(1993)15 Νοεμβρίου,1993 ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣΔ/στές] ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Χ'ΊΩΑΝΝΟΥ, Εφεσείουσα-Εναγόμενη, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, - - Εφεσφλήτων-Εναγομένων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.8112) ΑκίνητηΙδιοκτησία—Ισχυρισμός γιαλάθος τονΚτηματολογίου—Αν το ισχυριζόμενο λάθοςείναι απλώςκτηματολογικής φύσεως, όπωςλάθος σταχωρομετρικά σχέδια,μόνο μετηνδιαδικασία δυνάμει τωνάρθρων 61 και80τουΚεφ.224μπορεί νααχθείενώπιοντον Δικαστηρίου—Αν όμωςτολάθοςδενείναιαπλώς κτηματολογικής φύσης, όπωςσεπερί- 5 πτώσηύπαρξηςισχυρισμώνγιαεχθρικήκατοχή, παράβασησυμφωνίας, αμέλειαήδόλοκτηματολογικούυπαλλήλου, τότετοθέμαμπορείναδια γνωσθείαπό τοΕπαρχιακόΔικαστήριομεαγωγή. Έφεση— Νομικόσημείο πουδεναναφέρθηκε στηντελική αγόρευση ενώ πιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου— Δενμπορεί ναεγερθεί ενώπιον 10 τουΕφετείου. Γιαδεκαετίες οιδιάδικοιήοιπροκάτοχοιτουςεντίτλωφιλονικούσανγιατηνκυριότηταμιαςλωρίδαςγηςπουβρισκότανμεταξύτωνκτη μάτων τους σταΚάτωΠολεμίδια στηΛεμεσό. Το 1962η εφεσείουσα ανόρυξεφρέαρκαιφύτεψεδένδραστηνεπίδικηλωρίδα. Το1973ημη- 15 τέρατωνεφεσίβλητωνείχευποβάλει αίτησηγιαδιευθέτησησυνοριακής διαφοράςτηνοποίααπόσυρεαφούυπόγραψεδήλωσηότιδεχότανότιη επίδικηλωρίδα καλυπτόταν μετοπιστοποιητικό εγγραφήςτης εφεσείουσας.Το 1977ημτμέραταϊνες)εσιβλητ(ΰνείχευποβάλειάλληαίτησηγια διευθέτησησυνοριακής διαφοράς,ηοποίααποφασίσθηκευπέρτηςαπό 20 τονΔιευθυντή. Η εφεσείουσαείχευποβάλειέφεσηεναντίοντηςαπόφα σηςαυτής,αλλάαργότερατηναπόσυρε. Μεαγωγήτουςοι εφεσίβλητοι αξίωσανδιάταγμαεναντίοντηςεφεσείουσαςναμηεπεμβαίνειστηνεπί δικηλωρίδακαιδήλωσηότιαυτήτουςανήκε. Ηεφεσείουσαισχυρίσθη κεστηνυπεράσπισητηςότιηεπίδικηλωρίδατηςανήκε,διότιήτανμέρος 25 τουπιστοποιητικούεγγραφήςτηςκαιεπίσηςδιότιείχεαποκτήσεικυριό τηταδυνάμει εχθρικήςκατοχής. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο,αφούαξιο844 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 Χ'Ίωάννον ν. Κωνσταντίνου κ.ό. λόγησετηνμαρτυρία,δέχθηκετηνεκδοχήτωνεφεσίβλητων καιβρήκεότι ηεπίδικηλωρίδα πάντοτεαποτελούσε τμήματης ιδιοκτησίας πουκαλυ πτόταν απότο πιστοποιητικό εγγραφής των εφεσίβλητων ήτωνπροκα τόχων των εν τίτλω, καιεξέδωσετο αιτούμενο διάταγμα καιπαρεπόμενες θεραπείες. Κατ' έφεση,ηεφεσείουσα ισχυρίσθηκε, για πρώτηφορά ενώπιον του Εφετείου, OTLη δήλωσητης μητέρας των εφεσίβλητων