(1993)18 Νοεμβοίου,1993 [ΠΙΚΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στές] ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΠΑΙΣΙΩΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗ, Εφεσείοντες-ενάγοντες, ν. ΣΤΑΣΟΥΑΛΑΣ ΡΑΓΙΑ ΚΑΙΑΛΛΗΣ, Εφεσφλήτων-Εναγομένων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8133) Ειδικήεκτέλεση—Σύμβασηγιαδιαίρεσηακίνητηςιδιοκτησίας,ποναργό τερα περιήλθε στηνκυριότητατωνδιαδόχωνεν τίτλω των συμβληθέντωνδυνάμειδωρεάς—Κατάπόσοείναιδυνατήηέκδοσηδιαταγήςει δικήςεκτέλεσης σύμβασηςεναντίονπροσώπουπου δενείναι συμβαλ λόμενομέροςστησύμβαση— Μπορείναεκδοθεί τέτοιαδιαταγήεάνο 5 τρίτοςαπόκτησετηνπεριουσίαείτεδιαδωρεάςείτεγενικότεραενγνώ σει τηςύπαρξηςτηςσύμβασης καιτωνυποχρεώσεωνπου περιέχει — Άρθρο 76τουπερί ΣυμβάσεωνΝόμου, Κεφ.149— Πρέπει ναδιαβάζε ταιυπότοπρίσμα τωναρχώντηςεπιείκιαςπουδιέπουντοθέμα τηςει δικήςεκτέΐζσης. 10 Ειδική εκτέλεση σύμβασης— Άρθρο 76 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149— Εισάγειυπότουςόρουςπου θέτει τιςαρχέςτουΑγγλικού δικαίουτηςεπιείκιαςκαιπρέπειναδιαβάζεται υπότοπρίσμα τωναρ χών τηςεπιείκιας— Διακριτικήευχέρεια τουΔικαστηρίου —Ασκεί ταιμεβάσηόλα ταπεριστατικάτηςυπόθεσης, από τα οποία οχρόνος 15 είναι ένα σχετικόπεριστατικό, που σεορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υποδηλώνει εγκατάλειψη τονδικαιώματος ήνακαθιστά ανεπιεική τηνέκδοσηδιαταγήςγιαειδικήεκτέλεση—Στηνπροκείμενηπερίπτω ση, δενσυνέβαινεκάτιτέτοιο, παρά τηνπάροδο33ετώναπότηνσύνα ψητηςσύμβασης. 20 Δικαιοδοσία Δικαστηρίων—Σύμβαση γιαδιαίρεσηακίνητης ιδιοκτησίας — ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριοέχειδικαιοδοσία ναδιατάξει τηνειδική εκτέλεση τέτοιαςσύμβασης, αλλάδενέχειδικαιοδοσία ναδιατάξει τον Διευθυντή του Κτηματολογίουνα διαιρέσειτηνιδιοκτησία σύμφωνα μετησύμβαση. 25 882 1 Α.Α.Δ. 5 Απαισιώτη κ,ό.ν. Ραγιάκ.ά. Διαίρεση ακίνητης ιδιοκτησίας— Υποχρεωτική και συναινετική— Στην περίπτωση τηςσυναινετικήςδιαίρεσης, νοουμένουότι κατάταάλλαη διαίρεσηείναιδυνατή σύμφωνα με τον Νόμο, δεν τίθεταιζήτημα δια κριτικήςεξουσίαςτονΔιευθυντήτουΚτηματολογίουωςπροςτοντρόπο τηςδιαίρεσης. Σύμβαση, πον δηλώνεται στοΔικαστήριο και καθίσταται "κανώντον Δι καστηρίου"— Δενπαύει από τον ναείναιαπλή σύμβαση — Δενμε τατρέπεται σεδικαστικήαπόφαση. 10 15 20 25 30 35 40 Η εφεσίβλητη2καιοΝεόφυτοςΈρημοςήσανεγγεγραμμένοι εξαδιαιρετούσυνιδιοκτήτες τουοικοπέδουμεαριθμόεγγραφής36719 στην Λεμεσό,κατά4/10και6/10αντίστοιχα. Μεαγωγήτηςτο 1960ηεφεσί βλητη2ισχυρίσθηκε ότι στηνπραγματικότητατομερίδιοτηςστοοικό πεδοήτανμεγαλύτεροαπότα4/10καιζητούσεσειράθεραπειώνγιανα διασφαλίσειταδικαιώματατης. Στις24.1.61οιτότεδιάδικοιυπόγραψαν σύμβαση με την οποίαο ΝεόφυτοςΈρημος ουσιαστικάπαραδέ χθηκετιςαξιώσεις τηςεφεσίβλητης
- Ηενλόγωσύμβασηυπογράφη κε απότους τότεδιαδίκουςκαικατατέθηκεστο Δικαστήριο στην πιο πάνω αγωγή,καιδηλώθηκε ότι είχεκαταστεί"κανώντου Δικαστηρί ου",ηδεαγωγήαποσύρθηκεκαιαπορρίφθηκεωςδιευθετηθείσαεξωδίκως. Έκτοτε,παράτογεγονόςότιστηνπράξητοοικόπεδοκατεχόταν ξεχωριστά απότους δύο συνιδιοκτήτες μεδιαφορετικόποσοστό του συνόλουτουεμβαδούτουαπόότιήσανταεγγεγραμμένατουςμερίδια, τοοικόπεδοκτηματολογικάπαρέμεινεεγγεγραμμένο σανένααδιαίρε τοτεμάχιο. Το 1964 ο ΝεόφυτοςΈρημοςδώρισετο μερίδιο τουστην κόρητουεφεσείουσα 2,ηοποίατο 1968 δώρισετο μισότου μεριδίου της(3/10) στονσύζυγοτηςεφεσείοντα
