clr/1993/1993_2_174.pdf

(1993)30Iowtou,1993 [Α. ΛΟΙΖΟΥ,Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ,ΔΛπές] ΓΙΑΝΝΑΚΗΣΞΥΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (ΠοινικέςΕφέσειςΑρ. 5617,5618). Κυκλοφορία πλαστού εγγράφου κατά παράβαση των άρθρων331(a), 335,339και 20 τον Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 — Παράνομος εγ­ γραφή μηχανοκινήτου οχήματος,κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 4(lX2)(a)(iii) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 166/84 όπως τροποποιή- 5 θηκαν από το Νόμο 166/87, και άρθρο 20 τον Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (2 κατηγορίες) — Εξασφάλιση πιστοποιητικού διά της παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβαση τωνάρθρων 2 και 15 τον περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμον 86/72 όπως τροποποιήθηκε με το Νόμο 166/87 (4κατηγο- 10 ρίες) — Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπό δημοσίου λει­ τουργού, κατά παράβαση των άρθρων 133και 35 του Κεφ.154 όπως τροποποιήθηκε με το Νόμο 166/87 (2 κατηγορίες) — Παρα­ μέληση υπηρεσιακού καθήκοντος νπό δημόσιον λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 134 και 35 τον Κεφ. 154 όπως τροποποιή" θηκε(2κατηγορίες) — Επιβολή συντρέχουσων ποινών φυλάκισης: Πρώτος εφεσείων: 18μήνες σεκάθεμιά από τηνπρώτη, τέταρ­ τη και έκτη κατηγορία και 12 μήνες σε κάθεμιά από την δεύτερη και τρίτη κατηγορία. Δεύτερος εφεσείων: 9μήνες σε κάθε μιά από την δεύτερηκαι 20 τρίτη κατηγορία και 12μήνες σεκάθεμια από τηνπέμπτη,έβδομη, δέκατη, εντέκατη, δέκατη-τέταρτη και δέκατη-πέμπτη κατηγορία. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο πλην των ποινών πον επιβλήθηκαν στις κατηγορίες για δόλο και κατάχρηση εμπιστοσύ­ νης νπό δημοσίου λειτουργού στις οποίες απαλλάχθηκεοδεύτερος 25 εφεσείων για πολλαπλότητα (duplicity)στις κατηγορίες αυτές. Απόδειξη — Περιστατική μαρτυρία — Εφαρμοστέες νομικές αρχές και στοιχεία που πρέπει να εξετάσειτοΔικαστήριο στην περίπτω­ ση πον η νπόθεση της κατηγορίας στηρίζεται σε περιστατική μαρ­ τυρία. 174 30 2Α ^ Δ . Βνόιας& άλλοςν. Αστυνομίας Απόδειξη — Έγγραφα που βρίσκονται στηνκατοχήδιαδίκου — Πότε είναι αποδεκτάεναντίον του. Δευτερογενής νομοθεσία — Κατά πόσο ο Καν. 4(l)

(2)(aXiii) πον απαγορεύει την εγγραφή εισαγομένων μεταχειρισμένων λεωφο5 ρείων ηλικίας μεγαλύτερης των τριών χρόνων εξέρχεται από τα πλαίσια (είναι ultra vires) του εξουσιοδοτούντος νόμου— Εκτενής αναφορά στην σχετική νομολογία—Αρχές μεβάση τις οποίες εξε· JQ τάζεται αν ένας Κανονισμός είναι ultravires του εξονσιοδοτούντος νόμον. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα άρθρο 23 — Κατοχυρώνει το δι­ καίωμα ιδιοκτησίας τοοποίο δενείναι απόλυτο αλλά υπόκειται σε δεσμεύσεις ή περιορισμούς. 15 Συνταγματικό δίκαιο— Σύνταγμα άρθρο 28 — Κατοχυρώνει το δικαίωμα της ισότητας. Ποινική Δικονομία — Ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.155 άρθρο 39(d) — Πολλαπλότητα (duplicity)— Κάθε κατηγορία πρέ­ πει να περιέχειέναμόνο αδίκημα και όχι συνδυασμό αδικημάτων — Το ερώτημαείναι κατά πόσο ο εφεσείωνυπέστη παραπλάνηση ^0 ή σύγχιση ώστε να καταστεί ανίκανος να νπερασπίσει τον εαυτό του. Ποινική Δικονομία, Κεφ. 155 — Κατηγορητήριο — Διατύπωση — Διάπραξη εγκλημάτωναπό πρόσωπα που σχηματίζουν κοινή πρό­ θεση— Παράλειψηρητήςαναφοράς στα άρθρα20και 21 τον Ποι25 νικού Κώδικα, Κεφ. 154— Δενσυνιστά ουσιώδη παρατυπία. Ποινικός Κώδικας Κεφ. 154 όρθρο 133 — Ποινική ευθύνηδημόσιων λειτουργών στην εκπλήρωσητωνκαθηκόντωντους. Ποινικός Κώδικας Κεφ. 154άρθρο 21 — Σκοπός — Σνγκατηγορούμενοι — Από τι εξαρτάται καιπως αποδεικνύεται ηύπαρξη συγκε30 κριμένου σκοπού μεταξύ σνγκατηγορονμένων. Λέξεις και Φράσεις— "Ρνθμίση" στο άρθρο5

(1)τουπερί Μηχανο­ κινήτων Οχημάτων και Τροχαίας ΚίνησηςΝόμου του 1972 (Νόμος 86/72). Λέξεις και Φράσεις— "Δόλος"και "Κατάχρηση εμπιστοσύνης". 35 Λέξεις και Φράσεις—"Ιδιοκτησία" στο άρθρο23 τον Συντάγματος. Ο πρώτοςεφεσείων ήταν μέτοχοςκαι γενικός διευ&υντήςτης εταιρείας Xydias Coaches Co. Ltd η οποία διεξήγαγε τουριστικές εργασίες και ήταν ιδιοκτήτριαεπτά τουριστικών λεωφορείων με γραφείαστη Λάρνακα. 40 ο δεύτερος εφεσείων ήταν Ανώτερος ΤεχνικόςΕπιθεωρητής στο Τμήμα Οδικών Μεταφορώντου ΥπουργείουΣυγκοινωνιών 175 Ευδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)και 'Εργων. Στις 19 Οκτωβρίου 1987, ο πρώτος εφεσείων εισήγαγε απότην Αγγλίαδύο πλαίσια λεωφορείων (chassis)τύπου QUEST 80, χωρίς μηχανές και κιβώτια ταχυτήτων, ταοποία εκτελώνισε ως πλαίσια "MAGIRUS DEUTZ MODEL L 117", αφού παρουσίασε προς 5 τούτο τιμολόγιο αγοράςτους απόΑγγλική εταιρεία το οποίο σύμ­ φωνα μεεκδοχή τηςκατηγορούσας Αρχήςήταν πλαστογραφημένο. Μεβάσητο τιμολόγιο αυτό £φοδιάστηκε με το τελωνειακό έντυπο C 72Α το οποίο εκδίδεται για μηχανοκίνητα οχήματαπου προορί­ ζονται για εγγραφή στην Κυπριακή Δημοκρατία και περιγράφει 10 τον τύπο και μοντέλλο του οχήματος ή του πλαισίου. Το έντυπο αυτό παρουσιάζεται απότον ιδιοκτήτη στο Τμήμα Οδικών Μετα­ φορώνόπου το όχημαήπλαίσιο εξετάζεται καιανβρεθείκατάλλη­ λο και συνάδει με το περιεχόμενο του εντύπου C72Α, τότε εκδίδε­ ται άδειαεγγραφήςτου. j« Πρόθεσητου πρώτουεφεσείοντα ήτανναεισαγάγει δύουπερή­ λικα λεωφορεία που δεν θα μπορούσαν να εγγραφούν αφού θα ήταν ηλικίας μεγαλύτερης των τριών χρόνων και αφού πλαστο­ γραφήσει πάνω στα πλαίσια των λεωφορείων αυτών τους αριθ­ μούς των πλαισίων που εισήγαγε από την Αγγλία,να τα εγγράψει 20 χρησιμοποιώντας το έντυπο C 72Α. Στις 29 Δεκεμβρίου 1987, ο πρώτος εφεσείων εισήγαγε από την Ολλανδία τέσσερα μεταχειρι­ σμένα υπερήλικα αριστεροτίμονα τουριστικά λεωφορεία με δέ­ σμευσητη διάλυση τους σε εξαρτήματα.Αντί αυτούόμως τα μετέ­ τρεψε σε δεξιοτίμονα, απάλειψε τους αρχικούς αριθμούς των 25 πλαισίων και αφού εκτύπωσε - πλαστογράφησε πάνω σε αυτά, τους αριθμούς των πλαισίων που εισήγαγε από την Αγγλία ταενέ­ γραψε χρησιμοποιώντας το έντυπο C 72Α και άρχισε νατα χρησι­ μοποιεί παράνομαστην Κύπρο με αριθμούς εγγραφής VQ517και VQ

1. 30 Ο δεύτερος εφεσείων ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε τον τρόπο που ενήργησε ο πρώτος εφεσείων για την εγγραφή των οχημάτων και όχι ηπροώθηση των σχετικών εγγράφων προς τον σκοπό αυτό αποτελούσε θέμα ρουτίνας μέσα στην εκτέλεση των καθηκόντων του. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό και 35 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε ένας κοινός σκοπός μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου εφεσείοντα που απέβλεπε στην υλο­ ποίηση των παράνομων προθέσεων του πρώτου εφεσείοντα με τε­ λικό επιστέγασμα την εγγραφήτων δύολεωφορείων. Στοσυμπέρα­ σμααυτόκατέληξε έχονταςυπόψηότι οδεύτερος εφεσείων: ,«
2. Έδινε διαβεβαιώσεις συνεχώς προς τον Μ.Κ.49ότι τα λεω­ φορεία δεν θα εγγράφονταν ενώ στην πραγματικότητα ουδεμία διαταγήέδωσεγια την μηεγγραφήτους.
3. Παρέλειψε να απαντήσει για έξη μήνες στις τρεις επιστολές του Διευθυντή Τελωνείων σχετικά μετην πιθανολογούμενη εγγρα- 45 φήτων δύο λεωφορείων. 176 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς &άλλοςν. Αστυνομίας
4. Επιθεώρησε προσωπικά την δήθενδιάλυση των λεωφορείων του πρώτου εφεσείοντα.
5. Τηλεφώνησε στο Επαρχιακό Γραφείο στη Λάρνακα ζητώ­ ντας από τουςτεχνικούς ναεξυπηρετήσουν τον πρώτο εφεσείοντα. 5 10
6. Υπέγραψε τελικά την έγκριση για εγγραφή των δύο λεωφο­ ρείων παρά τιςσχετικές παρατυπίες πουυπήρχαν. Η εμπλοκή του δεύτερου εφεσείοντα επιβεβαιώθηκε και από την προτροπήτου πρώτου εφεσείοντα προς τον αρμόδιο λειτουρ­ γό που θα υπέγραφε τα έγγραφα,ο οποίος είχε τις επιφυλάξεις του,να υπογράψει τα έγγραφακαιότι ητελική έγκριση θαεδίδετο από τον δεύτερο εφεσείοντα. 15 Ο ισχυρισμός του πρώτου εφεσείοντα ότι τεμάχισε τα δύο πλαίσια που ασήγαγε και ότι τα μετέφερε στη Λευκωσία μεοδη­ γίες να εφαρμοστούν πάνω στα πλαίσια των λεωφορείων απερρίφθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο όπως επίσης και ο ισχυρι­ σμός του δεύτερου εφεσείοντα ότι επιθεώρησε τα οχήματα αυτά καιδιαπίστωσε την αποσυναρμολόγηση τους. 20 Η ηλικία των λεωφορείων αποδείκτηκε με την προσκόμιση μαρτυρίας των τίτλων ιδιοκτησίας τους από την Κατηγορούσα Αρχήκαι δεν αμφισβητήθηκε από τον πρώτο εφεσείοντα. Ο πρώ­ τος εφεσείων βρέθηκε ένοχος σε πέντε κατηγορίες και ο δεύτερος σε οκτώ και τους επεβλήθηκαν οι συντρέχουσες ποινές φυλάκισης που αναφέρονταιπιο πάνω. 25 30 55 40 Πριν την εξέταση των λόγων της έφεσης το Ανώτατο Δικαστήβκ> ανέφερε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδήγησε ορθά τον εαυτότου ως προς τις νομικές αρχέςπου διέπουν την περιστατική μαρτυρία πάνωστην οποίαγενικάστηριζόταν ηυπόθεση τηςκατη­ γορίας ότι δηλαδή ηουσιώδης σχέσημεταξύτης περιστατικήςμαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση και να μην επιδέχεται συμβιβασμούς με άλλες λογικές εξηγήσεις της περιστατικής μαρτυρίας. Επίσης τόνισε ότι είναι αναγκαίαη εξέταση όλων των στοιχείων που συνιστούν την περιστατικήμαρ­ τυρίασαν σύνολο. Οι λόγοι των εφέσεων διαχωρίζονται σε αυτούς που εγείρουν καθαρά νομικάσημεία και στους υπόλοιπους που στρέφονται ενα­ ντίον των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου που έγιναν με βάσητην αξιοπιστία των μαρτύρων καιπου στην ουσία αποτελού­ σαν επιχειρηματολογία ως προς το αβάσιμο των ευρημάτων αυτών. Κυοιώτεοοι Λόνοι των Εφέσεων
7. Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την ηλικία των εισαχθέντων λεωφορείων ήταν εσφαλμένο. 177 Ευδίας&άλλος ν.Αστυνομίας

(2)(αχϋί) των περί Μηχανοκινήτων Οχη­ μάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984 είναι ultra vires του εξουσιοδοτούντος νόμου δηλαδήτου περί Μηχανοκινή­ των ΟχημάτωνκαιΤροχαίας Κίνησης Νόμουτου 1972 (Νόμος αρ. 86/72). ^ 10 5. Ο Κανονισμός 4(l)

(2)(a)(iii) είναι αντισυνταγματικόςδηλα­ δήαντίκειταιπροςταάρθρα23και28 του Συντάγματος.

1. (α) Οι κατηγορίες 10 και 11 που αφορούσαν τον δεύτερο εφεσείοντα ήσαν ελαττωματικέςλόγω πολλαπλότητας (duplicity). (β)Δεν έγινεεξειδίκευση ανο εφεσείων ευρέθη ένοχος γιαδιάπράξηδόλου ήκατάχρησηςεμπιστοσύνης και 1; * (γ) Τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου για ύπαρξη δόλου ήκατάχρησης εμπιστοσύνης είναι αντίθετα με το σκεπτικό δύοάλλων αποφάσεωντου Ανωτάτου Δικαστηρίου.
2. Το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου για ύπαρξη 20 κοινού σκοπού μεταξύτων κατηγορουμένων α'και γ*είναι εσφαλ­ μένο καθότι: (α)ηκατηγορίαεναντίον τουγ' κατηγορουμένουεβασίζετο πάνωστο άρθρο20 αντίστο άρθρο21 του Κεφ.
3. (β)το συμπέρασμααυτόδεν εδικαιολογείτο απότηνμαρτυρία. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού ασχολήθηκε διεξοδικά κατά 25 πρώτο λόγο με τα εγειρόμενα νομικά σημεία και μετά με τους λό­ γους που εστρέφοντο εναντίον των γεγονότων και των συμπερα­ σμάτων που εξήχθησαν από αυτά κατέληξε στα ακόλουθα συμπε­ ράσματααναφορικά μεκάθεένααπότους λόγους τηςέφεσης: AovocέΦεστκυπ' αο.1 30 Οι τίτλοι ιδιοκτησίας αποτελούν από μόνοι τους απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα οχήματα ήσαν ηλικίας πέραν των τριών χρόνων. Ο ισχυρισμός του πρώτου εφεσείοντα ότι ηγνώσηήεντύπωση πουβγήκεαπότο περιεχόμενο τηςαιτήσε­ ως και των τίτλων ιδιοκτησίας ήταν άνευ σημασίας για τον λόγο 35 ότι η απαγόρευση του νόμου αφορούσε το γεγονός και όχι την εντύπωση ότι τα οχήματαήσανυπερήλικα,δεν ευσταθεί. Οι αυθε­ ντίες που παρατέθηκαν προς υποστήριξη του λόγου αυτού δεν βοηθούντον εφεσείοντα. Επιπρόσθετα ηκατοχήτων εγγράφων των τίτλων ιδιοκτησίας 40 178 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς &άλλοςν. Αστυνομίας από τον πρώτο εφεσείοντα αποτελεί παραδοχή εναντίον του για την αλήθειατου περιεχομένου τους εφόσον ο ίδιος τα αναγνώρισε, ταυιοθέτησε καιενήργησεμεβάσητα έγγραφααυτά. Λόνοΐ:Έ(ρεστκυπ'αο.2 5 10 15 20 Είναιορθό το συμπέρασμα τουπρωτόδικου Δικαστηρίου ότι οι διαφορές στην μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής στον καθορι­ σμό του τύπου των οχημάτων δεν την καθιστούν ανεπαρκή, εφό­ σον και τα ίδιαταέγγραφαπουυπεγράφησαναπότον πρώτο εφε­ σείοντα δεν αφήνουν καμμιά αμφιβολία ως προς τον τύπο των οχημάτων. Επίσης είναι ορθή και η παρατήρηση ότι οι μάρτυρες δεν ανεμένετο να θυμούνται με ακρίβεια αρκετά χρόνια αργότερα ποια ήταν τα ακριβήχρώματα των λεωφορείων όταν μάλιστα δεν ήταν προβλεπτό ότι το θέμα αυτό θα αποτελούσε σοβαρό θέμα σε δικαστική διαδικασία. AovocΈίοεστκ υπ' αο. 3 Ο πρωτόδικος Δικαστής ορθά κατέληξε στο συμπέρασμα ύπαρξηςκοινού σκοπού μεταξύ των εφεσειόντων όπως προνοείται στο άρθρο 21 του Κεφ.
4. Η απόδειξη συγκεκριμένου κοινού σκοπού εξαρτάται πάντα από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και αποδεικνύεται είτε με άμεση είτε με περιστατική μαρτυρία.Επίσης ορθάανέλυσετο θέματης ποινικής ευ§υνης του πρώτου εφεσείοντα σαναξιωματούχου της εταιρείας. Aovoc Έοεσης υπ' αο.
5. Υπό Λοίζου Π. συμφωνούντος και του Παπαδόπουλου Δ.: 25 30 35 40 Ορθάτο πρωτόδικο Δικαστήριο δεν απεδέχθη την εισήγησητης υπεράσπισης ότι η λέξη "ρυθμίζω" στο άρθρο 5

(1)του Νόμου δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνει και την έννοια της απαγόρευσης που προνοείται στον σχετικό Κανονισμό. Το σχετικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ο περιορι­ σμός ως προς την ηλικία των αυτοκινήτων των οποίων ηεγγραφή επιτρέπεται,αποτελεί ρύθμιση τουόλουθέματοςτηςεγγραφής. Στην παρούσα περίπτωση το άρθρο4