το 1973 σχετικά με την ορθότητα της περίληψης της επίδικης λωρίδας στο πιστοποιητικό εγγραφήςτης εφεσείουσας, αποτελούσε κώλυμα ήμεκά ποιο τρόπο δέσμευε τους εφεσίβλητους και τους εμπόδιζε από του να ισχυρίζονται ότι ηεπίδικη λωρίδα τους ανήκε. Το θέματης περίληψης της επίδικηςλωρίδας στο πιστοποιητικό εγγραφήςτης εφεσείουσας είχε εξηγηθεί με μαρτυρίαενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου,τηνοποία αυτόείχεαποδεχθεί,ότι στην αίτησητου 1973,λόγωλανθασμένης χωρομετρίας,είχεθεωρηθεί ότι ηεπίδικηλωρίδα περιλαμβανόταν στο κτήμα τηςεφεσείουσας καιγι' αυτόημητέρατων εφεσίβλητων είχεπροβεί στην δήλωσητότε. Το Εφετείο ήγειρεθέμαδικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου να επιληφθεί τηςδιαφοράς μεταξύτωνδιαδίκων. Αποφασίσθηκε ότι: 20 25 30 35 (α) Οταν το κατ' ισχυρισμό λάθος είναι απλώς κτηματολογικής φύσης, όπως ισχυριζόμενο λάθοςστοχωρομετρικό σχέδιο,ηδιαπίστωσητου μπορεί να γίνει μόνο με την χρήση της διαδικασίαςτων άρθρων 61 και 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου. Όπου το ισχυριζόμενο λάθος δεν είναι απλώς κτηματολογικής φύσης αλλά εγείρονται θέματα εχθρικής κατοχής ή ύπαρξηςσυμφωνιών διαχωρισμούήπαράλειψης,λάθους ήαμέλειας του αρμόδιου κτηματολογικού υπαλλήλου, τότε έχει πρωτογενή δι καιοδοσία το ΕπαρχιακόΔικαστήριο. Στην προκείμενη περίπτωση τα εγειρόμενα θέματαδενήσαναπλώς κτηματολογικής φύσης. (β) Εφόσοντοθέματης ισχυριζόμενης δεσμευτικότητας τηςδήλωσης της μητέρας των εφεσίβλητων το 1973 δεν είχε εγερθεί στην πρωτόδικη διαδικασία μεοποιοδήποτετρόπο,ούτε στιςτελικές αγορεύσεις, δεν ήτανδυνατόνα εγερθείενώπιον του Εφετείου. (γ) Η αξιολόγηση της μαρτυρίαςαπότο πρωτόδικο Δικαστήριο καιτα ευρήματατουήταντέτοιαπουδενεπέτρεπανοποιαδήποτε επέμβαση απότο Εφετείο. Η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: Σολομώντος ν. Παπανεοκλή
(1992)1 ΑΛΛ. 906· 845 Χ'Ίωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1993)Ibrahim v.Souleyman 19C.L.R.237PapaLoizou v.Themistokleous22C.L.R. 177Φιλίππουv. Στυλιανού
(1992)1 AAA. 448· Χριστοδούλον v.Χ'Άοϊζή
(1992)1 AAA. 6585 Chakkarto v. TheAttorneyGeneral
(1961)C.L.R. 231Chrysanthou andOthersv.Antoniades
(1969)1 C.L.R. 622Hassidofv. Santi
(1970)1 CLR. 220Michaelides v.Ttapoura
(1980)1C.L.R. 610Panayiotou v.Kyriacou
(1985)1 CLR. 156· 10 Παναγιώτουv. Χ"Κυριάκον
(1991)1 AAA. 362Theodorou v.Hadjiantoni
(1961)C.L.R. 203Socratous v.Mezou
(1975)1CLR.
