(1993)23Φεβρουαρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ.Δ/στές] ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Εφεσείων, ν. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΛΤΔ., Εφεσίβλητων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7874) Δίκαιο Επιείκιας— Εξ υποσχέσεωςκώλυμα— Κατά πόσο, και υπόποι ες περιστάσεις,δύναται να προκύψει από παραστάσεις στιςοποίες προβαίνειδιάδικος, μέσωτον δικηγόρου τον,προς τον αντίδικο του στο πλαίσιοδίκης. Η εφεσίβλητη είχε αναλάβει την οικοδόμηση αριθμού κατοικιών 5 στον οικισμό Μούταλλου στην Πάφο,δυνάμει συμφωνίας μετηνεφεσείουσα, που περιείχε όρο ότι οποιεσδήποτε διαφορές που θαανα φύοντανκατάτην εκτέλεση της συμφωνίας θαπαραπέμποντανσεδι αιτησία. Στις 6.9.83, οι διάδικοι υπόγραψαν έγγραφο τελικού λογα ριασμού, στο οποίο διακανονίζονταν οι μεταξύ τους διαφορές. Πα- 10 ρά ταύτα,με επιστολή της ημερομηνίας 12.10.84, η εφεσίβλητη ισχυ ρίσθηκε ότι υπήρχανεκκρεμείς διαφορές μεταξύ τους καιζήτησεπα ραπομπήτους σε διαιτησία. Μετάτηνάρνησητης εφεσείουσας, υπό βαλε σχετική αίτηση στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας δυνάμει του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.
- 15 Κατά την ενώπιον τουΔικαστηρίου διαδικασία,ηδικηγόρος της εφεσείουσας, είχεδηλώσει ότι είχεεπέλθει προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων γιαπαραπομπήτων θεμάτων σε διαιτησία. Σε κανένα στάδιο, όμως, της διαδικασίας δεν προέκυψε ότι η εφεσείουσα είχε εκφράσει οποιαδήποτε πρόθεση παραίτησης από τα δικαιώ- 20 ματατης πουπροέκυπταν απότον διακανονισμό της6.9.
- Στοτέ λος ηπροκαταρκτικήεκείνησυμφωνία δεν πραγματοποιήθηκε, διότι ηεφεσείουσα δεν ήτανδιατεθειμένη ναπαραιτηθεί των δικαιωμάτων της δυνάμει τουπιοπάνωδιακανονισμού. 'Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο δέχθηκεότι τοέγγραφοτης6.9.83 απο- 25 94 1 Α.Α.Δ. 5 10 Γεν.Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτ6 τελούσετελικόδιακανονισμότωνδιαφορώντωνδιαδίκων,στιςοποί εςπεριλαμβάνοντανταθέματαπουεφεσίβλητοι ήθελαν να παραπέμ ψουν σεδιαιτησία, αλλάβρήκεότιη συμπεριφορά τηςδικηγόρουτης εφεσείουσας κατάτηνδιαδικασίαενώπιοντουΔικαστηρίου είχεστοιχειοθετήσει εξ υποσχέσεως κώλυμα προς όφελος της εφεσίβλητης, πράγμαπουεμπόδιζε τηνεφεσείουσα απότουνααρνείταιτηνπαρα πομπή τωνθεμάτων σεδιαιτησία επικαλούμενη τωνδιακανονισμό της 6.9.83,καιδιέταξετηνπαραπομπήτωνθεμάτων σεδιαιτησία, δι ευκρινίζοντας όμωςότι κατάτηνδιαιτησίαη εφεσείουσα θα μπορούσεναεπικαλεσθεί τονδιακανονισμό της6.9.
