clr/1993/1993_2_443.pdf

(1)τουΚεφ. 155. 20 Λέξεις και Φράσεις— "Insufficient"στο Άρθρο 137

(1)τουΚεφ.

1. Ερμηνεία ποινικώννόμων. Οκατηγορούμενοςβρέθηκεένοχοςμετάαπό ακροαματικήδια­ δικασία στην κατηγορίαπρόκλησης βαρείας σωματικήςβλάβης κατάπαράβασητουΛρθρου231τουΠοινικούΚώδικα Κεφ.
2. 25 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοδιέταξεενεργοποίησητηςεπιβληθεί­ σας ποινής φυλάκισης εννέαμηνώνπουείχεεπιβληθεί προηγουμέ­ νως στον κατηγορούμενοχωρίς να επιβάλει οποιαδήποτε άλλη 443 Χριστόδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)επιπρόσθετηποινή. Η απόφασηεφεσιβλήθηκε απότον Γενικό Εισαγγελέα γιαανε­ πάρκεια της ποινής και από τον κατηγορούμενο ο οποίος επρόσβαλλε την διαταγήενεργοποίησης της προηγούμενης ποινήςφυ­ λάκισης. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκεότι: Α. Υπό ΣτυλιανίδηΔ.,συμφωνούντος καιτου ΝικήταΔ.: 1) Ο Γενικός Εισαγγελέας επεκαλέσθηκε το Άρθρο 137

(1)(β) του Κεφ. 155 βάσει του οποίου μπορεί να ασκήσει έφεση για τον λόγο ότι η ποινή είναι ανεπαρκής. Η εισήγηση του ότι ο όρος 10 "ποινή" πρέπει να ερμηνευθεί ώστε να περιλαμβάνει και "μη ποινή" δεν ευσταθεί καθότιηλέξη"insufficient", ("ανεπαρκής'')στο πιο πάνωΆρθρο είναι επιθετικόςπροσδιορισμός καιπροϋποθέτει την ύπαρξηεπιβολής κάποιας ποινής,ηοποίαέχει τον χαρακτήρα της ανεπάρκειας. 15 2) Οι ποινικοί νόμοι πρέπει να ερμηνεύονται αυστηράκαιαν υπάρχει ασάφειαή αμφιβολία να αποφασίζεταιυπέρ τουκατηγο­ ρουμένου,έστω καιαναυτόθαέχει σαναποτέλεσμα τηναπαλλαγή τουγιατεχνικούς λόγους. 3) Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προβλέπει 20 δικαίωμα έφεσης όπως ούτε και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την ΠροάσπισητωνΑνθρωπίνων Δικαιωμάτωνκαιθεμελιωδών Ελευ­ θεριών που κυρώθηκε με τον περί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικός) Νόμοτου 1962, (Αρ. 39/82), εκτός απότο ΈβδομοΠρωτόκολλο το 25 οποίο δεν εφαρμόζεταιστην Κύπροεπειδήδεν έχει κυρωθεί. 4) Το Άρθρο 14

(5)του Διεθνούς Συμφώνουπερί Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτωνέχει σύμφωνα μετο Άρθρο 169.3 τουΣυ­ ντάγματος αυξημένηισχύέναντιοποιουδήποτεεσωτερικού νόμου. 30 5) Στο εσωτερικό δίκαιο το δικαίωμα έφεσης στις ποινικές υποθέσεις προσδιορίζεται απότο Άρθρο 25

(2)των περί Δικαστη­ ρίων Νόμων και μπορεί να ασκηθεί μόνο στις περιπτώσεις που προβλέπει το Κεφ.