- Έφεση. Έφεση απότην εναγόμενηκατά της απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Καλλής,Προσ.Π.Ε.Δ.και Νικολάτος,Ε.Δ.) 15 που δόθηκε στις 24 Μαρτίου, 1990 (Αρ. Αγωγής 6551/85) με την οποία διατάχθηκε η εναγόμενηκαι/ήυπηρέτες και/ήαντιπρόσωποι της,όπως παύσουν να επεμβαίνουν επί του επίδικου κτήματος. Χ. Πέτρου, για την εφεσείοντα. Α. Νεοκλέους, για τους εφεσίβλητους. 20 Cur. adv. wit. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσει ο δικαστής Γ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Οι δυο πλευρές είναι ιδιοκτήτριες όμορων ακινήτων στα ΚάτωΠολεμίδια. Οι εφεσίβλητοι ενάγοντες 25 τουυπ' αρ.εγγραφής25038,Φύλλο/Σχέδιο53/64,Τεμ. 185/
- Ηεφε846 1 A.A.A. Χ'Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου χ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. σείουσα-εναγόμενη των υπ' αρ. εγγραφής 25855 και 25856,Φύλ λο/Σχέδιο53/64, τεμάχια 185/4/1 και185/4/
- Φιλονικούν εδωκαιδεκαετίες ως προς τηνκυριότητα λωρίδας γηςπουεκτείνεται κατάμήκοςτωνσυνόρων τωνακινήτωντους. 5 10 15 20 25 Οι εφεσίβλητοι, μετοδεδομένο ότι ηλωρίδατους ανήκει, εμφά νισαν την εφεσείουσα να επεμβαίνει σ' αυτήν παράνομα. Μετην αγωγήτουςαξίωσαναπαγορευτικόδιάταγμακαιαποζημιώσεις. Η εφεσείουσα διεκδίκησε τηνκυριότητατηςλωρίδαςδυνάμειεχθρικής κατοχήςκαιδιαζευκτικάωςκαλυπτόμενηαπότοδικότηςπιστοποιητικόεγγραφήςήενπάσηπεριπτώσειωςανήκουσαστηδικήτηςακί νητη ιδιοκτησία. Ζήτησε την απόρριψη της αγωγής και πρόβαλε ανταπαιτήσεις στο περιεχόμενο και στηφύση των οποίων θαανα φερθούμε μετά. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δέχθηκετηνεκδοχήτων εφεσίβλητων, απέρριψε τις ανταπαιτήσεις,εξέδωσεαπαγορευτικό διάταγμαεναντίοντηςεφεσείουσαςκαιεπεδίκασεσεβάροςτηςονο μαστικές αποζημιώσεις. Το μέρος της απόφασηςσύμφωνα με το οποίοη εφεσείουσα απέτυχενααποδείξεικτήσηκυριότηταςτηςλω ρίδας με εχθρικήκατοχήδεν έχει εφεσιβληθεί και δεν θα μαςαπα σχολήσει. Το 1977 ημητέρα των εφεσίβλητων, τότε ιδιοκτήτριατουτεμα χίου 185/1,υπέβαλεαίτησηστο Διευθυντή του Κτηματολογίου για επίλυσησυνοριακής διαφοράς μεαντικείμενο την επίδικηλωρίδα. Ο Διευθυντής, μετηναπόφασητουτης4ης Σεπτεμβρίου 1978,επέ λυσετηδιαφοράυπέρτης. Απεφάσισε πως ηλωρίδα αποτελούσε μέρος του τεμαχίου 185/
- Η εφεσείουσα άσκησε έφεση κατά της απόφασης την οποία όμως απέσυρε. Την ίδια κατάληξη είχεκαι αγωγή πουκαταχώρισεστη συνέχεια. Ήτανέναςαπότους ισχυρισμούς τηςεφεσείουσας ότιη απόφα σητου Διευθυντή του Κτηματολογίου ήταν εσφαλμένη. Στηνυπε30 ράσπιση της παρέθεσε σε έκταση ταεπιχειρήματα της. Βρίσκεται στονπυρήνατουςη θέση πωςη απόφασηστηρίχτηκε σε εσφαλμένο χωρομετρικό σχέδιο. Ανταπαίτησε διάταγμα ακυρωτικό της από φασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Επιπρόσθετα αξίωσε σειράάλλωνθεραπειώνπουαπέβλεπανσεαναγνώρισητουδικαιώ35 μαιος κυριότηταςπουδιεκδικούσε πάνωστην επίδικηλωρίδακαι σε επακόλουθητροποποίησητουχωρομετρικού σχεδίου που,κατά τηνυπόθεσητης,ήτανεσφαλμένο. Μετηναπάντησηκαιυπεράσπι- σήτους στην ανταπαίτησηοι εφεσίβλητοι υποστήριξανπωςη από φασητου Διευθυντή ήταν πλέον οριστική και πως δημιουργήθηκε 40 "δεδικασμένο"και"κώλυμα"στην επαναφοράτουθέματος. 847 Κωνσταντινίδης,Δ. Χ'Ίωάννουν.Κωνσταντίνουκ.ά.
