(1993)13Δεκεμβρίου, 1993 [ΠΎΛΙΑΝΙΔΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΝΕΑΡΧΟΣ ΣΠΥΡΟΥ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5685). Έφεση — Οι λόγοι έφεσηςπρέπει να εκτίθενται με λεπτομέρεια και σαφήνεια στον τύπο ειδοποίησηςέφεσης— Οπερί Ποινικής Δικο νομίας Νόμος Κεφ. 155 άρθρο 138(γ)— Η άλλη πλευρά στην έφεση και το Εφετείο πρέπει να γνωρίζουν τα Θέματα που οεφεσείων εγείρει για εξέταση— Η ανάπτυξη άλλων λόγων έφεσηςδεν c είναι επιτρεπτή. Έφεση — Καταχώρηση νέων ήεπιπρόσθετων λόγων — Οι περί Ποι νικήςΔικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Καν. 24. Το νομικό ζήτημαπου εγείρεται στην παρούσαέφεση αφορά την εγκυρότητατης. Ομόνος λόγος έφεσης στην ειδοποίηση έφε- 10 σης ήτανότι: 'Το Δικαστήριον κατά παράβασιν των κανόνωντης αποδεικτικήςδιαδικασίαςκατεδίκασετονκατηγορούμενον". Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκεότι η έφεση δεν είναι έγκυρηγια μησυμμόρφωσηπροςτηνπρόνοιατου Άρθρου 138(c) του Κεφ. 155λόγω τουγενικούκαι αόριστουλόγουστηνειδοποίη ση εφέσεως. Επίσηςτόνισε ότι παρόλοότι επιτρέπεταιηκαταχώ ρηση έφεσης με γενικούς λόγους εφέσεως, πρέπει να εξειδικεύο νται ή^αι να προστίθενται άλλοι λεπτομερείς λόγοι σε οποιοδήποτε χρόνο πριν την ημέρα ακρόασης της έφεσης με την απλή καταχώρησηκαι παράδοσηστην άλλη πλευρά των νέων ή επιπρόσθετων λόγων, πράγμα πουο εφεσείων παρέλειψενα πράξα. Ηέφεσηδενείναι έγκυρηκαι ως εκτούτον διαγράφεται. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Tymvios &Others v. ThePolice
(1961)C.L.R. 44HfiCosta (No.2) v. TheRepublic
(1965)2 C.L.R. 95. 406 2ΑΛΛ. Σπΰοουν.Ασιννομίας 'ΕφεσηεναντίονΚαταδίκης. ΈφεσηεναντίοντηςκαταδίκηςαπότοΝέαρχο Σπύρου ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 18 Σεπτεμβρίου, 1992 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής 5 Υπόθεσης 5973/92) στην κατηγορία αμελούς οδήγησης κατάπαράβασητωνάρθρων8και 19τωνΠερίΜηχανοκι νήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμων του 1972 - 1991 και καταδικάστηκε από τον Χριστοδούλου, ΕΑ σε£75.-πρόστιμο. ι η Ρ.Ερωτοκρίτον,γιατονεφεσείοντα. Μ. Μαλαχτού -Παμπαλλή (χα),Δικηγόροςτης Δημο κρατίας,γιατηνεφεσίβλητη. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ.ανάγνωσετηνακόλουθη απόφαση. Με την έφεση αυτήπροσβάλλεται απόφαση Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, με την οποία,ύστερα 15 απόακροαματικήδιαδικασία,ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος στο αδίκηματης αμελούς οδήγησης, κατάπαράβασητων Άρθρων 8 και 19 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαίαςΚινήσεως Νόμωντου 1972 έως 1991, (Νόμοι Αρ. 86/72, 37/74,58/76,20/78, 64/78, 72/81, 83/83, 75/84, 20 72/85, 134/89, 152/91). Κατά την έναρξη της ακρόασης ενώπιον μας ηγέρθη ζήτημαανηΕιδοποίηση Εφέσεως είναι έγκυρη,μετηνέν νοιαανικανοποιείτις απαιτήσειςτουΆρθρου 138(c) του περίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου. 25 Ομόνος λόγος εφέσεως στην Ειδοποίησηείναι:"Το Δικαστήριον κατά παράβασιν των κανόνων της αποδεικτικής διαδικασίας κατεδίκασε τον κατηγορούμενον." Τοσχετικό μέροςτουΆρθρου 138 έχει:- 30 "138.Everynoticeof appeal... shall 407 ΣτνλιανίΑικ,Δ. Ιπνρον ν.Αστυνομίας