- Το 1975 ηεφεσίβλητη2δώρι σετομισότηςμερίδιο(2/10) στηνκόρητηςεφεσίβλητη
- Το 1975 επί σηςοιδιάδικοιείχανυποβάλεικοινή αίτησηγιαδιαχωρισμότουοικο πέδου,ηοποίαόμως δενυλοποιήθηκεδιότιοΔήμοςΛεμεσούδενενέκρίνετηναίτηση. Το 1987 οιεφεσίβλητοιαξίωσανμεαγωγήεναντίον τωνεφεσειόντων τηνειδικήεκτέλεση της σύμβασης του
- Οιεφεσείοντες,ανκαιπαραδέχθηκανουσιαστικάταγεγονόταπουσυνέθεταν τηναξίωσητωνεφεσίβλητων,ισχυρίσθηκανότιησύμβασητου1961δεν μπορούσεναεφαρμοσθεί μεδιαταγήειδικήςεκτέλεσηςεναντίοντους, διότι δενήσανσυμβαλλόμενα μέρη καιδενείχανυπογράψει τηνσύμ βαση, όπως ρητάπρονοεί το άρθρο 76 του περί ΣυμβάσεωνΝόμου, Κεφ.
- ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοέκρινεότιηδιαταγήειδικήςεκτέ λεσηςμπορούσεναεκδοθείεναντίοντωνεφεσειόντων,είτεδιότιμετην υπογραφήτης αίτησης του 1975 γιαδιαχωρισμό οι εφεσείοντεςείχαν αναγνωρίσει την σύμβασηκαισυμφωνήσει ναδεσμεύονται αποαυτή, είτεδιότιη σύμβασηείχεκαταστείκανόναςτουΔικαστηρίου πουήταν δεσμευτικός για τους διαδίκους διότι βασιζόταν σε απόφαση in personamή interpartesοιδεδιάδικοιήσανδιάδοχοι(privies)τωνσυμ- 883 Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά.
(1993)βληθέντων μερών στην σύμβασητου
- Κατ'έφεση,οι εφεσείοντες επανάλαβαντονπιοπάνωισχυρισμό τουςκαιεπιπλέον ισχυρίσθηκαν, για πρώτη φορά,ότι λόγω της μεγάλης παρόδουτου χρόνου απότο 1961, το Δικαστήριο δεν έπρεπε να είχε εκδώσει το διάταγμαειδικής εκτέλεσης. (Εγέρθηκε επιπλέον στο Εφετείοθέμαασάφειαςτηςσύμβασης του 1961 σχετικά με την ακριβή γραμμή του διαχωρισμού, που όμως απορρίφθηκεσαναβάσιμοαπότοΕφετείο). 5 Αποφασίσθηκεότι: — (α).Το άρθρο 76 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149, εισάγει, υπό τουςόρουςπουθέτει,τιςαρχέςτουΑγγλικούδικαίουτηςεπιείκιας 10 ως προςτην ειδικήεκτέλεση των συμβάσεων, εκτός απόαυτέςπου αφορούνσεπώλησηακίνητηςιδιοκτησίας,πουδιέπονταιαπόάλλη νομοθεσία. Ηπροϋπόθεσητουάρθρου76ωςπροςτηνανάγκηυπο γραφής της σύμβασης απότον συμβαλλόμενο που φέρει τοβάρος της,πρέπει ναδιαβάζεται υπότοπρίσματων αρχώντης επιείκιας 15 πουδιέπουντοθέματης ειδικήςεκτέλεσηςτων συμβάσεων. (β) Ηθεραπείατης ειδικής εκτέλεσης είναι προσωπική και,σανθέμα γενικής αρχής,πρόσωποξένοπροςτηνσύμβασηδενμπορεί νασυ νενωθεί ως εναγόμενος σεαγωγήγιαεκτέλεση της. Είναιόμωςθε μελιωμένοπως όταντρίτος,ξένος προς την σύμβαση,αποκτάτην 20 περιουσία πουήταναντικείμενο τηςσύμβασης είτεδιαδωρεάςείτε γενικότερα ενγνώσειτης σύμβασης πουπεριέχει ανάληψηυποχρέ ωσης μεταβίβασηςτηςπεριουσίας απότον ένασυμβαλλόμενο στον άλλο, μπορεί ναδιαταχθείνατην μεταβιβάσει στον δικαιούχο δυ νάμει της σύμβασης. Δεν υπόκειται σε τέτοια διαταγήαναγόρασε 25 τηνπεριουσία χωρίςγνώσητης σύμβασης. (γ) Στηπροκειμένη περίπτωση,υπήρχεπληθώραμαρτυρίαςότιοιεφε σείοντεςγνώριζανγιατηνύπαρξηκαιτοπεριεχόμενοτηςσύμβασης όταν η ιδιοκτησία ενεγράφη στο όνομα τους δυνάμει δωρεάς, και κατά συνέπεια, μπορούσε να εκδοθεί διάταγμαειδικής εκτέλεσης 30 εναντίοντους. Γι' αυτό,ορθάτοπρωτόδικοΔικαστήριο είχεεκδώ σει διάταγμαειδικήςεκτέλεσης,όχι όμως γιατους λόγους πουαυ τόεξέθεσε,διότιηαγωγήείχεβασισθείαποκλειστικά στην σύμβαση του