(1993)Τοπρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσεστην απόφαση τουαυτήτη θέσητων εφεσίβλητων χωρίς όμως και νατης επιληφθεί. Αξιολό γησε τη μαρτυρία που προσάχθηκε από τις δυο πλευρές και,για τους λόγους που έδωσε, απέρριψε τον ισχυρισμό για ύπαρξη λά θους. Οι λόγοιτης έφεσης καιταεπιχειρήματαπουαναπτύχθηκαν 5 αναφέρονταιστην ορθότητατουσυμπεράσματος αυτού. Διακρίνα μετηνύπαρξη ζητήματοςως προςτηδικαιοδοσίατου πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το θέσαμε στις δυο πλευρές κατάτην ακρόαση της έφεσης καιπήραμετιςαπόψειςτους. Απόφαση που εκδίδεται απότο Διευθυντή του Κτηματολογίου κατάτηνενάσκησητωνεξουσιών τουπροςεπίλυσησυνοριακήςδια φοράςδυνάμειτουάρθρου 58τουΚεφ.224 υπόκειταισεέφεσηπου πρέπειναασκείταιεντόςτριάνταημερών όπωςπροβλέπει τοάρθρο 80του ίδιουΝόμου. Είναιμόνοστοπλαίσιοτέτοιαςέφεσηςπουεί ναι επιτρεπτός οδικαστικόςέλεγχοςτηςορθότηταςτης. Το αίτημα της εφεσείουσας νααναθεωρηθεί ηαπόφαση τουΔιευθυντή καιτε λικάναακυρωθεί στο πλαίσιο τηςαγωγήςδενήτανδυνατόνα ικα νοποιηθεί. Τοθέμαδενενέπιπτε στηδικαιοδοσίατου Δικαστηρίου στη διαδικασία αυτή. [Βλ. θεονίτσα Σωφρονίου Σολομώντος ν. Παναγιώτα Παπανεοκλή
(1992)1 Α.Α.Δ.906]. Η έκτασηγης πουκαλύπτεται απόεγγραφήτίτλου επί ακίνητης ιδιοκτησίας είναι ηέκταση του τεμαχίου προς το οποίο ηεγγραφή μπορεί να συσχετισθεί επί οποιουδήποτε χωρομετρικού σχεδίου ή οποιουδήποτε άλλου σχεδίου καταρτισθέντος επί κλίμακος απότο Διευθυντή του Κτηματολογίου. Εκτόςανείναιδυνατόςτέτοιος συ- 25 σχετισμός, πουδεν είναι η περίπτωση εδώ,οπότε ως τέτοια έκταση θεωρείται εκείνη στην οποίαοκάτοχοςτουτίτλου δικαιούταιλόγω εχθρικής κατοχής,αγοράςήκληρονομιάς. (Βλ. άρθρο50 του Κεφ. 224). Ως συνοριακήδιαφορά,μετηνέννοια τουάρθρου58,θεωρεί ται ηαμφισβήτηση ως προςτηντοποθέτηση των συνόρων ακινήτου 30 επί του εδάφους μετρόποπουναανταποκρίνεταιπρος το σύνορο που περιγράφεται στο πιστοποιητικό εγγραφής ή καθορίζεται σε σχέδιο. Δεν εμπίπτει στον όροη αμφισβήτηση ωςπροςτοκατά πό σο ηπεριγραφήτου ακινήτου στο πιστοποιητικό εγγραφής ήο κα θορισμός τωνσυνόρων τουσεσχέδιοείναιορθόςήεσφαλμένος. (Βλ. 35 Sherife MoustafaMullaIbrahimv.MehmedSalih Souleyman19 C.L.R.237). Δεν μπορούμε,επομένως,ναδούμεπωςείναιδυνατόνα υπεισέλθει ζήτημαλάθουςστοχωρομετρικό σχέδιο στοπλαίσιο της διαδικασίας προς επίλυση συνοριακής διαφοράς. Εν πάση περι πτώσει,στοβαθμόπούοισχυρισμός γιατολάθοςπροτάθηκεωςλό- 40 γος για τον οποίο ηαπόφασητου Διευθυντή ήταν εσφαλμένη δεν ήτανεπιτρεπτόναεξεταστεί γιατολόγοπουπροαναφέραμε. 