1. Αναφορικά με την έφεση του κατηγορουμένου το Ανώτατο Δι­ καστήριοαποφάνθηκεότι: 35
2. Αγγλικό Δικαστήριο ενεργοποίησε ποινή με αναστολή, σε κατάλληλη περίπτωση,όπου είχε επιβληθεί μόνο πρόστιμο για το δεύτερο αδίκημα.
3. Στηνπαρούσαυπόθεσηδεν επεβλήθηκεκαμμιάποινήκαιως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν μπορούσε να ασκήσει εξουσία για ενεργοποίηση ποινής μεαναστολή. 444 .« 4 υ 2 Α.Α.Δ. Χριστοπούλου &άλλοςν. Αστυνομίας 3.Το Δικαστήριο δεν επηρεάζεταιαπότις συνέπειες της εφαρ­ μογήςτουΝόμουύστερα από ορθήερμηνείατου. Β.Υπό Αρτεμίδη Δ.: 5 10 15 20
4. Η προηγούμενη Αγγλική νομολογία, που υιοθετήθηκε από τα Δικαστήρια μας,επέβαλλε ως προϋπόθεση γιατην ενεργοποίησηανασταλείσαςποινήςφυλακίσεως την επιβολήστονκατηγορού­ μενο φυλάκισης για το υπό εκδίκαση αδίκημα.Το άρθρο 23 του Powers of Criminal Courts Act 1973 δεν θέτει πλέον τέτοιαπροϋ­ πόθεση και καθορίζει σαν κριτήριο μόνο την υπό του νόμου πρό­ νοια ποινής. Οι συνθήκες όμως που επικρατούν στην χώρα μας είναι διαφορετικές από αυτές της Αγγλίας και δεν δικαιολογούν την υιοθέτηση της πρόσφατηςΑγγλικής νομολογίας. Ηαντιμετώ­ πιση του δράστη πρέπει να είναι διαφορετική στην Κύπρο λόγω της χαμτίλής εγκληματικότητας που επικρατεί στον τόπο μας σε σύγκριση μετην Αγγλία. ΗδιαταγήαπότοΔικαστήριο για ενεργο­ ποίηση ανασταλείσας ποινής φυλάκισης μετά από καταδίκη για αδίκημαήσσονος σημασίας,για το οποίο μπορεί να επιβληθεί και ποινή προστίμου, θα ήταν αντίθετη με το πνεύμα και τον σκοπό τουνομοθέτη.
5. Νόμοι διατυπωμένοι στην επίσημη γλώσσα της χώρας μας πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με τις συνήθεις έννοιες που αποδίδει ηγλώσσα μαςστις λέξειςτου κειμένου και να εφαρμόζο­ νται με κριτήριο ταήθη,έθιμα,την παράδοση και τον τρόποζωής τουτόπουμας. Η έφεσηυπ' αρ.5853επιτυγχάνει. Ηδιαταγήγια ενεργοποίη­ ση προηγούμενης ποινής φυλάκισης με αναστολή ακυρώνεται και ο κατηγορούμενος ελευθερώνεται. Η έφεση υπ'αρ. 5855 διαγρά­ φεται. 25 Ή έφεσηΑρ. 5855 διαγράφεται. Ηέφεση Αρ. 5853 επιτυγχάνει. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Attorney-General v. Georghiou

(1984)2 C.L.R. 251· Malachtou v. Aimefti

(1987)1C.L.R. 207Shounis v. TheRepublic& Kazantzlsν ThePolice

(1961)C.L.R. IV 30 Xenophontos v. Charalambous

(1961)C.L.R. 122· ChnstoR v. ThePolice

(1970)2 C.L.R. 117· 35 Georhgadji &Another v. TheRepublic

(1971)2C.L.R. 229· Attorney-General v. Pouris &Others

(1979)2 C.L.R. 15- 445 Χριστοπούλου &άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Κυριάκου ν. Δήμου Έγκωμης 19922ΑΑΔ.414· Loucav. TheRepublic

(1986)2 CJJt. 14V Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 251· Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2Α.Α.Δ. 409· Σύμχασης νΑστυνομίας