- (δ) Τοότι μιασύμβασηδηλώνεται στο Δικαστήριο καικαθίσταταικα- 35 νόνας του Δικαστηρίου δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα της από σύμβαση σεδικαστικήαπόφαση. Καιγι' αυτότολόγοη απόφαση τουπρωτόδικουΔικαστηρίουείχεβασισθείσελανθασμένηαρχήγια τηνέκδοσητουδιατάγματος ειδικήςεκτέλεσης. 884 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 Απαισιώτηκ,ά.ν.Ραγιά κ.ά. (ε) Ηδιαίρεση ακίνητης ιδιοκτησίας γίνεται απότον Διευθυντήτου Κτηματολογίου είτε μετά απόσυναινετική αίτησηόλων τωνσυνι διοκτητών είτε μετά από μονομερήαίτηση κάποιων απόαυτούς. Στηνπερίπτωσητης συναινετικής αίτησης,νοουμένουότικατάτα άλλα ηδιαίρεση είναι δυνατήκατά τον Νόμο,δεν τίθεται ζήτημα διακριτικήςεξουσίαςτουΔιευθυντή ωςπροςτοντρόποτηςδιαίρε σης. (στ) Τοζήτηματηςδιαίρεσηςακίνητηςιδιοκτησίας,καιιδιαίτερα οικο πέδων,διέπεταιαπότονΝόμο,πουθέτειδιάφορουςπεριορισμούς καιπροϋποθέσειςγιατηνεπίτευξητηςδιαίρεσης. Αρμόδιοςγιανα κρίνειανσυντρέχουνοιπροϋποθέσειςαυτέςείναιοΔιευθυντήςτου Κτηματολογίου. Κατάσυνέπεια,το ΕπαρχιακόΔικαστήριοδενεί χε δικαιοδοσίαναεκδώσειτην διαταγήτροποποίησης τωντίτλων των διαδίκωνούτως ώστενα υλοποιηθεί ηδιαίρεση τηςακίνητης ιδιοκτησίαςτουςσύμφωναμετιςπρόνοιεςτηςσύμβασηςτου
- Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: Georghiades v.Georghiades
(1988)1 C.LR. 428Hadjiyiannis v.Attorney-General
(1970)1C.LR. 32' 20 Xenopoulos v.Makridis
(1969)1C.L.R. 488Trifonidesv.Alpan (Taki)Bros
(1988)1 C.L.R. 224Taylorv. Stibbert[1794]2 Ves. Jun. 438Potterv.SandersER. 67p.1057[1846]6Hare.1· deridesv.Vassiliades
(1978)1 C.LR. 180- 25 Sawasv.Athanasiou
(1986)1CLR. 601• Sawa v.Petrou
(1987)1 C.LR. 180. Έφεση. 30 Έφεση από τους εναγόμενους 1και 2 κατά της απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛεμεσού(Σταυρινίδης,Προσ.Α.Ε.Δ)που δόθηκε στις 28 Απριλίου, 1990 (Αρ. Αγωγής 4744/87) με την οποία το προπόδικο Δικαστήριο διέταξε την ειδική εκτέλεση σύμβασης 885 Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά.
(1993)που κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως επιλύουσα την διαφορά τα)ν διαδίκων. Π.Δημοσθένους,γιατους εφεσείοντες. Φ. Ποταμίτης,γιατους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. 5 ΠΙΚΗΣ,Δ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίουθαδώσειοΔικαστής - Γ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοδιέταξετην ειδικήεκτέλεση σύμβασης. Η σύμβασηείχεκατατεθείστοΔικαστή ριο ως επιλύουσα τηδιαφοράτων διαδίκων. Χαρακτηρίστηκε ως 10 κανόνας του Δικαστηρίου (rule of court) γεγονός που οδήγησε σε σύγχυσηωςπροςτηνυπόστασητης. Περιλάμβανετησυμφωνίατων μερώνωςπροςταδικαιώματατουςεπίσυνιδιόκτητουακινήτουκαι καθόριζε τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν προς υλοποίηση της. ΉτανσύμβασηκαιηπεριγραφήτηςωςκανόναΔικαστηρίουδεντης 15 πρόσδιδεάλλη διάσταση. (Βλ. Georghiades v.Georghiades