- Κατ' έφεση, αίτηση τωνεφεσίβλητων γιαπαράτασητηςπροθε σμίας γιαυποβολήαντέφεσης, μετηνοποίαθαπροσβαλλόταν το μέ ρος της απόφασης που επέτρεπε την αναφορά,κατά την διαιτησία, στον διακανονισμό της6.9.83, απορρίφθηκε. 15 20 25 30 Αποφασίσθηκε ότι: (α) Παραστάσεις στις οποίεςοδιάδικοςπροβαίνει μέσωτουδι κηγόρου του προς τον αντίδικο του στο πλαίσιο της δίκης, μπορούν να οδηγήσουν στην θεμελίωσηεξυποσχέσεως κω λύματος εφόσον i)είναι σαφείς,ϋ)οαντίδικος βασίζεταισε αυτές και αναπροσαρμόζειτηθέσητουσεβαθμόκαι έκταση που Hi) θαήτανάδικονα επιτραπεί στον πρώτο διάδικονα αποστεί απότις παραστάσειςτου. (β) Στηνπαρούσαυπόθεσηη προκαταρκτικήσυμφωνίατηςεφε σείουσας γιατηνπαραπομπήτηςαπαίτησηςτης εφεσίβλητης σεδιαιτησίαδεν είχεοδηγήσει σεοποιαδήποτεμεταβολήτης θέσης της εφεσίβλητης, ούτε είχε υποδηλώσει άμεσα ή έστω έμμεσα εγκατάλειψη τηςθέσης της εφεσείουσας ότι τοέγγρα φοτης6.9.83 αποτελούσε τελικό διακανονισμόόλων των με ταξύτουςδιαφορών,καικατάσυνέπεια καμμιάαπότιςπρουποθέσεις γιατηνγένεσηεξ υποσχέσεως κωλύματος είχεθε μελιωθείαπότοχειρισμό τηςυπόθεσης απότηνδικηγόροτης εφεσείουσας στοπροκαταρκτικόστάδιοτηςδίκης. Ηέφεσηεπιτράπηκε μεέξοδα Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 35 Central London PropertyTrust Ltd. v.High TreesHouseLtd[1947] K.B.130 Hadjiyiannis v.Attorney-General
(1970)1C.L.R. 32. 95 Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ
(1993)Markidou v.Kiliaris
(1983)1 C.L.R. 392Langdale v.Danby[1982]3All E.R. 129 H.Clark Ltdv.Wilkinson [1965] 1 All E.R. 934Waugh v.HB CliffordandSons[1982] 1 All E.R. 10955 Sofocli v.Leonidou
(1988)1 C.L.R.
- Έφεση. Έφεσηαπότον καθ'ούηαίτησηκατάτης διαταγήςτου Επαρ χιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας(Δημητρίου,Προσ.Π.Ε.Δ., Ναθα ναήλ, Ε.Δ.) πουδόθηκε στις24.3.1989(Αρ. Αίτησης 32/86)μετην οποία παραπέμφθηκαν σε διαιτησία οι διαφορές που ανεφύησαν ιο μεταξύτατνδιαδίκατνσχετικάμετοσυμβόλαιοπουυπέγραψαντην 24.3.
- Μ. Τριανταφυλλίδης,Γενικός Εισαγγελέας τηςΔημοκρατίαςμε Τ.Πολνχρονίδου (δ/δα),δικηγόροτηςΔημοκρατίαςΑ',γιατον εφεσείοντα. Τ. Παπαδόπουλος,γιατους εφεσίβλητους. Cur.adv. wit. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσειοΔι καστής Γ. Μ. Πίκής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Οι εφεσίβλητοι,εταιρείακατασκευών,είχαν συμ- 20 φωνήσει με τους εφεσείοντες, την κυβέρνηση της ΚυπριακήςΔη μοκρατίας, να οικοδομήσουν αριθμό κατοικιοόν στον οικισμό Μούτταλου στην Πάφο σύμφωνα με όρους και έναντι αμοιβήςη οποία καθορίστηκε στη μεταξύτους σύμβαση. Ησυμφωνίαπρό βλεπε την παραπομπήδιαφορών που θα αναφύοντανκατά την 25 εκτέλεσητης συμφωνίας σεδιαιτησία. Μεαίτησητουςστο Επαρ χιακόΔικαστήριο,βάσει τουΠερίΔιαιτησίαςΝόμου- ΚΕΦ.4, οι εφεσίβλητοιαξίωσαντην παραπομπήαμφισβητούμενης απότους εφεσείοντεςαπαίτησηςτουςσεδιαιτησία. Η απαίτησηκαθορίστη κεσεεπιστολήπροςτουςεφεσείοντεςμεημερομηνία 12/10/