(1)(2χα)(ϋϊ) των Κανονι­ σμών θέτει ένα περιορισμό για λόγους δημόσιας ασφάλειας.Ο πε­ ριορισμός αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα απαγορευτικός αφού περιέχει απλώς ένα λογικό περιορισμό που εμπίπτει μέσα στις πρόνοιες του εξουσιοδοτούντος νόμου και κατά συνέπεια ο σχετικός Κανονισμός δεν είναι ultra viresτου νόμου. Η ερμηνεία που δίδεται στη λέξη "ρυθμίζω" πρέπει να έχει σχέση και να βρίσκεται σε συσχετισμό με το αν ο περιορισμός είναι σαρωτικός ή όχι. Διαβάζοντας το Νόμο και τους Κανονισμούς σαν σύνολο ηλέξηαυτήδεν μπορεί παρά να ερμηνευθεί ως περιέχουσα την δυνατότητα λογικών περιορισμών καιαπαγορεύ- 179 Ξνδιάς &άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)σεων χάριν της επίτευξης του σκοπού του Νόμου που είναι η ασφάλεια στην κυκλοφορία οχημάτων. Ηυπόθεση Spyrou διαφο­ ροποιείται απότηνπαρούσαυπόθεση. Αναφορικά με το ερώτημα της χρήσης διαφορετικών λέξεων στις παραγράφους (η)και (ια)τουάρθρου5 του Νόμου,ηεξήγηση 5 είναι ότι αυτό απαιτούσεο επιδιωκόμενος σκοπός τηςκάθεπαρα­ γράφου. Ο Δικαστής Αρτεμηςδιαφώνησεμετηνπιοπάνωαπόφασησχε­ τικά μετον Κανονισμό 4(l)

(2)(a)(iii). ΥπόΑρτέμηΔ.: 10 Ο σχετικός κανονισμός είναι ultra vires του εξουσιοδοτούντος νόμουγιατουςακόλουθους λόγους: 1.Αν υπήρχεπρόθεση εκ μέρους του νομοθέτη ναδώσει δικαί­ ωμα απαγόρευσης τούτο θα μπορούσε να γίνει ρητά όπως έγινε και σεάλλες περιπτώσεις στο ίδιοάρθρο. 15

1. Η πρόνοια στον Κανονισμό 4(ΐχ2)(α)(ίϋ) για καταβολή τελών δείχνει καθαράότι ουδεμία εξουσιοδότηση δίδεταιγια απα­ γόρευση,γιατί σε τέτοια περίπτωσηδεν θαεγειρόταν θέμακαταβο­ λής τελών.
2. Ηυπόθεση στην οποία αναφέρθηκετο πρωτόδικο δικαστή- 20 ριο προς υποστήριξη του συμπεράσματος του ότι η απαγόρευση για συγκεκριμένη κατηγορία οχημάτων δεν εκφεύγει απόταπλαί­ σια του όρου "ρύθμιση" στην ουσία υποστηρίζϊει την αντίθετη άποψη.
3. Ηηλικία πέραντων τριών χρόνων δεν θαέπρεπεναήταντο 25 κριτήριο για απαγόρευση εγγραφής εισαγομένων λεωφορείων, γιατί ένα όχημα με τέτοια ηλικία μπορεί να είναι σε πολύ καλύτε­ ρη κατάσταση από ένα όχημα μικρότερης ηλικίας γι* αυτό και η σχετικήαπαγόρευσημπορεί ναθεωρηθεί αυθαίρετη. Η έφεση γίνεται αποδεκτή. Οι κατηγορούμενοι αθωώνονται 30 στις κατηγορίες 2 και 3 για παράνομη εγγραφή μηχανοκινήτου οχήματος. Οι κατηγορίες που αφορούν εξασφάλιση πιστοποιητικού με την παροχήψευδών στοιχείων δεν επηρεάζονται γιατί τοαδίκημα αυτό έγινε πριν την κήρυξη του σχετικού Κανονισμού ultra vires 35 από το Δικαστήριο. Aovoc'Εωεσικ υπ' αο.5 Ηάσκηση του δικαιώματοςιδιοκτησίας μπορεί νατεθεί κάτω από περιορισμούς με βάση το Άρθρο 23.3 του Συντάγματοςκαι έναςαπόαυτούςείναι προςτο συμφέρον τηςδημόσιαςασφάλειας. 40 180 2 Α*Α*Δ. Ευδιάς&άλλος ν. Αστυνομίας Είναι λογικό ταλεωφορεία μεταοποίαδιακινείταιτοκοινό καθη­ μερινά ναέχουν περιορισμούς στην ηλικία εγγραφής τους. 5 10 15 20 Η αρχήτης ισότητας όπως αυτήδιασφαλίζεται στο Άρθρο 28 του Συντάγματος δεν παραβιάζεται απότον Κανονισμό 4

(2)(α) (iii). Ισότητα δεν σημαίνει την αριθμητική ισότητα αλλά διασφαλί­ ζει την ισότητα απόαυθαίρετεςδιακρίσεις καιδεναποκλείει εύλο­ γες διαφοροποιήσεις. Ισότητα σημαίνει στην μεταχείριση μεταξύ ίσων,ονόμος ναείναι ίσοςκαιστηνπροκειμένη περίπτωσηδεν γί­ νεται αυθαίρετηδιαφοροποίησημεταξύ ίσων. AovocΈΦεστκυπ' αο.

1. (α) Οι κατηγορίες 10 και 11 που αφορούσαντον δεύτερο εφε­ σείοντα πάσχουν απόπολλαπλότητα (duplicity)γιατίδεν ήτανδια­ τυπωμένες μεδιαζευκτικό τρόπο άσχετο πως διατυπώθηκανοι λε­ πτομέρειες. Δεν μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα κάτω από τις περιστάσεις της παρούσαςυπόθεσης ότι ο εφεσείων αυτόςδεν έχει παραπλανηθεί ήσυγχυστεί ώστε να μηεπηρεάστηκε η υπεράσπιση του. Γι' αυτόν τον λόγο ηπολλαπλότητα αυτήθαπρέπει ναοδηγή­ σει σε ακυρότητα και επομένως η έφεση για τις κατηγορίες αυτές επιτρέπεται και ο δεύτερος εφεσείων αθωώνεται στις κατηγορίες αυτές. Οι στόχοι του Δικαστηρίου για σαφήετυμηγορία στην κάθε κατηγορίαδεν εξυπηρετούνται μετον συνδυασμό διαφόρωναδικημάτωνσε μιακατηγορία. (β) Είναι φανερό από την απόφασητου πρωτόδικου Δικαστή ότι πραγματεύθηκε το θέμα της απόδειξης αδικήματος κάτω από το άρθρο 133 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Ο δεύτερος εφε­ σείων καταδικάσθηκεγια δόλο στην παρούσαπερίπτωση. 25 30 35 40 (γ) Ηακυρότηταγια πολλαπλότητα των κατηγοριών 10 και 11 και ηαθώωσητου δεύτερου εφεσείοντα στις κατηγορίες αυτέςκα­ θιστά μηαναγκαίατην εξέταση τουλόγου 6(γ) της έφεσης. Σχόλια του Δικαστή Αρτεμη αναφορικά με τον λόγο έφεσης του 2ου εφεσείοντα για πολλαπλότητα στις κατηγορίες 10 και 11 καιτο άρθρο 39 (d)του Κεφ. 155: Η καθοδήγηση για λύση προβλημάτων που δυνατόν να φαίνε­ ται ότι δίδουνοι πρόνοιες τουάρθρου39(d) του Κεφ. 154 σεσχέση με πολλαπλότητα συγκεκριμένης κατηγορίαςδεν είναι ουσιαστική. Ο λόγος είναι ότι για να αποφασίσει το Δικαστήριο εάν η σχετική νομοθετική πρόνοια περιγράφει την διάπραξη ενός αδικήματος με υπαλλακτικούς τρόπους πρέπει πρώτα να αποφασισθεί αν το νο­ μοθέτημα δημιουργεί έναήπερισσότερααδικήματα. Στην παρούσαπερίπτωση τουπό κρίση νομοθέτημα δημιουργεί στην ουσία δύοδιαφορετικάαδικήματα και ως εκ τούτου δεν εγείρεταιθέμαδιάπραξης ενός αδικήματοςμεδιαφορετικούς τρόπους. 181 Ξυδιάς &άλλος ν.Αστυνομίας

(1993)Aovocέωεστκυπ'αο.7. Δεν χρειάζεται να γίνει μνεία των άρθρων 20και 21του Κεφ. 154 που αναφέρεταισεεγκλήματα πουδιαπράττονταιαπόπρόσω­ πα που σχηματίζουν κοινή πρόθεση για από κοινού επιδίωξηπα­ ράνομου σκοπού. Ηπαράλειψη ρητής αναφοράςστα άρθρααυτά δεν συνιστά ουσιώδη παρατυπία. 5 Οι υπόλοιποι λόγοι εφέσεως ουσιαστικά καλύπτονται απότο γενικό λόγοότιηέφεση έπρεπε να επιτραπείκαιακυρωθεί η κατα­ δίκηγιατον λόγο ότι ήταν,έχοντας υπόψη τη μαρτυρίαπουδόθηκε, παράλογη (unreasonable), όπως προβλέπει το άρθρο 145

(1)(β) 10 του περί ΠοινικήςΔικονομίας ΝόμουΚεφ.155. Γιά όλους τους πιοπάνω λόγους οι εφέσεις απορρίπτονται, εκτός απότην έφεσητουδεύτερου εφεσείοντα ηοποία επιτρέπεται μόνο στις κατηγορίες 10 και 11στις οποίες αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. 15 Υποθέσεις ποναναφέρθηκαν: Anastassiades v.TheRepublic

(1977)2 C.L.R. 97· ΑΙ HamadandAnotherν. Δημοκρατίας

(1989)2C.L.R. 117R v. Madden [1986] Crim. LR. (Phipson on Evidence,Έκδοση12 παράγραφος 768)· 20 Spyrouv.TheRepublic

(1973)3 C.L.R. 627Tair v. Tarr[l972] 1 AllE.R.295' Birmingham and Midland Motor Omnibus Co. Ltd. v. Worcestershire CountyCouncil[1967] 1 AllE.R. 544Marangosv.MunicipalCommitteeofFamagusta

(1970)3C.L.R.7- 25 CityofTorontoMunicipal Corporation v.Virgo[1896]A.C. 88Howard-Flanders v.Maldon Corpn. [1926]A11E.R.Rep.110Slatteryv.Naylor[1988] 12A.C. 446AliRatip v.TheRepublic3R.S.C. 102Police v.Liveras3R.S.C.C 65· Πετρής v.Αστυνομίας

(1968)2 C.L.R. 40Αζίνας v.Αστυνομίας

(1981)2 C.LJi. 9Attorney Generalof theRepublic v. Hadjiconstanti

(1969)2 C.L.R.5- 182 OQ 2ΑΛΛ. Ξνδιάς & άλλοςν.Αστυνομίας Constantinides v.TheRepublic

(1978)2 C.LJt. 337.376· Fourriand Othersv.TheRepublic

(1980)2C.LJi.

1. 'Εφεση εναντίον Καταδίκηςκαι Ποινής. Έφεσηεναντίον της καταδίκηςκαιτης ποινής απότον 5 Γιαννάκη Ξυδιά και Γιαννάκη Σάββα Πολυκάρπου οι οποίοι βρέθηκανένοχοιστις5/5/92 απότο ΕπαρχιακόΔι­ καστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 3762/ 91)στιςακόλουθες κατηγορίες: "1η Κατηγορία: Κυκλοφορία πλαστού εγγράφου, κατά 10 παράβαση των άρθρων 331(a),335, 339 και29 του Ποινι­ κούΚωδικός Κεφ.
2. 2η Κατηγορία: Παράνομος εγγραφή μηχανοκινήτου οχήματος, κατάπαράβασητων Κανονισμών 2, 4

(2)(α) (iii) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤρο15 χαίαςΚινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 166/84όπωςτροπο­ ποιήθηκαναπό το Νόμο 166/87, καιάρθρον20τουΠοινι­ κούΚωδικός Κεφ. 154. 3η Κατηγορία: Παράνομος εγγραφή μηχανοκινήτου οχήματος, κατάπαράβασητων Κανονισμών 2, 4

(2)(α) 20 (iii) xai 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤρο­ χαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 166/84όπωςτροπο­ ποιήθηκαν απότοΝόμο 166/87, καιάρθρον20τουΠοινι­ κούΚωδικός Κεφ.

1. 4η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της 25 παροχής"ψευδών στοιχείων, κατάπαράβασητων άρθρων 2 και 15 τουπερί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί­ ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο166/
2. 5η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της 30 παροχής-ψευδών στοιχείων, κατάπαράβασητων άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί­ ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το 183 Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Νόμο 166/87, καιάρθρον20 του Ποινικού Κωδικός Κεφ.

1. 6ηΚατηγορία:Εξασφάλισηπιστοποιητικού διατης παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβασητων άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί- 5 ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο166/
2. 7η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί- 10 ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 166/87, καιάρθρον20 του Ποινικού Κωδικός Κεφ.
3. 10η Κατηγορία: Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπό δημοσίου λειτουργού, κατά παράβαση των άρθρων 15 133 και35 του Ποινικού Κωδικός Κεφ. 154, όπωςτροπο­ ποιήθηκεαπό τοΝόμο166/
4. 11η Κατηγορία: Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 133και 35 του Ποινικού Κωδικός Κεφ. 154,όπως τρόπο- 20 ποιήθηκεαπότοΝόμο 166/
5. 14ηΚατηγορία:Παραμέλησηυπηρεσιακούκαθήκοντος υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 134 και35 τουΠοινικού Κωδικός, Κεφ. 154,όπωςτροπο­ ποιήθηκε μετοΝόμο 166/
6. 25 15ηΚατηγορία:Παραμέλησηυπηρεσιακούκαθήκοντος υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 134 και35 του Ποινικού Κωδικός, Κεφ. 154,όπωςτροπο­ ποιήθηκε με το Νόμο 166/87", καιο μεν πρώτοςεφεσείων καταδικάστηκε από ΗλιάδηΑ.Ε.Δ. σε συντρέχουσες ποι- 30 νές φυλάκισης σεπέντεκατηγορίες ως εξής: "

(1)18μήνες φυλάκισηστην 1ηκατηγορία.

(2)12μήνες φυλάκισηστην2ηκατηγορία. 184 2ΑΛΛ. Ξυόιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(3)12μήνεςφυλάκισηστην3ηκατηγορία.

(4)18μήνεςφυλάκισηστην4ηκατηγορία.

(5)18μήνεςφυλάκισηστην6ηκατηγορία." Οδεύτερος εφεσείων βρέθηκεένοχος σε οκτώ κατηγο5 ρίες και καταδικάστηκε επίσης σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισηςωςακολούθως: "

(1)9μήνεςφυλάκιση στη2ηκατηγορία.

(2)9μήνεςφυλάκιση στη3ηκατηγορία.

(3)12μήνεςφυλάκιση στη5ηκατηγορία. 10

(4)12μήνεςφυλάκισηστη7ηκατηγορία.

(5)12μήνεςφυλάκισηστη10ηκατηγορία.

(6)12μήνεςφυλάκιση στη11ηκατηγορία.

(7)12μήνεςφυλάκισηστη 14ηςκατηγορία.

(8)12μήνεςφυλάκισηστη 15ηκατηγορία." 15 Α.Ποιητής,Δικηγόρος, για τονΕφεσείοντα στην

1. Α. Κληρίδης, Χρ. Κιτρομηλίδης και Μ.Εκτα)ρίδον (Δ/ 6α), Δικηγόροι για τονΕφεσείονταστην
2. Π. Κληρίδης, ΑνώτεροςΔικηγόρος της Δημοκρατίας, για τουςΕφεσίβλητους. 20 Α. ΛΟΙΖΟΥ,Π.Μετηναπόφασηαυτήσυμφωνείκαιο Δικαστής Παπαδόπουλος. ΟΔικαστής Αρτεμης διαφωνεί μετηνπροσέγγιση μαςαναφορικά μετολόγοέφεσηςσχε­ τικά με την εγκυρότητατου Κανονισμού 4