(1993)2 ΑΛΛ. 1· 5 Χριστούδιας ν. Αστυνομίας

(1993)2ΑΛΛ J

1. Εφέσεις εναντίον Ποινής. Εφέσεις εναντίον της ποινής από τον Ιερόθεο Μιχαήλ Χριστοδούλου και τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρα­ τίας ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 15 Οκτωβρίου, 1993 1 Q από το ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινι­ κής Υπόθεσης 13632.93) στην κατηγορία πρόκλησης βα­ ρείας σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154, μετην οποίαο Κορφιώτης, Α.ΕΛ. δεν επέβαλε ποινή στον κατηγορούμενο αλλά διέταξε την ενεργοποίηση ανασταλείσας ποινής φυλάκι- .<_ σης 9 μηνών. Σ. Πασχαλίδης, γιατον εφεσείοντα στην έφεση5853 και τον εφεσίβλητο στην
2. Μ. Μαλαχτού -Παμπαλλή (κα), Δικηγόρος της Δημο­ κρατίας για την εφεσίβλητη στην 5853 και τον εφε­ σείοντα στην
3. Cur. adv. vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. ανάγνωσε την απόφαση τουΔικα­ στηρίου. Στις 14 Οκτωβρίου, 1993, Δικαστής του Επαρ­ χιακού ΔικαστηρίουΛεμεσούβρήκε,μετά από ακροαματι­ κή διαδικασία, τον Ιερόθεο Μιχαήλ Χριστοδούλου, (ο 7"κατηγορούμενος"), ένοχο ότι στις 18 Ιουλίου, 1993, στη Λεμεσό, παράνομα προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη στον Πολύκαρπο Γεωργίου Πιερή από τη Λεμεσό, κατά παράβαση του Άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 446 «η 2 ΑΑΛ. Χριστοδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας Στυλιανίοης,Α.
4. Τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και έγιναν παραδε­ κτά απότον κατηγορούμενο τα προηγούμενα του. Το τε5 λευταίο ήταν: 17 Ιουνίου, 1993, Ποινική Υπόθεση Αρ. 10882/93, επίθεση με πραγματικήσωματική βλάβη,ποινή εννέα μήνες φυλάκιση μετριετή αναστολήκαι £250.- πρό­ στιμο. Στις 15 Οκτωβρίου, 1993, ο Δικαστής ασχολήθηκε με την ποινή. Αφού αναφέρθηκε στη σοβαρότητα του αδική10 ματος, για το οποίο βρέθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, είπε:- 15 20 "Βρίσκω ότι υπό τις περιστάσεις δεν έχω άλλη εκλογή παρά να επιβάλω ποινή άμεσης φυλάκισης στον κατη­ γορούμενο. Διατάσσω την ενεργοποίηση της επιβληθείσας 9μήνου φυλάκισης και δεν θεωρώ σκόπιμο ενόψει του ότι ενεργοποίησα την ποινή φυλακίσεως που έχει επιβληθεί σ' αυτόν προηγουμένως να επιβάλω επιπρό­ σθετη ποινήστον κατηγορούμενο, ελπίζοντας ότι επιτέ­ λους ο κατηγορούμενος θα αντιληφθεί ποιο είναι το συμφέρον του καιθαπαύσειπλέον να παρανομεί." Εναντίοντου μέρους αυτούτης απόφασηςπουαναφέ­ ρεται στην ποινήκαταχωρίστηκανοι δύο εφέσεις:1.ΠοινικήΈφεσηΑρ. 5853,απότον κατηγορούμενο, με την οποία προσβάλλεται η διαταγή ενεργοποίησης της ποινής της εννιάμηνης φυλάκισης μεαναστολή. 25
5. Ποινική ΈφεσηΑρ. 5855,απότο Γενικό Εισαγγε­ λέα, με την οποίαπροβάλλεται ότι ημηεπιβολή ποινής από το Δικαστήριο στην υπόθεση που εκδικάστηκε και ο περιορισμός σε ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποι­ νής φυλάκισηςκατέστησαν τηνποινήανεπαρκή. Εγείρεται ζήτημα αν η έφεση του Γενικού Εισαγγελέα 30 ευσταθεί. 447 Στυλιανίδης, Δ. Χριστοδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Το Σύνταγματης ΚυπριακήςΔημοκρατίας δεν προβλέ­ πει,ούτε διασφαλίζειδικαίωμαέφεσης ήαναθεώρησης της απόφασης πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Το ίδιο και ηΕυ­ ρωπαϊκήΣύμβασις διάτην Προάσπισιν των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών που κυ- 5 ρώθηκε με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διά την προάσπισιν των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικός) Νόμοτου 1962, (Αρ. 39/62). Το Έβδομο Πρωτόκολλο της Σύμβασης που έγινε στις 22 Νοεμβρίου, 1984, στο Άρθρο 3 διασφαλίζει σε πρόσω­ πο που καταδικάστηκε για ποινικό αδίκηματο δικαίωμα 10 έφεσης εναντίον της καταδίκης ήτηςποινής. Το Πρωτόκολλο, όμως, αυτό δεν αποτελεί μέρος της έννομης τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, επειδή δεν έχει κυρωθεί. Το Διεθνές Σύμφωνον περί Αστικών και Πολιτικών 15 Δικαιωμάτων,που κυρώθηκε μετον περί Διεθνών Συμφώ­ νων (Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώμα­ τα και Αστικά και Πολιτικά Δικαιώματα), (Κυρωτικός), Νόμο του 1969, (Αρ. 14/69), και έχει, σύμφωνα με το Άρθρο 169.3 του Συντάγματος, αυξημένη ισχύ έναντι οποιουδήποτε εσωτερικού νόμου - (βλ. Attorney-General 20 v. Georghiou

