(1993)19Μαρτίου,1993 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣΔΛπέςΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥΕΙΣΟΔΗ ΜΑΤΟΣ, Εφεσείοντες -Καθ' ων ηαίτηση, ν. ΒΡΚΥΠΡΟΣ ΛΙΜΓΓΕΔ, Εφεσφλήτων-Αιτητών. (Αναθεωρητική ΈφεσηΑρ. 679). Φόρος εισοδήματος και έκτακτη εισφορά — Επιπρόσθετες εισφορές εργοδότη στο Ταμείο Προνοίας των υπαλλήλων — Κατά πόσο αποτελούν δαπάνη που αφαιρείται σύμφωνα με το άρθρο 11
(1)των περί Φορολογίαςτου ΕισοδήματοςΝόμων 1961 -
- Εισοδηματικές και Κεφαλαιουχικές δαπάνες — Κριτήρια διάκρισης μεταξύ τους. 5 Αναθεωρητική δικαιοδοσία — Μέσα στο πλαίσιο που οριοθετούν οι λόγοι έφεσης που προβάλλονται, διεξάγεται επανακρόαση της υπόθεσης και επανεξετάζεται το σύνολο της διοικητικής πράξης ή απόφασης. Λέξεις και Φράσεις — "Κεφαλαιουχική δαπάνη". Το 1955 η εφεσίβλητη εταιρεία ίδρυσε Ταμείο Προνοίας του οποίου το κεφάλαιο ανερχότανκατάτο 1974 σε ΛΚ335.
- Από το ποσό αυτό,οιΛΚ119.000είχανπαραχωρηθείωςδάνειοσταΔη μαρχεία Αμμοχώστου και Μόρφου. Η είσπραξη των δανείων 15 αυτών κατέστη αδύνατη, λόγω της τουρκικής εισβολής, μεαποτέ λεσμα να επηρεασθεί ανάλογα η δυνατότητα απόδοσης στους υπαλλήλους των ποσών που διαφορετικά θαείσπραττανκατά την αφυπηρέτησήτους. Η εφεσίβλητη εταιρεία, επιπρόσθετα από τις συνήθεις εισφο- 2 0 ρές της, κατέβαλε στο Ταμείο τα ακόλουθα ποσά: Το 1974 ΛΚ5.681, το 1975 ΛΚ20.199, το 1976 ΛΚ33.704 και το 1977 ΛΚ26.
- Η εφεσίβλητη εταιρεία διεκδίκησε την έκπτωση των ποσών αυτών προς εξεύρεση του φορολογητέου εισοδήματος της για τααντίστοιχα φορολογικά έτη. Ο έφορος έκρινε ότι ηδαπάνη 25 δεν έγινε εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά προς κτήση του εισοδή ματος της,σύμφωνα μετο άρθρο 11
(1)των περί ΦορολογίαςΕισο- 112 10 3 ΑΛΛ. Δημοκρατίαν. ΒΡ Κνκρος ΛτΑ. δήματοςΝόμωνκαιαπέρριψετην έκπτωση. Η απόφαση του Εφόρου ακυρώθηκε από το πρωτόδικο Δικα στήριο γιατουςλόγουςότι: α)δεν ήταν αιτιολογημένη 5 β) λήφθηκε χωρίς τη διεξαγωγή έρευνας ως προς τα γεγονότα και γ)ως θέμαουσίας,ήτανλανθασμένηγιατίοι πληρωμές πουέγι ναν ήτανστην πραγματικότηταεισοδηματικές δαπάνες. 10 15 20 Στηνειδοποίηση έφεσης περιλήφθηκανλόγοιγιατους οποίους το ουσιαστικό συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν λανθασμένο και η επιχειρηματολογία των μερών αφιερώθηκε σ' αυτούς. Ηεφεσίβλητηεταιρεία ισχυρίστηκε ότι οι επιπρόσθετες ειοφορές απέβλεπαν αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου στην αύξηση του εισοδήματος της.Επικαλέσθηκε δετην γενικήπρόνοιατουάρθρου 11