(2)(α)(iii) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Τροχαίας Κίνησης 25 Κανονισμώντου 1984,και θαδώσειτηδικήτουαπόφαση. Οι δύο εφεσείοντες μαζίμετο δεύτερο συγκατηγορούμενό τους,καταχώρησανεφέσεις εναντίον της καταδικα­ στικής απόφασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκω­ σίας. Κατάτην έναρξηόμως τηςακρόασηςτων Εφέσεων 185 Α. Λοΐζον, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)αποσύρθηκαναυτέςμεαριθμό5615 και5616 καιπαρέμει­ νανπρος ακρόασηενώπιον μαςοι Ποινικές Εφέσεις 5617 και 5618, που καταχωρήθηκαν εναντίον της καταδίκης των η πρώτη από τον εφεσείοντα Γιαννάκη Ξυδιά που ήταν πρώτος κατηγορούμενος στην πρωτόδικη διαδικα- 5 σία, και η δεύτερη από τον εφεσείοντα Γιαννάκη Πολυ­ κάρπου,πουήταντρίτοςκατηγορούμενος κατά την ακρό­ αση της υπόθεσης, και που στη συνέχεια θααναφέρονται ωςοι,πρώτοςκαιδεύτερος εφεσείοντες, αντίστοιχα. Ο πρώτος εφεσείων είναι ο μέτοχος και γενικός διευ- 10 θυντής της εταιρείαςXydias Coaches Co.Ltd.,ταγραφεία της οποίας βρίσκονται στη Λάρνακα. Η εταιρεία αυτή κατά τον ουσιώδη χρόνο διεξήγαγε τουριστικές εργασίας καιήτανιδιοκτήτριαεπτάτουριστικών λεωφορείων. Ο δεύτερος εφεσείων ήταν δημόσιος υπάλληλος και 15 κατείχε τη θέση Ανώτερου Τεχνικού Επιθεωρητή στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών του Υπουργείου Συγκοινω­ νιώνκαιΈργων. Στις 19 Οκτωβρίου 1987 ο πρώτος Εφεσείων εισήγαγε από την Αγγλία δύοπλαίσια λεωφορείων (chassis)τύπου 20 QUEST 80, χωρίς μηχανές και κιβώτια ταχυτήτων, τα οποία εκτελώνισε ως πλαίσια "MAGIRUS DEUTZ MODEL L 117", αφούπαρουσίασε προς τούτο ένα τιμο­ λόγιο αγοράς τους από την Αγγλική εταιρεία EDWARD THOMAS AND SON. Ήταν η εκδοχή της κατηγορούσας 25 Αρχής ότι το τιμολόγιο αυτόήτανπλαστογραφημένο.Με βάση αυτό το τιμολόγιο εφοδιάστηκε με το τελωνειακό έντυπο C 72Α (Advice to the Deputy Registrar of Motor Vehicles) το οποίο εκδίδεται για μηχανοκίνητα οχήματα που προορίζονται για εγγραφήστην ΚυπριακήΔημοκρα- 30 τία. Προς τούτο υπέγραψε σε τελωνειακό έντυπο C6 τη σχετική εγγύηση ότι αναλάμβανετηδέσμευσηότι πάνωσε αυτά τα πλαίσια θακατασκεύαζελεωφορεία σύμφωνα με τησχετική ανάληψηυποχρέωσης πουπεριέχεται στοέντυ­ ποC2. 35 Το έντυπο C72Α είναι ένα έγγραφοπουεκδίδει τοΤε­ λωνείοστο οποίο αναφέρονταιμεταξύάλλων οτύποςκαι 186 2ΑΛΛ. Ξν6ιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου,Π. το μοντέλο του οχήματος ήτου πλαισίου, ο αριθμόςτου πλαισίου, αν είναι καινούργιο ή μεταχειρισμένο, αριστεροτίμονο ήδεξιοτίμονο και παρουσιάζεταιαπότον ιδιο­ κτήτη στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών,όπου το όχημα ή 5 πλαίσιο εξετάζεται και,ανβρεθεί κατάλληλοκαισυνάδει μετοπεριεχόμενο του C72Α, τότε εκδίδεταιάδειαεγγρα­ φής του. Ηπρόθεση τουπρώτου εφεσείοντα ήταννα εισαγάγει δύο υπερήλικα λεωφορεία, πουδεν θαμπορούσαν να εγ­ γραφούν αφού θα ήταν ηλικίας μεγαλύτερης των τριών 10 χρόνωνκαιαφούπλαστογραφήσει πάνωσταπλαίσιατων υπερήλικων λεωφορείων τους αριθμούς των πλαισίων που εισήγαγε απότην Αγγλία,να εγγράψει ταυπερήλικα λεωφορεία χρησιμοποιώντας προς τούτογιατηνεγγραφή τουςτοέντυποC72Α. 15 Προςτούτοδύοπερίπου μήνες μετάτηνεισαγωγήτων πλαισίων και συγκεκριμμένα στις 29 Δεκεμβρίου 1987 ο πρώτος εφεσείων εισήγαγε απότην Ολλανδία τέσσερα με­ ταχειρισμένα υπερήλικα αριστεροτίμονα τουριστικά λεω­ φορεία,αφού εξασφάλισε προςτούτοτησχετικήάδεια ει20 σαγωγής από το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας, αναλαμβάνοντας τηδέσμευσηότι θαταδιέλυεσεεξαρτή­ ματα. Αφού μετέφερε τελικά τασυστήματαπέδησης καιοδή­ γησης απότααριστερά προςταδεξιάκαιαπάλειψετους 25 αριθμούς των πλαισίων που είχαν τα λεωφορεία που είχαν εισαχθεί από την Ολλανδία και αφού εκτύπωσεπλαστογράφησε πάνωσε αυτά αριθμούς όμοιους με τους αριθμούς των πλαισίων που εισήγαγε από την Αγγλία, ενέγραψε δύοαπόαυτάμεαριθμούςεγγραφήςVQ 514και 30 VQ 515 καιάρχισεναταχρησιμοποιεί στηνΚύπρο. Φαίνεται ότι η πρόθεσητουπρώτουεφεσείοντα ναεγ­ γράψει ταυπερήλικα λεωφορεία περιήλθε σε γνώσηιδιω­ τών και μελώντου Συνδέσμου Εισαγωγέων Αυτοκινήτων της Κύπρου μέλη του οποίου προέβηκανσε διάφορεςπα35 ραστάσεις προς το δεύτερο πρώηνκατηγορούμενο καιτο 187 Α. Λοΐζου, Π. Ευδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)δεύτερο εφεσείονταγιανααποτρέψουντην εγγραφή τους. Οιπροσπάθειεςαυτέςαποδείχτηκανανεπιτυχείς. Σαν αποτέλεσμα των διαφόρωνδιαμαρτυριώνκαι πα­ ραστάσεων που είχαν γίνει από ιδιώτες και το Σύνδεσμο 5 Εισαγωγέων Αυτοκινήτων της Κύπρου μετάτην εγγραφή των πιοπάνω λεωφορείων διεξήχθηκαναστυνομικές ανα­ κρίσεις με αποτέλεσμα την πρόσαψη διαφόρωνκατηγο­ ριών εναντίον των τριών κατηγορουμένων που συμπερι­ λαμβάνουν μεταξύ άλλων κατηγορίες για κυκλοφορία 10 πλαστού εγγράφου,παράνομηςεγγραφής οχημάτων,εξα­ σφάλισης πιστοποιητικών δια ψευδών δηλώσεων, δόλου και κατάχρησης εμπιστοσύνης από δημόσιους λειτουρ­ γούς. Ηθέσητουπρώτουεφεσείοντα όπωςφαίνεταιαπότην 15 κατάθεσηπου έδωσεστην Αστυνομία ήτανότι ότανεισή­ γαγεδύο πλαίσια απότηνΑγγλία καιδιαπίστωσε ότιδεν θα ήταν οικονομική η κατασκευή λεωφορείων με την εφαρμογήαμαξωμάτωνπάνωστα πλαίσια,τότε εισήγαγε τέσσερα υπερήλικα μεταχειρισμένα λεωφορεία από την 20 Ολλανδία για να εφαρμόσει πάνωστα πλαίσιατους κομ­ μάτια απόταδύοπλαίσιαπουείχεεισαγάγει απότην Αγ­ γλία και να τα εγγράψει νόμιμα με τους αριθμούς των πλαισίων της Αγγλίας. Τελικά αφού εφάρμοσε μπροστά και πίσω πάνωσταπλαίσιατων δύολεωφορείων στο ερ- 25 γοστάσιο Truckoman στη Λευκωσία κομμάτια από τα πλαίσια που είχε εισαγάγει προηγουμένως από την Αγ­ γλία, τα ενέγραψε με αριθμούς εγγραφής VQ 514 και VQ 515. Ηθέσητου δεύτερουπρώηνκατηγορουμένου ήτανότι 30 δεν γνώριζε και δεν μπορούσε ναγνωρίζει τη διαδικασία πουθαακολουθούσε οπρώτοςεφεσείων στηνπροσπάθεια τουναεγγράψει ταδύολεωφορεία. Η θέση του δεύτερου εφεσείοντα ήταν ότι ούτε και αυτός γνώριζε τον τρόπο ενέργειας του πρώτου εφεσείο- 35 ντα για την εγγραφήτων οχημάτων και ότι η προώθηση 188 2 Α.Α.Δ. Ξυ&ιάς& άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. των σχετικών εγγράφων γιατην εγγραφήτων δύο λεωφο­ ρείων αποτελούσε θέμαρουτίνας μέσαστην εκτέλεση των καθηκόντωντου. Ο πρώτος εφεσείων βρέθηκε ένοχος σε πέντε κατηγο5 ρίες στις οποίες θα αναφερθούμε στη συνέχεια και του επιβλήθηκαν οι πιο κάτωποινές οι οποίες διατάχθηκενα συντρέχουν. "

(1)18μήνεςφυλάκισηεπίτης 1ηςκατηγορίας.

(2)12μήνεςφυλάκισηεπίτης2ηςκατηγορίας. 10

(3)12μήνεςφυλάκισηεπίτης3ηςκατηγορίας.

(4)18μήνεςφυλάκισηεπίτης4ηκατηγορίας.

(5)18μήνεςφυλάκισηεπίτης6ηςκατηγορίας." Ο δεύτερος εφεσείων βρέθηκε ένοχος σε οκτώκατηγο­ ρίες και του επιβλήθηκαν οι πιο κάτω ποινές, οι οποίες 15 επίσης διατάχθηκενα συντρέχουν. "

(1)9μήνες φυλάκισηεπίτης2ηςκατηγορίας

(2)9μήνες φυλάκισηεπίτης3ηςκατηγορίας

(3)12μήνες φυλάκισηεπίτης5ηςκατηγορίας

(4)12μήνες φυλάκισηεπίτης7ηςκατηγορίας 20

(5)12μήνες φυλάκισηεπίτης 10ηςκατηγορίας

(6)12μήνες φυλάκισηεπίτης 11ηςκατηγορίας

(7)12μήνες φυλάκισηεπίτης 14ηςκατηγορίας

(8)12μήνες φυλάκισηεπίτης 15ηςκατηγορίας." 189 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Οικατηγορίες είναιοιακόλουθες: "1η Κατηγορία: Κυκλοφορία πλαστούεγγράφου, κατά παράβασητων άρθρων 331(a),335, 339 και20 τουΠοινι­ κού Κωδικός Κεφ. 154. 2η Κατηγορία: Παράνομος εγγραφή μηχανοκινήτου 5 οχήματος, κατά παράβασητων Κανονισμών 2, 4

(2)(α) (iii) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤρο­ χαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 166/84όπωςτροπο­ ποιήθηκαναπότοΝόμο 166/87, καιάρθρον20τουΠοινι­ κού Κωδικός Κεφ. 154. 10 3η Κατηγορία: Παράνομος εγγραφή μηχανοκινήτου οχήματος, κατά παράβασητων Κανονισμών 2, 4

(2)(α) (iii) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤρο­ χαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 166/84όπωςτροπο­ ποιήθηκαν απότο Νόμο 166/87, καιάρθρον20τουΠοινι- 15 κού Κωδικός Κεφ.

1. 4η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί­ ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το 20 Νόμο166/
2. 5η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβασητων άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί­ ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το 2 5 Νόμο 166/87, και άρθρον20 του Ποινικού Κωδικός Κεφ.
3. 6η Κατηγορία: Εξασφάλιση πιστοποιητικού δια της παροχής ψευδών στοιχείων, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαί- 30 ας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο166/
4. 190 2ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλος ν. Αστυνομίας Λ.Λοΐζου, Π. 7ηΚατηγορία:Εξασφάλισηπιστοποιητικούδιατης πα­ ροχής ψευδών στοιχείων, κατάπαράβασητων άρθρων 2 και 15του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαίας Κινήσεως Νόμου86/72 όπωςτροποποιήθηκεαπό τοΝόμο 5 166/87, καιάρθρον20τουΠοινικούΚωδικός Κεφ.
5. 10η Κατηγορία: Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπό δημοσίου λειτουργού, κατά παράβασητων άρθρων 133και35 τουΠοινικού Κωδικός Κεφ. 154,όπωςτρόπο-' ποιήθηκεαπό τοΝόμο166/
6. ^Q 11η Κατηγορία: Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 133και35 τουΠοινικού Κωδικός Κεφ. 154,όπωςτροπο­ ποιήθηκεαπό τοΝόμο166/
7. 14ηΚατηγορία:Παραμέλησηυπηρεσιακούκαθήκοντος 15 υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 134και35 τουΠοινικού Κωδικός, Κεφ. 154,όπωςτροπο­ ποιήθηκε μετοΝόμο 166/
8. 15ηΚατηγορία:Παραμέλησηυπηρεσιακούκαθήκοντος υπό δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση των άρθρων 20 134 και35 τουΠοινικού Κωδικός,Κεφ. 154,όπωςτροπο­ ποιήθηκε μετοΝόμο166/87." Ο πρώτος εφεσείων στήριξε την έφεση του αρχικά σε 28 λόγους εφέσεως για να αυξηθούν αργότερα σε 49, σε ότι αφοράτην καταδίκητου, με την καταχώρησηεπιπρό" σθετων λόγων εφέσεως. Οδεύτερος εφεσείων στήριξε την έφεση του σε 35 λό­ γους εφέσεως για να προστεθούν αργότερα ακόμηδέκα. θα μπορούσαν οι λόγοι αυτοί και των δύο εφεσειόντων να διαχωριστούν σε αυτούς που εγείρουν καθαράνομικά 30 σημεία καιστους υπόλοιπους πουείναι καιοι περισσότε­ ροι που στρέφονται εναντίον των ευρημάτων καιδιαπι­ στώσεων τουπρωτόδικουΔικαστήπουέγιναν μεβάση την αξιοπιστία των μαρτύρων, όπως εκτιμήθηκε από αυτό ή 191 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)εναντίον των συμπερασμάτων που έβγαλε απότην περι­ στατική μαρτυρία,όπως και αυτή εγίνετο δεχτή με βάση τηναξιοπιστίατωνδιαφόρωνμαρτύρων. Θα ασχοληθούμε κατάπρώτο λόγο με τα εγειρόμενα νομικάσημείακαιμετάμετουςλόγους εκείνους πουστρέ- 5 φονται επί των γεγονότων και των συμπερασμάτων που εξάχθησαν από αυτά. Στην εξέταση των λόγων αυτώνθα γίνεται αναπόφευκτακαι αναφοράστα σχετικά γεγονότα καιτηνπροσέγγιση τουπρωτόδικου Δικαστήσε όση έκτα­ ση κρίνουμε αναγκαίο για την καλύτερη επεξήγηση του 10 σκεπτικούμας. Πριν όμως προχωρήσουμε θα πρέπει να λεχθεί ότι η υπόθεση της κατηγορίας γενικά στηριζόταν σε περιστατι­ κήμαρτυρία,και οπρωτόδικος Δικαστής ορθά καθοδήγη­ σε τον εαυτότου ως προς τις νομικές αρχές που διέπουν 15 το θέμα αυτό. Ότι δηλαδήη ουσιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίαςκαι της ενοχής τουκατηγορουμέ­ νου,πρέπει να είναι άμεσηκαιναμηεπιδέχεταισυμβιβα­ σμούς μεάλλες λογικές εξηγήσεις τηςπεριστατικήςμαρτυ­ ρίας.(Anastassiades v. TheRepublic

(1977)2 C.L.R.97). Η 20 δεαδυναμία τηςκατηγορούσης Αρχήςνααποκλείσει κάθε άλληλογική εξήγηση πουπροσφέρει η περιστατικήμαρτυ­ ρία αναπόφευκταοδηγεί στην απαλλαγήενός κατηγορου­ μένου. (ΒλέπεAJHamadκαιSalem ν.Δημοκρατία1989) 2 C.L.R.

