(1993)9Απριλίου,1993 [Α,ΛΟΙΖΟΥ.Π..ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/σιές] ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Εφεσείων, ν. ΑΝΤΡΕΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΛΛΟΣ "ΑΒΙΣΣΙΝΟΣ", Εφεσίβλητου. (Ποινική'ΕφεσηΑρ.5533). Ποινική Δικονομία — Υποβολή για μη απόδειξηεκπρώτης όψεως υπόθεσης —Απαλλαγή τον κατηγορονμένον — Το θέμα πονεγεί ρεταιείναι χατά πόσοο κατηγορούμενος Θα έπρεπεναείχε κληθεί 5 σε απολογία για το αδίκημα τηςαπόπειραςδιάπραξης τον αδική ματοςπον εκτίθεται στο κατηγορητήριο χωρίς τροποποίηση τον κατηγορητηρίου. ΕξουσίεςτονΑνωτάτουΔιχαστηρίονγιατροποποίηση τονκατηγορητηρίον και καταδίκη τον εφεσείαντα — Οπερί Ποινικής Δικονο μίαςΝόμος,Κεφ. 155άρθρο 145
(1)(γ). 10 Κατηγορητήριο — Τροποποίηση κατηγορητηρίου με βάση τα άρθρα 83 και85 του περί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμον,Κεφ. 155— Το Δικαστήριοέχειδιακριτική ευχέρειακαι όχιυποχρέωση να τροπο ποιήσειτοκατηγορητήριομεβάση ταδύο αυτά άρθρα. Λέξεις και Φράσεις — "Δύναται" σταάρθρα83
(1)και85
(2)τουπερί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμον, Κεφ. 155. 15 ΠοινικόςΚώδικαςΚεφ. 154—Αποζείναπό τακέρδηπορνείαςχατά παράβασητον άρθρον 164
(1)(α)— Τα συστατικάστοιχείαπου 20 πρέπει νααποδεχθούν είναιότι (α) τοπρόσωπο απόταεισοδήμα τα τον οποίον αποζαύσεο χατηγορούμενος κατά τηνδιάπραξη τον αδικήματος ήτανπόρνη και(β) ότι αυτός(ο κατηγορούμενος) ζούσεενόλωήενμέρειμε τακέρδη απότηνπορνείατης. Ερμηνεία νομοθετημάτων — Άρθρα 83
(1)και85
(2)του περίΠοινι κήςΔικονομίαςΝόμον, Κεφ.
- Ο χατηγορούμενος που αντιμετώπιζε κατηγορία ότιαποζούσε από χέρδη πορνείας στηΛεμεσό υπέβαλε ότι δεναποδείχθηκε εχ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του μετά τοκλείσιμο της υπόθε σης απότηνκατηγορούσα Αρχήγιατον λόγοότιέναουσιώδες συ στατικό του αδικήματος δηλαδή η πορνεία δεν αποδείχτηκε. Το 104 25 2ΑΛΛ. Γ.Εισαγγελέαςν. "Αβισσινος" πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέκτηκε την εισήγηση του καιτον απάλλαξε. 5 10 Σε έφεση του ο Γενικός Εισαγγελέας εισηγήθηκε ότιοκατηγο ρούμενος θαέπρεπεναείχεκληθεί σε απολογίαγιατο αδίκηματης απόπειρας διάπραξηςτουαδικήματοςκαι επεκαλέσθη τις εξουσίες του Εφετείου σε περιπτώσεις πουτο πρωτόδικο Δικαστήριο δεν τροποποίησε το κατηγορητήριο μεβάση ταάρθρα 83και85του Κεφ.
- Επίσης εισηγήθηκε ότι μεβάσητο άρθρο85
(2)το Δικα στήριο μπορεί νακαταδικάσει τονκατηγορούμενο χωρίς τρόποποίηση τουκατηγορητηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τηνέφεση καιαποφάνθηκε ότι: 1.Ηλεκτική διατύπωσητων άρθρων83
(1)και85
(2)είναι στην ουσία ηίδια
- Ηλέξη"δύναται"καισταδύο εδάφιαδείχνει ότι δίδεται στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια και όχι υποχρέωση να καταδικά σει τονκατηγορούμενο χωρίς τροποποίησητουκατηγορητηρίου.
