(1993)3Ιουνίου,1993 (Α.ΛΟΙΖΟΥ, Π.,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΑΡΤΕΜ1ΔΗΣ, Δ/στές] ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΡΟΥΣΟΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (ΠοινικήΈφεση Αρ. 5579). Αμελής οδήγησηκατά παράβασητωνάρθρων8και 19τον περί Μηχα νοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμον 86/72 — Τραυματισμός πεζού οοποίος ήταν σκυφτός δίπλα από τοαυτοκί νητο τον. Το βράδυ της2/2/1991ενώ έβρεχε ο παραπονούμενος σταμάτη σε το ταξί του για να ελέγξει κατάπόσο υπήρχεβλάβηστον δεξιό μπροστινό τροχό. Ήταν ντυμένος με μαύραρούχα και έτρεφε γένεια. Ενώ ήταν σκυφτός έξω από το αυτοκίνητο του, ο εφεσείων που οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα από την αντίθετη κατεύθυνση 10 περνώντας δίπλα από το σταθμευμένο ταξί άκουσε ένα γδούπο. Σταμάτησε και όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του, ο παραπονούμενος του είπε ότι τον είχε κτυπήσει. Ο πρωτόδικος Δικαστής με βάση μαρτυρία πουδεν αμφισβητήθηκε προέβη στο εύρημα ότι δεν μπορούσε να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ότι ο παράπονου- 15 μένος μπορούσε να ήτανορατόςαπότονκατηγορούμενο.Καταδί κασε όμως τον κατηγορούμενο για τον λόγο ότι η ύπαρξη του σταθμευμένου ταξί, με αναμμένα τα φώτα προς την πορεία του εφεσείοντα θα έπρεπε να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για την ύπαρξηκάποιουπροσώπουκοντάσ' αυτό. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσετηνκαταδίκηενόψει τουευ ρήματος του πρωτόδικουΔικαστηρίου ότι ο παραπονούμενοςδεν ήταν ούτε μπορούσε ναήτανορατόςαπότον εφεσείοντα και απο φάνθηκε ότι ο εφεσείων ενήργησε σαν συνετός οδηγός κάτω από τις συνθήκες. Η έφεσηεπιτρέπεται και ηκατα δίκη τον εφεσείοντα ακυρώνεται. Έφεση εναντίον Καταδίκης και Ποινής. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκηςκαιτηςποινής από τον 134 25 2ΑΛΛ. Ρούσοςν.Αστυνομίας Χρυσόστομο Ρούσο ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 7Φε βρουαρίου, 1992 απότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης11882/91) στην κατηγορία 5 αμελούς οδήγησης κατάπαράβασητων άρθρων 8 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων (βημάτων καιΤροχαίαςΚινή σεως Νόμου του 1972 (Νόμος 86/72)και καταδικάστηκε απότονΧριστοδούλου, Προσ.Ε.Δ.σε£75.-πρόστιμο. Α. ΜνριάνθηςμεΣ. Μνριάνθη,γιατον εφεσείοντα. Ρ. Πωιαέτη (Λ/νίς), Δικηγόροςτης Δημοκρατίας, για την εφεσίβλητη. Α. ΛΟΙΖΟΥ, Πρ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει οδικαστής Χρ. Αρτεμίδης. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ.: Οεφεσείων αμφισβητεί την καταδί κη τουαπότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμεσούγιατο αδί15 κηματης αμελούς οδήγησης, κατάπαράβαση τωνάρθρων 8 και 19του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί αςΚινήσεως Νόμου, 86/72. Δεν υπήρξεοποιαδήποτεδιχο γνωμία αναφορικάμε ταγεγονότα ενώπιον τουπρωτόδι κου Δικαστηρίου. Στις 2.2.91 το βράδυ ο εφεσείων 20 οδηγούσε το αυτοκίνητο του,κάτω απόβροχή,στην οδό Α.