1. θα έπρεπε ναπροστεθεί εδώγια συμπλήρωση 25 των αρχών πουκαθιέρωσε η νομολογία μαςότι έναΔικα­ στήριο θαπρέπει ναεξετάσει βέβαιαόλα ταστοιχεία που συνιστούν τηνπεριστατική μαρτυρίαως σύνολο. Ο πρώτος εφεσείων στις 19 Οκτωβρίου 1987 εισήγαγε δύο πλαίσια με χαρακτηριστικούς αριθμούς 440757 και 30 440759, χωρίς μηχανές και κιβώτια ταχυτήτων και μετά την εκτελώνισηκαι εκφόρτωση των από τα πλοία, μετα­ φέρθηκαν μέχρι το γκαράζτου Φώτη ΜάντηστοΛιοπέτρι με απώτερο σκοπό του πρώτου εφεσείοντα την απόκτηση τουεντύπου C 72Α τοοποίοθαχρησιμοποιούσε αργότερα 35 γιατηνεγγραφήδύουπερηλίκων λεωφορείων. 192 2ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου,Π. Ένα μήνααργότερα ο εφεσείων αγόρασε τέσσερα μεταχει­ ρισμένα λεωφορεία απότην Ολλανδική εταιρεία Van Dam Touroperations B.V. μεταπιοκάτω στοιχεία. 1)Αρ. εγγραφήςΒΗ-13-ΧΚ 5 Τύπος 230 R 120 Αρ. πλαισίου 739.0039.237, 2) Αρ. εγγραφήςΒΗ-58-ΧΚ Τύπος 230 R 120 Αρ. πλαισίου73900.0039.227, 1° 3)Αρ. εγγραφήςΒΗ-60-ΧΚ Τύπος 230 R 120 Αρ. πλαισίου 739.0039.239, και 4)Αρ. εγγραφής ΒΗ-53-ΧΚ Τύπος 130R81 15 Αρ. πλαισίου 754.0054.
2. Τα λεωφορεία αυτά είχαν εισαχθεί στις 29 Δεκεμβρίου 1987 ως υπερήλικα με τον όρο ότι θα διαλύονταν μέχρι της 28ης Αυγούστου
3. Οδηγήθησαν στο χώρο των γραφείων του πρώτου εφεσείοντα έξω από τη Λάρνακα. Από εκεί δύο από αυτά με αριθμούς ΒΗ-60-ΧΚ και ΒΗ20 13-ΧΚ,μεταφέρθηκανστο εργοστάσιο Truckoman στις 11 Ιανουαρίου 1988 και ένα τρίτο το υπ' αριθμό ΒΗ-60-ΧΚ στις 18 Ιανουαρίου 1988, με απώτερο σκοπό να αλλα­ χθούν τα πρόσωπα και να μεταφερθούν τα συστήματα οδήγησης και πέδησης από αριστερά στα δεξιά. Πράγμα 25 που έγινε, σε όση έκταση και όπως έχουν περιγραφεί από 193 Λ. Λοΐζου, Π. Ευδίας&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)το μάρτυρα κατηγορίας 23 Ανδρέα Γεωργίου και όπως αναφέρεται στα σχετικά τιμολόγια, (Τεκμήρια 19,20 και 21). Ο πρωτόδικος Δικαστής απέρριψετον ισχυρισμό του πρώτου εφεσείοντα ότι τεμάχισε ταδύοπλαίσιαπουείχε 5 εισάξει απότηνΑγγλία μαζίμετοναδελφότουΧριστοφή Γιαννακούσε ένα χωράφιέξω από τηΛάρνακακαι αφού τα μετέφερε προσωπικάστηΛευκωσίαταπαρέδωσεστον πιοπάνωμάρτυραμεοδηγίεςτατεμάχιααυτάναεφαρμο­ στούν πάνωστο πλαίσιο των λεωφορείων που ήτανήδη ίο μέσασταεργοστάσια.Απέρριψεεπίσηςτον ισχυρισμό του δεύτερου εφεσείοντα ότι επιθεώρησε ταοχήματα αυτά και διαπίστωσε την αποσυναρμολόγηση τους. Η εκδοχήαυτή απορρίφθηκεγιατίσυγκρούετο μεάλλημαρτυρίαπουείχε δοθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστή,η οποία έδειχνε 15 όπωςαναφέρεταιστηνπρωτόδικηαπόφασηότι: "1) Ο α' κατηγορούμενος είχε μεταφέρει τα λεωφο­ ρείαστο εργοστάσιο TRUCKOMANκαιείχεσυμφωνή­ σει μετο Μ.Κ.23 ναμεταφερθούντασυστήματα οδήγη­ σης καιπέδησης απόδεξιά στααριστεράκαιναγίνουν 20 μετατροπέςστο πρόσωποτους προτούογ' κατηγορού­ μενος επισκεφθείτοεργοστάσιο,(Τεκ.36,37,38). 2) Οι σχετικές φωτογραφίες του τεκμηρίου 72 δεί­ χνουν καθαρά ότι εκτός απότις μηχανέςπουφαίνεται ότι έχουν αφαιρεθεί, φαίνονται επίσης εργασίες μετά- 25 φοράς της πέδησης απόδεξιά στα αριστερά καιαλλα­ γήςτουπροσώπου(μούτρου)τωνλεωφορείων. 3) Ο Μ.Κ.49Ανδρέας Τρικωμίτης ανέφερε σε τηλε­ φωνική του επικοινωνία προς τον γ' κατηγορούμενο ότι είχε επισκεφθεί το εργοστάσιο TRUCKOMAN 2 30 μέρες μετά την επίσκεψη του γ' κατηγορουμένου και διαπίστωσε ότι ταοχήματαδενήταν αποσυναρμολογη­ μένα και ότι διεξάγονταν εργασίες μετατροπών πάνω τους." 194 2Α ^ Δ . Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. Απορρίφθηκε επίσηςη εκδοχήαυτήκαιγιατονεπιπρό­ σθετολόγοότι ανηπρόθεση τουπρώτουεφεσείονταήταν να μεταφέρει στα υφιστάμενα πλαίσια των δύο λεωφο­ ρείων, μπροστά και πίσω τεμάχια απόταΑγγλικά πλαί5 σια,δενθασυμφωνούσεμετομάρτυρακατηγορίας23,Γε­ ωργίου, από τις αρχές του 1988 για τις μετατροπές των δύο λεωφορείων που συμπεριλάμβαναν, μεταξύ άλλων, καιτη μεταφοράτου συστήματος οδήγησης απόαριστερά σταδεξιά. 10 Όσοναφοράτοτρίτολεωφορείο μεαριθμόΒΗ60 ΧΚ που οδηγήθηκε στο εργοστάσιο Truckoman, οπρωτόδικος Δικαστής κατέληξε στο εύρημα ότι είχεαφαιρεθείη μηχα­ νήτουκαιμεταφέρθηκετοσύστημα πέδησηςκαιοδήγησης από ταδεξιά στα αριστερά, τοποθετήθηκε ξανά ημηχανή 15 με σύστημα κλιματισμού και οδηγήθηκε στο γκαράζ του μηχανικού Πάμπου Κυριάκου στη Λάρνακα, όπου του αφαιρέθηκεη μηχανήτουκαιομάρτυραςαυτός εφάρμοσε σεαυτήτημηχανήτουοχήματοςMB355. Ο πρώτος εφεσείων δοκίμασε να γράψει το όχημα με 20 τον πιο πάνωαριθμό,αλλά για λόγους πουδενφάνηκαν στοΔικαστήριο η εγγραφήδενκατέστη δυνατή. Ηεκδοχή τουπρώτουεφεσείοντα σχετικά μετοτέταρ­ το λεωφορείο ΒΗ 53 ΧΚ που περιγράφηκε σαν minibus και που δεν αμφισβητήθηκε από την κατηγορούσα Αρχή 25 είναι ότι το όχημα διαλύθηκε στο γκαράζστη Λάρνακα και αφούεπιθεωρήθηκε το ξανασυναρμολόγησε οπρώτος εφεσείωνκαιτοοδήγησεστογκαράςκάποιουΑσκώτη στα Λατσιά όπου έγινε αφαίρεση του αμαξώματος του. Το αμάξωμα εφαρμόστηκε στο λεωφορείο MJ451 πουανήκε 30 σε αυτόν και ήταν διαγραμμένο,το δε πλαίσιο του μετα­ φέρθηκε σε ανοικτό οικόπεδο κοντά στα γραφεία του πρώτουεφεσείοντα στηΛάρνακα. Σχετικά με την εξέτασητων δύο λεωφορείων στηΛευ­ κωσίαπαρόλητησοβαρότητα της υπόθεσης καιτων πολ35 λών παραπόνωνπουυπήρξαν,οδεύτερος εφεσείων επέλε195 Λ. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)ξε να επιθεωρήσει την ίδια μέρα άλλα οχήματα στηΛευ­ κωσία. Καίτοι στα σχετικά έγγραφα ο Ξένιος Λιασίδης, Τεχνικός 2αςΤάξης, ανέφερεότι ταοχήματαεπιθεωρήθη­ καν απότον ίδιοτο Λεωνίδα ΠάρπακαιΑνδρέα Χριστο­ δούλου. Ο υπεύθυνος του Επαρχιακού Γραφείου Λευκώ- 5 σίας Ανδρέας Νεοπτόλεμου και ο Λεωνίδας Πάρπας αντέκρουσαν τον ισχυρισμό αυτόκαιτοΔικαστήριο απο­ δεχόμενο τις εξηγήσεις τους, βρήκε ότι ο έλεγχος έγινε αποκλειστικά απότο ΞένιοΛιασίδη καιότι ο μεν Ανδρέ­ ας Χριστοδούλου δεν εξέτασε καθόλου τα οχήματα,ηδε 10 παρουσία του Πάρπα περιορίστηκε απλώς στην παροχή βοήθειας στο Ξένιο Λιασίδη για ναπροβεί στις διάφορες καταμετρήσεις. Όπως παρατήρησε ο πρωτόδικος Δικαστής, έναβασι­ κό στοιχείο που είχετο βάροςνααποδείξει ηκατηγορού­ σαΑρχήήτανη πέραντων τριών χρόνων ηλικία τωνεισα­ χθέντων λεωφορείων. Προς τούτο παρουσιάστηκε ως μαρτυρία οι τίτλοι ιδιοκτησίας (Τεκμήριο 69), οι οποίοι έδειχνανότι είχαν εκδοθεί: (i)Γιατουπ'αρ.ΒΗ-60-ΧΚστις17/3/80, (ϋ)Γιατουπ'αρ.ΒΗ-58-ΧΚστις7/1/80, (iii) Γιατουπ'αρ.ΒΗ-13-ΧΚστις28/1/80, και (iv) Γιατουπ'αρ.ΒΗ-53-ΧΚστις 19/1/84. Οι πιο πάνω ημερομηνίες εξυπάκουαν ότι τα λεωφο- 25 ρεία που εισήγαγε ο πρώτος εφεσείων στην Κύπρο δεν μπορούσαν να είχαν κατασκευαστεί μετά τις πιο πάνω ημερομηνίες. Πρέπει νατονιστεί ότιη πέραντων τριών χρόνων ηλι­ κία των οχημάτων δεν είχε αμφισβητηθεί απότον πρώτο 30 εφεσείοντα πριν από την εκτελώνιση τους στην Κύπρο. Αντίθετα όλες οι ενέργειες του πρώτου εφεσείοντα έδει­ χναν ότι γνώριζε καιαποδέχθηκε ότι τα λεωφορεία ήταν 196 15 20 2Α.Α.Δ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Λ. Λοΐζου, Π. ηλικίας πέραν των τριών χρόνων αφούσύνταξε καιυπέ­ γραψε στις 22 Δεκεμβρίου 1988 επιστολή (Τεκμήριο 63), με την οποία διαβεβαιούσε ότι αναλάμβανετην υποχρέω­ ση να διαλύσει τα λεωφορεία σε εξαρτήματα ένα μήνα 5 μετάτηνεκτελώνισητους.Μετάτηνυποβολήτης σχετικής αίτησης για επιθεώρηση (Τεκ. 15) ο μάρτυρας Συμεών Κόκκινης, συμπλήρωσε το δεύτερο μέρος των τεσσάρων αιτήσεων για εισαγωγή μεταχειρισμένων οχημάτων (Τεκ­ μήρια 64, 65, 66 και 67), υπογράφοντας τη σχετική ση10 μείωσηότι ηηλικία των οχημάτων δεν ήτανσύμφωνη με τον Κανονισμό 4τωνπερί Μηχανοκινήτων Οχημάτωνκαι Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984, γεγονός που υποδηλούσε ότι τα οχήματα ήταν ηλικίας μεταλύτέρης τωντριών χρόνων. 15 Οαδελφός τουπρώτουεφεσείοντα παρουσίασε ταπιο πάνωέγγραφαστοΥπουργείο Εμπορίουκαι Βιομηχανίας απ' όπουστις 23Δεκεμβρίου 1987, του δόθηκαν τέσσερεις άδειες εισαγωγής των οχημάτων (Αρ. 340531, 340532, 340533 και 206776) με τον όρο ότι θα διαλύονταν μέχρι 20 τις28Φεβρουαρίου 1988κάτωαπότηνεπίβλεψητουΤμή­ ματοςΟδικώνΜεταφορών. Από τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά η ηλικία καθενός λεωφορείου όπως εξάγεται απότον τίτλο ιδιοκτησίας του καιόπωςδεν είχαναμφισβητηθεί από τονπρώτο εφεσείο25 ντα που αντίθετα είχε αποδειχθεί και ενεργήσει σύμφωνα μεταστοιχεία τηςηλικίαςτωνοχημάτωνπουπεριέχονται στοντίτλο ιδιοκτησίας ενός εκάστου. Εναντίον του ευρήματος αυτούστρέφεται και ολόγος εφέσεως ότι εσφαλμένα βρήκεοπρωτόδικος Δικαστής ότι 30 τα εισαχθέντα λεωφορεία ήταν ηλικίας άνω των τριών ετών, απλώς και μόνο επειδήοπρώτος εφεσείων υπέβαλε σχετικές αιτήσεις αναφέρονταςσεαυτέςότιείναι υπερήλι­ κα. Έχει προβληθεί ο ισχυρισμός ότι ηγνώσηή εντύπωση 35 του εφεσείοντα πουβγήκε από τοπεριεχόμενο τηςαιτήσε­ ι97 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)ωςκαιτωντίτλων ιδιοκτησίαςπουπαρέθεσε,δενμπορού­ σε να είχε οποιαδήποτε σημασία για το λόγο ότι εκείνο πουαπαγορεύεταιαπότο Νόμοδεν ήτοηεντύπωσηαλλά το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα αυτά είχαν ηλικία πέραν των τριών ετών. Μπορεί να το αποδέχθηκε ο εφεσείων 5 αλλά να μη ήτο αυτότο γεγονός. Σχολιάστηκε δε ότι θα έπρεπε να υπήρχε κάτι περισσότερο απόαυτό. Έγινε δε αναφορά στην απόφαση R. v. Madden [1986] Crim. L.R. στον Phipson on Evidence, Έκδοση 12, παράγραφος 768 όπωςκαισεάλλασυγγράμματα. 10 Η επιχειρηματολογία του δικηγόρου του πρώτου εφε­ σείοντα είναιότι έπρεπεκατάθετικότρόπονααποδειχθεί ηηλικίατωναυτοκινήτων καιόχι μετοντρόποπου έγινε. Δεν έχουμε καμιά δυσκολία στο σημείο αυτό να δε­ χθούμε το εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι τίτλοι ιδιοκτη­ σίας τους οποίους ο ίδιος ο εφεσείων παρουσίασεαποτε­ λούν από μόνα τους απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα εν λόγω οχήματα ήσαν ηλικίας πέραν των τριών ετών, γιατί δεν μπορούσε, ανδεν υπήρχεκατά την ημερομηνία πουδίδεται στα έγγραφααυτάως ημερο­ μηνίαεγγραφήςτωνστηχώρατηςπροελεύσεως τωνναεγ­ γραφούνότιυπήρχαν. Δεν τίθεται θέμαπερί εντυπώσεων ήγνώσεως τουεφε­ σείοντα αυτούαλλάπρόκειται περί θέματος θετικής απο­ δείξεως της υπάρξεως των αυτοκινήτων τον οριζόμενο 25 χρόνο, ώστε να εγγραφούν ως τέτοια και επομένως η ημέρα της εγγραφής των υποδηλώνει την ηλικία των, ότι δηλαδή αρχίζειτουλάχιστο απότηνημέραεκείνη. Πρέπει να λεχθεί εδώ ότι οι αυθεντίες πουπαρετέθηκανπιοπάνωπροςυποστήριξητουλόγου αυτούεφέσεως 30 δεν βοηθούν τον εφεσείοντα στη συγκεκριμένη αυτή υπό­ θεση. Στηνυπόθεση R. v. Madden (πιοπάνω)ο εφεσείων καταδικάστηκεεπί τωότι ενγνώσειτουαναμείχθηκε στην δόλια υπεκφυγή της απαγορεύσεως εισαγωγής ελεγχομέ­ νου φαρμάκου.Ένα μπαούλο που περιείχε κάνναβη,πα- 35 198 2ΑΛΛ. Ξυδιάς& άλλος ν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου, Π. ραδόθηκε στο σπίτι της. Στην έρευνα που ακολούθησε οι τελωνειακοί υπάλληλοι βρήκανγράμματαγραμμένααπό τον πατέρατωνπαιδιώντης εφεσείουσας τουλάχιστο ένα χρόνο πριν την έρευνα, και που αναφέροντο στη χρήση 5 και τη λαθραία εισαγωγή καννάβεως.'Στην ανάκριση η εφεσείουσα υπέδειξε ότι αντιλαμβάνετο πλήρως ότι τα γράμματααναφέροντοστηκάνναβη καιτην εισαγωγήτης. ΟπρωτόδικοςΔικαστήςαποφάσισεότιταγράμματαήσαν αποδεκτάως μαρτυρία. 10 Το Εφετείο απέρριψετην έφεση λέγοντας ότι τα γράμ­ ματα ήσαναποδεκτά για να αντικρούσουν τηνυπεράσπι­ σητηςεφεσείουσας ότιηπαραλαβήτουμπαούλουδενείχε προκληθείαπό τηνίδιακαι χωρίςγνώσητουενοχοποιητι­ κούπεριεχομένου. 15 Είναι φανερόαπότησύντομη αυτήπερίληψη των γε­ γονότων και της απόφασηςτου Εφετείου ότι η υπόθεση αυτή στράφηκεγύρωαπό πολύδιαφορετικάγεγονότακαι πολύδιαφορετικάνομικά θέματα. Ως προς την παραπομπήστον Phipson (πιοπάνω), 20 στηνπαράγραφο768 αναφέρεταιότιτα έγγραφαταοποία είναιήβρίσκονταιστηνκατοχή ενόςδιαδίκουείναιγενικά αποδεκτάεναντίοντουωςπρωτογενής(περιστατική) μαρ­ τυρία για ναδείξουν τηγνώσητου περιεχομένου των.Τη σχέση του με ή τη συνενοχή του στη δοσοληψία στην 25 οποία αναφέρονται ή την κατάσταση της σκέψης του με αναφοράσεαυτά. Είναιπεραιτέρωαποδεκτάεναντίοντουωςπαραδοχές για να αποδείξουν την αλήθεια του περιεχομένου αν με οποιοδήποτε τρόπο τα αναγνώρισε, ταυιοθέτησε ήενήρ30 γησεμεβάσηαυτά. Ο εφεσείων έκαμε σχετικά με τον τίτλο ιδιοκτησίας των οχημάτων αυτώνκαι τατρία αυτάστοιχεία. Τα ανα­ γνώρισε, τα υιοθέτησε και ενήργησε δυνάμει αυτών των εγγράφων. Ηκατοχή αυτούτουεγγράφουαποτελείπαρα199 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)δοχήεναντίον τουπροσώπου,καιστησυγκεκριμένη περί­ πτωση,πουτοαναγνώρισεκαιπου ενήργησε μεβάσηαυτό το έγγραφογιατην αλήθειατουπεριεχομένου τουγιατην ηλικίαδηλαδήτωνσυγκεκριμένων λεωφορείων. Επομένως και το απόσπασμα αυτό δεν υποστηρίζει 5 την επιχειρηματολογία τουσυνηγόρου τουπρώτου εφε­ σείοντα. Αντίθετα υποστηρίζει κατά κάποιο τρόπο την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστή ότι η παρουσίαση των τίτλων πάνω στα οποία ήταν γραμμένη η εγγραφή των μηχανοκινήτων αυτών οχημάτων και ηυποβολήτων 10 τίτλων αυτώνεκ μέρους τουγιασκοπούς εισαγωγήςτων, ως αυτοκινήτων μεηλικίαπέραντων τριών ετών,ήτοαρ­ κετή μαρτυρία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα αυτοκίνητα αυτάήσαν ηλικίας πέραν των τριών ετών εξ ου και η πρόθεση του να τύχουν της μεταχειρίσεως την 15 οποίααναφέραμε. Ένα άλλο στοιχείο ήταν η απόρριψη των αρχικών αριθμών πλαισίων και η αντικατάσταση τους με τη συ­ γκόλλησηάλλων. Η κατηγορούσα Αρχή κάλεσε περιστατική μαρτυρία 20 για απόδειξητου στοιχείου αυτούκαι ειδικότερα από τα σχετικά τιμολόγια και απότους τίτλους ιδιοκτησίας των λεωφορείων όπου (ί) Το υπ' αρ. ΒΗ-60-ΧΚ φέρει αριθμό πλαισίου 739.0039.239, 25 (ϋ) Το υπ' αρ. ΒΗ-58-ΧΚ φέρει αριθμό πλαισίου 739.0029.227, (iii) Το υπ' αρ. ΒΗ-13-ΧΚ φέρει αριθμό πλαισίου 739.0039.237, και 30 (iv) Το υπ' αρ. ΒΗ-53-ΧΚ φέρει αριθμό πλαισίου 200 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. 754.0054.270. Οι αριθμοί αυτοί υποδηλώνουν τους αρχικούς αριθ­ μούς των πλαισίων των λεωφορείων και ο πρώτος εφε­ σείων αποδέχθηκετους πιοπάνωαριθμούςκαιζήτησε την 5 εκτελώνισητους μετο έντυπο C2,όπως επίσης μετην επι­ στολήπου υπέγραψεκαιμετην οποίαδιαβεβαιώνει ότι θα διαλύσει τα πιο πάνω οχήματα με τους πιο πάνω αριθ­ μούς πλαισίων μέσα σε ένα μήνα από την εκτελώνιση τους. *0 Υποβλήθηκε απότην υπεράσπιση ότι δεν είχεδοθεί συ­ γκεκριμένη μαρτυρία από την κατηγορούσα Αρχή σχετικά με τον τύπο των λεωφορείων. Ειδικότερα υποβλήθηκε ότι τα οχήματα αναφέρονται στα πρακτικά της δίκης σαν IVECO (Μ.Κ.31 στη σ. 267 γ.30 και Μ.Κ.32 στη ο. 270 15 γ.27), DEUTZ(Μ.Κ.7 στη σ. 82 γ.25), MAGIRUSDEUTZ (Μ.Κ.24 στη σ. 237 γ. 23 και Μ.Κ.50στη σ 365 γ. 31) και MAGIRUS(Μ.Κ.18στη σ. 190 γ.26). Ο πρωτόδικος Δικαστής όμως για τους λόγους που αναφέρονται στο απόσπασμα της απόφασης πουπαραθέ20 τουμε πιο κάτωκατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναφορά από τους μάρτυρες κατηγορίας σε οχήματα Magiius, Deutz και Iveco, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ανεπαρκής γιακαθορισμό των οχημάτων. Στοσχετικό απόσπασμααναφέρονταιταπιοκάτω:25 30 "Μπορεί να υπάρχουν οι πιο πάνω διαφορές στον καθορισμό του τύπου των οχημάτων από τους διάφο­ ρους μάρτυρες αλλά τα ίδια τα έγγραφα που έχει υπο­ γράψει ο α' κατηγορούμενος εκ μέρους της εταιρείας XIDIAS COACHES CO.LTD.δεν αφήνουνκαμμιάαμφιβολία ως προς τον τύπο των οχημάτων. Συγκεκριμέ­ να στις Αιτήσεις για Εγγραφή Μηχανοκινήτων Οχημά­ των TOM 6 (των τεκμηρίων 11 + 12) τα οχήματα αναφέρονται ως MAGIRUS DEUTZ,όπως επίσης και στους τίτλους ιδιοκτησίας (Τεκ. 69). Επιπρόσθετα στο 201 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)έντυπο C2 του τεκμηρίου 69 γίνεται αναφορά σε λεω­ φορεία "USED COACHES IVECO" πουσυνοδεύεταιμε τουςαριθμούςεγγραφήςπουσυμπίπτουνμετουςαριθ­ μούς πού αναφέρονταιστους τίτλους ιδιοκτησίας. Περιπλέον στις Αιτήσεις για Άδεια Εισαγωγής (αρ. 5 340531,340532,340533 και206766) τουτεκμηρίου 69η αναφορά στα λεωφορεία που έχει υποβληθεί καιυπο­ γραφείαπότην εταιρείαXIDIASCOACHES CO. LTD. είναι "One Coach IVECOMAGIRUSDEUTZ".Από το ίδιο τεκμήριο (Τεκ.69) φαίνεταιότι στατιμολόγια της 10 πωλήτριας εταιρείας τα λεωφορεία αναφέρονται σε "Motor coach IVECO" με αριθμούς πλαισίων πουσυ­ μπίπτουν μετουςαριθμούςπλαισίωνπουέχεισυμπερι­ λάβει ηεταιρείατουα'κατηγορουμένουστο έντυποC2 του ιδίου τεκμηρίου. Από ταπιο πάνωφαίνεταικαθα- 15 ρά ότι η αναφοράαπό τους μάρτυρες Κατηγορίας σε οχήματα MAGIRUS, MAGIRUS DEUTZ και IVECO δεν μπορεί ναθεωρηθεί ανεπαρκήςγιακαθορισμότων οχημάτων." Προβλήθηκεεπίσης ο ισχυρισμός ότι υπήρχανκαιδια- 20 φορές στον καθορισμό των χρωμάτων των λεωφορείων καιοπρωτόδικοςΔικαστήςκατέληξε στοσυμπέρασμαότι η εισήγηση αυτήδεν μπορούσε να ευσταθήσει. Οι μάρτυ­ ρες είχαν καθορίσει το χρώμα ως μπλε και οι διάφορες παραλλαγέςτου μπλεσκούροήγαλάζιοδενκλόνισανκατ' 25 αυτόντην περιγραφή σε βαθμόπουνα μημπορεί ναγίνει αποδεχτή. Όπως ορθά παρατήρησε ο πρωτόδικος Δικα­ στής δεν θα ανεμένετο να θυμούνται με ακρίβειααρκετά χρόνια αργότεραποιαήτανταακριβήχρώματατων λεω­ φορείων όταν μάλιστα δεν θαμπορούσανναπροβλέψουν 30 ότι κάτι τέτοιο θααποτελούσε σοβαρόθέμασεδικαστική διαδικασία.Πρόσθεσε δεότι εξάλλου υπήρχεάλλη μαρτυ­ ρίασχετική μετοντύποτων λεωφορείων. Στησυνέχεια αφούοπρωτόδικοςΔικαστήςασχολήθη­ κε με τημαρτυρίααναφορικάμετησυμμετοχή τουπρώην 35 δευτέρουκατηγορουμένου,πουήτανΔιευθυντής του Τμή­ ματος Χερσαίων Μεταφορών,εξέτασε τη συμμετοχή του 202 2ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου,Π. δευτέρου εφεσείοντα και παρέθεσε στην απόφασητου το Σχέδιο Υπηρεσίας που είχε εγκριθεί στις 24 Μαΐου 1984 απότοΥπουργικό Συμβούλιοκαιπαρατήρησεότι μετάτη διαπίστωσητουμάρτυρακατηγορίας49Ανδρέα Τρικωμί5 τη,ο οποίος είναι εισαγωγέας αυτοκινήτωνκαι αντιπρόε­ δρος του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αυτοκινήτων στην Κύπρο, στη μαρτυρία του οποίου θα γίνει εκτεταμένη αναφορά,στο εργοστάσιο της Truckoman γίνοντανμετα­ τροπέςστα δύολεωφορεία. Αυτός τηλεφώνησε στοδεύτε10 ροεφεσείοντα απότηΛάρνακακαιτον ρώτησε τί εγίνετο με τα λεωφορεία του Ξυδιά και αυτός του απάντησε, "επήγα τα είδα εγώ και του έδωσα πιστοποιητικό ότι τα διάλυσε". Όταν ο μάρτυρας ρώτησε το δεύτερο εφεσείοντα πότε ^ είχε πάει, του είπε ότι είχε πάει την Τρίτη. Ομάρτυρας αυτός όμως τόνισε ότι είχεπάειδύο μέρες αργότερα, την Πέμπτηκαιδενήτανδιαλυμένα, τονίζονταςτουςότιστην Truckoman δεν πηγαίνουν τα πλαίσια για να διαλυθούν αλλάγιαναεπισκευαστούν,ναγίνουναυτοκίνητα. 20 Ακολούθως μετάτη λήψη των επιστολών του Διευθυ­ ντή Τελωνείων (Τεκ. 33, 34 και 35) ο δεύτερος εφεσείων, απάντησεμετάαπόπάροδοέξι μηνώνσ1αυτόνυπογράφο­ ντας εκ μέρους του πρώην δευτέρου κατηγορουμένου τη σχετικήεπιστολή (Τεκμήριο53). 25 Μερικές μέρες μετά τις 21 Φεβουαρίου 1988, όταν ο Μ.Κ.49 Τρικωμίτης, επισκέφθηκε το εργοστάσιο της Truckoman και διαπίστωσε τις εργασίες μετατροπής στα λεωφορεία του πρώτου εφεσείοντα, μετέβη στο γραφείο τουπρώηνδεύτερουκατηγορουμένουγιαναδιαμαρτυρη30 θεί. Τότε αυτός κάλεσε το δεύτερο εφεσείοντα και μετά απόμιαέντονησυζήτησηκαιοιδύοδιαβεβαίωσαντομάρ­ τυραότι αποκλείετοναεγγραφούναυτάτααυτοκίνητα.Ο μάρτυραςείχεενημερώσει τόσοτοπρώηνδεύτεροκατηγο­ ρούμενο όσο και τον δεύτερο εφεσείοντα ότι εφόσον τα 35 λεωφορεία είχαν εισαχθεί για να διαλυθούν το τελωνείο δεν είχε εκδώσει το έντυπο C72Α καιέτσι ταλεωφορεία 203 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)δεν μπορούσαν να εγγραφούν. Για το λόγο αυτό ηεται­ ρεία του πρώτου εφεσείοντα θαχρησιμοποιούσε το έντυ­ πο C72Α πουείχε εκδοθεί για ταδύοπλαίσιαπουείχαν εισαχθεί από την Αγγλία για την εγγραφή των λεωφο­ ρείωνMagirusDeutz. Μέσαστο ΜάϊοήΙούνιοτου 1988καιμετάτονυκτερι­ νότηλεφώνημαπροςτονπρώηνδεύτεροκατηγορούμενοο Μ.Κ.49Τρικωμίτης,μετέβητηνεπόμενημέρατοπρωΐ στο γραφείο του πρώην δεύτερου κατηγορουμένου. Εκεί ήρθε JQ καιοδεύτερος εφεσείων και μετάαπό μιαέντονησυζήτη­ σηομάρτυραςαυτόςπήγεμαζίμετονδεύτεροεφεσείοντα στογραφείοτουτελευταίου όπουκαιεκείέγινεζωηρήσυ­ ζήτησημετονδεύτεροεφεσείοντα. Οτελευταίοςδιαβεβαί­ ωσε τον Μ.Κ.49 Τρικωμίτη ότι ήταν αδύνατονα εγγρα- 15 φούν αυτά τα λεωφορεία και ότι θα έδινε διαταγές στις άλλες πόλεις να μην επιθεωρήσουν άλλα λεωφορεία όχι μόνο του Ξυδιά αλλά και άλλα λεωφορεία που θαέρχο­ ντανστηΛευκωσίαγιαεπιθεώρηση. Ουδεμίαδιαταγήή οδηγίαδόθηκεπροςτούτοαπό τον 20 δεύτερο εφεσείοντα. Αντίθετα ο δεύτερος εφεσείονταςτη­ λεφώνησε στις 26 Ιουλίου 1988 στον Χαράλαμπο Νικολά­ ου (Μ.Κ.21) Τεχνικό Α' Τάξης στο ΕπαρχιακόΓραφείο Επιθεώρησης ΜηχανοκινήτωνΟχημάτωνστηΛάρνακανα εξυπηρετήσουν τον πρώτο εφεσείοντα όταν θα έπαιρνε 25 δύο λεωφορεία για επιθεώρηση. Είναι δεχαρακτηριστικό ότι το τηλεφώνημα αυτόέγινεδεκαεννέα μόνο μέρες μετά από την επιστολή που υπέγραψε ο δεύτερος εφεσείοντας (Τεκμήριο53),προςτοΔιευθυντήΤελωνείων μετηνοποία τον πληροφορούσε ότιταοχήματα δεν μπορούνναεγγρα- 30 φούνκαιότι είχεδιαπιστώσει στο εργοστάσιο Truckoman εργασίες σε έναλεωφορείο γιατημεταφοράτουσυστήμα­ τοςδιεύθυνσης απότααριστεράσταδεξιά. Ο δεύτερος εφεσείων στην ένορκη κατάθεσητου στην ακρόασητης αίτησης για την κράτηση του (Τεκμήριο 81), 35 204 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζον, Π. είχεαναφέρειότι, 'Τις φόρμεςαυτέςηαστυνομίαπριν 6-7 μήνες προτού παρουσιαστούν τασυγκεκριμένα αυτοκίνη­ τα να εγγραφούν μας ειδοποίησε ότι τα αυτοκίνητα κυ­ κλοφορούν μεαριθμούςπλαστούς,χωρίςναείναιγραμμέ5 να και μας είπαν ότι είναι της δικαιοδοσίας και μας ενημέρωναν σαν Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Έστειλα εγκυκλίους σε όλα τα Επαρχιακά Κέντρα Επιθεώρησης Μηχανοκινήτων Οχημάτων μετους συγκεκριμένους αριθ­ μούς πλαισίων, τα οποία με εφοδίασε η αστυνομία να τουςζητήσωόταναυτάτααυτοκίνηταπαρουσιαστούνγια 10 εγγραφή να στείλουν και το φάκελο απότο γραφείο μου γιανακαταχωρήσουμε πάνωστοπληρωμένο τέλοςκυκλο­ φορίας απότηνημέραπουεντόπισε η αστυνομία τααυτο­ κίνητανακυκλοφορούν παράνομα.Το έκαμααυτόγιανα μηχάσειη Κυβέρνηση τατέληκυκλοφορίας." 15 Όμως έχειδοθεί μαρτυρία ότι κανέναςαπότους Επι­ θεωρητές στο γραφείο της Λάρνακας δεν είχε πάρει οποιεσδήποτε οδηγίες ενώ αντίθετα ο δεύτερος εφεσείων τηλεφωνούσε στο Επαρχιακό Γραφείο στη Λάρνακα και ζητούσε να εξυπηρετήσουν τον πρώτο εφεσείοντα πουθα 20 έφερνε ταλεωφορεία στηΛάρνακαγιαεπιθεώρηση. Όπως πολύ ορθάείχεθέσειτο θέμα ηΚατηγορούσα Αρχή, είναι άξιο απορίας πώς γνώριζε ο δεύτερος εφεσείων ότι ο πρώτος εφεσείων θα έπαιρνε τα λεωφορεία για ταοποία υπήρξαντόσα πολλά παράποναστηΛάρνακαγια εξέταση 25 και ο δεύτερος εφεσείων αντί να επισύρει την προσοχή των Επιθεωρητών στην εξέταση των οχημάτων,τους έδινε τηλεφωνικά οδηγίες να εξυπηρετήσουν τον πρώτο εφε­ σείοντα. Η εμπλοκή του δεύτερου εφεσείοντα επιβεβαιώ­ νεται καιαπότην προτροπήτου πρώτου εφεσείοντα στον 30 Μ.Κ.22 Βάσο Γιαννούρα πουδιατηρούσε τις επιφυλάξεις τουπροτούυπογράψει τασχετικά έγγραφαγιαταλεωφο­ ρεία VQ 514 και VQ 515 "Εσύ υπέγραψε τα και τα έχει υπόψητου οκ.Πολυκάρπουκαιαυτόςθαδώσει τηντελι­ κήέγκριση." 35 Σχετικάμετηνεξέτασητων δύοοχημάτωνστηΛευκω­ σίαοδεύτερος εφεσείων απέφυγενααναλάβειπροσωπικά 205 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)τηνεπιθεώρησητωνοχημάτων. Απότη μαρτυρία φαίνεται ότι εμφανίστηκε ξαφνικά ενώπιον του Υπευθύνου του Επαρχιακού Γραφείου Λευκωσίας Ανδρέα Νεοπτόλεμου Μ.Κ.17, ο Ξένιος Λιασίδης Τεχνικός Β' Τάξης,ο οποίος ανέφερε σ' αυτόν στην παρουσίατου πρώτου εφεσείοντα 5 ότι ήρθε για να εξετάσει τα λεωφορεία προσθέτοντας ότι δεν ήτανμόνος του. ΟΛιασίδης φώναξετότε τονΜ.Κ.19 Λεωνίδα Πάρπα για να τον βοηθήσει και μετά απότην Επιθεώρηση, και ενώ η παρουσία του Λεωνίδα Πάρπα ήταν τυπική, ο Ξένιος Λιασίδης ανέφερε στα σχετικά έγ- ίο γραφαότι ταοχήματαείχανεπιθεωρηθεί απότον ίδιο, το Λεωνίδα Πάρπα (Μ.Κ.17) καιτον Ανδρέα Χριστοδούλου (Μ.Κ.19). Ο Λιασίδης και Χριστοδούλου αντέκρουσαν τον ισχυρισμό αυτόκαιαποδεχόμενος τις εξηγήσεις τους βρήκε ότι ο έλεγχος έγινε αποκλειστικά από τον Ξένιο 15 Λιασίδη καιότι η παρουσίατουΛεωνίδα Πάρπαπεριορί­ στηκεαπλώςστην παροχήβοήθειαςπροςτονΞένιο Λιασί­ δηγιαναπροβείστις διάφορεςκαταμετρήσεις. ΟπρωτόδικοςΔικαστήςκατέληξε στοσυμπέρασμαότι απόταπιοπάνωπροκύπτειότι ο δεύτερος εφεσείων γνώ- 20 ριζε τόσο απότις συνεχείς παραστάσειςτου Μ.Κ.49Τρικωμίτη, όσο και απότο περιεχόμενο των επιστολών του Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων (Τεκ. 33, 34, και 35) και την πρόθεση του πρώτου εφεσείοντα να εγγράψει τα δύολεωφορείακαιτοντρόποπουθαενεργούσε οπρώτος 25 εφεσείονταςγιαναεπιτύχειτηνεγγραφή. Στη συνέχεια ο πρωτόδικος Δικαστής ασχολήθηκε με τον κοινό σκοπό μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου εφεσείοντα και παρατήρησεότι είχευποβληθεί εκ μέρους τουτελευταίου ότι γιανααποδειχθείηενοχήτουηΚατή- 30 γορούσα Αρχή έπρεπε να αποδείξει ότι υπήρχε κοινός σκοπός μεταξύ του πρώτουκαιδεύτερου εφεσείοντα,για τοοποίοδενέχειδοθείοποιαδήποτε μαρτυρία. Ηαπόδειξη συγκεκριμένου κοινούσκοπούμεταξύσυγκατηγορουμένων όπως προνοείται από το άρθρο21 του 35 Κεφ. 154, εξαρτάται πάντα απότα ιδιαίτερα περιστατικά 206 2ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου,Π. κάθε υπόθεσης και μπορεί να αποδειχθεί είτε με άμεση είτεμεπεριστατική μαρτυρία. Στην παρούσα περίπτωση μετά από μια προσεκτική εξέταση ο πρωτόδικος Δικαστής ορθά κατέληξε στο συ5 μπέρασμα ότι υπήρχε ένας κοινός σκοπός μεταξύ του πρώτουκαιδεύτερου εφεσείοντα πουαπέβλεπεστηνυλο­ ποίηση των παράνομωνπροθέσεων του πρώτου εφεσείο­ ντα με τελικό επιστέγασμα την εγγραφήτων δύο λεωφο­ ρείων. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε έχοντας υπόψη 10 ότι, 1) Ο δεύτερος εφεσείοντας καθησύχαζε συνεχώς τον Μ.Κ.49Ανδρέα Τρικωμίτη ότι ταλεωφορεία δεν θα γρά­ φονταν. 2) Οδεύτερος εφεσείοντας παρέλειψε γιαέξι μήνεςνα 15 απαντήσειστις τρεις επιστολές του Διευθυντή Τελωνείων σχετικά μετηνπιθανολογούμενη εγγραφήτωνδύολεωφο­ ρείων. 3) Ο δεύτερος εφεσείοντας επιθεώρησε προσωπικά τη δήθεν διάλυση των λεωφορείων του πρώτου εφεσείοντα 20 στοεργοστάσιο Truckoman. 4)Οδεύτεροςεφεσείοντας τηλεφώνησε στο Επαρχιακό γραφείο στη Λάρνακα ζητώντας από τους τεχνικούς να εξυπηρετήσουν τον πρώτο εφεσείοντα. Το ερώτημα που λογικά εγείρεται είναι πώς εγνώριζε ο δεύτερος εφεσείο25 νταςότι θαεξετάζοντανταοχήματατουπρώτου εφεσείο­ ντακαιπροςτι τοτηλεφώνημα; 5) Ο πρώτος εφεσείοντας ανέφερε στο Μ.Κ.22 Βάσο Γιαννούρα στη Λάρνακα, "Εσύ υπόγραψε τα και τα έχει υπόψητουοκ.Πολυκάρπου καιαυτόςθαδώσει τηντελι30 κή έγκρισηγια εγγραφή". 6)Οδεύτερος εφεσείοντας τελικάυπέγραψετην έγκρι­ ση για εγγραφή των δύο λεωφορείων παρά τις σχετικές 207 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)παρατυπίεςπουυπήρχαν. ΣυμπερασματικάοπρωτόδικοςΔικαστής συνόψισε τα ευρήματα του λέγοντας ότι ο πρώτος εφεσείων εισήγαγε πρώτα δύοπλαίσιατύπουQuestαπότην Αγγλία μεαριθ­ μούς440757και440759καιακολούθωςτέσσερα υπερήλι- 5 καλεωφορεία τύπουMagirus Deutzαπότην Ολλανδίαμε απώτερο σκοπό να χρησιμοποιήσει το έντυπο C72Α που απέκτησε με την εισαγωγή των δύο Αγγλικών πλαισίων, για την εγγραφή δύοαπότατέσσερα λεωφορεία πουεισή- ίο γαγε.Προςτούτοαφούμετέφερετοσύστημαοδήγησηςκαι πέδησης στο υπ'αρ.ΒΗ-58-ΧΚ και ΒΗ-13-ΧΚ απόαρι­ στερά στα δεξιά και απάλειψε τους αρχικούς αριθμούς των πλαισίων των πιο πάνω λεωφορείων που ήταν οι 739.0039.227και739.0039.237αντίστοιχαεκτύπωσε πάνω 15 σε αυτά τους αριθμούς L 117 440757 και L 117 440759 που ήτανοι αριθμοίτων δύοπλαισίων που εισήγαγεαπό την Αγγλία, και τα ενέγραψε παράνομαστην Κύπρο με αριθμούς εγγραφής VQ 517 καιVQ