- Κάτω από τις περιστάσας δεν υπάρχει λόγος επέμβασης στην παρούσαυπόθεση ηοποίαεν πάσηπεριπτώσει ανάγεται στην 2Q άσκησητηςδιακριτικήςευχέρειαςτουπρωτόδικου Δικαστηρίου. Η έφεση απορρίπτεται. Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: 25 Shawv.DirectorofPublicProsecutions[1961]2 AllEH. 445' Rex v. DeMunch[1918] 1K.B. 635Rv. Webb[1963] 3AllER.177Attorney Generalof theRepublicv. Kyprianou
(1988)2CL.R.209Κυριάκου v. Αστυνομίας
(1992)2ΑΛΑ. 458. Έφεση εναντίον αθωωτικής απόφασης. 30 Έφεση από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας εναντίον αθωωτικής απόφασης του Επαρχιακού Δικαστη ρίουΛεμεσού(Αριθμός Ποινικής Υποθέσεως 34519/90) με την οποία αθίοώθηκε και απηλλάγηκε ο κατηγορούμενος Ανδρέας Στυλιανού άλλως "Αβισσινός" ο οποίος αντιμε τώπιζετηνκατηγορίαότιαποζούσεαπό κέρδηπορνείας. 105 Γ. Εισαγγελέαςν."Αβισσινός"
(1993)Μ. Παμπαλλή (χα),Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τονεφεσείοντα. Ε.Καραβιώτης,γιατον εφεσίβλητο. CUT. adv. vult. Α. ΛΟΙΖΟΥ,Π.Οεφεσίβλητος αντιμετώπισε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού κατηγορίακάτω από το 'Αρθρο 164
(1)(α) τουΠοινικού ΚώδικαΚεφ. 154, ότι "στις 6Οκτωβρίου στηΛεμεσόενγνώσει τουαποζού σεενμέρει εκτωνκερδώνπορνείας". .Π Μετάτο κλείσιμο της υποθέσεως απότην κατηγορού σα Αρχή, υποβλήθηκε από μέρους του κατηγορουμένου ότι δεν αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση ώστε να υποχρεούταιναπροβάλειτηνυπεράσπισητου. Ο πρωτόδικος Δικαστής αφούανέλυσε σε έκταση τις ^ αρχές,όπως βγαίνουν απότηνομολογία, πουδιέπουντο θέμααυτόπου στηρίζεται στο Άρθρο 74
(1)(β) και(γ)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155, δέχθηκε την εισήγηση μεβάσητηνπροσαχθείσαμαρτυρίακαιδενκάλε σεσευπεράσπισητονεφεσίβλητοκαιτοναπάλλαξε. 20 Το σχετικό απόσπασματης εφεσιβαλλόμενης απόφα σηςείναιτοπιοκάτω: "Έχονταςυπόψηόλεςτιςπροαναφερθείσεςαρχές, δια πιστώνω ότι ημαρτυρίαπουπροσήγαγε ηΚατήγορου- 2 s σα Αρχή, βασίζεται στη Μ.Κ.1 Τζιοζεφίνα Γιόνζον, η οποία ομολόγησε ότι το πρόσωπο το οποίο κατάτους ισχυρισμούς της Αστυνομίας θατηνσυνόδευε για πορ νεία,απλώςτηςζήτησενατηνπάρειστα μπουζούκια. Εναντιθέσει μετοΜ.Κ.2,οοποίοςείπεότιοπελά τηςείχεζητήσει νατησυνοδεύσει όχι μόνογιασκοπούς διασκέδασης,αλλάκαιγιασκοπούςσεξουαλικούς.Επί σης ανέφερε ότι μίλησε με τον Κατηγορούμενο, του 106 5 2 ΑΛΛ. Γ. Εισαγγελέαςν."Αβισσινος" Α,Λοΐζον,Πρ. ανέφερε τις επιθυμίες του Μ.Κ.3 και επίσης μετέφερε την απόφαση του Κατηγορούμενου ότι η τιμή ήταν £74.-. Σεκανέναστάδιοδεναποδείχθηκεαπότην Κατηγο ρούσαΑρχή ότι η καλλιτέχνιδαJosephina ήτανπόρνη ή ότιδιέπραξεπορνεία,δηλαδήέρωταεπίπληρωμή όπως ερμηνεύθηκε πιο πάνω. Καμιά μαρτυρία δεν υπάρχει επ*αυτούτουσημείου. 10 15 20 Επαναλαμβάνω επίσης ότι η μάρτυρας Josephina είπεξεκάθαραότι δεν έφυγεγιανακάνειέρωταμετον Μ.