clr/1993/1993_1_991.pdf

(1993)Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: TheCyprusPhassouriPlantationsCoLtdv. StephanosGeorghiou

(1982)1C.L.R. 766Kapsou v. Middle EastAirlinesAirliban

(1988)1 C.L.R. 152ΚυριάκουκαιΆλλοιv.ΤαμείουΠλεονάζοντοςΠροσωπικού

(1993)1 5 Α.ΑΛ.

1. Προδικαστική Ένσταση. Προδικαστική ένσταση από τον Δικηγόρο των εφεσίβλητων αναφορικά με τη δικαιοδοσία του Πρωτόδικου Δικαστηρίου να εκδώσειτην προσβαλλόμενηαπόφαση. 10 Μ.Μοντάνιος, γιατουςεφεσείοντες. Ν.Αναστασιάδης, γιατους εφεσίβλητους. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικα­ στηρίου θαδώσει οΔικαστής Ι. Πογιατζής. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ.: Τομοναδικόερώτημα στο οποίοκαλοΰμεθα 15 να απαντήσουμε στο παρόν στάδιο είναι κατά πόσο το Ανώτατο Δικαστήριο, μεμονομελήσύνθεση,πουεξεδίκασε τιςαγωγέςΝαυ­ τοδικείου μεαριθμό213/82 και216/82 τις οποίεςκαταχώρησανοι εφεσίβλητοι εναντίον του Εφεσείοντος πλοίου "ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΕΣΑ" και,ακολούθως,εξέδωσετηναπόφασηεναντίοντης 20 οποίαςστρέφεταιηπαρούσαέφεση, είχεδικαιοδοσίαναεπιληφθεί, πρωτόδικα, ως ναυτοδικείο,τις συγκεκριμμένες επίδικες απαιτή­ σεις των εφεσίβλητων, δυνάμει του άρθρου 19 του περί Δικαστη­ ρίωνΝόμουτου 1960,ωςείχετροποποιηθεί,ήκατάπόσοαποκλει­ στικήδικαιοδοσίανα επιληφθεί τηςως άνωαπαίτησηςτων εφεσι- 25 βλήτων είχετοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορών,δυνάμειτουάρ­ θρου 30 των περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμων του 1967 έως
2. Το επίδικο αυτό θέμαηγέρθηκε,για πρώτη φορά,απότον ευπαίδευτοδικηγόρο του εναγόμενου πλοίου στηδιάρκειατηςπρω- 30 τόδικης ακροαματικής διαδικασίας στο στάδιο της τελικής του αγόρευσης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε στην έκδοση απόφασης υπέρ των εφεσίβλητων, δεχόμενο όλες τις απαιτήσεις τους εναντίον του πλοίου,χωρίς προηγουμένως να εκφράσει την 992 1 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Πλοίο"Παναγία Μυοτιδιώτισσα"ν.ΣιδηοόπουλουΧΛ. Πογιατζής,Α. ετυμηγορία του πάνωστον επίδικο ισχυρισμό για έλλειψη δικαι­ οδοσίας. Ηπαράλειψηαυτή,καθώςκαιο ισχυρισμός τουδικηγό­ ρου του πλοίου ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδο­ σία να επιληφθεί των αγωγών των εφεσίβλητων, αποτελούν το αντικείμενο τουλόγου έφεσης αρ.
3. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εφεσίβλητων προέβησεδήλωση ενώπιον μαςμετηνοποίασυμφώνησε ότι τοεπίδικοθέμαδικαιο­ δοσίας είχεεγερθεί απότον αντίδικοσυνάδελφο του,στο στάδιο τηςτελικήςαγόρευσηςτουενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίου, καιότι θέματαδικαιοδοσίαςμπορούνναεγερθούν σεοποιοδήπο­ τε στάδιο τόσο της πρωτόδικης όσο και της κατ' έφεση διαδικα­ σίας. Στησυνέχεια,υποβλήθηκεκοινήεισήγησηεκ μέρους τωνδι­ κηγόρωντωνδιαδίκωνγιατονπεριορισμό τηςσυζήτησης τηςέφε­ σης, στο παρόν στάδιο, στο λόγο έφεσης αρ.
4. Το Δικαστήριο αποδέχτηκετην πιοπάνωεισήγησηκαιπροχώρησε ναακούσειτα αντίστοιχα επιχειρήματατων δικηγόρων των διαδίκων αναφορι­ κά με τηδικαιοδοσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Τελικά, κα­ τέληξε στο ομόφωνο συμπέρασμα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ενήργησε μέσα στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του ως ναυτοδικείου,ο δεπερί τουαντιθέτου ισχυρισμός του κ. Μοντάνιου,εκ μέ­ ρους τουπλοίου,είναι παντελώςαβάσιμος. Πριν αναφερθούμεστους λόγους γιατους οποίους έχουμε κα­ ταλήξει στο πιοπάνωσυμπέρασμα,επιβάλλεται νααναφερθούμε σε μερικά ακόμαγεγονότα πουαποτέλεσαν το βάθροτων επιχειρημάτωνπουέχουνπροβληθείαπότουςευπαίδευτουςδικηγόρους τωνδιαδίκων. ΔύοΈλληνες ναυτικοί,ο Εμμανούλ Σιδηρόπουλος,ενάγωντην αγωγή αρ.213/82 και ο Δημήτριος Τζανέτος, ενάγων στην αγωγή 216/82, προσλήφθηκαν ως Α' και Β' Μηχανικός, αντίστοιχα στο πλοίο'ΤΙΑΝΑΓΙΑΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ" (εφεξήςτο"πλοίο"),δυνάμει συμβάσεων ναυτικής εργασίας, ημερομηνίας 25/9/1982, οι οποίες αντικαταστάθηκαν με άλλες συμβάσεις ημερομηνίας 4/11/1982,με ευνοϊκότερους γι' αυτούςόρουςεργασίας. ΗαπαίτησητουΣιδηρόπουλου στην αγωγή ήταν για Δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών 2.106,00 δεδουλεμένους μισθούς από 4/11/1982 μέχρι 27/11/1982, πλέονΔολάριαΗν.Πολιτειών798,70επίδομααδείας7ημερών,πλέ­ ον Δολάρια Ην.Πολιτειών 1.33920επιδόματαυπερωριών, καθώς καιγιαποσόΔολαρίων Ην.Πολιτειών2.431,000, μισθόενός μηνός ωςαποζημιώσειςγιαπαράνομηαπόλυση. ΗαπαίτησητουΤζανέτου στη δικήτου αγωγήήτανγιαΔολάρια Ην.Πολιτειών 1.206,40 δε­ δουλεμένους μισθούς μέχρι27/11/1982,πλέονΔολάριαΗν.Πολιτει­ ών505,40επίδομααδείας7ημερών,πλέον Δολάρια Ην.Πολιτειών 993 Πογιατζης,Δ. Πλοίο 'Ήαναγία Μυρτιδιώτισσα"ν.Σιοηροστουλου κ.α.