(1)τουΝόμουγιαναπείσειτο Δικαστήριο ότι οι επίδικες εισφο ρές πρέπει νατύχουν έκπτωσης παρά το γεγονός ότι δεν ήτανσυ νήθεις για τον λόγο ότι έγιναν εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά προςκτήσητου εισοδήματοςτης. Η εφεσίβλητη εταιρεία υποστήριξε επίσης ότι για να είναι μια δαπάνηκεφαλαιουχικήπρέπει νασυντρέχουν οι εξήςδύο προϋπο θέσεις: 1.Ηδαπάνηπρέπει ναγίνεται εφάπαξκαι 25 30 35 ά4 η ^ 2, Σκοπός της δαπάνηςπρέπει να είναι ηδημιουργίακεφαλαι ουχικού στοιχείου ή άλλου παρόμοιου πλεονεκτήματος που δεν υπήρχεπροηγουμένως. Ο Έφοροςυποστήριξε πως οι επίδικες ασφορές συνιστούσαν δαπάνες ελευθεριότητας των οποίωνηέκπτωση απαγορεύεται από τοάρθρο 13(λ) και 19(ΐχε) του Νόμου.Το άρθρο Ι3(λ)απαγορεύει την έκπτωση "δαπανώνελευθεριότητας" μετην εξαίρεση "των υπό του άρθρου 19 επιτρεπομένων τοιούτων". Κατάτην εισήγηση του Εφόρου, οι μόνες δαπάνες που επιτρέπονται σύμφωνα με το άρθρο 19
(1)(ε) είναι οι συνήθεις συνεισφορές στο Ταμείο Προ νοίας και όχι οποιεσδήποτε επιπρόσθετες όπως αυτές πουπραγματοποιούσε η εταιρεία και που είναι κατά συνέπεια "εθελοντι κές". Το Ανώτατο Δικαστήριο,αφούεξέτασετο θέμα μεβάσητις γε νικές αρχέςπουδιέπουν τοζήτημακατάπόσο μιαδαπάνηείναι εισοδηματική ή κεφαλαιουχική και αφού αναφέρθηκε εκτεταμένα στην σχετικήνομολογία, επεκύρωσε την απόφασητου Εφόρουκαι αποφάνθηκε ότι: 113 Δημοκρατίαν.ΒΡΚύπροςΛτΑ.
(1993)- Ηπαρούσαυπόθεσηδεν μπορεί να διαφοροποιηθείαπότην υπόθεσηAtherton στηνοποίατοδιαρκέςπλεονέκτημαπουθεωρή θηκε ότι συνιστούσε το κεφαλαιουχικό στοιχείο δεν ήταν το ίδιο τοκεφάλαιοτουΤαμείουαλλάηεξασφάλιση καιδιατήρηση ικανο ποιημένου προσωπικού. 5
- Εκείνο που έχει σημασία για να θεωρείται μια δαπάνη ότι είναι επαναληπτικήείναι ηεπαναληπτικότητατης ανάγκηςπου ο φορολογούμενος κρίνει ότι πρέπει ή είναι σκόπιμο ναικανοποιή σει καιόχι ημέθοδοςπληρωμήςτουποσούπουαπαιτείταιγια ικανοποίησή της. Εφόσον ο σκοπός έχει προσδιοριστεί και εφόσον το 10 ποσό πουαπαιτείται γιατην ικανοποίησητου είναι ήδη συγκεκρι μένο, όπως συνέβηκε στην παρούσαυπόθεση,οι ετήσιες εισφορές που γίνονταν,αποτελούσαν τμηματικέςδόσεις εκείνου του συγκε κριμένου ποσού και όχι επαναληπτικές πληρωμές. Διαφορετική προσέγγιση θαδιάνοιγεδυνατότηταεύκοληςκαταστρατήγησηςτου 15 Νόμου. 3.ΣτηνΚύπρο ησυμπερίληψη τηςπαραγράφου (β)στοάρθρο 11
(1)του Νόμου ενέχει και ευρύτερη ερμηνευτική σημασία πέραν από την πρόσδοση νομοθετικής βάσης στην έκπτωση των συνήθων εισφορών. Το γεγονός ότι ο Νομοθέτης εξειδίκευσε σ' αυτό μόνο 20 τις συνήθεις εισφορές σε Ταμείο Προνοίας,κατά το ερμηνευτικό αξίωμαexpressiounius est exclusioalterius. πρέπειναοδηγήσει στο συμπέρασμα πως δεν είναι δυνατόνναθεωρηθεί ότι και μησυνή θεις εισφορές εμπίπτουν στην έννοια των δαπανώνπου γίνονται εξ ολοκλήρου καιαποκλειστικώς προςκτήση εισοδήματος. 25 4. Η προσέγγιση της υπόθεσης με γνώμονα τις πρόνοιες της παραγράφου
(1)(ε)τουάρθρου 19δεν προάγουντηνεπιχειρηματο λογία του Εφόρου ως προς το ότι οι συζητούμενες εισφορές στην παρούσα υπόθεση είναιδαπάνες ελευθεριότητας. Η έφεσηεπιτυγχάνει. Λεν 30 εκδίδεται διαταγή για έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Republic v. Lefkos Geoighiades