1. Προςτούτοείχε τηνπαθητική καιανεκτικήστάσητουπρώηνδεύτερουκα- 20 τηγορουμένου καιτηνενεργητικήσυμπαράσταση τουδεύ­ τερου εφεσείοντα. Στη συνέχεια ο πρωτόδικος Δικαστής ορθά κατάτην κρίση μαςανέλυσε τοθέματηςποινικήςευθύνηςτουπρώ­ του εφεσείοντα σαναξιωματούχουμιαςεταιρείαςκαιτην 2 5 πρώτη κατηγορία, και κατέληξε στα πιο κάτωσυμπερά­ σματα. "Μετά από μια προσεκτική εξέταση του συνόλου της μαρτυρίας έχω αποφασίσει να αποδεχθώτη διαπίστω­ σητων μαρτύρωνΚατηγορίας ιδιαίτερατων Μ.Πάτα- 30 τάκουκαιΑ. Τρικωμίτη ότι ταπλαίσιαπουείχανεισα­ χθεί από τον α' κατηγορούμενο από την Αγγλία (τα οποία αποτελούν τα τεκμήρια 7 και 10) είναι τύπου Quest80.Τοσυμπέρασμααυτότοβασίζωπάνωστιςτε­ χνικές γνώσεις καιεμπειρίες του Μ.Κ.49Α. Τρικωμίτη 35 ως μηχανικού, εισαγωγέα οχημάτων και εισαγωγέα πλαισίων σε συνδυασμό με τις διάφορες συγκριτικές 208 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου»Π. εξετάσεις πουείχεκάμει ο Μ.Κ.7 ΜιχάληςΠατατάκος σχετικά με πλαίσια Quest. Δεν παραγνωρίζωτο γεγο­ νός ότι τα κίνητρα του Μ.Κ.49 Α. Τρικωμίτη για τα διαβήματα σταοποίαπροέβαινε για την εισαγωγήτων πλαισίων quest ήτανοικονομικής φύσης, αλλά οι οδη­ γίες πουείχανδοθεί απότονπρώηνΥπουργό Συγκοι­ νωνιών και Έργων κ. Νικολαΐδη στους κατηγορουμέ­ νους β'και γ' να αναστείλουν προσωρινά τηνεγγραφή οχημάτων με πλαίσια Quest ενισχύει το συμπέρασμα ότιοΜ.Κ.49 ήτανγνώστης τωντεχνικών λεπτομερειών τωνπλαισίων αυτώνκαιθαμπορούσε νατα ξεχωρίσει απόάλλαπλαίσια. Αποδεχόμενος τη μαρτυρία των μαρτύρων της Κα­ τηγορούσαςΑρχής βρίσκωότιταεισαχθέντααπότονα' κατηγορούμενο πλαίσια από την Αγγλία ήταν τύπου Quest 80 και όχι Magirus Deutz L 117 και έχοντας υπόψητις τεχνικές γνώσεις και εμπειρίες του α'κατη­ γορουμένου που προκύπτουν από τη φύση των εργα­ σιώντου,ιδιαίτερααπότογεγονός ότιδύοαπόταλεωφορείατου,καιειδικότερα ταSQ332 και SN 218 είχαν πλαίσια τύπουQuest80καταλήγωστοσυμπέρασμαότι ο α'κατηγορούμενος μπορούσε και έπρεπεναγνωρίζει ότι ταπλαίσιαπουαναφέρονται στο σχετικό τιμολόγιο (Τεκ.67) ήταντύπουQuest80καιόχι Magims Deutz L Μ Π
2. Υποβλήθηκε στον πρωτόδικο Δικαστή και επαναλή­ φθηκεσαν έναςαπότους σημαντικότερους λόγους εφέσε­ ως από την υπεράσπιση ότι ο Κανονισμός 4