(1993)1438,40 επιδόματα υπερωριών, καθώς και για ποσό Δολαρίων Ην. Πολιτειών 1.383,00μισθό ενός μηνός ως αποζημιώσεις για παράνο­ μη απόλυση. Οι πιο π ά ν ω απαιτήσεις των εφεσίβλητων όπως ορθά εισηγού­ νται οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων,εμπίπτουν στην παρά­ γραφο (ο)* του εδαφίου 1 του άρθρου 1του Αγγλικού Νομοθετήμα­ τος The Administration of Justice Act, 1956, το οποίο έχει εφαρμογή στην Κύπρο δυνάμει του άρθρου 29

(2)(α)** του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι ο κ. Μοντάνιος, εκ μέ­ ρους του πλοίου, δέχεται ότι η παράγραφος (α)*** του άρθρου 19 * 1 Admiraltyjurisdiction of the HighCourt

(1)TheAdmiraltyjurisdiction of the High Courtshallbeasfollows,thatis tosay, jurisdiction tohearanddetermine anyofthefollowing questions orclaims (

1. a)(
2. o)any claim by a master or member of thecrew of ashipfor wagesand any claim by orinrespect of amaster ormember of thecrewof aship for any money or property which, under any of theprovisions of the MerchantShippingActs,1894 to 1954,isrecoverableaswagesorin the court andinthemannerinwhich wages may berecovered, ** 29

(2)(a)ToΑνωτατον Δικαοτηριονεντηασκήσει τηςδικαιοδοσιας(α) δι'ης περιβέβληται δυνάμει της παραγράφου (α)του άρθρου 19 θα εφαρμόζη,τηρουμένων τωνδιατάξεωντωνπαραγράφων(γ)και(ε) του εδαφίου