848 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Χ'Ίωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. Ηεφεσείουσα,παράλληλαπροςτοαίτηματηςγιαπαραμερισμό τηςαπόφασης τουΔιευθυντή,επιδίωξε πάνωστηβάσητου ισχυρι σμούτηςγιαύπαρξηλάθους,τηνέκδοσηδιαταγήςγιατροποποίηση τουχωρομετρικού σχεδίου. Η άποψηγιαλάθος,μεταξύάλλωνκαι στοχωρομετρικό σχέδιο,μπορείναπροωθηθεί μόνοκατάτη διαδι κασίατουάρθρου61του Κεφ.224. (Βλ. ειδικάκαιτηντροποποί ησητοτ)Νόμου 16/80). Η πρωτογενής διαπίστωση τέτοιουλάθους απότοΕπαρχιακόΔικαστήριο στοπλαίσιοαγωγήςκαιηδιόρθωση του, εκφεύγει της δικαιοδοσίας του. [Βλ. Lambris Haralampous Papa loizou v. Kornelia Themistokleous22 C.L.R. 177, ΠαναγιωτονΑ. Φιλίππουv. ΘεόδωροςΠλάτωνοςΣτυλιανού,
(1992)1 Α.Α.Δ. 448,ΜαρίαΧαραλάμπουςΧριστοπούλουν. ΦωτούΝικόλαΧ'Άόΐζήκαιάλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 658]. Σεσειράυποθέσεωνεπιβεβαιώ θηκε η ύπαρξη δικαιοδοσίας προς εκδίκαση αγωγών στις οποίες υποβλήθηκαν ισχυρισμοί για λάθος στα κτηματολογικά μητρώαόχι βέβαιαεξ αιτίαςδιαφορετικής προσέγγισης ως προς την ισχύ ουσανομοθετική ρύθμιση αλλάως αποτέλεσμα τουγεγονότος ότι, στις περιπτώσεις εκείνες, οι ισχυρισμοί πουυποβλήθηκανσυνέθε ταν επίδικα θέματα ευρύτερα που προϋπέθεταν διερεύνηση όχι απλώςκτηματολογικήκαιπου,επομένως,δενθεωρήθηκανωςισχυ ρισμοί για λάθος ήπαράλειψη με την έννοια του άρθρου61. (Βλ. Imbrahim Mehmed Chakkarto v. The Attorney General
(1961)C.L.R.231, Melpomeni Panayiotou Chrysanthouand Others v. NeoclisAntoniades
(1969)1 C.L.R.622,AbrahamHassidofv.Paul Antoine-AristideSantiandOthers
(1970)1 C.L.R.220,Michaelides v.Ttapoura
(1980)1 C.L.R.610,Panayiotou v. Kyriacou
(1985)1 C.L.R. 156, Κυριακού Νικήτα Παναγιώτον v. Σόνιας Ανδρέα Χ'Έυριάκουκαιάλλ»κ