Κ.3, αλλάότι θαπήγαινεσταμπουζούκιακαιτόνισε εμφαντικά στη μαρτυρία της αυτό το σημείο. Επίσης είχεπειότιδενπήρεάδειααπότονΚατηγορούμενογια ναφύγεικαιεπίσηςότι ο Μ.Κ.3ποτέδεντηςζήτησενα κάμειέρωταμαζίτου.Τονίζωότι ημαρτυρία αυτή δεν προέρχεται από κανένα άλλο μέρος της δίκης, παρά από την ίδια την Κατηγορούσα Αρχή. Άρα'η πράξη που κατάτους ισχυρισμούς της ΚατηγορούσαςΑρχής έκανε η Μ.Κ.1 ήταναπλώς να μεταβεί με το Μ.Κ.3 σε ένα κέντρο μπουζουκιών. Ως εκ τούτου ένα ουσιώδες συστατικότουαδικήματος,δηλαδή η πορνεία,δεναπο δείχθηκεαπότηνΚατηγορούσαΑρχή." Στήριξε τηθέσηαυτήστην ερμηνεία που δόθηκε στην υπόθεση Shaw v. Director of Public Prosecutions [1961]2 25 All E.R. 445, Rex v. De Munch [1918]1 K.B. 635, R. v. Webb [1963]3 AH E.R. 177. θα μπορούσε να προστεθεί εδώότι καιστον ArchboldCriminal PleadingEvidenceand Practice, 41 έκδοση, παράγραφοι 20-428,αναφέρεταιότι θα πρέπει προς υποστήριξη κατηγορίαςπαρόμοιαςπρος αυτήπουπροβλέπεταιαπότοΆρθρο 164
(1)(α)νααποδει χθεί ότι τοπρόσωποαπόταεισοδήματατουοποίουαπο ζούσε ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος ήτο πόρνη και ότι ο κατηγορούμενος ζούσεενόλωή ενμέρειμετακέρδηαπότηνπορνείατης. 35 Εναντίον της απόφασηςαυτής καταχωρήθηκεαπότο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας έφεση κάτωαπότο 107 Α. Λοΐζου, Πρ. Γ. Εισαγγελέαςν."Αβισσινός"
(1993)άρθρο 137(l)(iii)τουΚεφ. 155.Αρχικά ομοναδικόςλόγος εφέσεως ήταν ότι: 'Το Πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε λανθασμένα τις σχετικές νομικές αρχέςπάνωστα γεγονό τατηςυπόθεσης, μεαποτέλεσμα νακαταλήξει στολανθα σμένο συμπέρασμα ότι ένα απότα συστατικά του αδική ματοςδεναποδείχθηκε". Αργότερα σύμφωνα με τον Κανονισμό 24
(1)των περί Ποινικής Δικονομίας Κανονισμών, (53 Vol. II321), προ στέθηκε ο λόγοςότι: 'Το ΠρωτόδικοΔικαστήριο εφάρμο σε λανθασμένα τις σχετικές νομικές αρχές με αποτέλεσμα να απαλλάξει τον κατηγορούμενο στο στάδιοτης εκπρώ της όψεως υπόθεσης ενώ, με βάση τη μαρτυρία που είχε ενώπιον του,θαέπρεπενατονκαλέσει σεαπολογίαγιατο αδίκημα της απόπειρας διάπραξης του αδικήματος που εκτίθεται στοκατηγορητήριο." Έχει προβληθεί εκτεταμένη επιχειρηματολογία ως προς την έκταση των εξουσιών του Δικαστηρίου τούτου σε περιπτώσεις που ένα πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε προβεί από δική του πρωτοβουλία σε τροποποίηση του 20 κατηγορητηρίου,σύμφωνα μεταΆρθρα 83,ή καισχετικά με την εφαρμογήτουάρθρου85 του Κεφ. 155. Στο τελευ ταίο αυτό άρθροβασίστηκε η ευπαίδευτος δικηγόρος της Δημοκρατίας,καιπρόβαλετοεπιχείρημα ότι, μετηδιατύ- „ πωσήτουπουέχειτοάρθροαυτό,επιδέχεται διαφορετική ερμηνεία απόεκείνηπουδόθηκεστοάρθρο83στηνυπόθε ση The Attorney General of the Republic v. Kynakos ChristodoulouKyprianou