- Οι 30 εφεσείοντες ενέστησαν στηναίτηση,υποστηρίζοντας ότι (α) Δεν υφίστατο διαφορά α>ς προς τις εκατέρωθεν υποχρεώ96 15 1 Α.Α.Δ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ Πικής, Δ. σεις, επικαλούμενοι τηνκατάστασητελικού Λογαριασμού την οποίανυπέγραψαν OLσυμβαλλόμενοι σης 6/9/83, γε γονός που 5 10 15 20 25 30 35 (β) εμπόδιζετους εργολάβους ναισχυριστούν τοαντίθετοκαι ναπροβάλουντην ύπαρξηδιαφοράςυποκείμενης σεδιαι τησία. ΤοΠλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας έκρινε ότιτοέγ γραφο τελικού Λογαριασμού επιμαρτυρούσε τον τελικόδιακανο νισμό τωνεκατέρωθενυποχρεώσεων βάσειτηςσυμφωνίαςκαιπαράλληλα συνιστούσε αναγνώριση εκ μέρους των εφεσειόντων ότι δεν υφίστατο οποιαδήποτεδιαφοράμεταξύ των συμβαλλομένων ώστενακωλύονται οιεφεσίβλητοι ναισχυριστούν τοαντίθετο. Το Δικαστήριο επεσήμανε ότι αντιπαραβολή του περιεχομένου του τελικού Λογαριασμού και της απαίτησης των εφεσειόντων,αποκαλύπτει ότι: "From theabovetwo documents it becomes apparent that the applicants claims,astheyappear intheaboveletter,weretaken into account when the parties signed Exhibit
- They should, therefore; be estoppedfromallegingthat the statements of fact contained in Exhibit 2 are untrue or different (see, Halsbury's Lawsof England,4thed,Vol. 16, para. 1501 et seq.)." Μετάφρασηστα Ελληνικά : Από ταπροαναφερθένταδυο έγ γραφα,καθίσταταιπρόδηλοότι οι απαιτήσειςτωναιτητών,όπως φαίνεται στην πιοπάνωεπιστολή,λήφθηκανυπόψηότανταμέρη υπέγραφαντοΤεκμήριο
- Επομένως,πρέπειναπαρεμποδιστούν απότου ναπροβάλουν οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι δηλώσεις γε γονότων που περιέχονται στο Τεκμήριο 2 είναι αναληθείς ή δια φορετικές." Παρά τη διαπίστωση κωλύματος στην προβολή τωνδιεκδική σεων των εφεσίβλητων, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι δηλώσεις και χειρισμοί των εφεσειόντων κατά τη δίκη,όπωςαποκαλύπτονται από τις δηλώσεις της δικηγόρου της Δημοκρατίας που τους εκ προσώπησε, δημιούργησαν νέο κώλυμα το οποίο αυτή τη φορά επενεργούσε εις βάροςτους ώστε νακωλύονται να επικαλεσθούν τον τελικό Λογαριασμό ως απόδειξητελικού διακανονισμού των αμοιβαίωνυποχρεώσεων. ΣτηνκατάληξηαυτήτοΕπαρχιακό Δι καστήριο άχθηκε καθοδηγούμενο από την αρχή της επιείκειας, γνωστής ως "promissory estoppel" "εξ υποσχέσεως κώλυμα", η οποίαστησύγχρονη της μορφήστοιχειοθετήθηκε απότηναπόφα ση του Δικαστή Denning (όπως ήταν τότε) στη Central London 97 Πικής, Δ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ.Τεχνικών Έργων Λτδ