(1), τουπότουΑνωτάτου Δικαστηρίου τηςΔικαιοσύ­ νηςενΑγγλία, εντηασκήσειτηςεπίναυτικώνυποθέσεωνδικαιοδο­ σίαςαυτούεφαρμοζόμενονκατάτηνπροτηςημέραςανεξαρτησίας δίκαιον,ωςθαετροποποιείτο τούτοδιανόμουτηςΔημοκρατίας *** 19.Το Ανωτατον Δικαστηριον, επιπροσθέτως προς ταςεξουσίας καιτην δικαιοδοσίανήτις ανατίθεταιειςαυτόυπότουΣυντάγματος, θαέχηαποκλειστικην πρωτόδικονδικαιοδοσίαν(α) ως ναυτοδικείον περφεβλημένον και ασκούν τας εξουσίας διά των οποίων περιεβάλλετο και τας οποίας ησκει το Ανωτατον Δικαστη­ ριοντης Δικαιοσύνης εν Αγγλία εν τηεπί ναυτικώνυποθέσεων δι­ καιοδοσία αυτούευθύς αμέσως προ της ημέραςανεξαρτησίας 994 1ΑΑΔ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Πλοίο 'Ήαναγία Μυοτιδιώτισσα"ν.Σιδηοάπουλου XXL ΠογιατζήςΔ. τουΝόμου 14/60 παραχώρησεστο Ανώτατο Δικαστήριο αποκλει­ στική πρωτόδικη δικαιοδοσίαναυτοδικείου,η οποίαπεριλαμβά­ νει καιτις απαιτήσειςστις αγωγές αρ.213/82και216/82εναντίον τουπλοίου. Προχωρά,εντούτοις,ναισχυριστείότιηδικαιοδοσία αυτήαφαιρέθηκε απότοΑνώτατο Δικαστήριο και παραχωρήθηκε στο Δικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνγνωστό αρχικάωςΔιαιτη­ τικό Δικαστήριο, την 1/2/1968 (Βλ. ΚΔΠ 75/68) όταν τέθηκε σε ισχύ οπερίΤερματισμού Απασχολήσεως Νόμοςτου 1967 (Νόμος αρ. 24/67). Η συγκεκριμένη εισήγηση του κ.Μοντάνιου επί του προκειμένου είναι ότι οι απαιτήσεις εναντίον του πλοίου σας αγωγές αρ.213/82και216/82συνιστούν "εργατικήδιαφορά"μέσα στην έννοια τουάρθρου2 του Νόμου24/67, ηεκδίκασητηςοποί­ ας εμπίπτει στην αποκλειστική δικαιοδοσίατουΔικαστηρίου Ερ­ γατικώνΔιαφορών,σύμφωνα μετηνπρόνοιατουάρθρου30του ενλόγωΝόμου,ηοποίαείχεως συνέπειατηνσιωπηράκατάργηση των άρθρων 19και29τουπερί Δικαστηρίων Νόμου,όσοναφορά ναυτικέςυποθέσεις πουσυνιστούν "εργατικήδιαφορά"μέσαστην έννοιατουάρθρου2τουΝόμου24/67. Οκ.Μοντάνιος,προςυπο­ στήριξη μερικών, τουλάχιστο, πτυχών της εισήγησης του,παρέπέμψε το Δικαστήριο στις υποθέσεις 1) The Cyprus Phassoun Plantations Co Ltd ν Stephanos Georghiou

(1982)1C.L.R. 766, και2) EMConstantouriKapsouνMiddleEastAirlinesAirliban

(1988)1 CL.R. 152. Στην πρώτηαπότις πιοπάνωυποθέσεις ταγεγονότα ήτανότι οεφεσίβλητος είχεαρχικάκαταχωρήσειαίτησηενώπιοντουΔικα­ στηρίου Εργατικών Διαφορών με αίτημα την πληρωμή σ' αυτό αποζημιώσεων γιαπαράνομηαπόλυση,τηνοποίαόμωςαπέσυρε. Ακολούθως, καταχώρησε αγωγή στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λε­ μεσού, μετηνοποίααξιούσε την ίδιαθεραπεία. Το μοναδικόεπίδικόθέμαενώπιον τουΔικαστηρίου ήτανκατάπόσο,εν όψειτου άρθρου 30 του Νόμου 24/67, ως είχε τροποποιηθεί με το Νόμο 6/73,ο εφεσίβλητος, μετην καταχώρησητης εν λόγωαίτησης του ενώπιον τουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών,είχεαπωλέσει ή όχι το δικαίωμα του να προσφύγει στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκεότι, κάτω από το εν λόγω άρθρο30,τοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνείχεαποκλειστική δικαιοδοσία νααποφασίζειπάνωσε όλεςτις εργατικέςδιαφορές που αναφύονταιαπότην εφαρμογήτων περί Τερματισμού Απα­ σχολήσεως Νόμων ή των Κανονισμών που έγιναν δυνάμει των Νόμων αυτώνκαιότι το δικαίωματου εργοδοτουμένου νακατα­ χωρήσει αγωγήστο ΕπαρχιακόΔικαστήριοαναφορικάμετοντερ­ ματισμό τηςαπασχόλησης του,περιορίζεται στην περίπτωσηπου η απαίτησητουείναι γιααποζημιώσειςπουυπερβαίνουντούψος τωναποζημιώσεωνπουτοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορώνέχει 995 Πογιατζής,Δ. Πλοίο'ΏανανίαΜυρτώιώτισσα"ν.Σιδηοόπουλουκ.ά.