(1991)1 Α.Α.Δ.362. Στην παρούσα υπόθεση, το κατ' ισχυρισμό λάθος δεν ήταν απλώς κτηματολογικής φύσης. Ηεφεσείουσα, με την υπεράσπιση καιτηνανταπαίτησητης,επικαλείταιυλοποιηθείσα συμφωνίαδια χωρισμού μεταξύτωνπροκατόχωντουςκατάτο 1940τουακινήτου απότοοποίοπροήλθανταεπίδικακαιαβλεψία, παράλειψη, λάθος ήαμέλεια τουτότε αρμόδιουκτηματολογικού υπαλλήλου ναμεταφέρειτασυμφωνηθέντα,όπωςβεβαιώνονταναπότηνεπίτόπουκα τοχή,στο χωρομετρικό σχέδιο. Έχουμε ικανοποιηθείότι η αντιδι κία αφορούσε στο ουσιαστικό δικαίωμακυριότητας στην επίδικη λωρίδαπουηκάθεπλευράδιεκδικούσε.Τοπιστοποιητικόεγγραφής αποτελείεκπρώτηςόψεωςαπόδειξηκυριότηταςκαιηαπόδειξηλάθουςκατάτην εγγραφήμπορείνατο εξουδετερώσει. [Βλ. Thomas Antoni Theodorou v. ChristosTheoriHadjiAntoni
(1961)CLR. 203,MyroforaNicouSocratousv.NicolasMichaelMezou
(1975)1 C.L.R. 62]. 849 Κωνσταντινίδης, Δ. Χ'Ίωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1993)Αναφέρθηκαν στα περιστατικά του 1940 η εφεσείουσα και ο αδελφός της. Το πρωτόδικοΔικαστήριο έκρινεπωςκαιπάνωστη βάσητηςμαρτυρίαςτουςδενθεμελιωνόταν οισχυρισμός γιαλάθος στην εγγραφήσεσχέσημετην επίδικηλωρίδα. Δεναμφισβητήθηκε ηορθότητααυτήςτηςδιαπίστωσης. Ανεξάρτητα απόαυτό,τοπρω- 5 τόδικοΔικαστήριο δενπίστεψε τηνεφεσείουσα καιτοναδελφότης καιαπέρριψετημαρτυρίατουςωςπροςτηνκατ' ισχυρισμόκατοχή τουκτήματοςαπότο 1940ωςαποτέλεσματηςρύθμισηςπουέλεγαν ότι είχεγίνει τότεως προςτοποιος θαεδικαιούτοτι. Δέχθηκετην εκδοχήτωνεφεσίβλητων πωςγιαπρώτη φοράδημιουργήθηκεζήτη- 10 μα όταν περί το 1962 και αργότεραηεφεσείουσα ανώρυξε φρέαρ και φύτεψε δένδρα στην επίδικηλωρίδα. Δεν αναπτύχθηκαν επι χειρήματα(οςπροςτοντρόπομετονοποίοαξιολογήθηκανοιισχυ ρισμοίαυτώντων μαρτύρωνκαιδενυπάρχειπεριθώριογιαπαρέμ βαση. Τοβάροςτης αγόρευσης γιατην εφεσείουσα συγκεντρώθηκε 15 στο γεγονός ότι περιλήφθηκε στο πιστοποιητικό εγγραφής της το φρέαρπου ανόρυξε και,κυρίως,στο γεγονός ότι το 1973 ηαίτηση που υποβλήθηκε τότε για επίλυση της συνοριακής διαφοράςαπο σύρθηκε ενόψει δήλωσης πουυπέγραψανκαιοι δυο πλευρές σύμ φωνα μετην οποίαηεπίδικηλωρίδακαλυπτότανμετοπιστοποιη- 20 τικό εγγραφήςτης εφεσείουσας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αποδεχόμενο τη μαρτυρίατουκτη ματολογικού λειτουργού που ερεύνησε το θέμα το 1988 κατέληξε στο συμπέρασμα πως εμφανώς ηλωρίδα ανήκε στο τεμάχιο 185/1 των εφεσίβλητων. Ηπερίληψη του φρέατοςστο πιστοποιητικό εγ- 25 γραφής της εφεσείουσας επιδεχότανάλληεξήγηση. Ηδήλωση του 1973 ήταν το αποτέλεσμα μετρήσεων που δεν στηρίχτηκαν στα υπάρχοντα σταθεράκαι αριθμημέναχωρομετρικό σημεία. Ο κτη ματολογικός