(1988)2C.L.R.209 καιότιη από φασηαυτήπρέπειναδιαφοροποιηθεί. Στηνπιοπάνωυπόθεσηλέχθηκε ότι "αναφορικά μετη « 0 διατύπωση του άρθρου 83 και έχοντας κατάνου τοκατ' αντιπαράθεση σύστημα της απονομής της δικαιοσύνης που ισχύει στην Κύπρο, έχουμε την άποψηότι ο σκοπός του άρθρου 83 δεν ήτο να βάλει στους ώμους του Δικα στηρίου το καθήκον που εισηγείται οεφεσείων". θα πρέ- 35 πει να διασαφηνιστεί εδώ ότι η εισήγησητου εφεσείοντα στην οποίααναφέρθηκετο Δικαστήριο, ήτανότι τοΔικα108 2 ΑΛΛ. Γ. Εισαγγελέαςν."Αβισσινός" Α. Αοΐζον, Πρ. στήριο είχε υποχρέωση να ασκήσει την εξουσία του να τροποποιήσει το κατηγορητήριο είτε κάτωαπότοάρθρο 83είτεκάτωαπότοάρθρο85
(4)τουΚεφ.155. Υποβλήθηκε ότι το λεκτικό του άρθρου 85
(2), είναι διαφορετικό στο σημείο αυτό από το άρθρο 83
(1)και τούτο γιατί το "δύναται"στην περίπτωση του άρθρου85
(2)συνδέεται με τηλέξη "να καταδικαστεί"πράγμαπου μπορεί να γίνει χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου π ο υ 10 Χ°Η^ζ τι Ί διάταξηαυτήδενθαμπορούσεναγίνει. Δεν συμφωνούμε με την εισήγηση αυτή γιατί στην ουσία ηλεκτική διατύπωσητων δύοάρθρωνείναι η ίδια. Τομενάρθρο83
(1)προβλέπει "ότι τοΔικαστήριοδύναται ναεκδώσει τοιούτοδιάταγμαγιατη μεταβολήτουκατηγορητηρίου είτε διατης τροποποιήσεως αυτούή δια της υποκαταστάσεωςήπροσθήκης εις αυτό νέαςκατηγο ρίας ".Τοδεάρθρο85
(2)προβλέπει ότι: "Εάν πρόσω πον κατηγορήται δια ποινικόν αδίκημα,ούτος δύναται, 20 άνευ μεταβολής του κατηγορητηρίου να καταδικασθήδι απόπειραν διαπράξεως του εν λόγω ποινικού αδικήμα τος." Είναι φανερόότι χρησιμοποιείται καισταδύο εδάφια ηλέξη"δύναται",πουδείχνει ότι δίδεταιστο Δικαστήριο 25 διακριτική ευχέρεια και όχι υποχρέωση να το πράξει τούτο. θα πρέπει ίσως να γίνει και σύντομη αναφοράστην Ποινική Έφεση αρ.5654, Κυριάκου ν. ΤηςΑστυνομίας
(1992)2Α.Α.Δ.458, στην οποίαεξετάστηκε ηέκτασητων 30 εξουσιών του Δικαστηρίου τούτου σε περιπτώσεις εφέσε ων και τη δυνατότητατου Εφετείου να τροποποιήσει το κατηγορητήριο ώστε να ανταποκρίνεταισταπεριστατικά της υπόθεσης και να καταδικάσει ένα εφεσείοντα κάτω απότοτοΆρθρο 145
(1)(γ)τουΚεφ.155. 35 θεωρούμε περιττόναασχοληθούμε μετις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίουσχετικάμετηνάσκησητηςδικαιο δοσίας του σε εφέσεις κάτω απότο άρθρο 145
(1)(γ) του 109 Α. Αοΐζρν, Πρ. Γ. Εισαγγελέαςν."Αβιασινός"
(1993)περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,γιατί στην προκειμένη περίπτωση τοεγειρόμενο θέμαείναι,ανείχευποχρέωση ο πρωτόδικος Δικαστής ναασκήσει τηδιακριτικήτου ευχέ ρεια και τούτο βέβαια με την προϋπόθεση ότι ηκατηγο ρούσα Αρχήείχεαποδείξει το βασικό στοιχείο του αδική- $ ματος, πράγμα που ορθά βρήκε ο πρωτόδικος Δικαστής ότιδεναποδείχθηκε. Κρίνουμε ότικάτωαπότιςπεριστάσεις της υποθέσεως δεν βρίσκουμε λόγο ναεπέμβουμε στην παρούσαυπόθεση η οποία εν πάση περιπτώσει ανάγεται στην άσκηση της διακριτικήςευχέρειας τουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Για τους πιο πάνω λόγους η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 110