(1993)δικαιοδοσία να του επιδικάσει δυνάμει των περί Τερματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμων. ΤοΑνώτατοΔικαστήριο αποφάσισεεπί­ σηςότι ηκαταχώρησηαπότονεργοδοτούμενο ΑίτησηςστοΔικα­ στήριο Εργατικών Διαφορών αποτελεί, από μόνη της κώλυμα που καθιστά αδύνατη την καταχώρηση αγωγής ενώπιον του 5 Επαρχιακού Δικαστηρίου, ακόμακαι στην περίπτωση που η Αί­ τηση ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών αποσύρε­ ται καιαπορρίπτεται. Στηδεύτερη απότις ΜΟ πάνωυποθέσεις πουεπικαλείται οκ. Μοντάνιος, υιοθετήθηκε ερμηνεία του άρθρου 30 των περί Τερ- 10 ματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμωνπαρόμοιαμε εκείνη πουδόθηκε στηνυπόθεσηPhassounPlantations (ανωτέρω)και,μεαυτήτηνέν­ νοια,δενπροσφέρει οποιαδήποτεπεραιτέρωυποστήριξη στοεπι­ χείρημα τουκ. Μοντάνιου. Τοάρθρο30τουπερίΤερματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμουτου 15 1967, όπως έχειαντικατασταθείμετο άρθρο3τουπερίΤερματι­ σμούΑπασχολήσεως (Τροποποιητικού)Νόμουτου 1973 (Νόμος αρ. 6/73),περιέχει την ακόλουθη πρόνοια αναφορικάμε τηναρ­ μοδιότητα τουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών: "30

(1)Το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών κέκτηται απο- 20 κλειστικήν αρμοδιότητανααποφασίζηεπι απασώντων εργα­ τικών διαφορών των αναφυομένων συνεπεία της εφαρμογής του παρόντος Νόμουήοιωνδήποτε Κανονισμών εκδοθέντων δυνάμει αυτού ή αμφοτέρων,περιλαμβανομένου και παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού προς τοιαύτας διαφο- 25 ράςθέματος.

(2)Ουδέντων εντωπαρόντιάρθρωερμηνεύεται ωςεπηρεάζον το δικαίωμαεργοδοτουμένου όπως,αναφορικώςπροςτερματισμόναπασχολήσεως,προσφυγήειςτοΕπαρχιακόνΔικαστή­ ριον της Επαρχίας εν η ο εργοδοτούμενος ηργοδοτειτο κατά 30 τον χρονον καθ' ον ανέκυψεν η διαφορά εις περίπτωσιν καθ'ην η αξίωσις αυτού είναι δι' αποζημιώσεις υπερβαίνου­ σαςταςδιάτουπαρόντοςΝόμουδυναμέναςνα διεκδικηθώσι: Νοείταιότι οεργοδοτούμενος δενδύναταιναπροσφυγήειςτο Επαρχιακόν Δικαστήριον εάν έχηυποβάλει αίτησιν εις το Δι- 35 καστήριοΕργατικώνΔιαφορώνδυνάμειτουπαρόντοςΝόμου και ότι, εάνούτος προσφυγήεις το ΕπαρχιακόνΔικαστήριον, δεν δικαιούταιναυποβάλει αίτησιν εις τοΔικαστήριον Εργα­ τικών Διαφορώνδυνάμει τουπαρόντοςΝόμου. 996 1 ΑΛΛ. 5 Πλοίο"ΠαναγίαΜυρτιδιώτισσα"ν.Σιδηοόπουλουκ,ά. Πογιατζής,Δ.