(1988)1 C.L.R.428). Ταουσιαστικά ζητήματαπου έχουν εγερθεί αναφέ ρονται (α)στο επιδεκτικό εκτέλεσης της σύμβασης που κατά τους εφεσείοντες είναιασαφήςκαι(β) στηδυνατότηταέκδοσηςδιαταγής προς ειδικήεκτέλεση τηςσύμβασης απότουςεφεσείοντες οι οποίοι 20 δενήτανσυμβληθέντα μέρη. Εντοπίζεταικαιτρίτοζήτημαπουάπτεταιτηςδικαιοδοσίαςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου προς έκδοση διαταγήςγια διαίρεση του ακινήτουκαιανάλογηςτροποποίησηςτουτίτλου. Πρέπειναπάμε33χρόνιαπίσω. ΗΑθηνά Βρυώνη μετηναγω- 25 γήτης 1414/60υποστήριξεότιλανθασμέναενεγράφηωςιδιοκτήτρια των 4/10 του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής 36719 στη Λεμεσό. Ισχυρίστηκε πωςτομερίδιοτηςήτανστηνπραγματικότηταμεγαλύ τεροκαιπως,σταπλαίσιατηςσυμφωνίαςτηςμετονάλλο συνιδιο κτήτη,τοΝεόφυτοΓ.Έρημο,είχανήδηδιαιρέσειτοοικόπεδοσεδυο 30 μέρη. Είχε κτίσει στο μέρος πουτης αναλογούσε και διεκδικούσε σειρά,θεραπειών που απέβλεπανστο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του. Στις24 Ιανουαρίου1961 οι τότε διάδικοιυπέγραψαντη σύμ βασηπουαναφέραμεστηναρχήκαιηαγωγήαποσύρθηκεκαιαπορ ρίφθηκεως διευθετηθείσαεξωδίκως. 35 Τονόηματων συμφωνηθέντων είναικαθαρό. Συμφωνήθηκενα τερματισθεί το καθεστώς της συνιδιοκτησίας, να γίνουν ταανα886 1 Λ.Α.Δ. 5 Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. γκαία διαβήματαώστεναδιαιρεθεί το ακίνητοσε δυο μέρη καινα εγγραφείοκαθέναςως μόνοςιδιοκτήτηςτουμέρουςπουήδηκατεί χε. Ο ισχυρισμός γιαασάφεια αναφέρεταιστην "μεθοριακή γραμ μή",όπως χαρακτηρίστηκε,πουχώριζε ταδτχ> μέρη τουακινήτου. Υποστηρίζουν οι εφεσείοντες πωςδεν είναι δυνατό,διαμέσου της συμφωνίας,νακαθοριστείαπόπούακριβώςαρχίζειτοτεμάχιοπου θακατέληγεστοκάθε ένα. Λέγειη συμφωνίαωςπροςαυτότοσημείο. 10 "Επειδήμεταξύτωνσυμβαλλομένων αναφύειδιαφορά σχετικώς μεταεντηοδωΨυχάρη- Λεμεσούοικόπεδατων καιτηνέκτασιν αυτώνκαιη Αθηνά Βρυωνήήγειρε προτου ΕπαρχιακούΔι καστηρίουΛεμεσούαγωγήντηςκατάΝεοφύτουΓεωργίου Έρη μουήτιςκαι εκρεμοδικεί. Διάταύτα 15 20 25 30 35 Οι συμβαλλόμενοι οτΛ^φώνησαν διατουπαρόντος συμφωνούν όπωςδιακανονίσουντηνμεταξύτωνδιαφοράωςακολούθως: 1. ΟΝεόφυτοςΓεωργίουΈρημοςπαραδέχεταιότιηέκτασιςτου οικοπέδουτης Αθηνάς Βρυωνή είναι 57 πόδιαμήκους απότην μεταξύτωνοικοπέδωντωνμεθοριακήνγραμμήνήτιςχωρίζειτα ειρημένα οικόπεδατωνκαιουχί4/10 τουόλουοικοπέδουόπως λανθασμένως αναφέρεταιεπί των τίτλων ιδιοκτησίας τωνσυμ βαλλομένων." Το οικόπεδο είναι τριγωνικό. Στημια τουπλευρά βρίσκεται η οδόςΠαλλάδος,στηνάλληηοδόςΨυχάρηκαιστηντρίτηοικόπεδα τρίτων. Ηαναφορά της συμφωνίας στη "διαφορά" πουείχεανα φύει με κατευθείαν παραπομπήστην αγωγή που εκκρεμούσεκαι ακόμα"σταοικόπεδατωνκαιτηνέκτασιναυτών"εισάγει στη σύμ βασητοστοιχείο της επί τ^πουδιαίρεσης τουοικοπέδουπουσύμ φωνα με την οπισθογράφηση τουκλητηρίου εντάλματος έγινε στο πλαίσιο συμφωνίας πουδιελάμβανενακατέχει ηΑθηνά τοεσωτε ρικό μέρος του οικοπέδου, δηλαδή το μέρος τουπροςτα οικόπεδα τωντρίτωνστο οποίοάλλωστεείχεήδηκτίσει. Έτσι,ημέτρηση 57 ποδώναπότοσύνορομεταοικόπεδαεκείνα,θακατέληγεσεό,τιχα ρακτηρίστηκε ως"μεθοριακήγραμμή"- ανεξάρτητααπότο ότι δεν επισυνάφθηκεστη συμφωνίατοπογραφικόσχέδιο μεχαραγμένη σ' αυτό τη "μεθοριακή γραμμή". Ο ισχυρισμός για ασάφειαδεν ευ σταθείκαιοσχετικός λόγοςέφεσηςαπορρίπτεται. Ησύμβασηδενυλοποιήθηκε. Τοοικόπεδοεξακολουθεί ναυπό887 Κώνσταντινίδης, Δ. Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά.