(1984)2 C.L.R.251,287, 302-303- Malachtou v.Armefti

(1987)1C.L.R.207) -διασφαλίζει μετο Άρθρο 14

(5)το δικαίωμα έφεσης σε καταδικασμένο "επί ποινικώ αδικήματι" εναντίον της καταδίκης ή της επιβληθείσας ποινής,σύμφωνα μετηνόμιμη διαδικασία. 25 Στο εσωτερικό δίκαιο το δικαίωμα έφεσης στις ποινι­ κές υποθέσεις προσδιορίζεται από το 'Αρθρο 25

(2)των περί Δικαστηρίων Νόμωνπουέχει:"

(2)Τηρουμένων των διατάξεων του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου πλην ως άλλως προβλέπεται εις το 30 εδάφιον τούτο,πάσααπόφασιςδικαστηρίου ασκούντος ποινικήν δικαιοδοσίαν θα υπόκειται εις έφεσιν εις το Ανώτατον Δικαστήριον. 448 2 ΑΛΛ. Χριστοδούλου& άλλος ν.Αστυνομίας Στνλιανίοης, Δ. Πάσα τοιαύτη έφεσις δύναται να ασκηθήκατά τηςκα­ ταδικαστικής αποφάσεως ή της επιβαλλούσης ποινήν τοιαύτηςδι'οιονδήποτε λόγον." Το Άρθρο 131

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας 5 Νόμου, Κεφ. 155, στο αυθεντικό αγγλικό του κείμενο έχει:- 10 "131.

(1)Subject to the provisions of any other enactment in force for the time being, no appeal shall lie from any judgment or order of a Court exercising criminal jurisdiction except as provided for by this Law." To Άρθρο 25

(2)των περί Δικαστηρίων Νόμων εξετά­ στηκε δικαστικά,σε συνάρτηση μετο 'Αρθρο 131 τουΚεφ. 155, σε μια σειρά υποθέσεων - (βλ. Theodoros Panayioti 15 Shourris v. TheRepublicand Gregons N.Kazantzis v. The Police