(1972)3CLR 594ΟΛΡ. Estates Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας & άλλος
(1991)3 ΑΛΛ. 449- 35 Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας ν. Μαυρομμάτη & άλλου
(1991)3 Α.Α.Δ. 543· C.D.HayPropeities Ltd ν. Κυπριακή Δημοκρατία Α.Ε. 927 της 26ηςΙουνίου1992ShoemexLtd ν.Δημοκρατίας
(1987)3CLR407British InsuranceHelsby Cablesv. Atheiton [1925] All EJi. Rep. 114 40 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.ΒΡ Κύπρος Λτ6. 623' Christidesv.Republic
(1967)3CLR 332G. Pavlou Textile Industries Ltdv. Republic.Προσφυγή 459/88 ημερ. 31/10/1989· 5 The ManufacturersLifeInsuranceCov. Republic
(1967)3CLR 460Sideris& SonsLtd v.Republic
(1985)3 CLR1047VassosEliatks Ltd v.Republic
(1987)3 CLR2160· VaUambrosaRubber Co. Ltd v. Fanner[1910]5T.C. 529' 10 Hancock v. General Reversionary & Investment Co. Ltd[1919] 1 KM25Smith v. Incorporated Councilof Law Reportingfor Englandand Wales, [1914]3KB. 674HeatherP-E Consulting Group Ltd [1973] 1AllE.R.8· Jeffs v.Ringtons Ltd [1986] 1All E.R.144· 15 Ounsworth v. VickersLtd [1915]3KB. 267. Έφεση. Έφεσηεναντίοντης απόφασηςΔικαστήτου Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρου (Δημητριάδης,Δ.)που δόθηκε στις 18 Οκτωβρίου, 1986 (Προσφυγήαρ.47/80) μετην οποία 20 ακυρώθηκεαπόφαση των εφεσειόντων ναμηνεπιτρέψουν την έκπτωση,προςεξεύρεση του φορολογητέου εισοδήμα τος τηςεφεσίβλητης εταιρείας,ποσού πουπληρώθηκεως επιπρόσθετη εισφορά στο ταμείο Προνοίας των υπαλλή λωντης. 25 Α. Ευαγγέλου,Εισαγγελέας τηςΔημοκρατίας, γιατους εφεσείοντες. Π. Πολυβίου,γιατους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ:Τηναπόφασητου Δικαστηρίουθα 115 Δημοκρατίαν.ΒΡ Κύπρος Ατ6.
(1993)δώσει οδικαστήςΓ.Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Ηέφεση στρέφεται κατάτου μέρους της πρωτόδικης απόφασης με την οποία κρίθηκε άκυρη η απόφασητου Εφόρου Φόρου Εισοδήματος να μήνεπιτρέψει τηνέκπτωση, προςεξεύρεσητουφορολογη- 5 τέου εισοδήματος της εφεσίβλητης εταιρείας, ποσού που πληρώθηκε ως επιπρόσθετη εισφορά στο Ταμείο Προ νοίαςτωνυπαλλήλωντης. Τα γεγονότα είναι παραδεκτά.Το 1955, η Εταιρεία ίδρυσε Ταμείο Προνοίας το κεφάλαιο του οποίου, όπως 10 προέκυψε απότιςσυνήθεις εισφορές των ίδιωντωνυπαλ λήλων και της εταιρείας, ανερχόταν κατά το 1974 σε £335.
- Από τοποσόαυτό,οι£119.000είχανπαραχωρη θεί ως δάνειο στα Δημαρχεία Αμμοχώστου καιΜόρφου. Ηκατοχή των δύοπόλεων απότατουρκικάστρατεύματα, ^ κατέστησαν αδύνατητην είσπραξητων δανείωνκαι,επο μένως, επηρέασαν ανάλογα τη δυνατότητα απόδοσης στους υπαλλήλους των ποσών που διαφορετικά θα είσπραττανκατάτηναφυπηρέτησή τους. Η εταιρεία, επιπρόσθετα από τις προσδιοριζόμενες 20 απότοΙδρυτικόΈγγραφοτουΤαμείου(Trust Deed) συνή θεις εισφορές της, κατέβαλε στο Ταμείο τα ακόλουθα ποσά: Το 1974 £5.681, το 1975 £20.199,το 1976 £33.704 και το 1977 £26.