(1993)κείταισεδικαιώματακυριότηταςκατάιδανικάμερίδια. Κατέχεται, όμως,ωςάνναείναιδιαιρεμένο. Οιδυοπλευρέςσυνέχισανναπρο σθέτουν οικοδομές,ηκάθεμιαστομέροςπουκατάτησύμβασηήταν δικότης. Πάντα μετηνέγγραφησυγκατάθεσητηςάλληςπου εκδη λωνόταν μετην υπογραφήτων αιτήσεων γιαάδειαοικοδομής που 5 υποβάλλονταν. Παράτοότι το ιδιοκτησιακό καθεστώςδιαφορο ποιήθηκε στη διαδρομήτουχρόνου. Το 1964 ο Ν.Έρημος δώρισε το μερίδιο τουστηνκόρητου Γιωργούλλα - εφεσείουσα
- Το 1968 η Γιωργούλλα δώρισε το μισό του μεριδίου της (3/10)στο σύζυγο της Ανδρέα Απαισιώτη - εφεσείοντα
- Το 1975 ηΑθηνά -Εφεσί- 10 βλητη 2 δώρισε το μισό της μερίδιο (2/10)στηκόρη τηςΣτασούλα Ραγιά- Εφεσίβλητη
- Είναιπαραδεκτόπωςτα4/10γιαταοποίαείναιεγγεγραμμένηη πλευρά της Αθηνάς δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολοτωνδικαιω μάτωντηςπάνωστοοικόπεδο. Δέχονται οιεφεσείοντες πωςδικαι- 15 ούνταισεπερισσότερα. Μάλιστατο 1975προσυπέγραψανκοινήαί τηση προς το Δήμο Λεμεσούγια "Αδεια Διαχωρισμού και Πιστο ποιητικόΕγκρίσεως" τωνακινήτωντουςμεκριτήριοτηναπόσταση των 57 ποδών απότο σύνορο με ταοικόπεδατρίτων πουβρίσκο νται στηβάσητουτριγώνουπουσχηματίζει τοοικόπεδο. Ηέγκρι- 20 σηεκείνης τηςαίτησηςθασήμαινεκαιτη λήξητουθέματος. Όμως, οΔήμοςΛεμεσούδενενέκρινετηναίτηση. Οιλόγοιφαίνονταιστην επιστολή του της 20 Μαρτίου
- Αναφέρεται ότι ηαπόσταση των εξωτερικών τοίχων τηςκατοικίαςαπότασύνορα τουοικοπέ δουείναι μικρότερητων 10ποδώνκαι ότιτμήματουπεριτείχίσμα- 25 τος στην οδόΠαλλάδοςέχειεπέμβασηστοδημόσιοδρόμο. Δεν φαίνεταινα έγιναν άλλα διαβήματαμέχρι το 1987 όταν οι εφεσίβλητοι καταχώρισαντηναγωγήπουκατέληξε στηνέκδοσητης προσβαλλόμενης απόφασης. Τοαίτηματουςγιαειδικήεκτέλεσητης σύμβασης του'1961 εγκρίθηκε. Οι εφεσείοντες διατάχθηκαννακά- 30 μουν τααναγκαία διαβήματα στο ΕπαρχιακόΚτηματολόγιοΛεμε σούγιατηντροποποίησητουτίτλουπροςυλοποίησητηςσύμβασης. Επιπρόσθετα,διατάχθηκεητροποποίησητουτίτλουανάλογα. Έχουμεήδηαπορρίψειτολόγοέφεσηςωςπροςτηνκατ' ισχυρι σμό ασάφειατης σύμβασης. OLεφεσείοντες ισχυρίζονται πωςανε- 35 ξάρτητααπό όσαέχουν μεσολαβήσεικαιιδιαίτεραανεξάρτητααπό τογεγονός της υποβολής τηςκοινής αίτησης γιαδιαίρεση το 1975, δεν υπόκεινται σε διαταγήγια ειδικήεκτέλεση της σύμβασηςαφού δενήτανσυμβαλλόμενα μέρη. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο απέρριψετον ισχυρισμό γιαδυοδια- 40 ζευκτικούςλόγους. Πρώταγιατί,όπωςέκρινε,μετηνυπογραφήτης 888 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά. Κωνσταντινίδης, Α. αίτησης του 1975 για διαχωρισμό οι εναγόμενοι αναγνώρισαν τον κανόνατουΔικαστηρίου,συμφώνησανκαιαναλάμβανανδέσμευση ως προς τον τρόπο διαχωρισμού και,επομένως, εμποδίζονταν να επικαλεστούν οτιδήποτε άλλο ήναενεργήσουν με τρόπο αντίθετο. Μετά, γιατί"ο ΚανόναςτουΔικαστηρίου είναιδεσμευτικός γιατις Ενάγουσες και τους Εναγόμενους διότι βασίζεται σε απόφασηin personam ή interpartesέστωκαιανσεαυτή τηδιαδικασίαεγείρεται αξίωσηγιατοντίτλο ακινήτουιδιοκτησίας,η δεΕνάγουσααρ. 1 εί ναιδιάδοχος(prievies)τηςΕνάγουσας2,ενώοι Εναγόμενοι τουΝεόφυτουΈρημουπουμετείχεστη διαδικασία". Αποκλειστικήβάση τηςαγωγήςήτανη σύμβασητου
- Τίπο τεάλλο. Η στήριξη τηςαπόφασηςκαισεό,τι περιγράφηκεωςσυμ φωνία που συνάφθηκε ήδέσμευσηπου αναλήφθηκε το 1975, ήταν εντελώςέξω απότις προτάσεις των εφεσίβλητων. Επίσηςουδέποτετέθηκεστιςγραπτέςπροτάσειςζήτημακωλύματος οποιασδήποτε μορφής. Εν πάσηπεριπτώσει, δεν υπήρχανκαν οι προϋποθέσεις για τηδημιουργία κωλύματος. ΟΠρωτόδικος Δικαστής παρέπεμ ψεστην υπόθεση GeorghiosHadjiYiannisv.Attorney-General of the Republic
(1970)1 C.L.R.