(3)Το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών κέκτηται εξουσίαν όπως,κατάτην απόλυτον κρίσιν τουΠροέδρουαυτού,επιληφθήεκνέουυποθέσεως τίνος,ή αναθεώρησηοιανδήποτεαπόφασιν επί οιασδήποτε πληρωμής γενομένης υπό του Ταμείου κατάπάνταχρόνον, εάντούτοθεωρηθήυπότουΠροέδρουως ορθόν καιδίκαιον." Στην αρχικήτου μορφή,στο κείμενο του Νόμου24/67,τοάρ­ θρο 30 είχεως εξής: 10 15 "30

(1)Πάσαιαι εκτης εφαρμογής τουπαρόντος Νόμουεγειρόμεναι διαφοραίήσυμπληρωματικά θέματα αποφασίζονται υπότουΔιαιτητικού Δικαστηρίου.

(2)Ουδέν των εν τωπαρόνταάρθρωερμηνεύεται ως θίγον το δικαίωμα οιουδήποτε προσώπου όπως άρξηται δικαστικής ενεργείας εις τα πολιτικά δικαστήρια αναφορικώς προς τερματισμόν απασχολήσεως: Νοείται ότι όταν οιονδήποτε πρόσωπον άρξηταιτοιαύτης δι­ καστικής ενεργείας, το πρόσωπον τούτο δεν δικαιούται να υποβάληαίτησινειςΔιαιτητικόνΔικαστήριον δυνάμειτουπα­ ρόντος ήοιουδήποτε άρθρουτουπαρόντος Νόμου. 20 25 30 35

(3)Το Διαιτητικόν Δικαστήριον κέκτηται το δικαίωμαόπως, κατά την κρίσιν του Προέδρου αυτού,επιληφθή εκ νέουυπο­ θέσεωςτίνος ή αναθεώρησηοιανδήποτεαπόφασινεπίοιασδή­ ποτε πληρωμής γενομένης υπό του Ταμείου κατά πάντα χρό­ νον, εάν τούτο θεωρηθή υπό του Προέδρου ως ορθόν και δίκαιον." Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στο οποίο γίνεται λό­ γος στο νέο κείμενοτουάρθρου30,είναι τοΔικαστήριο πουέχει εγκαθιδρυθεί δυνάμει του άρθρου 3 του περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών (Τροποποιητικού) Νόμουτου 1973 (Νόμοςαρ. 5/73), με το οποίο καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε το άρθρο 12 του βασικού Νόμου (περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμωντου 1967 έως (Αρ.2)του 1972),και το οποίο προνοεί ως εξής: "12

(1)Καθιδρύεται Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών, (εν τω παρόνη Νόμω καλούμενον 'Το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών") εις την αποκλειστικήν δικαιοδοσίαν του οποίου υπάγεται ηδιάγνωσις και απόφασιςεπί των ακολούθων δια­ φορών: 997 Πογιατζης,Δ. Πλοίο "ΠαναγίαΜυοτιδιώτισσα"ν. Σώηρόπουλου κ.ά.

(1993)(α) απασών των εργατικών διαορορών των αναφυομένων συ­ νεπείατης εφαρμογήςτουπαρόντοςΝόμουήοιωνδήποτε Κανονισμών εκδοθέντων δυνάμει αυτού ή αμοφοτέρων, περιλαμβανομένου καιπαντόςπαρεμπίπτοντοςή συμπλη­ ρωματικούπροςτοιαύταςδιαφοράςθέματος· 5 (β) απασών των εργατικών διαφορών, συμπεριλαμβανομένου και παντός συμπληρωματικού ή παρεμπίπτοντος θέματος παραπεμπομένουαυτώδυνάμειρητήςδιατάξεωςοιουδήπο­ τε ετέρου νόμου ήΚανονισμών εκδοθέντων δυνάμειαυτού ήαμφοτέρων- 10 (γ) πάσηςεργατικής διαφοράς παραπεμπόμενηςαυτώυπότου Υπουργού, είτεκοινή συναινέσει αμφοτέρωντων μερών,εί­ τεδυνάμει οιασδήποτεενισχύϊ συλλογικήςσυμβάσεως ήδι­ ευθετήσεως αφορώσης την επίλυσιν εργατικών διαφορών διάδιαιτησίας- 15 (δ) οιασδήποτε ετέραςδιαφοράς,συμπεριλαμβανομένης καιοι­ ασδήποτε απαιτήσεως διάπαροχήνή αποφάσεωςαρμοδίου λειτουργού, δυνάμει τωνδιατάξεωντουεκάστοτε περί Κοι­ νωνικών Ασφαλίσεων ισχύοντος Νόμου,ήτις ήθελεπαραπεμφθή αυτώ,ως ήθελεν εκάστοτε καθορισθή διά νόμου ή 20 διά Κανονισμών εκδοθέντων κατ' εφαρμογήν του εδαφίου τούτου." Ο όρος "ΕργατικήΔιαφορά"στον οποίο γίνεται λόγοςστις πιο πάνωπαραγράφους (α),(β) και (γ)του εδαφίου