(1993)Property Trust, Ld. v.HighTreesHouse, Ld. [1947]KB. 130. Η αρχή αυτή έτυχε αναγνώρισης και στην Κύπρο και απηχείται σε σειρά κυπριακώναποφάσεων,δυοαπότις οποίες μνημονεύονται στην απόφασητου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου -GeorghiosHadji Yiannis v.Attorney-Generalof the Republic
(1970)1C.L.R.32 5 και Markidou v. KiliarisandAnother
(1983)1 C.L.R.392. Παρά το εύρημα του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου ότι παρεμβάλλεται κώ λυμα στην επίκληση απότους εφεσείοντες του τελικού Λογαρια σμού ως τεκμηρίωση του διακανονισμού όλων των μεταξύ τους διαφορών, στην απόφασητου Δικαστηρίου αναφέρεται ότι κατά 10 τη διαιτησία ο διαιτητής θα είναι ελεύθερος να λάβει υπόψητου" καιτο περιεχόμενο τουτελικού Λογαριασμού. ΣύμφωναμετηναπόφασητουπρωτόδικουΔικαστηρίου,τοκώ λυμα προέκυψε απότησυμφωνία των εφεσειόντων για τηνπαρα πομπήτηςαπαίτησηςτωνεφεσίβλητων σεδιαιτησίακατάτις πρώ- 15 τες εμφανίσεις των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου πριν την έναρξητηςδίκης. Ηυπόθεσηαναβλήθηκεεπανειλημμέναπριντην ακρόαση της. Προκύπτει απότα πρακτικάτου Δικαστηρίου στο προκαταρκτικό εκείνο στάδιο,ότι επήλθε προκαταρκτική συμφω νία μεταξύτων μερών γιατηνπαραπομπήτηςαπαίτησηςτων εφε- 20 σιβλήτων σεδιαιτησίαηοποία,όμως,ατόνησε. Διαφαίνεταιαπότις δηλώσεις τωνμερών στοΔικαστήριο,ότιολόγοςγιατονοποίοδεν τελειώθηκε ησυμφωνία για παραπομπήτουθέματος σεδιαιτησία, έγκειτο στην απροθυμίατων εφεσειόντων ναεγκαταλείψουν τη θέ σηότι ο τελικός Λογαριασμός καλύπτει όλο το φάσματων εκατέ- 25 ρωθενυποχρεώσεων βάσειτης μεταξύτουςσυμφωνίας. Ο Γενικός Εισαγγελέαςυπέβαλεεκμέρουςτωνεφεσειόντων ότι δεν είχαν στοιχειοθετηθεί οι προϋποθέσεις για την επιτυχή επί κληση(εκ μέρους των εφεσίβλητων) τηςαρχήςτουεξ υποσχέσεως κωλύματος. Σεκανέναστάδιοτηςδιαδικασίας,όπωςυποστήριξε, 30 οι εφεσείοντες δεν αποποιήθηκανταδικαιώματατους βάσει του τελικού Λογαριασμού. Οιεφεσίβλητοι, εξάλλου,υποστήριξανότι υπό τοφωςτωνευρημάτωντουπρωτόδικουΔικαστηρίουκαιτων αρχών που διέπουν την απόδειξη εξ υποσχέσεως κωλύματος, η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι ορθή. Κατά την 35 αγόρευσητουοκ.Παπαευσταθίουεπέσυρε τηνπροσοχήμαςστο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφασητου πρωτόδικου Δικα στηρίου προς υποστήριξη της εισήγησης του ότι ως αποτέλεσμα της συμφωνίας των διαδίκωνγια την παραπομπή τηςαπαίτησης των εφεσίβλητων σε διαιτησία,επήλθε τροποποίηση της συμφω- 40 νιαςγιατελικό διακανονισμόπουυποδηλώνει η έγκρισητουτελι κού Λογαριασμού. 98 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ.Τεχνικών ΈφγωνΛτδ Πικής,Α. "Thequestion, however, shouldbeexaminedfurther becauseata later stage, when the present application was mentioned on 12/10/87, both counsel appliedfor an adjournment toexplorethe possibilityof appointing acommon arbitrator. We see atthisearly stageof theproceedingsa variation of the agreement reached on 6/9/83." ΜετάφοασησταΕλληνικά: 'To ερώτημα,εντούτοις,πρέπεινα εξεταστεί περαιτέρω διότι σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν ηπα ρούσα αίτηση είχε μνημονευθεί στις 12/10/87, αμφότεροι οι συνήγοροι υπέβαλαναίτησηγιατηναναβολήτηςυπόθεσης γιαναδιε ρευνήσουν τηνπιθανότηταδιορισμού κοινού διαιτητή. Βλέπουμε σ' αυτότοπροκαταρκτικό στάδιοτηςδιαδικασίαςμιατροποποί ησητηςσυμφωνίας της6/9/83." Εξέταση του μέρους της απόφασηςπου έπεται του πιο πάνω αποσπάσματος αποκαλύπτει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δε σκοπούσεναπροβείσεεύρημαότιεπήλθεοποιαδήποτετροποποί ησητηςσυμφωνίαςτης6/9/83,γεγονόςάλλωστε πουαντικρούεται από την απουσία οποιασδήποτε αναφοράςστο περιεχόμενο της τροποποίησης καιτης ευχέρειας πουαναγνωρίστηκε, όπως έχουμεαναφέρει, στοδιαιτητήναλάβειυπόψητουτοπεριεχόμενο του τελικού Λογαριασμού. Αλλωστε,σε κανένα στάδιο της διαδικα σίας δεν έγινεοποιαδήποτεδήλωση εκ μέρους της δικηγόρου της Δημοκρατίαςπουναυποδηλώνει συμφωνίαγιατην τροποποίηση του περιεχομένου του τελικού Λογαριασμού. Τουναντίον φαίνεταιότι ηπροκαταρκτικήσυμφωνίαηοποίαεπήλθεγιατηνπαρα πομπή της απαίτησης των εφεσίβλητων σε διαιτησία, έγινε ανε ξάρτητααπότηνεπιμονήτωνεφεσειόντων στηνορθότητατουπε ριεχομένου του τελικού Λογαριασμού. Όταν επισημάναμε ότι δε διαπιστώνεται εύρημα για την τροποποίηση της συμφωνίας της 6/9/83, οδικηγόροςτων εφεσίβλητων υπέβαλεαίτησηγιατηνανα βολήτηςυπόθεσηςώστενατουπαρασχεθείηευκαιρίαναυποβά λει αντέφεση (Δ.35 Θ.10) μετην οποίαναπροσβάλλεται τοεύρη μα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι οι εφεσίβλητοι κωλύονται από την υπογραφήτου τελικού Λογαριασμού να προβάλουν την απαίτησητους. Τοαίτημααπορρίφθηκεεφόσον αποδοχήτουθα συνιστούσε ουσιαστικά παράταση του χρόνου για την υποβολή έφεσης (υπόμορφήαντέφεσης)γιατέσσερα σχεδόν χρόνια. Παρά τη μεγαλύτερη ελαστικότητα πουεπιδεικνύεται γιατηνπαράταση του χρόνου για την υποβολή ειδοποίησης βάσει της Δ.35 Θ.10 (υποκατάστατο αντέφεσης), σε σύγκριση με την παράταση του χρόνου γιατηνυποβολήέφεσης, έγκριση του αιτήματοςτωνεφε σίβλητων σ' αυτήτην περίπτωση θασυνιστούσε ολοσχερήπαρα γνώριση της αρχήςτης τελεσιδικίας πουαποτελεί μιααπότιςκε99 Πικής, Α. Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ
(1993)φαλαιώδειςπτυχές τουνομικού μαςσυστήματος. Ητύχητηςέφεσης εξαρτάταιαπότηνορθότητατουευρήματος ότι οι δηλώσεις του δικηγόρου των εφεσειόντων και,γενικότερα, ο χειρισμός της υπόθεσης ενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου, τουςεμποδίζει λόγω δικαιϊκούκωλύματος,ναισχυριστούν ότι εί- 5 χαν διακανονιστεί με τον τελικό Λογαριασμό όλες οι εκκρεμότη τες μεταξύτωνδιαδίκων. Στη Langdale v.Danby[1982]3 All E.R. 129 (HL), αποφασί στηκεότιπαραστάσειςστιςοποίεςοδιάδικοςπροβαίνει,μέσωτου δικηγόρουτου,προςτοναντίδικοτουστοπλαίσιοτηςδίκης,μπο- 10 ρεί να οδηγήσουν στη θεμελίωση εξ υποσχέσεως κωλύματος εφό σον(α) είναι σαφείς, (β) οαντίδικοςβασίζεται σ' αυτέςκαιαναπροσαρμόζειτη θέ σητουσεβαθμόκαιέκτασηπου 15 (γ) θαήτανάδικονα επιτραπεί στον πρώτο διάδικονα αποστείαπότιςπαραστάσεις του. Ηαδικίαπροκύπτειαπότη ζημίαπουθαεπροκαλείτοστοδεύ τεροδιάδικοεάνεκαλείτοναεπιστρέψει στηνκατάστασηπραγμά των πουυφίστατοπριν νατροποποιήσει τηθέσητου. 20 Εξάλλου,στηΗ.ClarkLtd. v. Wilkinson[1965]1 All E.R.934, αποφασίστηκεότι εφόσον οιπαραστάσειςστις οποίες είχεπροβεί διάδικος μέσω τουδικηγόρου του δεν είχαν επιπτώσεις καιάφη σαναμετάβλητητηθέση τουαντιδίκου,αυτέςμπορεί να αποσυρ θούν σε μεταγενέστερο στάδιοχωρίς συνέπειες (χρήσιμη αναφο- 25 ρά μπορεί επίσης ναγίνει στη Waugh ν.Η Β Clifford and Sons [1982] 1All E.R. 1095, αναφορικά με τις εξουσίες του δικηγόρου για τοχειρισμό τηςυπόθεσηςτουπελάτη του). Στην παρούσαυπόθεση ηπροκαταρκτικήσυμφωνία των εφε σειόντων για την παραπομπήτηςαπαίτησηςτων εφεσίβλητων σε 30 διαιτησία,δενοδήγησε σεοποιαδήποτεμεταβολή,ζημιογόνο ή μη, της θέσης των αντιδίκων τους. Ακόμα σημαντικότερο, η προκα ταρκτικήσυμφωνία των εφεσειόντων γιαπαραπομπήτης ισχυρι ζόμενης απότους εφεσίβλητους διαφοράςσε διαιτησία,δενυπο δηλώνει άμεσαήέστω έμμεσα,εγκατάλειψητηςθέσης τους ότι εί- 35 χανδιακανονιστεί όλεςOLδιαφορέςμεταξύτους μετηνυπογραφή του-τελικού Λογαριασμού, όπωςφαίνεταιαπότην ίδιατην από100 1 Α.Α.Δ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ Πικής, Δ. φάση. ΕπομένωςηπαρούσαδιακρίνεταιαπότηνυπόθεσηSofocli v.Leonidou
(1988)1 C.L.R. 583. 5 10 Καμιάαπότις προϋποθέσεις γιατη γένεσηεξυποσχέσεως κω λύματος δεθεμελιώθηκε απότοχειρισμό τηςυπόθεσης απότη δικηγόροτηςΔημοκρατίαςή δηλώσεις πουέκαμεστοπροκαταρκτι κό στάδιο τηςδίκης. Το μόνο πουοι εφεσίβλητοι εδικαιούντονα ζητήσουν από το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν η επιδίκαση υπέρ τουςτων εξόδων πουπροκλήθηκαναπό τιςαναβολέςγιατηνεπί τευξησυμφωνίας σεσχέση μετηνπαραπομπήτηςαπαίτησηςτους σεδιαιτησία. Ηέφεση επιτρέπεταιμεέξοδα. Ηπρωτόδικηαπόφαση παραμερίζεται. Η αίτηση για παραπομπή της απαίτησης των εφεσίβλητων σε διαιτησίααπορρίπτεταιχωρίς έξοδα. 15 Η έφεσηεπιτρέπεται μεέξοδα. 101