(1993)(c)set outinfull thegrounds onwhichitis founded; and no notice of appeal ... shall be valid unless it complieswiththerequirements ofthissection." ("138.Κάθεειδοποίησηεφέσεως...θα- 5 (γ)εκθέτει πλήρωςτουςλόγους στους οποίους στη ρίζεται* και καμιά ειδοποίηση εφέσεως ... θα είναι έγκυρη 10 εκτός εάν υπάρχεισυμμόρφωση με τις απαιτήσειςτου Άρθρουαυτού.") Ο τύπος ειδοποίησης εφέσεως, που καθορίστηκε με βάση το Άρθρο 25
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμουτου 1960, (Αρ. 14/60), καιμε τους περί Ποινικής Δικονομίας 15 Κανόνες,απαιτεί τηνπαράθεσηλεπτομερών λόγωνπάνω στουςοποίουςβασίζεται η έφεση. Οι σκοποί της έκθεσης των λόγων εφέσεως στηνειδο ποίηση είναι να πληροφορήσει την άλλη πλευρά και το Ανώτατο Δικαστήριογιατανομικάζητήματακαιταθέμα- 20 ταγεγονότων σταοποίαοεφεσείων θαβασιστεί κατάτην ακρόασητης έφεσης και τα οποίαθαεξεταστούν απότο Δικαστήριο.Η άλληπλευράστηνέφεσηκαιτοΔικαστήριο πρέπει ναγνωρίζουνταθέματαταοποίαοεφεσείωνεγεί ρει για εξέταση από το Εφετείο. Δεν είναι επιτρεπτή η «« ανάπτυξη άλλων λόγων έφεσης. (Βλ., μεταξύ άλλων, Michael Constantinou Tymviosand Others v. The Police
(1961)C.L.R.44,στησελ. 46.) Οι λόγοι εφέσεως πρέπειναεκτίθενται μελεπτομέρεια και σαφήνειαστην ειδοποίηση εφέσεως. Ο χρόνος κατά- 3 0 χώρισης ποινικής έφεσης είναι περιωρισμένος. Παρόλο 408 2ΑΛΛ. Σανφονν.Αστννομίας Στνλιανϋης,Δ. ότι είναι επιτρεπτό νακαταχωριστεί ηέφεση με γενικούς λόγους εφέσεως, πρέπει να εξειδικεύονται, ή/καινα προ στίθενται άλλοι λεπτομερείς λόγοι σε οποιοδήποτε χρόνο πριν την ημέρατηςακρόασηςτης έφεσης.Αυτόμπορείνα 5 γίνει με την απλήκαταχώριση στο Πρωτοκολλητείο και παράδοση στην άλλη πλευρά των νέων ή πρόσθετων λόγων - (βλ.Κανονισμό24τωνπερίΠοινικήςΔικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και Costas Hji Costa (No. 2) v.TheRepublic
(1965)2C.L.R. 95, στησελ. 100). 10 Η παρούσα έφεση καταχωρίστηκε στις 23 Σεπτεμ βρίου, 1992. Ο δικηγόρος του εφεσείοντα σε κανένα στάδιο μέχρι σήμερα,πριντηνημερομηνίατηςακρόασης,δενκατεχώρισεοποιουσδήποτετροποποιημένουςλόγους έφεσης. 15 Κατάτηνακρόασητουνομικούζητήματοςπουηγέρθη - εγκυρότητα της έφεσης - ισχυρίστηκε επίμονα ότι, με βάσητογενικό λόγο στην ΕιδοποίησηΕφέσεως,μπορείνα αναπτύξειειδικούςλεπτομερειακούς λόγους. Η δικηγόρος της εφεσίβλητης εισηγήθηκε ότι ο λόγος 20 έφεσης στην Ειδοποίηση Εφέσεως είναι ασαφής,αόριστος και δεν ήτανδυνατό,ούτε με μαντική ικανότητα,να προ βλέψει ποίοι θα ήτανοι λόγοι στους οποίους θα βασιζό ταν ο εφεσείων στην ακροαματική διαδικασία.Παρόλο ότι κατέβαλε πολλές προσπάθειες,δεν κατόρθωσε - ορθά 25 πιστεύουμε - ναανεύρειποίοιθαήτανοιλόγοι τηςέφεσης κατάτηνακρόαση. Γενικοί και αόριστοι λόγοι εφέσεως δεν συνιστούν συμμόρφωση μετηνπρόνοιατου 'Αρθρου 138(c),η οποία απαιτεί την καταχώριση λεπτομερειακά (in full) των 30 λόγων εφέσεως. Η έφεση στην παρούσα περίπτωση δεν είναι έγκυρη και, ωςεκτούτου,διαγράφεται. Ηέφεσηδιαγράφεται. 409