- Ηεταιρεία,διεκδίκησε την έκπτωση των ποσών αυτώνπροςεξεύρεση του φορολογητέου εισο- 25 δήματός της για τα αντίστοιχα φορογικά έτη,ως δαπάνη πουέγινεεξ ολοκλήρου καιαποκλειστικάπροςκτήσητου εισοδήματος της, σύμφωνα με το άρθρο 11
(1)των περί Φορολογίας Εισοδήματος Νόμων.ΟΈφορος,έκρινε πως δενήταντέτοιαςφύσηςη δαπάνηκαιδεν ενέκρινε τηνέκ- 30 πτώση.Μετηνπρωτόδικηαπόφαση,η απόφαση του Εφό ρου ακυρώθηκε γιατί δεν ήταν αιτιολογημένη, λήφθηκε χωρίς τηδιεξαγωγήέρευναςως προςταγεγονότα και,ως θέμα ουσίας,ήτανλανθασμένηγιατίοιπληρωμές πουέγι νανήταν,στηνπραγματικότητα,εισοδηματικέςδαπάνες. 35 Εφόσον ο εξωτερικός έλεγχος της νομιμότητας της 116 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν. ΒΡ ΚύπροςΑτδ. Κονσταντινίόης,Δ. πράξης(Βλ. σχετικά Μιχ.Δ. Στασινόπουλος -Δίκαιοτων Διοικητικών Πράξεων, Ανατύπωση 1982 σελ. 333 κ.επ.) αποκαλύπτειπαράβαση της αρχήςτης νομιμότητας εκδηλούμενημε τη θεμελιώδη πλημμέλεια της έλλειψηςαιτιο5 λογίας, το αποτέλεσμα θαπρέπει να είναι ηακύρωσητης απόφασης,χωρίς άλλο. Σετέτοιαπερίπτωση,δενυπάρχει περιθώριο για συζήτηση ως προςτην ουσιαστική ορθότη τα τουσυμπεράσματος πουεμπεριέχει η απόφαση.Αλλω στε συνιστά τηβασικήδικαιολογητικήβάσητηςαπαίτησης 10 για αιτιολογία των διοικητικών πράξεων η παροχή δι' αυτής της δυνατότητας άσκησης δικαστικού ελέγχου. Εξάλλου, η διαπίστωση πως δεν διεξάχθηκε η δέουσα έρευναωςπροςταγεγονότα,εξυπονοεί πωςτοπραγματι κό υπόβαθρο που στήριξε την απόφαση είναι ουσιωδώς 15 ελλιπές. Επομένως, και σε αυτήτην περίπτωση, δεν μπο ρεί νατίθεταιζήτημαελέγχουτης ουσιαστικής ορθότητας της. Το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι η διακήρυξη της ακυρότηταςτηςγιατολόγοαυτό. Δεν είχεπροβληθεί από την εταιρείαούτε είχε συζητη20 θείκατάτηνπρωτόδικηδιαδικασία ηέλλειψηαιτιολογίας και η μή διεξαγωγήέρευνας ωςλόγοςακυρότητας.Τοεπι σημαίνει οδικηγόρος τηςΔημοκρατίας και,ενπάσηπερι πτώσει, υποστηρίζει πως η απόφαση λήφθηκε μετά από πλήρηέρευναπουοδήγησε στηναποκάλυψηόλων τωνου25 σιωδών γεγονότων και πως ήταν αιτιολογημένη. Η εται ρεία δεν υποστήριξε την πρωτόδικη απόφαση ως προς αυτήτηνπτυχή. Οι σχετικοί λόγοι έφεσης καιη αντίστοι χη επιχειρηματολογία εκ μέρους του εφόρου,παρέμειναν αναπάντητα. Οπως σημειώσαμε, ταγεγονότα ήτανπαρα30 δεκτά. Ουσιαστικά το ζήτημα προσεγγίστηκε πάνω στη βάσητων πληροφοριών που η ίδια ηεταιρεία έθεσε ενώ πιον του Εφόρου.Όπωςαναφέρεικαιοκ.Πολυβίου στη γραπτήτου αγόρευση,δεν είχεεγερθεί οποιαδήποτε αμφι σβήτηση από τη Δημοκρατία, προσθέτουμε ούτε απότην 35 εταιρεία, ωςπροςτοπραγματικόυπόβαθρο της υπόθεσης. Στην επιστολή τουΣυμβουλίουτης εταιρείαςημερομηνίας 21 Φεβρουαρίου 1980, που ακολούθησε την αρχική από φασητης 15ης Ιανουαρίου 1980, αναπτύσσονται μελεπτο μέρεια οι λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να είχε επι117 Κωνσταντινϋης,Δ. Δημοκρατίαν. ΒΡΚύπροςΛτ6.