(1961)C.L.R. ll· Maroulla Xenophontos v.Panayiota Charalambous

(1961)C.L.R. 122· Evangelos Christofi v. The Police

(1970)2 C.L.R. 117· PhotiniPolycarpou Georghadji and Another v. The Republic

(1971)2 C.L.R. 229- Attorney-General v. Pouns & Others

(1979)2 C.L.R. 20 15· και Κώστας Κυριάκου v. Δήμον Έγκωμης,

(1992)2 Α.Α.Δ.414. Τοδικαίωμαέφεσης, με βάσητο Άρθρο 25

(2)των περί Δικαστηρίων Νόμων, περιορίζεται απότην πρώτη φράση του εδαφίου- "Τηρουμένων των διατάξεωντου περί Ποι25 νικής Δικονομίας Νόμου" - και μπορεί να ασκηθεί μόνο στις περιπτώσεις πουπροβλέπει το Κεφ. 155.Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν μπορεί ναασκήσει εφετειακή δικαιοδοσία, εκτός όπουκαι όπωςοΝόμος ορίζει. Το Άρθρο 137 του Κεφ. 155 καθορίζειτις περιπτώσεις στις οποίες χωρεί έφεση από το Γενικό Εισαγγελέα. Το εδάφιο (l)(b)του Άρθρου 137 έχει:30 "137

(1)TheAttorney-General may(a) 449 Στυλιανίδης, Δ. Χριστοδούλου&άλλος ν.Αστυνομίας

(1993)(b) appeal or sanction an appeal from any judgment of a District Court on the ground that the sentence was insufficient." Σεελληνικήμετάφραση:("137

(1)Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δύναται(α) (β)να ασκήσει έφεση ή να εγκρίνει την άσκηση εφέ­ σεως από απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου για το λόγο ότι ηποινήήτανανεπαρκής.") 10 Η ενεργοποίηση ποινής φυλάκισης με αναστολή, με βάσητο Άρθρο 4

(1)τουπερί της Υφ' όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώ­ σεις Νόμουτου 1972, (Αρ. 95/72), είναι ποινήγιατο προη­ γούμενο αδίκημα,δηλαδή,για το αδίκημαστο οποίο επι- 15 βλήθηκε. Δεν είναι ποινή για το νέο αδίκημα που διαπράχθηκε μέσα στην καθορισμένη περίοδο τηςαναστο­ λής της εκτέλεσης τηςπρώτηςποινής -(βλ., μεταξύ άλλων, Loucav.Republic

(1986)2 C.L.R. 141-Ιωάννου ν. Αστυνο­ μίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 251· Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας 20

(1991)2 Α.Α.Δ. 409- 'Ελβις Αντωνίου Σύμκασης ν. Της Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 1, Νίκος Ευαγγέλου Αργυ­ ρού Χριστούδκιας ν.ΤηςΑστυνομίας

(1993)2Α.Α.Δ.52. Στην παρούσα υπόθεση, ο πρωτόδικος Δικαστής δεν 25 επέβαλε ποινή για το αδίκημα στο οποίο ο κατηγορούμε­ νος βρέθηκε ένοχος. 'Εφεση χωρεί αν η ποινή είναι "ανεπαρκής" ("insufficient"). 30 Η κ. Μαλαχτού-Παμπαλλή εισηγήθηκε'ότι ο όρος "ποινή" πρέπει να ερμηνευθεί ώστε να περιλαμβάνει και "μηποινή",γιανα έχει ο Γενικός Εισαγγελέας θεραπεία με άσκηση έφεσης. 450 2Α.Α^Α. Χριστοδούλου & άλλος ν.Αστυνομίας ΣτυλιανΙοης, Δ. Στο Maxwell on Interpretation of Statutes, Δωδέκατη Έκ­ δοση,σελ. 29, διαβάζουμε:- 5 10 "Where, by the use of clear and unequivocal language capable of only one meaning, anything is enacted by the legislature, it must be enforced however harsh or absurd or contrary to common sense the result may be. The interpretation of astatute is notto be collected from any notions which may be entertained by thecourt as to what is just and expedient: words are not to be construed, contrary to their meaning, as embracing or excluding cases merely because no good reason appears why they should not be embraced or excluded. The duty of the court is to expound the law as it stands, andto "leave the remedy (if one be resolvedupon) to others.'" 15 Οι ποινικοί νόμοι, περιλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τη δικαιοδοσία και τη δικονομία, ερμηνεύονται αυστηρά. Εάνυπάρχει οποιαδήποτεασάφειαήαμφιβολία αποφασίζεται υπέρ του κατηγορουμένου. Αυτό γίνεται έστω και αν οδηγεί στην απαλλαγή του κατηγορουμένου για τεχνικούς λόγους - (βλ. Maxwell, (ανωτέρω),σελ. 238 20 και 245). Η λέξη "insufficient", ("ανεπαρκής"), είναι επιθετικός προσδιορισμός και προϋποθέτει την ύπαρξηεπιβολήςκά­ ποιας ποινής, η οποία έχει το χαρακτήρα της ανεπάρ­ κειας. 25 Δεν χωρεί έφεση κάτω από το 'Αρθρο 137