- Εξηγείται στην απόφασηπως δημιουργείται κώλυμα όταν εκείνος πουτο επικαλείται, στηριγμένος στηρητήήστην εκτηςσυμπεριφοράς τουάλλουυπόσχεση ή διαβε βαίωση, διαφοροποιείτηθέση τουπροςζημιάτου. Δενυπήρξεκαν ισχυρισμός για οποιασδήποτε μορφής διαφοροποίηση της θέσης των εφεσίβλητων μετάτηναίτηση του
- Το ζήτηματης δέσμευσης των εφεσειόντων απότη σύμβαση του 1961 είναι πιό σύνθετο. Παρατηρούμε εξ αρχήςπως η παραπομπή απότοΠρωτόδικοΔικαστήριο σεόσααναφέρονταιστουςHalsbury's LawsofEngland3ηέκδοση,σελ. 196,παράγραφος372 ωςπροςτηδέ σμευση τωνδιαδόχων(privies) τωνδιαδίκωναπόδικαστική απόφασηδενείχαντηθέση τους. Οιλόγοιπροκύπτουναπόόσαήδησημει ώσαμεστηναρχή.Το 1961δενεκδόθηκεδικαστικήαπόφασηαλλάσυ νάφθηκεσύμβαση. Ησύμβασητου 1961 δεναφορούσε σεπώληση ακίνητηςιδιοκτη σίαςκαιείναιεφαρμόσιμοτοάρθρο76τουπερίΣυμβάσεωνΝόμου Κεφ.
- Έναςαπότουςόρους πουθέτειτοάρθρο76γιαναείναι μια σύμβαση επιδεκτική ειδικής εκτέλεσης, είναι η υπογραφή της απότομέροςπουφέρειτοβάροςτης. Οι εφεσείοντες δενήτανσυμ βαλλόμενα μέρηκαιβέβαιαη σύμβασηδενφέρειτηνυπογραφή τους υπότέτοιαιδιότητα. Τοάρθρο76εισάγει,υπότουςόρουςπουθέτει,τιςαρχέςτουαγ γλικού δικαίουτηςεπιείκειαςωςπροςτηνειδικήεκτέλεσητωνσυμ889 Κωνσταντινίσης,Δ. Απαισιώτη χ.ά.ν.Ραγιά κ.ά.
(1993)βάσεων. [Βλ. Xenis Xenopoulios v.EiliIsidorouMakridi
(1969)1 C.L.R.488,GeorghiosHadjiYiannisv.Attorney-General(αναπέρω), Trifonidesv.Aipan (Taki)Bros
(1988)1 C.L.R.224]καισυναφώς,το άρθρο29
(1)(γ)τουπερίΔικαστηρίωνΝόμουτου1960(Ν. 14/60).Ηθεραπείατηςειδικήςεκτέλεσης είναιπροσωπικήκαιωςθέμαγενικής αρ- 5 χής, πρόσωποξένοπροςτη σύμβασηδενμπορείνασυνενωθεί ως ενα γόμενος σε αγωγή προς εκτέλεσητης. Είναι όμως θεμελιωμένο πως όταν τρίτος,ξένος προς τησύμβαση,αποκτά τηπεριουσία πουήταν αντικείμενοτηςσύμβασηςείτεδιαδωρεάςείτεγενικότεραενγνώσειτης σύμβασηςπουπεριέχει ανάληψηυποχρέωσης μεταβίβασηςτηςπεριου- 10 σίαςαπότονένασυμβαλλόμενο στονάλλο, μπορείναδιαταχθείνατη μεταβιβάσειστοδικαιούχοδυνάμειτηςσύμβασης. Δενυπόκειταισετέ τοια διαταγήαν αγόρασε την περιουσία χωρίς γνώση της σύμβασης. (Βλ. Taylorv.StibbertER.Vol. 30,p.713[1794]2Ves. Jun.438,PoWer v.SandersE.R.61p.1057[1846] 6Hare.1,FryonSpecificPerformance 15 6ηέκδοση,σελ. 90,Halsbury'sLawsof England4ηέκδοση,Τόμος44, σελ. 352, παράγραφος515,Snell'sPrinciples of Equity 27η έκδοση σελ. 577). ΣτηνΙνδίατοζήτημαρυθμίστηκε μεειδικήνομοθετικήπρό νοια(βλ.άρθρο 19(β)τουSpecificReliefAct του 1963καιτοΣύγγραμ ματωνPollockandMulla 10ηέκδοσησελ 1008πουπαραπέμπει,με- 20 ταξύάλλων,στηνυπόθεσηPotterv. Sanders(ανωτέρω). Η προϋπόθεση του άρθρου76 ως προς την ανάγκη υπογραφής τηςσύμβασης απότοσυμβαλλόμενο πουφέρειτοβάροςτης,πρέπει ναδιαβάζεταιυπότοπρίσματωναρχώντηςεπιείκειαςπουδιέπουν τοθέμα. Δεν εννοεί τοάρθροπωςγιαναδιαταχθείκάποιοςναέκτε- 25 λέσει σύμβαση θαπρέπει νατην έχειυπογράψει ο ίδιος. Αναφέρε ται σε σύμβαση επιδεκτική ειδικής εκτέλεσης (capable of being specifically enforced) χωρίς να αποσκοπεί στη διαφοροποίηση των γενικών αρχώνωςπροςταπρόσωπαπουυπόκεινταισεδιαταγήγια ειδική εκτέλεση. Ηεπίδικη σύμβαση είναι επιδεκτική ειδικής εκτέ- 30 λεσηςγιατί συντρέχουν όλεςοι προϋποθέσεις τουάρθρου76,μετα ξύ των οποίων και ηπροϋπόθεση της υπογραφήςτης απότο συμ βαλλόμενο πουέφερετοβάροςτης,δηλαδήαπότοΝεόφυτοΓ.