(1)τουάρθρου 12 των περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμων του 1967 έως 25 1973,καθορίζεταιστο άρθρο2τουΝόμου5/73 ως εξής: "'Εργατική Διαφορά'"σημαίνει οιανδήποτε διαφοράν μεταξύ εργοδοτών καιεργοδοτουμένων ή μεταξύεργοδοτουμένων και εργοδοτουμένων, εν σχέσει προς την απασχόλησιν ή την μη απασχόλησιν ή τας συνθήκας απασχολήσεως ή τους όρους 30 απασχολήσεως οιωνδήποτε προσώπων είτε εργοδοτουμένων υπό του εργοδότου μετά του οποίου εγείρεται ηδιαφοράείτε μή." Πολύ πρόσφατα, στην υπόθεση Χριστόδουλος Κυριάκου και Αλλοιν. ΤαμείουΠλεονάζοντοςΠροσωπικού

(1993)1 Α.Α.Δ. 1020, 35 τοΑνώτατο Δικαστήριο είχετην ευκαιρίαναασχοληθεί μεθέματα πουάπτονταιτης ερμηνείας καιεφαρμογής προνοιών των πιοπά­ νω Νόμων πουσχετίζονται με την παρούσαυπόθεση. Αναφορικά 998 1 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Πλοίο"Παναγία Μυρτιδιώτισσα"ν. Σώηρόπουλου κ.ά. Πογιατζής Δ. με τις εργατικές διαφορέςπουεμπίπτουν στηδικαιοδοσίατου Δι­ καστηρίου Εργατικών Διαφορών στα πλαίσια των περί Τερματι­ σμούΑπασχολήσεωςΝόμων, τοΑνώτατο Δικαστήριοαποφάνθηκε ότι η αξίωση γιαδεδουλευμένους μισθούς και ωφελήματαδενσυνιστά εργατική διαφοράπουεμπίπτει στηδικαιοδοσίατουενλόγω Δικαστηρίου για τον απλούστατο λόγοότι οι απαιτήσειςαυτέςεί­ ναι άσχετες προς τον τερματισμό της απασχόλησης του εργοδοτουμένου. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμααπό την ομό­ φωνηαπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στις σσ. 8και9: "Είναι το κεντρικό χαρακτηριστικό του Νόμου24/67ο καθο­ ρισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που συναρτώνται προς τον τερματισμό της απασχόλησης εργοδοτουμένου. Η • μελέτητων προνοιών του ως συνόλου αποκαλύπτειπως βρί­ σκονται έξωαπότοπλαίσιοτων ρυθμίσεων τουζητήματασχετικά με δικαιώματακαι υποχρεώσεις που αποκρυσταλλώθη­ καν διαρκούσας της εργοδότησης και είναι άσχετα προς τον τερματισμό της. Έτσι ο Νόμος καθορίζει τα περί την αποζη­ μίωση για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης, για πλη­ ρωμή αντί προειδοποίησης για τερματισμό της απασχόλησης καιγιαπληρωμήλόγω πλεονασμού. Βέβαια με τις ερμηνευτικές του διατάξεις ο Νόμος προσδίδει στην "εργατικήδιαφορά" ευρεία έννοια,όμοια μετην αντίστοιχη του Νόμου 8/67. Αυτό όμως δεν διαφοροποιεί τις ουσιαστικές του πρόνοιες και,ενπάσηπριπτώσει, πρέπει ναδιαβάζεται μαζί με το άρθρο 30