(1)(β) του Κεφ. 155 εναντίον παράλειψηςεπιβολής ποινής από Δικα­ στή και το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει τέτοιαέφεση. Γιατους πιοπάνωλόγους, ηέφεσητουΓενικού Εισαγ­ γελέα δεν ευσταθεί. 30 ΤοΔικαστήριο αυτόδεν εκφέρει γνώμη ποιες άλλες θε­ ραπείες ή διαδικασίες μπορεί να χρησιμοποιήσει ο Γενι­ κός Εισαγγελέας. 451 ΣτυλιανΙοης,Δ. Χριστοδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)Η άσκηση εξουσίας, ο χρόνος και ο τρόποςάσκησης τηςαπότοΔικαστήριο,αναφορικάμεποινήφυλάκισηςμε αναστολή,καθορίζεταιστο'Αρθρο4τουΝόμου 95/72. Το Δικαστήριο πρώτα εκδίδει την ετυμηγορία ενοχής 5 για το δεύτερο αδίκημαπου διαπράχθηκεμέσα στηνπε­ ρίοδο της αναστολής.Σεδεύτερο στάδιο επιβάλλει ποινή γιατοαδίκηματοοποίοεκδικάζει.Σετρίτοστάδιο εξετά­ ζει όλαταπεριστατικάκαιασκείτηνεξουσίατουδυνάμει τουΆρθρου 4