υπάλληλος πουκατέθεσεωςμάρτυραςγιατηνεφεσεί ουσα χρησιμοποίησε ως βάση για τις μετρήσεις του "όχθο" που 30 όμως ήτανκριτήριο ανασφαλέςαφού, στην πραγματικότητα, ήταν ασήμαντη υψομετρική διαφοράπουκάλυπτε "μικρο-ελαχιστότατο μέρος τουσυνόρου". Υπήρχεέναακόμαστοιχείο. Οιδυοπλευρές συμφωνούν πως το εμβαδόν των ακινήτων τους ήταν εκείνο που αναγραφόταν στο πιστοποιητικό εγγραφήςτους. Εφόσον ηαμφι- 35 σβητούμενη λωρίδα εθεωρείτο ότι καλυπτόταν από τον τίτλο της εφεσείουσας, μεδεδομέναταάλλασύνορα,οι εφεσίβλητοι θακατέ ληγαν να έχουν τεμάχιο μικρότερης έκτασης καιηεφεσείουσα με γαλύτερης,κατά το εμβαδόντης λωρίδας. Ενόψει τούτουτο πρω τόδικοΔικαστήριο έκρινεότι ηδήλωσητης μητέραςτων εφεσιβλή- 40 τωντου 1973 δεν μπορούσενααλλάξει τηνκατάσταση. Ηανόρυξηκαιηεγγραφήτουφρέατοςκαιηδήλωσητου 1973θα μπορούσαν να είχαν σημασία στο βαθμόπουθασυσχετίζονταν με 850 1 Α.Λ.Δ. 5 10 15 20 Χ'Ίωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. τονισχυρισμό γιαλάθοςστοχωρομετρικό σχέδιοκατάτο 1940. Τα ευρήματακαιτασυμπεράσματατουπρωτόδικουΔικαστηρίουστην έκταση^που άπτονταναυτής της πτυχής,υποστηρίζονταν απότη μαρτυρίακαιδενέχομεικανοποιηθείότιδικαιολογείται οπαραμερισμός τους. Στοβαθμόπουταπιοπάνωστοιχείαπροωθήθηκαν προςυποστήριξη τηςάποψηςότι,πάνωστηβάση τουυφιστάμενου χωρομετρικού σχεδίου, η λωρίδα καλυπτόταν από τον τίτλο της εφεσείουσας, θαέπρεπε ναθεωρηθούν ως άσχετα ενόψει της από φασης του Διευθυντή του 1978 μετην οποία επιλύθηκε η διαφορά στοβαθμόπουήτανσυνοριακή. Υποστηρίχτηκε εκ μέρους της εφεσείουσας ως αυτοτελήςλόγος ανατροπής της πρωτόδικης απόφασηςτο γεγονός τηςυπογραφής τηςδήλωσης του 1973. Λέχθηκεπωςηδήλωσηήτανδεσμευτικήκαι πως οι εφεσίβλητοι κωλύονταν από του να προβάλλουν ισχυρισμούς αντίθετουςπροςτοπεριεχόμενο της. Υποδείξαμε στοδικη γόροτηςεφεσείουσας πωςδενυποβλήθηκετέτοιος ισχυρισμός στις γραπτέςαγορεύσειςκαιπως,επομένως,δενεκδικάστηκεηυπόθεση πάνωσετέτοιαβάση. Επαναλαμβάνουμετηνπαρατήρησημας και τώρα. Ουδέποτεπροβλήθηκεισχυρισμός είτεγιααπόκτησηδικαιώματοςείτεγιαδημιουργίακωλύματος οποιασδήποτεμορφήςωςεκ τηςδήλωσηςτου 1973καιείναιανεπίτρεπτηηεξέτασητηςυπόθεσης απότέτοιασκοπιά. Γιατουςπιοπάνωλόγους η έφεση αποτυγχάνεικαι απορρίπτε ται μεέξοδα. 25 Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 851