(2)(α)(ΐϋ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Τροχαίας Κίνησης 30 Κανονισμών του 1984 είναι ultra vires του περίΜηχανο­ κινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου του 1972 (Νόμος αρ. 86 του 1972). Το σχετικό άρθρο του Νόμουαυτούτοοποίοπαρέχειτηνευχέρειαστο Υπουργι­ κό Συμβούλιο ναεκδίδει Κανονισμούς σχετικά με τηνεγ35 γραφήμηχανοκινήτωνοχημάτωνείναιτοάρθρο5

(1)το οποίοπρονοείότι τοΥπουργικό Συμβούλιομπορείναεκ­ δίδειΚανονισμούς μεταξύάλλων, 209 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)"Ίνα ρύθμιση, τη καταβολή των εκτιθεμένων εν Μέρει Ι τουσυνημμένου τωπαρόντιΝόμωΠαραρτήμα­ τος, την εις κατηγορίας κατάταξιν,την εγγραφήν και παροχήν αδειών εις μηχανοκίνητα οχήματα και ρυ­ μουλκούμενα τοιαύτα,την έκθεσιν, προσκόμισιν, ανα- 5 στολήν, ακύρωσιν και επιστροφήν τοιούτων αδειών, προςτούτοις δεεξαιρήτηςπροςκαταβολήντελών υπο­ χρεώσεως, αναφορικώςπροςτηνεγγραφήνή την λήψιν αδείας, οιανδήποτεκατηγορίαν μηχανοκινήτωνοχημά­ των." 10 Ο Κανονισμός 4(l)

(2)(a)(iii) για τον οποίο υποβάλλε­ ται ηεισήγησηότι είναι ultra viresτου εξουσιοδοτούντος Νόμουαναφέρειότι, "Απαγορεύεται να εγγραφεί δυνάμει τωνπαρόντων Κανονισμών οιονδήποτε των κάτωθι αναφερομένων 15 μηχανοκινήτων οχημάτων,το οποίο εισάγεται μεταχειρισμένον εν τηΔημοκρατίαεκτηςαλλοδαπήςή αγορά­ ζεται μεταχειρισμένον εκτου Βρεττανικού Υπουργείου Αμύνης: (i) 20 GO (iii) λεωφορείον, το οποίον,κατάτην ημερομηνίαν της αφίξεως του εις την Δημοκρατίαν είναι ηλικίας μεγαλυτέρας των τριών ετών, τούτων υπολογιζόμενων από της ημερομηνίας κατά 25 την οποίαν το πρώτον ενεγράφη τούτο εις οιανδήποτεχώραν ωςκαινουργές ή, εάντούτο δεν ενεγράφη, από της ημερομηνίας κατάτην οποία τούτο το πρώτον ηγοράσθηωςκαινουργές." 30 Είναι ηεισήγησητης υπεράσπισης ότι ηλέξη"ρυθμί­ ζω" δεν μπορεί να συμπεριλάβει και την έννοια της απα­ γόρευσης και κατ'επέκτασηο σχετικός Κανονισμός εξέρ210 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. χεται από τα πλαίσια που επιτρέπει ο εξουσιοδοτών Νόμος που προνοεί τη ρύθμιση και όχι απαγόρευση της κυκλοφορίαςτέτοιων μηχανοκινήτων οχημάτων. Προςυποστήριξη της θέσεως αυτήςη υπεράσπισηεπι5 καλέσθηκε την υπόθεση Spyrouv. The Republic

(1973)3 C.L.R. 627, στην οποία εξετάστηκε το άρθρο 15

(2)(β)του εξουσιοδοτούντος Νόμου, το οποίο προνοούσε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο θα μπορούσε να εκδίδει Κανονι­ σμούς μεταξύ άλλων "περί της ρυθμίσεως της παροχής 10 αδειών δυνάμει του παρόντος Νόμου, της ακολουθητέας διαδικασίας, των κατηγοριών των διαφόρων αδειών,και των όρων οίτινες δυνατόννα εκτεθώσιν εν τινι αδεία δυ­ νάμειτουπαρόντοςΝόμου." Σύμφωναδε μετον Κανονισμό 12

(1)των Κανονισμών ^ πουθεσπίστηκαν, 20 "Ουδεμία άδειαοδικής χρήσεως διαλεωφορείον και ουδεμίαάδειαδημοσίου μεταφορέως Ά' ή ιδιωτικούμεταφορέως 'Β' εκδίδεται επίτηβάσειτων παρόντωνΚα­ νονισμών διαμηχανοκίνητον όχηματοπρώτονκυκλοφορούν εκτός εάν τούτο είναι νεότευκτον και αμεταχείριστον". Το Ανώτατο Δικαστήριο σε μονομελή σύνθεση κατέλη­ ξε στοσυμπέρασμαότι οΚανονισμός εισήγαγε νέαδρακό­ ντεια πλαίσια τα οποία ήταν ξένα προς το πνεύμα του 25 εξουσιοδοτούντος Νόμου και ότι ήταν τέτοιας κατακλυ­ σμιαίας και απαγορευτικής φύσης για τα επηρεαζόμενα οχήματαπουτονκαθιστούσε ultravires. Σχετικάμετηνεισήγηση τηςυπεράσπισης ότι η απαγό­ ρευσηδεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στην έννοια της 30 ρύθμισης έγινε αναφορά στο τί είπε ο Λόρδος Pearson στην υπόθεση Tarr v. Tarr [1972]1All E.R. 295, ηοποία παρατίθεται στην υπόθεση Spyrou (πιο πάνω), στη σελ. 652 πουείναιταακόλουθα: 211 Α. Λοΐζου, Π Βυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)"In the Oxford English Dictionary under the word "regulate' there is not given any meaning which could possibly include prohibition. Thus,the word 'regulate' in itself is not apt to include a power to prohibit. There is not evident reason why the draftsman should not have 5 added the words 'or prohibiting' if he meant to include a power to prohibit. If a temporary prohibition were required, the duration could have beern limited under s. 1

(4). Alternatively the words 'or suspending' might have been added." 10 Ο πρωτόδικος Δικαστής στην παρούσαυπόθεσηδεν δέχθηκετηνεισήγησηαυτήγιατίόπωςείπε,η σχετικήπρό­ νοια του Κανονισμού4

(2)(a)(iii) δεν μπορεί ναθεωρηθεί σαν απαγορευτική μετην έννοιατης κατακλυσμιαίας και απαγορευτικής φύσης όπως ήταν ηπερίπτωσηστην υπό- 15 θέση Σπύρου, αλλά περιοριστικής φύσης που εμπ:ίπτει μέσασταπλαίσια τηςλέξης "ρυθμίζω". Το θέμα το έχει θέσει αρκετά παραστατικά ο Λόρδος Denning στην υπόθεση Birmingham and Midland Motor Omnibus Co. Ltd. v. Worcestershte County Council 20 [1967]1 All E.R.544,όπουστησελ. 550είπε: "In the City of Toronto Municipal Corpn. v. Virgo [1896] A.C. 88 at p.93,Lord Davey said thatapower to 'regulate' and 'govern' seems to imply the continued existence of that which is to be 'regulated' or 'governed'. 25 So, here, when a highway authority simply sends the traffic roundaround-aboutor ashort diversion, theycan fairly be said to be 'regulating the movement or traffic'; but if it forces thetraffic togo 13/4 miles out of its way, it ceases to be 'regulating' the traffic. It is equivalent to 30 prohibiting it." θ α θέλαμε εδώ να παραθέσουμε και· την παράγραφο της απόφασης του Lord Denningστη σελ. 551 της απόφα­ σηςπουλέγει ταπιοκάτω: 212 2ΑΛΛ. 5 10 Ξυδιάς & άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου,Π. "In my judgment, therefore, the county council were not justified in law in blocking up this junction. If there had been power in law to block it up,the only restriction on them would be that their conduct would have to be reasonable, as in Howard-Flanders v. Maldon Corpn. [1926]All E. R. Rep. 110; but that does not arise as they have no power in law to block it up. I think that the plaintiff omnibus company are entitled to say that the county council have exceeded their legal powers. The injunction must go. Iwoulddismissthis appeal." Οι αρχές με βάσητις οποίες εξετάζεται αν ένας Κανο­ νισμός είναι έξω από την εξουσιοδήτηση την οποίαπαρέ­ χει ο Νόμος με βάση τον οποίο εκδόθηκε αναφέρονται σε έκταση αναλυτικά στις υποθέσεις Marangos v.Municipal 15 Committee ofFamagusta

(1970)3 C.L.R. 7, Spyrou v. The Republic

(1973)3C.L.R. 627 καικρίνουμε περιττό να ανα­ φερθούμε σ'αυτές. Ο Κανονισμός 4(l)

(2)(a)(iii), που είναι ησχετική επίδι­ κηπρόνοια,εισήχθηκε για πρώτη φορά με την Κανονιστι20 χήΔιοικητική Πράξη52/78 πουδημοσιεύθηκε στην Επίση­ μη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στο Τρίτο Παράρτημα στις 31 Μαρτίου 1978. Έγιναν σ' αυτήν κάποιες ελαφρές τροποποιήσεις αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Απαιτεί σαν προϋπόθεση για την εγγραφή λεωφορείων να είναι 25 μιας ηλικίας μικρότερης απότρία χρόνια. Και ηθέση του δικηγόρου των εφεσίβλητων είναι ότι δεν αποτελεί περιο­ ρισμό αλλά προϋπόθεση,και διαζευκτικά ότι σε περίπτω­ ση που δεν γινόταν δεχτό αυτότο επιχείρημα του ηδιάτα­ ξη αυτή αποτελούσε περιορισμό ο οποίος είναι μέσα στα 30 πλαίσια της ενδεικτικής εξουσιοδότησης που παρέχει ο Νόμος. Υποστηρίχθηκε απόαυτόνότι ηλέξη"να ρυθμίσει" ερ­ μηνεύεται στο λεξικό της Πρωίας της Νέας Ελληνικής Γλώσσας Έκδοσις Νεωτάτηστον Τρίτο τόμο ως ακολού35 θως:"— φέρωτι εις ρυθμόν,κάμνωτι νακινήται ήνα λειτουργή κατά τρόπον ρυθμικόν, και συνεκδ. κανονικώς, 213 Α. Λοΐζου, Π. Ξνδιάς&άλλος ν.Αστυνομίας

(1993)πρεπόντως: 'ρυθμίζω το βήμα,- την ταχύτητατης μηχα­ νής, -την εργασίαν'* καιγενικώτ.,κανονίζω,διευθετώ: 'τα της προαγωγής των υπαλλήλων θα ρυθμισθώσι δίΛ νέου νόμου'." Κατά την εισήγηση του το τί προβλέπει ο υπό εξέταση 5 Κανονισμός εμπίπτει στην πιο πάνω έννοια της λέξεως "ρυθμίζω". Το ερώτηματο οποίοτίθεταιείναι κατά πόσοοπεριο­ ρισμός ως προςτην ηλικίατων αυτοκινήτων,τωνοποίων η εγγραφήεπιτρέπεται,αποτελεί ρύθμιση του όλου θέμα­ τος εγγραφής. Μεάλλαλόγια περιορίζειτην εγγραφήορι­ σμένης κατηγορίας λεωφορείων. Στην υπόθεση City of Toronto Municipal Corpn v. Virgo [1896]A.C. 88 στις σελ. 93-94λέχθηκε: "No doubt theregulation andgovernance of atrade may 15 involve the imposition of restrictions onits exerciseboth as to time and to acertain extent as to place where such restrictions are in the opinion of the public authority necessary to prevent a nuisance or for the maintenance of order. But their Lordships think there is marked 20 distinction to be drawn between the prohibition or prevention of a trade andtheregulation of governance of it, and indeed a power to regulate and govern seems to imply the continued existence of that which is to be regulated or governed. An examination of other sections 25 of the Act confirms their Lordships' view, for it shows that when the Legislature intended to give power to prevent or prohibit it didso by express words." Στην υπόθεση Spyrou (πιοπάνω)στη σελ. 652 παρατί­ θεται το πιοκάτωαπόσπασμα από την υπόθεσηSlatteryν. 30 Naylor [1988]12A.C.446 στις σελ. 450451: "It is true that, in regulating the interment of the dead, the bye-law makes the cemetery useless for its former purpose. This, it is argued, is not regulation but 35 214 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. prohibition, and it is pointed out that, with regard to several objects of the bye-laws, prevention and sup­ pression are expressly allowedby theAct, whereas inthe case of interment only regulation is allowed. One illustration of regulation proper, as distinct from prohibition was found in another bye-law laying down rules as to the number of corpses in a grave and their depthbelowthesurface. Nowif, at thepassing of the byelaw, a grave was already so full that it could not, consistently with thebye-law, receive anothercorpse,the bye-law would amount to a complete prohibition of burial, although the owner of the grave may have con­ templated that in death he should be laid by those whom helovedbest inlife. To regulate the place of burial is certainly one of the most important points in regulating burials for thehealth of a community, perhaps the most important of all. It is indeed a serious thing to prevent people from indulging their affections in a matter which they justly consider so sacred as the disposal of their dead. Such prohibitions should be well considered before they are passed. But they are undoubtedly necessary in large and growing communities.And their Lordships cannothold thata byelaw is ultra vires because, in laying down a general regulation for the borough of Petersham, it has the effect of closing aparticular cemetery." Κρίθηκεστην πιο πάνω υπόθεσηότι οι Κανονισμοί με βάση τους οποίους έκλειε πλήρως κάποιο συγκεκριμένο κοιμητήριο, παρόλο που με τον τρόπο αυτό υπήρχε πλή­ ρης απαγόρευσηλειτουργίας του κοιμητηρίου,ήτανμέσα 30 στα πλαίσιατηςνομοθετικής εξουσιοδότησης καιβρέθηκε επομένως ότι οι Κανονισμοί αυτοίέγιναν έγκυρα. Στην υπόθεση Spyrou, (πιο πάνω), ο Κανονισμός ο οποίος εκδόθηκεδυνάμειτουΝόμουαρ. 16του 1964,που ρυθμίζει τις αρχέςγιατις χερσαίες μεταφορέςκρίθηκεότι 35 ήτο έξω από τα πλαίσια της εξουσιοδότησης του Νόμου 215 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς &άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)και οτότε Πρόεδροςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου πουεξεδίκασεπρωτόδικατηνυπόθεσηστησελ. 655ανέφερε: "It seems to me that it could hardly have ever been intended to enable the making, under sub-section

(1)of section 15 of Law 16/64, of a regulation of such a ^ sweeping and prohibitive nature, as regulation 12A, in order to introduce entirely novel requirements in rela­ tion to the types of vehicles affected thereby. Such an object could have been lawfully achieved by amending Law 16/64 or Cap. 332, or that part of the 1959 1 0 Regulations whichreferstothesafety ofvehicles." Στην παρούσαπερίπτωσητο άρθρο4(l)