(1)τουΝόμου95/72 καιτότεαποφασίζει αν θα ενεργοποιήσει ολόκληρη τηνποινήήμικρότερη ποινή, ήαν θαδιατάξειτροποποίησητου αρχικούδιατάγματος, ίο ήανδενθαλάβεικανέναμέτρο. Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των προνοιών του Άρθρου 4, θεωρούμε ότι το Δικαστήριο δεν δύναταινα ασκήσειεξουσίαμεβάσητοΆρθροτούτο,εκτόςεάν, μέσα στην περίοδο της αναστολής,εκδώσει ετυμηγορία ενοχής 15 του κατηγορουμένου για το αδίκηματο οποίο εκδικάζει καιεπιβάλειποινήφυλάκισηςγι'αυτό. Έχομε υπόψη μαςότι στην Αγγλία το Crown Court(βλ.D.A.Thomas -"Principlesof Sentencing",Δεύτερη'Εκ- 20 δόση,σελ. 254) -ενεργοποίησε ποινήμεαναστολή,σε κα­ τάλληλη περίπτωση,όπου είχε επιβληθεί μόνο πρόστιμο γιατοδεύτεροαδίκημα. Δενυιοθετούμεαυτό. Στην παρούσα υπόθεση δεν επιβλήθηκε καμιά ποινή και, ως εκ τούτου,τοΔικαστήριο δεν μπορούσε ναασκή- 25 σει εξουσίαγια ενεργοποίηση της ποινής με αναστολή.Η απόφασητουείναιαντινομικήκαιθαακυρωθεί. Το Δικαστήριο δεν επηρεάζεταιαπότις συνέπειες της εφαρμογήςτουΝόμουύστερααπόορθήερμηνείατου. Στην παρούσα περίπτωση εφαρμόζεται το λατινικό απόφθεγμα -"fiat justitia,mat coelum" - ("Ας γίνειδίκαιο- 30 σύνη,έστωκαιανπέσειοουρανός"). Γιατουςπιοπάνωλόγους,η έφεσητουΓενικούΕισαγ452 2Α.ΑΛ. Χριστοδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας γελέα - ΠοινικήΈφεσηΑρ.5855- διαγράφεται. Η έφεση του κατηγορουμένου - Ποινική Έφεση Αρ. 5853- επιτυγχάνει.Ηδιαταγήγιαενεργοποίησητηςεννιάμήνης ποινής φυλάκισης με αναστολή ακυρώνεται και ο 5 κατηγορούμενος ελευθερώνεται. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ:Συμφωνώμετηναπόφασηπουμόλις έχει εκδοθεί.Θέλω ναπωόμως λίγα λόγια αναφορικάμε τον περίτηςΥφ' όρον Αναστολής τηςΕκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμο του 1972, 10 95/72,και ειδικώτερα τουάρθρου4. ΠροηγούμενηΑγγλι­ κή νομολογία, που υιοθετήθηκε απότα Δικαστήρια μας, επέβαλλε ως προϋπόθεση για την ενεργοποίηση αναστα­ λείσας ποινής φυλακίσεως την επιβολή στον κατηγορού­ μενο φυλάκισης γιατουπό εκδίκασηαδίκημα. Ηνομολο­ γιακή αυτήαρχήανετράπημε πρόσφατες αποφάσειςτων Αγγλικών Δικαστηρίων γιατί κρίθηκε πως το άρθρο 23 15 του Powers of Criminal Courts Act 1973 δεν θέτει τέτοια προϋπόθεση.Κριτήριο στηδιάταξηείναιη υπότουνόμου πρόνοια ποινής φυλάκισης για το δικαζόμενοαδίκημα, στο οποίοβρίσκεται ένοχος οκατηγορούμενος.Το εδάφιο 1 του άρθρουαυτού,σε όση έκταση του μας αφορά,έχει 20 ωςεξής: "Whereanoffender isconvicted of anoffence punishable with imprisonment committed during the operational period of asuspendedsentence " 25 Κατάτηδιάρκειατης συζήτησης στην παρούσαέφεση του συγκεκριμένου αυτούάρθρου,ηδικηγόρος τηςΔημο­ κρατίαςυιοθέτησε τηνάποψηαυτή,πουείναιβέβαια αντί­ θετη μετην ισχύουσα νομολογία στηχώραμας.Ο δικηγό­ ρος του εφεσείοντα υποστήριξε πως η ερμηνεία των συνδυασμένων προνοιώντωνεδαφίων1 και2του άρθρου 30 4 του δικού μαςΝόμου,95/72,δεν αφήνειπεριθώριααμ­ φιβολίας- επιβάλλουν πως για την ενεργοποίησηαναστα­ λείσας ποινής απαραίτητηπροϋπόθεση είναι η επιβολή ποινής φυλάκισης στο δικαζόμενο αδίκημα. Ο συνήγορος είπε, παραπέρα,πως το εδάφιο2 του Νόμουείναι πανο453 Αρτεμίδης,Α. Χριστοδούλου &άλλοςν.Αστυνομίας