(1)που εντάσσει στην αποκλειστική αρμοδιότητα τουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών όχι κάθεεργατικήδιαφο­ ρά αλλά μόνο τις εργατικές διαφορές που αναφύονταισυνεπεία της εφαρμογής του Νόμουήοποιωνδήποτε κανονισμών που εκ­ δίδονται δυνάμει του, περιλαμβανομένου, φυσικά, και "παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού προς τοιαύταςδιαφοράς θέματος." Είναι σαφές ότι οι δεδουλευμένοι μισθοί και ταάλλα διεκδικηθέντα και επιδικασθέντα ωφελήματα δεν συνδέονται με τον τερματισμό της απασχόλησης αλλά είναι ποσά πληρωτέα ως εκ της εργοδότησης καιόχι ως εκτουτερματισμού της. Ενόψειτων πιοπάνωπροκύπτει ότι,από τις διάφορεςαπαι­ τήσεις των εφεσίβλητων στις αντίστοιχες αγωγές τους εναντίον του πλοίου,τις οποίες έχουμε ήδηπεριγράψει, ημόνηαπαίτηση που συναρτάται με τον τερματισμό της απασχόλησης τους είναι ηαπαίτησηγια αποζημιώσεις για παράνομηαπόλυση. Υπενθυ­ μίζουμε επίτουπροκειμένου ότιτούψος τωναποζημιώσεων αυ999 Πογιατζής,Δ. Πλοίο 'Ήαναγία Μυρτώιώτιασα"ν. ΣιδηοόπουλουΥΜ.

(1993)τωνπουαπαιτούνοι εφεσίβλητοι είναι ίσο μετοναντίστοιχομη­ νιαίο μισθό τους και,επομένως, δεν υπερβαίνει το μέγεθος των αποζημιώσεων που το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών θα μπορούσε να επιδικάσει σ' αυτούςαν είχε,κατά ταάλλα,δικαι­ οδοσία να εκδικάσει τη συγκεκριμένη αυτή απαίτηση τους. Το 5 ύψος των αποζημιώσεων αυτώνδεν μπορεί,σύμφωνα μετηνπα­ ράγραφο 3του ΠρώτουΠίνακα του Νόμου24/67, ναυπερβαίνει τους μισθούς ενός έτους και από 1/12/79,ως αποτέλεσμα του τροποποιητικού Νόμου92/79,τους μισθούς δύοετών. Οι απαι­ τήσεις για καθυστερημένους μισθούς, επιδόματαυπερωριών και 10 αδείας δεν συναρτώνται με τον τερματισμό της απασχόλησης τους και το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δεν είχε ποτέ δι­ καιοδοσία να τις εκδικάσει, κάτω από το άρθρο 30 του Νόμου 24/67, σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Χριστόδουλος Κυριάκου (ανωτέρω). 15 Αναφορικά με την επίδικη απαίτηση των εφεσίβλητων για αποζημιώσεις για παράνομηαπόλυση, όπως έχουμε ήδη αναφέ­ ρει,η εισήγησητουκ.Μοντάνιου είναι ότι οΝόμος24/67έχεικα­ ταργήσει σιωπηράτην αποκλειστική επί τουπροκειμένουπρωτό­ δικη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ναυτοδικείου, 20 κάτωαπότοάρθρο 19τουΝομού 14/60, καιτηνέχειεντάξει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφο­ ρών. Ηεισήγησηαυτήπαραγνωρίζειτο βασικό κανόνα ερμηνεί­ ας τωνΝόμων,γνωστό ως generaliaspecialibus nonderogant, δη­ λαδήο μεταγενέστερος γενικός Νόμος δεν καταργεί σιωπηρά ει- 25 δικήπρόνοιαπρογενέστερου Νόμου. Στην παρούσαπερίπτωση, ηπροϋπάρχουσα ειδικήπρόνοια είναι εκείνητου άρθρου 1

(1)(ο) του ΑγγλικούΝόμουAdministration of JusticeAct 1956 πουεισή­ χθηκε στη Δημοκρατία μεταάρθρα 19και29 τουΝόμου 14/60, η δε μεταγενέστερη γενική πρόνοια είναι εκείνητουάρθρου30 του 30 Νόμου 24/