(2)(a)(iii) των Κανονισμών θέτει ένα περιορισμό για λόγους δημόσιας ασφάλειαςπουπρέπειναλεχθεί ότι δεν μπορείνα θεωρη­ θεί απόλυτααπαγορευτικόςαφούπεριέχει απλώςέναλο- 15 γικό περιορισμό που εμπίπτει μέσα στις πρόνοιες του εξουσιοδοτούντος νόμου. Ηγέρθηκε το ερώτημαγιατί στις παραγράφους (η) και (ια) του άρθρου5 του Νόμου ο Νομοθέτης χρησιμοποιεί στην παράγραφο (η)για ναπαρεμποδίσει και στην παρά­ γραφο (ια)να απαγορεύσει ήναπεριορίσει και δεν έβαλε τις ίδιες λέξεις στηνπαράγραφο (ια)αφούυποτίθεταιότι ο νομοθέτης ήξερε τις λέξεις αυτές. Η απλή εξήγηση βέ­ βαια για τη χρήση των διαφορετικών αυτών λέξεων στις δύο αυτές παραγράφους είναι ότι αυτόαπαιτούσεο επι­ διωκόμενος σκοπόςτηςκάθεπαραγράφου. Επιπλέον αξίζει να αναφερθεί ότι στην υπόθεση Birmingham v. Worcestershire County Council [1967]1All E.R. 544, δέχεται τοΔικαστήριο ότι ήτανγια να ρυθμίζει την τροχαία κίνηση η εξουσιοδότηση και λέγει ότι το να 30 στέλλειςτηντροχαίακίνησηδιακόσιαμέτραμακρυά είναι μέσασταπλαίσιατηςρύθμισης αυτήςοπεριορισμός αλλά νακαλύπτει μεγαλύτερηαπόστασηδενείναι. Επομένως ηερμηνείαπουδίδεταιστοθέμα"ρυθμίζω", 216 2ΑΛΛ. Ξυδιάς& άλλος ν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου, Π. πρέπειναέχεισχέσηκαιναβρίσκεται σεσυσχετισμόμετο αν είναισαρωτικός οπεριορισμός ήόχι. Ειςδετηνυπόθε­ ση Spyrou (πιο πάνω),χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι ο Κανονισμός εισήγαγε ένα δρακόντιο κριτήριο και ότι 5 αυτό το κριτήριο ήταν ασυμβίβαστο με πολλές από τις διατάξειςτου Κεφαλαίου 332 οδεΝόμοςαρ. 16του 1964 έπρεπε να διαβάζεται μαζί με τον άλλο και επομένως ο Κανονισμός τότε ήταν αντίθετος μόνο έξω απόταπλαί­ σιατηςνομοθετικής εξουσιοδότησης. 10 Αντίθετα στην υπό εξέταση υπόθεση, διαβάζονταςτο Νόμοκαιτους Κανονισμούς σανσύνολοδεν μπορείπαρά να ερμηνευθεί ηλέξη"ρυθμίζω"ωςπεριέχουσα τη δυνατό­ τητα λογικών περιορισμών και απαγορεύσεων χάριν της επίτευξης του σκοπού του Νόμου που είναι ηασφάλεια 15 στην κυκλοφορία οχημάτων.Η διαφοροποίησητηςυπόθε­ σης Spyrou μετηνυπόεξέταση είναι ότι εκεί απαγορεύθη­ κε πλήρως ηκυκλοφορία λεωφορείων εκτός αν ήσαν και­ νούργια ακόμη και εκείνα τα οποία κυκλοφορούσαν προηγουμένως. 20 Θαεξετάσουμε τώρα το θέμα της ισχυριζόμενης αντι­ συνταγματικότητας του Κανονισμού ότι δηλαδή αντίκει­ ται στις πρόνοιες του Άρθρου 23 του Συντάγματος το οποίο πραγματεύεται το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και μαζί με αυτό ότι ο Κανονισμός είναι αντίθετος προς την 25 Αρχή της ισότητας, όπως αυτή προστατεύεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος, παρόλο που ο ευπαίδευτος συνήγορος τόνισε ότι δεν θεωρεί το λόγο αυτό σαν ένα από τους ισχυρούς του λόγους. Το Άρθρο 23 του Συντάγματος,παράγραφοι 1και 3, 30 προβλέπει: 35 "Έκαστος, μόνος ήαπόκοινού μετ' άλλων, έχειτο δι­ καίωμα να αποκτά,να είναι κύριος, να κατέχη, απολαύη ήδιαθέτηοιανδήποτεκινητήν ήακίνητον ιδιοκτησίαν και δικαιούται να απαιτή τον σεβασμόν του τοιούτου δικαιώματοςαυτού. 217 Λ. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Το δικαίωμα της Δημοκρατίας επί των υπογείων υδάτων, ορυχείων και μεταλλείων και αρχαιοτήτων διαφυλάσσεται.

1. Στέρησις ήπεριορισμός οιουδήποτε τοιούτου δι­ καιώματοςδενδύναταιναεπιβληθή,ειμή ωςπρόβλεπε- 5 ταιυπότουπαρόντος άρθρου.
2. Η άσκησις τοιούτου δικαιώματος δύναται να υποβληθή δια νόμου εις όρους, δεσμεύσεις ή περιορι­ σμούς απολύτως απαραιτήτουςπρος το συμφέρον της δημοσίας ασφαλείαςή τηςδημοσίαςυγείαςήτων δήμο- 1 0 σίων ηθών ή της πολεοδομίας ή της αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας προς προαγωγήν της δημοσίας ωφελείας ήπρος προστασίαν των δικαιωμάτωντρίτων. Δια πάντατοιούτον όρον,δέσμευσινήπεριορισμόν, 15 όστις μειώνει ουσιωδώς την οικονομικήν αξίαν της τοιαύτης ιδιοκτησίας,δέον νακαταβάλληταιτοταχύτερον δικαίααποζημίωσις, καθοριζομένη, εν περιπτώσει διαφωνίας,υπόπολιτικού δικαστηρίου." Στηνυπόθεση Ali Ratip v.TheRepublic3 R.S.C. 102,το 20 Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισεότιτοδικαίωματηςιδιο­ κτησίας δεν είναι έναδικαίωμαinabstractoαλλάδιέπεται από το δίκαιοπου αφοράταδικαιώματαιδιοκτησίας και ότι οόρος ιδιοκτησία θαπρέπειναερμηνεύεται μετηνέν­ νοια αυτή. Και αν ακόμη είναι περιορισμός επιτρέπεται 25 κάτω απότο Άρθρο23.3 του Συντάγματος,ότι ηάσκηση του δικαιώματος αυτού της ιδιοκτησίας μπορεί να τεθεί κάτω απόπεριορισμούς και ένας απόαυτούς είναι προς τοσυμφέρον τηςδημόσιαςασφάλειας. ΣτηνυπόθεσηPolice v.Liveras 3R.S.C.C. 65 αποφασί- ^ στηκεότι ακόμηκαιπεριορισμός στην στάθμευση τωνμη­ χανοκινήτων οχημάτων είναι απαραίτητοςγια το συμφέροτηςδημόσιαςασφάλειας. 218 2ΑΛΛ. Ευδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου, Π. Ασφαλώς δε ένας περιορισμός στην εγγραφή και κυ­ κλοφορία μηχανοκινήτων οχημάτων δημόσιας χρήσης όπωςείναιταλεωφορεία μεταοποίαδιακινείταιτοκοινό καθημερινάείναιλογικό ναέχουνπεριορισμούς στην ηλι5 κία εγγραφήςτων. Δεν εναπόκειταιστο Δικαστήριοαυτό να κρίνει κατάπαρεμπίπτονταενπάσηπεριπτώσειτρόπο, εάν οκαθορισμόςτηςηλικίαςτωντριών ετώναπό τηναρ­ μοδίαΑρχή,δενήτανστηνουσίαορθός. Ως προς τον ισχυρισμό ότι ο Κανονισμός παραβιάζει 10 την Αρχή της ισότητας όπως διασφαλίζεται αυτήκάτω από τοΆρθρο28τουΣυντάγματος,ισότητα,δενσημαίνει την αριθμητική ισότητα αλλά διασφαλίζει την ισότητα από αυθαίρετεςδιακρίσεις καιδεναποκλείει εύλογεςδια­ φοροποιήσεις. Ισότητασημαίνει μεταχείριση μεταξύ ίσων, 15 ονόμος να είναι ίσος,καιστηνπροκειμένηπερίπτωσηδεν γίνεταιαυθαίρετηδιαφοροποίησημεταξύίσων. Ο επόμενος λόγος εφέσεως του δεύτερου εφεσείοντα είναιοπιοκάτω: 20 "
3. Εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο ηύρε τον εφεσείοντα ένοχο πάνωστην 10η και 11η κατηγορίαγια διάπραξηδόλου ήκατάχρησης εμπιστοσύνης κατά πα­ ράβασητουάρθρου 133τουΚ.Π.Κώδικαδιότι: (α) Ηκατηγορίαήτοεξυπαρχήςάκυρηλόγωπολλα­ πλότητας (duplicity), 2 ^ 30 (β)Το πρωτόδικοΔικαστήριο δεν εξεδίκευσεν ανο εφεσείων ευρέθη ένοχος για διάπραξηδόλου ή κατά­ χρησης εμπιστοσύνης. (γ) Τα ευρήματατουΔικαστηρίουγιαύπαρξη δόλου και/ή κατάχρησης εμπιστοσύνης που να επηρεάζει το κοινό είναι αντίθετα με το σκεπτικό της αποφάσεως τουΑνωτάτου Δικαστηρίουστεςυποθέσεις ΜιχαήλΠετρής ν.Αστυνομίας

(1968)2C.L.R. σελ. 40και Ανδρέας Αζίναςν.Αστυνομίας

(1981)2C.L.R.9." 219 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς& άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Το κύριο επιχείρημα είναι ότι οι δύοαυτές κατηγορίες αναφέρονται σε δύο διαφορετικά αδικήματα,εκείνο που διαπράττεται μεδόλο καιεκείνο πουδιαπράττεταιμε κα­ τάχρηση εμπιστοσύνης. Είναι ηεισήγηση του δικηγόρου του εφεσείοντα αυτού 5 αναφορικά με τις κατηγορίες 10 και 11 ότι έπρεπε να είχαν διατυπωθεί ξεχωριστές κατηγορίες, μιαότι διαπρά­ χθηκε δόλος και άλλη ότι διαπράχθηκε κατάχρηση εμπι­ στοσύνης και ότι ησυνένωση των δύο αυτών στοιχείων δημιουργεί πολλαπλότητα στην ίδιακατηγορία.Χαράκτη- 10 ριστικάυποδείχθηκεότιεις μεντηδιατύπωσητηςκατηγο­ ρίας αναφέρεται "δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης" ενώ στις λεπτομέρειες τουαδικήματοςαναφέρεταιότιδιέ­ πραξε "δόλο ήκατάχρηση εμπιστοσύνης". Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση του λόγου αυτού, 15 είναι χρήσιμο να παρατεθούναυτούσιες οι δύοαυτέςκα­ τηγορίες όπωςδιατυπώθηκαν στοκατηγορητήριο. "10η κατηγορία:Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπο δημοσίου λειτουργού, κατάπαράβασητωνάρθρων 133και 35 του Ποινικού Κωδικός Κεφ. 154, όπως τρο- 2 ^ ποποιήθηκεαπότοΝόμο166/87. Λεπτομέρειαι αδικήματος Ο 3ος κατηγορούμενος, μεταξύ Φεβρουαρίου 1988 και 1.9.1988εις Λευκωαία, ενώ ήτο δημόσιος λειτουρ­ γός δηλαδήΑνώτεροςΤεχνικός Επιθεωρητής, Υπεύθυ- 25 νος του Κλάδου Επιθεωρήσεως Μηχανοκινήτων Οχη­ μάτων, κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του λειτουργήματος αυτού, διέπραξε δόλο ή κατάχρηση εμπιστοσύνης επηρεάζουσα το κοινό, δηλαδή επέτρεψε την εγγραφήεπ'ονόματιτηςεταιρείαςXIDIASCoaches 30 Ltd.,λεωφορείου στοοποίοδόθηκεοαριθμόςεγγραφής VQ 514, το οποίο εισήχθη μεταχειρισμένο στη Δημο­ κρατία και κατάτην ημερομηνία της αφίξεώς του ήτο ηλικίας μεγαλύτερης τωντριών ετών. 220 2 ΑΛ.Α. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. 11η κατηγορία:Δόλος και κατάχρηση εμπιστοσύνης υπόδημοσίου λειτουργού, κατάπαράβαση τωνάρθρων 133και35 τουΠοινικού Κωδικός Κεφ. 154,όπωςτρο­ ποποιήθηκεαπότοΝόμο166/87." 5 10 15 Λεπτομέρειαι αδικήματος Ο 3ος κατηγορούμενος, μεταξύ Φεβρουαρίου 1988 και 1.9.1988εις Λευκωσία, ενώ ήτο δημόσιος λειτουρ­ γός,δηλαδή ΑνώτεροςΤεχνικός Επιθεωρητής, Υπεύθυ­ νος του Κλάδου Επιθεωρήσεως Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του λειτουργήματος αυτού, διέπραξε δόλο ή κατάχρηση εμπιστοσύνης επηρεάζουσα το κοινό, δηλαδή επέτρεψε την εγγραφή επ' ονόματι των Παναγιώτη Θεοδοσίου και εταιρείας Μεταφορών Αιγιαλούσης, του λεωφορείου στοοποίοδόθηκεοαριθμός εγγραφήςVQ 515,το οποίο εισήχθει μεταχειρισμένο στη Δημοκρατία και κατά την ημερομηνία της αφίξεως του ήτο ηλικίας με­ γαλύτερης τωντριών ετών." Αναφορικά μετολόγο6(β)είναι φανερόαπότηναπό20 φάση του πρωτόδικου Δικαστή ότι πραγματεύθηκε το θέμα της απόδειξης αδικήματος κάτω από το άρθρο 133 τουΠοινικού ΚώδικαΚεφ. 154 τοοποίοπροβλέπει: 25 "Δημόσιος λειτουργός όστις, εν τη εκπληρώσει των καθηκόντων του λειτουργήματος αυτού, διαπράττει δόλον ή κατάχρησιν εμπιστοσύνης επηρεάζουσαν το κοινόν, είναι ένοχος πλημμελήματος, ανεξαρτήτως εάν ο τοιούτος δόλος ή κατάχρησις εμπιστοσύνης, θαήτοη μηαξιόποινος εάνετελείτοκατ'ιδιώτου." Ο πρωτόδικος Δικαστής ανέλυσε τους όρους "δόλος" 30 και"κατάχρησηεμπιστοσύνης" καικατέληξε στοσυμπέρα­ σμαότι στην παρούσαπερίπτωση ανκαιδεν είχε καθορι­ στεί κατά πόσο η σχετική κατηγορία βασίζετο σε δόλο ή κατάχρηση εμπιστοσύνης η έλλειψη καταπιστεύματος ή συγκεκριμένης περιουσίας, όπως περιγράφεται από τον 221 Λ. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Underhill onTrust,8thEdition p.3,καιέχειυιοθετηθείαπό το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Azinas v. The Republic

(1981)2 C.L.R. 9,απέκλειετηνεφαρμογήτουάρ­ θρουγιακατάχρησηεμπιστοσύνης. Προχώρησε τότε να εξετάσει κατά πόσο έχοντας 5 υπόψηταευρήματατουκαιτησυμμετοχήστην όληυπόθε­ ση του δεύτερου εφεσείοντα, ο οποίος ήτο κατάτον ου­ σιώδηχρόνοδημόσιος υπάλληλος,γιαενίσχυσητωνπρο­ σπαθειών του πρώτου εφεσείοντα για να επιτύχει την εγγραφήτου λεωφορείου VQ 514, ο εφεσείων αυτός μπο- 10 ρούσεναβρεθεί ένοχος στην δέκατη κατηγορίακαιβρήκε ότι ησυμπεριφοράτου δενπεριορίζετο σε ανοχήή αδρά­ νεια λήψης δικαστικών μέτρων, αλλά πήρε τη μορφήτης εκούσιας συμπεριφοράς που βοηθούσε ενεργητικά τις προσπάθειες του πρώτου εφεσείοντα, όπως π.χ. το τηλε- 15 φώνημαπουέκαμεστοΜ.Κ.21ΧαράλαμποΝικολάουστη Λάρνακα,νατον εξυπηρετήσει στηνεξέτασητωνδύολεω­ φορείων και η τελική έγκριση εγγραφής των οχημάτων που έδωσε ο ίδιος παραγνωρίζονταςτις ατασθαλίεςπου υπήρχαν στην αίτηση εγγραφής των οχημάτων και στα 20 σχετικάέγγραφαπουσυνόδευαντηναίτηση. Ταπεριστατικάτηςκατηγορίαςπουαναφέρονται στην εγγραφή του VQ 515 είναι τα ίδιαμε εκείνα τηςδέκατης κατηγορίας καικάτωαπότις περιστάσεις οδεύτεροςεφε­ σείων βρέθηκεένοχοςκαισεαυτή. 25 Το ερώτημαείναικατάπόσοοεφεσείων αυτόςυπέστη παραπλάνηση ή σύγχυση ώστε να καταστεί ανίκανος να υπερασπιστεί τον εαυτό του για την κατηγορία αυτή, η ετυμηγορίατουΔικαστηρίουπρέπειναείναισαφήςκαιμη διφορούμενη για κάθε κατηγορία, είτε αθωώνοντας είτε 30 καταδικάζοντας τον κατηγορούμενο στην κάθε κατηγορία που καταχωρήθηκεεναντίον του.Αυτοί οι στόχοι βέβαια δενεξυπηρετούνταιμετονσυνδυασμόδιαφόρωναδικημά­ των σε μια κατηγορία. (Βλέπε Hampton Criminal Procedure andEvidence

(1973)σελ. 126.) 35 222 2ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Λ.Λοΐζου, Π. Ο δεύτερος εφεσείων καταδικάστηκεστην παρούσα πε­ ρίπτωση για δόλο. Είναι ηθέση της κατηγορούσαςΑρχής ότι δεν υπήρχε πολλαπλότητα στις κατηγορίες 10και 11, γιατί ο κατηγορούμενος κατηγορείται διαζευκτικά έτσι 5 όπως το επιτρέπει το άρθρο 39(δ) της Ποινικής Δικονο­ μίας,τοοποίο προβλέπει: 10 15 "39. (δ)οσάκιςτο συνιστόν τοποινικόν αδίκημανο­ μοθέτημα αναφέρειότι τοποινικόν αδίκημαείναι ητέλεσις ή παράλειψις τελέσεως οιασδήποτε μιας εκδιαφόρων πράξεων διαζευκτικώς, ή η τέλεσις ή η παράλειψις τελέσεως οιασδήποτε πράξεως υφ' οιανδή­ ποτε μίαν εκ διαφόρων ιδιοτήτων, ή με οιανδήποτε μίαν εκ διαφόρωνπροθέσεων, ήδιατυπώνει οιονδήπο­ τε μέρος του ποινικού αδικήματος διαζευκτικώς, αι πράξειςπαραλείψεις, ιδιότητες ήπροθέσεις, ήάλλα ζη­ τήματα συνιστώντα την εν τω νομοθετήματι διάζευξιν δύνανται να διατυπωθώσι διαζευκτικώς εν τη προσαπτομένηδιατο ενλόγω ποινικόν αδίκημακατηγορία*" Στην υπόθεση Attorney General of the Republic v. PetrosHadjiConstanti

(1969)2C.L.R. 5, ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε κάτω από τα άρθρα 7

(2), 8

(1)(α), 2(α)(β) του "Citrus Groves(Survey andRegistration)Law 1966, for establishing or commencing to establish, or offering or permitting the establishment of a citrus grove without a 25 permit." 2 0 ΣεέφεσητουΓενικού Εισαγγελέα εναντίον τηςαπόφα­ σης του πρωτόδικου Δικαστή,ο οποίος απέρριψε τηνκα­ τηγορίαωςελαττωματικήλόγωπολλαπλότητας, αποφασί­ στηκε ότι στην κατηγορία εξετίθεντο διαζευκτικοί τρόποι 30 διαπράξεωςτουστηνπραγματικότηταενόςαδικήματοςτο οποίοδημιουργείτο κάτω από τοάρθρο8

