andit was heldthatthejurisdiction would notbeexercised where therewas an alternative remedy by way of appeal, save in exceptional circumstances. By definition, exceptional circumstances defy definition, but,where Parliament provides an appeal procedure, judicial review will have no place unless the applicant can distinguish his case from the type of case for which the appeal procedurewas provided." ΟParker,LJ., στιςσελ. 727-728 είπε:- 35 'An applicant for leave must show an arguable case that relief shouldbegranted. Where,therefore,anappealprocedureexists,an applicant must, in my view,show not only an arguable case for relief,asmusteveryapplicanteven ifthereisnoappealprocedure: hemustalsoshowthattherearespecial circumstancessufficient to 91 Χρυσοστομής, Δ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου(Αρ.1)
(1993)renderitarguablethatthereshouldbeadeparture from thenormal rule. Unless hesatisfies both limbs, heshowsnoarguablecase for relief. It is impossibleandwouldbe legallywrongto definewhat are exceptional circumstances and what are not. Each casewill dependonitsownfacts. Itisofcourseclearthatsomecircumstances 5 are noteven arguablysufficient, and that others equallyplainly are.'" Στην υπόκρίση υπόθεση,ταθέματαπουεγείρονται είναινο μικά και μπορούν να αποφασιστούν σε διαδικασία έφεσης. Απόδειξη τούτου, είναι καιτο γεγονός, πουαποτελεί κοινή βά- 10 ση, ότι κατάτην ημέραπουπαραχωρήθηκεάδειαγια την κατα χώρηση της υπό κρίση αίτησης, καταχωρήθηκε έφεση η οποία βασίζεται στους ίδιους ακριβώς λόγους όπως και η υπό κρίση αίτηση. Πέραν τούτου,έλαβαυπόψη μου την νομική θέση,όπως την 15 εξέθεσα πιο πάνω, το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλ λουν την υπόκρίση υπόθεση,καθώςεπίσης καιταόσααναφέρ θηκαναπότους ευπαίδευτουςσυνηγόρους καικατάληξαστοσυ μπέρασμα, εξασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια δικαστικά, πως δεν θαπρέπει να εκδώσω τααιτούμετα διατάγματα, γιατο 20 λόγο ότι για τα θέματαπου εγείρονται, προβλέπεται το ένδικο μέσοτης έφεσης και δεν έχω ικανοποιηθεί ότι ηυπόκρίσηυπό θεση, αποτελεί σπάνια περίπτωση ή υπάρχουν οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις, πουναδικαιολογούν τοΔικαστήριο νακά μει χρήση αυτής της δικαιοδοσίας. Τα όσα αναφέρθηκαν από 25 τον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή σαν εξαιρετικές περιστά σεις, κατάτηγνώμη μου,δεν ευσταθούν. Όσον αφορά την εισήγηση,πωςοαιτητήςθαστερηθεί τιςθερα πείες πουζητά,ανστηριζόταν στηδιαδικασίατηςέφεσης,γιατίαυ τήθααποφασίζετοαργότερααπότηνημερομηνίαπουθαήτανυπο- 30 χρεωμένος να παρουσιαστεί στο πρωτόδικο Δικαστήριο, η γνώμη μου είναιπως ηεισήγηση αυτή καιπάλιδεν ευσταθεί,γιατί οαιτητής θαμπορούσε νακάμει χρήσητουΔ.35 Θ.18,πουδεν έκαμε, και να ζητήσει αναστολή της ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου διαδικασίαςμέχρις ότουαποφασισθείη έφεσητου. 35 Καταλήγοντας σε αυτότοσυμπέρασμα,δεν κρίνω σκόπιμονα ασχοληθώ με τα άλλα προδικαστικάθέματα που εγέρθηκαν ή με την ουσία τηςαίτησης. Γιατους πιοπάνωλόγους,η αίτηση απορρίπτεται. 92 1 Α.Α.Δ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.1) Χρυσοστομής, Δ. Ο αιτητής να πληρώσει τα έξοδα της παρούσας αίτησης. Τα έξοδα ναυπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. Η αίτηση απορρίπτεται μεέξοδα. 93