(1993)μοιότυπο με το εδάφιο 2 του άρθρου 23 του Powers of Criminal Act 1973.Έχωδιαβάσειμεπροσοχήτααντίστοι­ χα εδάφια και συμφωνώ πως η ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στις πρόνοιες τους είναι ταυτόσημη, μολονότι το 5 Αγγλικό κείμενο είναι σαφέστερο και πιο δόκιμα διατυ­ πωμένο.ΤοΑγγλικόεδάφιοέχειωςεξής: "Where a court orders that a suspended sentence shall take effect, with or without any variation of the original 10 term, the court may order that that sentence shall take effect immediately or that the term thereof shall commence on the expiration of another term of imprisonment passedon the offender by that or another court." 15 Toδικόμας: "Οσάκις το Δικαστήριο διατάσσηότι η ανασταλείσα ποινή δέον να εκτελεσθή, μετά ή άνευ τροποποιήσεως της αρχικήςαυτήςπεριόδου,τοΔικαστήριο δύναται να διάταξηόπωςηεκτέλεσιςχωρήσηαμέσωςή όπωςη πε­ ρίοδος της φυλακίσεως αρχίση μετά την έκτισιν της 20 ποινής της επιβληθείσης υπότουαυτούήετέρουΔικα­ στηρίου." ΗΑγγλικήδηλαδήπρόνοιααναφέρεταιμεσαφήνειασε άλληποινήφυλάκισηςπουεπιβλήθηκε στοδράστηαπότο 25 εκδικάζον Δικαστήριο ήοποιοδήποτεάλλο. Ηαντίστοιχη όμως διάταξηστο δικό μαςΝόμο,όπως είναιδιατυπωμέ­ νη, έδωσε τη βάση του επιχειρήματος στο δικηγόρο του εφεσείοντα,ότι δηλαδήγιαναενεργοποιηθεί απότοΔικα­ στήριο ανασταλείσαποινήφυλάκισηςπρέπειναεπιβληθεί ποινή φυλάκισης στον κατηγορούμενο καιγια το εκδικα- 30 ζόμενο αδίκημα. Ηερμηνεία όμως αυτή δεν είναι ορθή.Η γνώμη μου είναι πως παρέχεται διακριτικήευχέρεια στο Δικαστήριο,ότανενεργοποιεί ανασταλείσαποινή φυλάκι­ σης, να διατάσσει όπως ηεκτέλεσητης αρχίσει αμέσως ή μετάτηνεκτέλεσηάλλης ποινήςφυλάκισης πουεπιβλήθη- 35 κεπροηγουμένως απότο ίδιοήάλλο δικαστήριο.Οι πρό­ νοιες του εδαφίου αυτού είναι εντελώς ανεξάρτητεςαπό 454 2 ΑΛΛ. Χριστοδούλου&άλλοςν.Αστυνομίας ΑρτεμΙδης,Α. αυτέςτουεδαφίου1 τουάρθρου4τουΝόμου. Είμαικαιεγώτηςγνώμης πωςη νομολογία, όπωςέχει 5 καθιερωθεί από τα Δικαστήρια μας, σύμφωνα με την οποία για να ενεργοποιηθεί ποινή φυλάκισης πρέπει να επιβληθεί και ποινή φυλάκισης στον κατηγορούμενο για το εκδικαζόμενο αδίκημα είναι ορθή. Οι διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν στον τόπο μας από αυτές της Αγγλίας δεν δικαιολογούν την υιοθέτηση της πρόσφατης 10 νομολογίας της χώρας αυτής. Η εγκληματικότητα στον νησί μαςείναι σεπολύ πιοχαμηλά επίπεδααπόαυτά της Αγγλίας καιεπομένως ηαντιμετώπιση τουδράστηπρέπει να είναι κατ' αναλογίαδιαφορετική.Μουφαίνεται άτοπο να καταδικάζεται κάποιος για αδίκημα ήσσονος σημα­ σίας,για το οποίο μπορεί ναεπιβληθεί καιποινή προστί15 μου, και να δράττεται της ευκαιρίας το Δικαστήριο να ενεργοποιεί ανασταλείσα ποινή φυλάκισης. Αυτό θα ήταν αντίθετο τόσο μετο πνεύμααλλά καιτο σκοπό του νομο­ θέτη. Τέλος, έχω την άποψηπως νόμοι διατυπωμένοι στην 20 επίσημη γλώσσα της χώρας μας πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με τις συνήθεις έννοιες που αποδίδει η γλώσσα μαςστις λέξειςτουκειμένου και ναεφαρμόζονται μεκρι­ τήριο τα ήθη, έθιμα, την παράδοση και τον τρόπο ζωής πουεπικρατούνστον τόπομας. 25 ΗέφεσηΑρ. 5855διαγράφεται. ΗέφεσηΑρ. 5853 επιτυγχάνει. 455