(1)(α)του νόμου εκείνου. Περαιτέρω αποφασίστηκε στην υπόθεση εκείνηότι και αν ακόμη υπήρχεπολλαπλότητα ηεπιφύλαξητου Άρθρου 35 39 είχε εφαρμογήκαι ότι οκατηγορούμενος θα μπορούσε 223 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)ναζητήσει λεπτομέρειες. Στην υπό εξέταση περίπτωση κάτω από τις περιστά­ σειςδεν μπορούμε ναπούμε μεβεβαιότηταότι ο εφεσείων αυτόςδενέχειπαραπλανηθείή συγχυστεί ώστεναμη επη­ ρεάστηκε η υπεράσπιση του και γι αυτό το λόγο έχουμε 5 καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ηπολλαπλότητα αυτή θα πρέπεικάτωαπό τις περιστάσεις ναοδηγήσει σε ακυρότη­ τα και επομένως ότι η έφεση για την κατηγορία αυτή, όπως και την ενδέκατη κατηγορία για την οποία ισχύουν οι ίδιες αρχές θα πρέπει να επιτραπεί και ο εφεσείων 10 αυτός να αθωωθεί στις δύο αυτές κατηγορίες οι οποίες πάσχουν απόπολλαπλότητα γιατίδενήτανδιατυπωμένες με διαζευκτικό τρόπο άσχετο πώς διατυπώθηκαν οι λε­ πτομέρειες. Έχονταςκαταλήξει στοσυμπέρασμααυτό δεν χρειάζεταιναασχοληθούμε μετολόγο6(γ). 15 Ένας άλλος λόγος εφέσεως που επικαλείται ο δεύτε­ ρος εφεσείων είναι ότι: "

1. Εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε κοινός σκοπός μεταξύ α'καιγ'κατηγορουμένου διότι: ^ (α) Η κατηγορία εναντίον του γ' κατηγορουμένου εβασίζετοπάνωστο άρθρο20του Κ.Π.Κώδικακαι όχι στο21τουΚ.Π. Κώδικα. (β) Ηυπάρχουσα μαρτυρία δεν δικαιολογεί τέτοιο συμπέρασμα." Είναιγεγονός ότιστοκατηγορητήριο δενγίνεται μνεία στη δήλωση των αδικημάτωνκατηγορίας πουκατηγορού­ νται οι εφεσείοντες, είτε στο άρθρο20 είτε στο άρθρο
2. Στηνπρώτηκατηγορίαγίνεται αναφοράστο άρθρο20, σε ότι αφοράτον πρώτο εφεσείοντα στη δεύτερη κατηγορία, 30 καιστηντρίτη,όχι στην τέταρτη,ούτεκαιστηνέκτη. Σεότι αφορά το δεύτερο εφεσείοντα το άρθρο20 ανα­ φέρεται στη δεύτερη, τρίτη κατηγορία, πέμπτη και στην 224 25 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Π. έβδομη, δεναναφέρεταιστηδέκατη, στην ενδέκατη, δέκατη τέταρτηκαιδέκατη-πέμπτη. Είναιη θέση τηςκατηγορούσαςΑρχήςότι δενχρειάζε­ ταιναγίνει μνείατουάρθρουαυτούστοκατηγορητήριο ή 5 του άρθρου 21 που αναφέρεται σε εγκλήματα που δια­ πράττονται απόπρόσωπα που σχηματίζουν κοινήπρόθε­ σηναεπιδιώξουν απόκοινούέναπαράνομοσκοπό. Συμφωνούμε μετησχετική εισήγησητης κατηγορούσης Αρχής. Ηπαράλειψη ρητής αναφοράς στα άρθρα20 και 10 21 του Ποινικού Κώδικα δεν συνιστά ουσιώδη παρατυ­ πία.(Βλέπε Constantinides v. TheRepublic

(1978)2 C.L.R. 337, 376, FourriandOthers v. TheRepublic

(1980)2C.L.R. 152.) Αναφορικά μετις κατηγορίες 14και 15,οπρωτόδικος 15 Δικαστήςαφούπαραθέτειτιςσχετικές λεπτομέρειες λέγει: 20 2 ^ 30 35 "Σύμφωνα με ταευρήματατουΔικαστηρίου ο γ' κα­ τηγορούμενος εγνώριζε την πρόθεση και τον τρόπο ενεργειών του α'κατηγορουμένου για την εγγραφήτου ΒΗ-58-ΧΧ λεωφορείου πουαργότεραγράφτηκεως VQ

1. Είναι αποδεκτόότι ογ' κατηγορούμενος είχε υπο­ γράψει καιαποστείλει τηνεγκύκλιο (Τεκ. 13)που παρέπεμπε τον τεχνικό έλεγχο και έγκριση για λεωφορεία χωρητικότητας μεγαλύτερης των 22 καθήμενων επιβα­ τώνστην ΚεντρικήΤεχνική Υπηρεσία. Έχωήδηκαταλήξει σε συμπέρασμα ότΓη εγκύκλιος αυτήδεν ήταντίποτε άλλο παρά μιαβόμβακαπνούγια να διασκεδάσει τις ανησυχίες του Μ.Κ.49 και ότι η ενέργεια αυτή τουγ'κατηγορουμένου δεν μπορεί να θε­ ωρηθεί ότι τοναπαλλάττειαπότοκαθήκονπουείχενα πάρει και άλλα πιο αυστηρά μέτρα για να αποτρέψει την εγγραφήτου VQ
2. Αντίθετα ηκωλυσιεργία του νααπαντήσειστις επιστολές τουΔιευθυντή Τελωνείων, οι συνεχείς καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του προς τον Μ.Κ.49 ότιταλεωφορεία δενθαγράφονταν,σεσυνάρτηση με το τηλεφώνημα του προς τον Μ.Κ.21 Χα225 Α. Λοΐζου, Π. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)ράλαμπο Νικολάουναεξυπηρετήσει τον α* κατηγορού­ μενο ότανθαπαρουσίαζεταδύολεωφορείαγιαέλεγχο στη Λάρνακα και τη δική του παράλειψη να εξετάσει πιο προσεκτικά ταέγγραφαπου υπήρχανστην αίτηση εγγραφήςτου λεωφορείου δεν μουαφήνεικαμιάαμφι- 5 βολία ότι παραμέλησε εσκεμμένα να πάρει τα μέτρα εκείνα πουθαμπορούσαννααποτρέψουντηνεγγραφή τουVQ

1. Κάτωαπότιςπεριστάσεις ογ' κατηγορού­ μενος βρίσκεταιένοχοςστην 14ηκατηγορία." Γιατηδε 15ηκατηγορίααναφέρειταπιοκάτω: 10 "Έχωήδη αναφερθείσταευρήματα τουΔικαστηρίου καιστηνομικήπλευράτουθέματοςστη 14η κατηγορία. Η 15ηκατηγορίααναφέρεταιστην εγγραφήτουυπ' αρ. VQ 515 τα περιστατικά της οποίας είναι τα ίδια με εκείνα της εγγραφής του VQ
2. Κάτωαπότις περί- ι ^ στάσεις ογ'κατηγορούμενος βρίσκεταιένοχος στην 15η κατηγορία." Έχουμεεξετάσει τουςνομικούς λόγους που ηγέρθηκαν και που πιστεύουμε ότι έπρεπε νατύχουν ιδιαίτερηςεξέ­ τασης,και έχουμε ήδη δώσει τασυμπεράσματαμαςγι αυ- 20 τουςπέραναπότηνπροσέγγιση τουπρωτόδικου Δικαστή. Οι υπόλοιποι λόγοι εφέσεως ουσιαστικάκαλύπτονται από το γενικό λόγο ότι η έφεση έπρεπε να επιτραπείκαι ακυρωθείηκαταδίκηγια το λόγοότι ήτο,έχονταςυπόψη τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε, παράλογη (unrea- 2 ^ sonable), όπως προβλέπει το άρθρο 145

(1)(β) του περί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμουΚεφ.155. Οιδεπολυάριθμοιλόγοιπουέχουνπαρατεθείκαι από τους δύο εφεσείοντες στις ειδοποιήσεις εφέσεως πουκα­ ταχώρησαν αποτελούν στην ουσία επιχειρηματογία ως 30 προς το αβάσιμο των ευρημάτων του Δικαστηρίου που εξεταζόμενα στο σύνολο τους καθιστούν είτε μηαποδειχθέντα ουσιώδη συστατικά των αδικημάτωνγιαταοποία βρέθηκαν οι εφεσείοντες ένοχοι ή ότι εσφαλμένα έγινε αποδεχτήημαρτυρία ως αξιόπιστη, είτεότι οπρωτόδικος 35 226 2 ΑΛΛ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας Δικαστής εξήγαγε εσφαλμένα συμπεράσματα από τα αποδεχθέντααπόαυτόνγεγονότα. Έχουμε διεξέλθει με προσοχή τον κάθελόγο -επιχεί­ ρημα - πουπροβλήθηκε απότους δύο εφεσείοντες, σε συ5 νάρτησημεταευρήματακαιτασυμπεράσματατουπρωτό­ δικου Δικαστηρίου και την προσαχθείσα μαρτυρία και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει οποιοσδή­ ποτε λόγος επεμβάσεως μας,είτε στα ευρήματατουπρω­ τόδικου Δικαστή και την εκτίμηση της αξιοπιστίας των 10 μαρτύρων, είτε στα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε αυτός, είτε με το αποδεικτικό αποτέλεσμα της περιστατι­ κήςμαρτυρίαςσαν συνόλου. Υιοθετούντες πλήρως την όλη του προσέγγιση και το σκεπτικό του ως προς την εκτίμηση της αξιοπιστίας των 15 μαρτύρων καιτην αξιολόγηση της έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ορθάβρέθηκανένοχοι οι δύο εφεσείοντες σε όλες τις πιο πάνω κατηγορίες εκτός σε ότι αφορά το δεύτερο εφεσείοντα στις κατηγορίες 10, 11, στις οποίες έχουμε ήδη αναφερθεί, μια και με βάση τααποδειχθέντα 20 γεγονότα στοιχειοθετούνται όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτωνπουκαλύπτονται απότην κάθεμιααπό αυτές. Οι μικροαντιφάσεις καιμικροανακρίβειες σε επουσιώ­ δεις λεπτομέρειες ενδυναμώνουν, κατά τηγνώμη μας,εξε25 ταζόμενες στοσύνολο τηςόλης μαρτυρίας, τηναξιοπιστία των μαρτύρων και προβάλλουν το φυσικό τρόπο με τον οποίο διατύπωσαν τα σχετικά γεγονότα που είχαν στη μνήμητους. Για όλους τους πιο πάνω λόγους οι εφέσεις των δύο 30 εφεσειόντων απορρίπτονται εκτός η έφεση του δεύτερου εφεσείοντα, η οποία επιτρέπεται μόνο σε ότι αφορά τις κατηγορίες 10και 11στις οποίεςαυτόςαπαλλάσσεται. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ. Είχα την ευκαιρία να διαβάσω την 35 απόφασηπου μόλις εκδόθηκε από τον Έντιμο Πρόεδρο του Δικαστηρίου και με την οποία συμφωνεί και ο αδελ227 Αρτεμης,Λ. Ξυδιάς &άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)ορόςΔικαστής Παπαδόπουλος. Με εξαίρεση το λόγο έφε­ σης πουυποβλήθηκε απότην υπεράσπιση,ότι ο Κανονι­ σμός 4

(2)(α)(ϋϊ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984, είναιultravires 5 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαίαςΚίνη­ σηςΝόμουτου 1972,συμφωνώμετηνπιόπάνωαπόφαση. Τα συμπεράσματα όμως στα οποίακαταλήγω αναφορικά μετονπιόπάνω λόγοέφεσης είναιαντίθεταμεεκείνατης 10 απόφασηςτηςπλειοψηφίας. Προτού ασχοληθώ με τον πιό πάνω λόγο έφεσης,θα ήθελα να προσθέσω ορισμένα σχόλια αναφορικά με το λόγο έφεσης του δικηγόρου του2ου εφεσείοντα, γιαπολ­ λαπλότητα των κατηγοριών 10 και 11 πουαντιμετώπιζε. Επιπρόσθετα των όσων έχουν αναφερθεί στην απόφαση 15 του Εντίμου Προέδρου θα ήθελα να σχολιάσω τις πρό­ νοιες του Άρθρου 39(d) του Κεφαλαίου 155 πουπρονοεί ταακόλουθα: "Where an enactment constituting an offence states theoffence tobe thedoing ortheomission todoany one 20 of different acts in the alternative, or the doing or the omission to doany act in any one of different capacities or with any of different intentions, or states any part of the offence in the alternative the acts, omissions, capacities or intentions, or other matters constituting the 25 alternative in the enactment may be stated in the alternative inthecountchargingthe offence;" Παρόλον ότι δυνατόν να φαίνεται ότι οι πρόνοιες αυτέςδίδουντηνκαθοδήγηση γιαναλύονται προβλήματα που αναφύονταισε σχέση με πολλαπλότητα συγκεκριμέ- 30 νης κατηγορίας, εντούτοις θα επιθυμούσα να υποδείξω ότι ηκαθοδήγησηαυτήδεν είναι ουσιαστική γιατί γιανα αποφασίσειτο Δικαστήριο εανη σχετική νομοθετικήπρό­ νοιαπεριγράφειτη διάπραξηενός αδικήματοςμε υπαλλακτικούς τρόπους πρέπει πρώταν' αποφασισθεί αν το νο- 35 μοθέτημα δημιουργεί ένα αδίκημαή περισσότερα. Τούτο δε, δεν λύεται με την πρόνοια αυτή. Στην παρούσαπερί­ πτωση είμαι καθαρά της γνώμης, όπως και οι δύο άλλοι 228 2ΑΛΛ. Ξυδιάς& άλλος ν.Αστυνομίας Αρτεμης, Λ. συνάδελφοι, ότι το υπό κρίση νομοθέτημα δημιουργεί στην ουσίαδύοδιαφορετικά αδικήματακαιως εκτούτου δεν εγείρεται θέμαδιάπραξηςενός αδικήματοςμε διαφο­ ρετικούςτρόπους. 5 Θα προχωρήσω τώρα ναεξετάσω το θέμα του κατά πόσο ο υπόκρίση κανονισμός πουανέφερα πιόπάνω είναι ήόχιultra vires του εξουσιοδοτούντος νόμου.Στην απόφασητηςπλειοψηφίαςαναφέρονταιτόσο οιπρόνοιες του εξουσιοδοτούντος νόμου καιτου σχετικού κανονι10 σμούκαι αναλύονταισεέκτασηοινομικές αρχέςμεπλήρη αναφορά στη νομολογία. Συμφωνώαπόλυτακαιυιοθετώ πλήρωςτις θέσειςαυτέςκαιτη νομολογία,αλλάμεόλοτο σεβασμό προς τους συναδέλφους, οδηγούμαι σε εντελώς αντίθετοσυμπέρασμα.Καταλήγωστοότι η εξουσιοδότηση 15 πουδίδεταιαπό τοσχετικό νόμο στο Υπουργικό Συμβού­ λιο να "ρυθμίζει" "...τηνειςκατηγορίας κατάταξιν, την εγγραφήν και παροχήναδειών ειςμηχανοκίνητα οχήματα και ρυμουλκούμενα τοιαύτα, την έκδοσιν, προσκόμισιν, αναστολήν,ακύρωσινκαιεπιστροφήντοιούτωναδειών,.. 20 ."δενείναι δυνατόνναπεριλαμβάνει και απαγόρευση εγ­ γραφής οχημάτων. Τόσο ο ορισμός σε λεξικά τουόρου "ρύθμιση" όσοκαι οι επίτου σημείου αυθεντίες οδηγούν σαφώςστοσυμπέρασμα αυτό.Αν υπήρχεπρόθεση εκ μέ­ ρους του νομοθέτη να δώσει δικαίωμα απαγόρευσης, 25 τούτο θαμπορούσε ναγίνει ρητάόπωςέγινεκαισε άλλες περιπτώσεις στο ίδιο άρθρο. Επιπρόσθετα,ηπρόνοιατου Άρθρου 5

(1)του σχετικού Νόμουπου προνοεί ότι το Υπουργικό Συμβούλιο μπορεί να εκδίδει κανονισμούς "ίνα ρύθμιση, τηνκαταβολήτωντελών των εκτιθεμένων 30 ενΜέρει Ιτουσυνημμένου τωπαρόντιΝόμωΠαραρτήμα­ τος,τηνειςκατηγορίαςκατάταξιν,... κ.λ.π.",δείχνεικα­ θαράότιουδεμία εξουσιοδότηση δίδεταιγια απαγόρευση, γιατί σετέτοιαπερίπτωση δενθαεγειρόταν θέμακαταβο­ λήςτελών. ΗαναφοράτουπρωτόδικουΔικαστηρίου στην 35 υπόθεση Birmingham andMidland Motor Omnibus Co. Ltd.,v. Worcestershire County Council [196η 1AllE.R. 544 προς υποστήριξη του συμπεράσματος του ότιη απα­ γόρευση για συγκεκριμένη κατηγορία οχημάτων δεν εκφεύγει από ταπλαίσια τουόρου "ρύθμιση", στην ουσία, 229 Αρτεμης,Δ. Ξυδιάς&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)κατάτηγνώμημου,υποστηρίζει τηναντίθετηάποψη. Εαν στην απόφασηαυτήτοσχόλιοήτανότι εανοχήματα απαγορεύετο ναχρησιμοποιούνταισεσυγκεκριμένο κόμβο κυ­ κλοφορίας και στέλλονταν να περνούν από σημείο 2-3 χιλ. πιό μακρυά από τον κόμβο, τότε αυτό δεν θα ήταν 5 ρύθμισηαλλάαπαγόρευσητηςκυκλοφορίας,πόσομάλλον η ρητή και πλήρης απαγόρευση εγγραφής συγκεκριμένης κατηγορίαςοχημάτων. Επιπρόσθετα, θα μπορούσε κάποιος ναπαρατηρήσει ότι ηαπαγόρευσηεγγραφήςεισαγομένων λεωφορείων ηλι- 10 κίας μεταλύτερης των 3 ετών είναι αυθαίρετη, λόγω του κριτηρίου της ηλικίας,γιατί έναόχημαηλικίαςπέραν των 3 ετών μπορεί να είναι σεπολύκαλύτερηκατάσταση από όχημαηλικίας,γιαπαράδειγμα,ενόςέτους. Για τους πιό πάνωλόγους καταλήγωστο συμπέρασμα 15 ότι οσχετικός κανονισμός είναι ultraviresτου εξουσιοδοτούντος νόμου και κατάσυνέπεια δέχομαι την έφεσηκαι αθωώνω τους κατηγορούμενους στις κατηγορίες 2 και 3 γιαπαράνομηεγγραφή μηχανοκινήτου οχήματος. Όσον αφοράτις κατηγορίεςπουαφορούνεξασφάλιση ^0 πιστοποιητικού με την παροχήψευδών στοιχείων, είμαι τηςγνώμης ότιδεν επηρεάζονταιαπότοπιόπάνωσυμπέ­ ρασμα μου,γιατί η εξασφάλιση του πιστοποιητικούέγινε πράγματι μετηνπαροχήψευδών στοιχείων σεχρονικήπε­ ρίοδοπουοσχετικός κανονισμός ίσχυεκαιδενείχεκηρυ- 25 χθείultraviresαπότοΔικαστήριο. Ηέφεση τουπρώτουεφεσείοντα απορρίπτεται. Ηέφεση τουδεύτερου εφεσείονταεπιτυγχάνειμερικώς. 230