Σικελιανού. Οπαραπονούμενος, ενώ οδηγούσε το ταξί τουαπότηναντίθετηπορεία,άκουσεκάποιοθόρυβο, προ ερχόμενο απότοόχηματου,οπότανκαισταμάτησεγιανα το ελέγξει. Υπέθεσε πως ο θόρυβος εδημιουργείτο στο 25 δεξιόμπροστινό τροχόκαιαφούβγήκεαπότοαυτοκίνητο έσκυψεμπροστά στον τροχό γιαναδιαπιστώσει τη βλάβη. Αφησεδε τα φώτατου οχήματος του αναμμένα.Οπαρα πονούμενος φορούσε μαύρο μπουφάν,σκούρο καφέπα ντελόνι και έτρεφε γένεια. Ο εφεσείων, που οδηγούσε με 30 χαμηλήταχύτητα,ενώπερνούσε δίπλααπότο σταθμευμέ νο ταξί του παραπονούμενου άκουσε έναγδούπο. Σταμά τησεκαιότανκατέβηκεαπότοαυτοκίνητοτου,οπαραπο νούμενος τουείπεπωςτονείχεκτυπήσει. Οπρωτόδικος δικαστής,σύμφωνα μετημαρτυρία που 35 προσήχθηενώπιοντου,καιπουεπαναλαμβάνουμεδεναμ φισβητήθηκε,προέβηστο εξής εύρημα,πουθεωρούμε σκό πιμοναπαραθέσουμεαυτούσιο. 135 Αρτεμί&ης, Δ. Ρούσοςν.Αστυνομίας
(1993)"Συνεκτιμώνταςσφαιρικάόλαταδεδομέναείμαιτης γνώμης ότι δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρα σμα ότι ο ΜΚ2,στο σημείο όπου ήταν σκυφτός,μπο ρούσεναήτανορατόςαπότονκατηγορούμενο.Ηαμφι βολία στην εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος επενεργεί προςόφελοςτουκατηγορουμένου." 5 Στησυνέχεια όμως τηςπρωτόδικηςαπόφασης,ο δικα στής προχώρησε να εξετάσει το "κρίσιμο", όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει, ερώτημα που ετίθετο ενώπιον του, κατά 10 πόσο δηλαδήηύπαρξητουσταθμευμένου ταξί τουπαραπονούμενου, με αναμμένατα φώτα,προς την πορείατου εφεσείοντα, θαέπρεπεναλειτουργήσει ως προειδοποίηση γι' αυτόνπωςήτανενδεχόμενη η ύπαρξη κάποιουπροσώ- 15 πουκοντάσ' αυτό. Στοερώτηματο Δικαστήριοαπάντησε καταφατικά,μεεπακόλουθοτηνκαταδίκητουεφεσείοντα. Είμαστε της γνώμης πως η έφεση πρέπει να επιτύχει και η καταδίκητου εφεσείοντα να ακυρωθεί.Το καθορι- 20 στικό εύρημα του πρωτόδικουΔικαστηρίου στην ποινική αυτήυπόθεση,είναι ότι, κάτωαπότις συνθήκες πουεπι κρατούσαν, άμεσασχετικές μετοσυμβάν,οπαραπονούμε νος δεν ήταν,ούτε μπορούσε ναήτανορατόςαπότονεφε σείοντα, ο οποίος οδηγούσε κανονικά στην αριστερή 25 πλευρά του δρόμου, τηρώντας τέτοιο περιθώριο από το σταθμευμένο ταξίώστεναπεράσει απόδίπλατου μεαπό λυτη ασφάλεια. Δεν είναι λογικό,ούτε καιαναμένεταιαπόένα συνετό οδηγό,κάτωαπότιςσυνθήκες πουεξετάζουμε,επειδήβλέ- 30 πει ένα αυτοκίνητο σταθμευμένο στο δρόμο να υποθέσει πως κάποιοπρόσωπο μπορεί ναβρίσκεται σκυφτό δίπλα στους τροχούς του, και επομένως να οδηγεί με τέτοιο τρόπο ώστε ναμπορέσει νααντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να τοκτυπήσει,εφόσον τοπρόσωποαυτόδεν είναι,λόγω 35 των συνθηκών που επικρατούν, ορατό, ούτε και εύλογα αναμένεταιηπαρουσίατουεκεί. Η έφεση επιτρέπεται και ηκαταδίκητου εφεσείοντος ακυρώνεται. Ηέφεσηεπιτρέπεται. 136