Έρη μο. Οι εφεσείοντες δεναγόρασαντοοικόπεδο. Ήταν δωρεοδόχοι. Ακόμα, όπως βρήκε το πρωτόδικο Δικαστήριο καιυπάρχει ισχυρή 35 μαρτυρία γι'αυτό, γνώριζαν την ύπαρξη της σύμβασης και τους όρους πουπεριείχε. Κάτωαπότις συνθήκες τηςπαρούσας υπόθε σης,ηαλλαγήτουιδιοκτησιακούκαθεστώτοςδενκατέστρεψε τηδυ νατότηταειδικής εκτέλεσης της σύμβασης. Πρωτοδίκως είχετεθείζήτημαωςπροςτηνομιμοποίηση τηςκό- 40 ρης της Αθηνάς, δηλαδήτης εφεσίβλητης 1,να διεκδικεί η ίδιαθε ραπεία. Δενέχειεγερθεί τέτοιο θέμαμετουςλόγους έφεσης,τοσχε τικό μέρος της απόφασης δεν αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης 890 1 Α.Α.Δ. Απαισιώτηκ.ά.ν.Ραγιάκ.ά. ΚωνστανιινίσηςΔ ενώπιον μαςκαιδενθαασχοληθούμε μεαυτό. 5 10 15 20 25 30 35 40 Οι εφεσείοντες υποστήριξαν πως, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο,είναιαργάπιαγιατις εφεσίβλητες ναδιεκδικούνειδικήεκτέ λεσητηςσύμβασης. Παρήλθανδεκαετίεςαπότηνυπογραφήτηςκαι η παράλειψη τους ναασκήσουν αγωγή ενωρίτερα αποκαλύπτει εγκατάλειψητουδικαιώματοςπουενδεχομένως είχεαποκτηθεί. Πα ρέπεμψαν συναφώς στην υπόθεση GeorghiosHadjiGiannis v. f Attorney General (ανωτέρω) και στους Halsbury s Laws of England3ηέκδοση,Τόμος 36σελ. 324 παράγραφος470. Η εξουσίαγιαέκδοσηδιαταγήςγιαειδικήεκτέλεσηείναιδιακρι τική. Τοίδιοτοάρθρο76θέτει ωςόρογιατηνέκδοσητηςτην ικα νοποίησητουΔικαστηρίουότι,λαμβανομένωνυπόψηόλωντωνπε ριστάσεων, δενθαήταν παράλογηή κατάάλλο τρόποανεπιεικήςή πρακτικάανεφάρμοστη. Οπαράγοντας τουχρόνου που παρέρχεται είναι σχετικός. Πράγματιμπορεί ναυποδηλώνει εγκατάλειψη. Ακόμαμπορεί,εξαιτίαςτηςπαρόδουτοχρόνου,ναείναιανεπιεικής πλέον ηέκδοση διαταγής για ειδική εκτέλεση. Τοθέμαηγέρθηγια πρώτηφοράμετηναγόρευσητουδικηγόρουτωνεφεσειόντων ενώ πιον μας. Δενπροβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός στην υπεράσπιση τουςκαιεπομένως,δεναπασχόλησε τοπρωτόδικοΔικαστήριο.Θα τοναπορρίπταμεόμωςκαιστην ουσίατου. Τοζήτηματουχρόνου πουπαρέρχεταιεξετάζεταιστο πλαίσιο τουσυνόλουτωνπεριστα τικών. OLεφεσίβλητες απότηναρχήμέχρι τοτέλοςασκούσανστην πράξητοδικαίωματουςδυνάμειτηςσυμφωνίας. Κατείχαντο μέροςτουοικοπέδουπουτουςαναλογούσε καιέκτισανσ' αυτό. Το ίδιο και ηάλληπλευρά. Πέρααπό αυτό,όπως σημειώσαμε, επι διώχθηκε και ηνομική κατοχύρωση της κατοχήςτου ακινήτου ως διαιρεμένου σεδυο μέρη. Δεν θαμπορούσε, μεαυτά ταδεδομένα, να τίθεται ζήτημαείτεεγκατάλειψης δικαιώματοςείτεάρνησηςέκδόσηςτουδιατάγματοςγιαειδικήεκτέλεσηεπειδήαυτόθαήτανανε πιεικές λόγωτηςπαρόδου μεγάλουχρονικούδιαστήματος. Η απόφασητου πρωτόδικου Δικαστηρίου, γιατους πιοπάνω λόγους και όχιγιαεκείνους που δόθηκαν,πρέπει ναεπικυρωθεί. Όχι όμως στοσύνολοτης. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δενπεριορίστηκεσεδιαταγήπροςτουςεφεσείοντες ναπροβούνσταδιαβήματα πουαναφέρθηκαν. Διέταξεκαιτητροποποίησητουτίτλου. Αυτό, κάτω από ταγεγονότα της υπόθεσης, ισοδυναμούσε μεδιαταγή απευθυνόμενηπλέονστοΔιευθυντήτουΚτηματολογίουγιαδιαίρε σητουοικοπέδουκαιεγγραφή τηςκάθεπλευράςως αποκλειστικής ιδιοκτήτριας,όχι κατάιδανικάμερίδια,τουμέρουςπουτηςαναλο γούσεδυνάμειτηςσύμβασης. 891 Κωνσταντινίδης,Α. Απαισιώτηκ.ά. ν.Ραγιά κ.ά.