1. Ο κανόναςgeneralia specialibus non derogant απο­ τελεί έκφρασηκαισυνέπεια του μαχητούτεκμηρίου εναντίον της σιωπηρής κατάργησης Νόμουπουεφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπως η παρούσα, και ανατρέπεται μόνο στις περιπτώσεις στις οποίες είναι αναπόφευκτοτο συμπέρασμα ότι οι δυο Νόμοι δεν 35 μπορούννασυνυπάρχουν. Αν πρόθεσητουΝομοθέτη,μετηνψή­ φισητου Νόμου24/67,ήταννααφαιρέσει απότην αποκλειστική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απαιτήσεις μελών του πληρώματοςπλοίων γιαπαράνομοτερματισμό τηςαπασχόλησης τους,όπως εισηγείται οκ. Μοντάνιος,θααναμέναμε ότι θαεξε- 40 δήλωνε την πρόθεση του αυτή κατά τρόπο σαφή,χρησιμοποιώ­ νταςανάλογηφρασεολογία. Ηορθότητατηςάποψης μαςότι,με την ψήφιση του Νόμου 24/67,ο Νομοθέτης δεν είχε πρόθεση να αφαιρέσει απότο Ανώτατο Δικαστήριο την επί του προκείμενου 1000 1ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Πλοίο"Παναγία Μυοτιδιώτισσα"ν.Σιοηρόπουλου κ,ά. Πογιατζής Λ. πρωτόδικη δικαιοδοσία τουκαινατηδώσει στο Δικαστήριο Ερ­ γατικώνΔιαφορών,επιβεβαιώνεται απότηνψήφιση μεταγενέστε­ ρων νομοθετημάτων, το περεχόμενο των οποίων είναι τελείως ασυμβίβαστο με την επίδικη εισήγηση. Αναφέρουμε σχετικά τον περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικό) Νόμο του 1986 (Νόμος αρ.96/86)και τον περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικό) Νόμο του 1991 (Νόμοςαρ.136/91). ΤοΠαράρτηματουάρθρου22Β του βα­ σικού περί Δικαστηρίων Νόμου,το οποίο εισήχθηκε με το Νόμο 96/86, αντικαταστάθηκε με νέο Παράρτημα ως αποτέλεσμα του άρθρου 7του Νόμου 136/
2. Μετηνέα του μορφή το Παράρτη­ μα του άρθρου 22Β παρέχει στο Επαρχιακό Δικαστήριο πρωτό­ δικη δικαιοδοσία πάνω σε οριμένες ναυτικές υποθέσεις που εκ­ κρεμούν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις οποίες η απαίτησηδενυπερβαίνει τις£10.
3. Στιςναυτικές αυτέςυποθέσεις περιλαμβάνονται, σύμφωνα μετην παράγραφο 2(δ) του Πα­ ραρτήματος,καιοι ακόλουθες: "2(δ) Οποιαδήποτε απαίτησηαπόπλοίαρχο ήμέλοςτουπλη­ ρώματος πλοίουγια μισθούς καιοποιαδήποτεαπαίτησηαπόή σε σχέση με πλοίαρχο ή μέλος του πληρώματος πλοίου για οποιαδήποτε ποσά ή ιδιοκτησία η οποία δύναται, δυνάμει οποιασδήποτε από τις διατάξεις των περί Εμπορικής Ναυτι­ λίας Νόμων,να ανακτηθείως μισθοί ήενώπιον του Δικαστη­ ρίουκαικατάτον τρόποκατάτον οποίοδύνανταιναανακτη­ θούν μισθοί." Πρέπεινασημειωθεί επίτουπροκειμένου ότιοιδικηγόροι των διαδίκων στην παρούσαυπόθεση ορθάδέχονται ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις των περί Εμπορικής Ναυτιλίας Νόμων, οι αποζη­ μιώσεις που απαιτούν οι Εφεσίβλητοι για τον τερματισμό της απασχόλησης τους, μπορούν να ανακτηθούνως μισθοί, όπως δε έχουμε ήδη αποφανθεί, οι μισθοί των μελών του πληρώματος πλοίου, εμπίπτουν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Ανωτά­ του Δικαστηρίου ως ναυτοδικείου. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι, απότοκείμενο τωνΝόμων96/86και 136/91,προκύπτει πολύ καθαρά ότι το Ανώτατο Δικαστήριο διατηρεί την πρωτόδικη δικαιοδοσια του ως ναυτοδικείο πάνω στις υποθέσεις που καλύ­ πτονται από το Παράρτηματου άρθρου 22Β των περί Δικαστη­ ρίωνΝόμων,τιςοποίες μπορεί,εντούτοις,ναπαραπέμψειγιαεκ­ δίκαση στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο αντο κρίνει πρέπον, σύμφω­ να με το άρθρο22Β

(1)των ενλόγωΝόμων. Γιαόλους τουςπιοπάνωλόγους,ηεισήγησητου κ.Μοντάνιου ωςπροςτηδικαιοδοσίατουΑνωτάτου Δικαστηρίου να επιληφθεί πρωτόδικα των απαιτήσεων των εφεσίβλητων στις αντίστοιχες 1001 Πογιατζιίς Δ. Πλοίο "ΠαναγίαΜυρτιδιώΐίσσα" ν.Σιδηρόπουλουχ.ά.

(1993)αγωγές τους εναντίον τουπλοίου,απορρίπτεταιως αβάσιμη. Η προδικαστική ένσταση απορρί­ πτεται. 1002