(1993)Κρίνουμε πως τοΕπαρχιακόΔικαστήριο δενείχεδικαιοδοσία γιατηνέκδοση τέτοιαςδιαταγής. Τοζήτηματηςδιαίρεσης συνιδιο κτήτηςακίνητης ιδιοκτησίας διέπεταιαπότοΝόμο. Δεν είναιθέμα πουαφοράμόνο στουςιδιοκτήτες της. Ειδικάως προςταοικόπε δα το άρθρο27
(1)(α)του Κεφ.224όπως τροποποιήθηκε μετο Νό- 5 μο 16/80, θέτει περιορισμούς με παραπομπή προς τις διατάξεις οποιουδήποτε ενισχύειΝόμουή Κανονισμού. Η εξουσία γιατηδι αίρεση ακινήτουανήκειστο Διευθυντή του Κτηματολογίου οοποί ος καικρίνει ανσυντρέχουν OL απαραίτητεςπροϋποθέσεις. Ενδει κτικές ωςπρος την άσκηση αυτής της εξουσίας είναι οιυποθέσεις 10 Cleridesv, Vassiliadesandanother
(1978)1 C.LR. 180, Savvas & Others v.Athanassiou & Others
(1986)1C.LR.601,Savvav. Peirou
(1987)lCLR.
- Δεν γνωρίζουμε άνυπάρχουνοποιαδήποτε εμπόδιαεκ του Νό μου ήεκ των Κανονισμών. Αυτόθαπρέπει νατο εξετάσειοΔιευ- 15 θυντήςτουοποίουηαπόφασηθαυπόκειταισεέφεσηκατάτοάρθρο 80του Κεφ.
- Ηέκδοσηδιαταγήςγιαδιαίρεσηκαιεγγραφήόπως αυτήπουεξεδόθη,απολήγεισεπαράκαμψητουΝόμουπουδιέπειτο θέμακαιπρέπει ναπαραμεριστεί. Η επιδίωξη διαίρεσης του ακινήτου δεν προϋποθέτει συναίνεση 20 όλων των συνιδιοκτητών. Μπορεί ναυποβληθεί μονομερώς. Εφό σον όμως συναινούν οι συνιδιοκτήτες και, ακόμα, εφόσον έχουν συμφωνήσει ωςπρος τοποιος θαπάρει ποιο μέροςτου ακινήτου, νοουμένου ότι κατάταάλλαη διαίρεση είναιδυνατήκατάτο Νόμο, δεντίθεταιζήτημαδιακριτικήςεξουσίας τουΔιευθυντή(ος προςτον 25 τρόποτηςδιαίρεσης [Βλ. Clerides v. Vassiliades, (ανωτέρω)]. Σχε τικήείναικαιηυπόθεση Savvasv.Athanassiou(ανωτέρω)ωςπρος τοάρθρο34 του Κεφ.224 πουρυθμίζει τηνδιαίρεση συνιδιόκτητου ακινήτουαπότοΔιευθυντήότανέχειδιαιρεθείαπότους συγκυρίους. Το πρακτικό αποτέλεσμα τουμέρους τηςδιαταγής γιαειδική 30 εκτέλεση πουεπικυρώνεται συνίσταται στο ότιη διαδικασίαγιχχ δι αίρεση του ακινήτουθαείναι συναινετική- καιως προςτοεπιθυμη τότηςδιαίρεσηςκαιως προςτοντρόπομετονοποίοθαγίνει.Από εκείκαι πέρα,θααπομένει να ικανοποιηθεί οΔιευθυντής πως δεν συντρέχεινομικό εμπόδιοστηνπραγματοποίησητης. 35 Η έφεσηαποτυγχάνει και ηπρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται στο βαθμόπου υποδείξαμε. Ταέξοδα επιδικάζονται εναντίον των εφεσειόντων. Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα 892