(1993)τραπεί ηέκπτωση. ΟΈφορος,απορρίπτονταςτην ένστα σητης εταιρείας,σημειώνειπως εξέτασε τις απόψειςπου εκφράστηκαν υπέρ της έκπτωσης και εξηγεί πως οι επι πρόσθετες εισφορές δεν αποτελούσαν ποσά πληρωθέντα εξολοκλήρου καιαποκλειστικά προςκτήσητουεισόδημα- 5 τοςτηςεταιρείας.Ενόψει τωνπιοπάνω,δενμπορούμενα συμφωνήσουμε πως ηαπόφασηυπέκειτο σε ακύρωσηγια έλλειψηαιτιολογίαςήγιαμήδιεξαγωγήδέουσαςέρευνας. Κατά την εκδίκαση αναθεωρητικής έφεσης μέσα στο πλαίσιο που οριοθετούν οι λόγοι έφεσης που προβάλλο- 10 νται,διεξάγεταιεπανακρόασητηςυπόθεσηςκαιεπαναεξετάζεται το σύνολο της διοικητικής πράξης ήαπόφασης. (Βλ. μεταξύ άλλων,Republic v.Lefkos Georghiades
(1972)3 CLR 594, G.A.P. Estates Ltd v.Κυπριακή Δημοκρατίας και άλλος
(1991)3 Α.Α.Δ.449, ΕπιτροπήΔημόσιαςΥπη- 1 5 ρεσίας ν. Όλγα Μαυρομάτηκαι άλλος
(1991)3 Α.Α.Δ. 543. Περιλήφθηκαν στην ειδοποίηση έφεσης λόγοι για τους οποίους το ουσιαστικό συμπέρασμα τουπρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν λανθασμένο και ήταν σ' αυτούς που αφιερώθηκε η επιχειρηματολογία των μερών. Θαπροχω- 20 ρήσουμε στην εξέτασητηςουσίαςτηςυπόθεσης. Συνοψίζουμε την άποψητης εταιρείας.Οι επιπρόσθε τες εισφορές δεν ήτανφιλοδώρημα ούτε έγιναν γιανααυ ξηθούν ταωφελήματατωνυπαλλήλων τηςεταιρείας. Απέ βλεπαν αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου στην αύξηση του 25 εισοδήματος της εταιρείας. Ο συλλογισμός είναι ο ακό λουθος: Η αδυναμία πληρωμής στους υπαλλήλους των ωφελημάτων που κανονικά θα εκαρπούντο, δημιούργησε σ' αυτούς έντονα συναισθήματα ανησυχίας, ανασφάλειας, και, τελικά, απελπισίας. Σκοπός των πληρωμών ήταν η 30 αναπλήρωση των ποσών των δανείων που δεν ήτανπια δυνατό να εισπραχθούν, με στόχο να αισθάνονται οι υπάλληλοι ευτυχέστεροι και να εκτελούν τα καθήκοντα τους με μεγαλύτερη ενεργητικότητα και ζήλο. Οι πληρω μές θασυνέτειναν στη διατήρηση των καλών σχέσεων με- 35 ταξύ της εταιρείας και των υπαλλήλων της που συνιστά μεγάλο στοιχείο ενεργητικού (great asset)και ακόμα της φήμης της εταιρείας ως καλού εργοδότη. Με την κάλυψη 118 3ΑΛΛ. Δημοκρατίαν.ΒΡ ΚύπροςΑτδ. Κωνσταντινίοης,Δ. τηςζημιάςπουυπέστη τοΤαμείο λόγω της τούρκικης ει σβολής και την επανάκτηση της δυνατότητας πληρωμής στους υπαλλήλους των κανονικών, υφιστάμενων καινό μιμων ωφελημάτων τους,θαδημιουργούντανοιπρουπο5 θέσεις για ομαλή διεξαγωγή των εργασιών της εταιρείας καικτήσηεισοδήματος. Δεν αμφισβήτησε ο Έφοροςπως ο, έκδηλος άλλωστε, στόχος της πληρωμής ήτανηκάλυψητης ζημιάςτου Τα μείου για επαναδημιουργία της δυνατότητας πληρωμής 10 στους υπαλλήλους τωνωφελημάτωνπουπροβλέποντανσ* αυτό.Υποστηρίζει όμως,πως,α)οι πληρωμές συνιστούν δαπάνεςελευθεριότητας τωνοποίωνρητάαπαγορεύεταιη έκπτωσηαπότοάρθρο 13(λ)τουΝόμου και(β)έστωκιαν οιπληρωμές δενμπορούνναθεωρηθούνωςάσχετεςπρος 15 τις δραστηριότητες και τους σκοπούς της εταιρείας,δεν μπορούννασυσχετισθούν προςτο εισόδημα τηςκαιείναι κεφαλαιουχικής φύσης. Επισημαίνει, συναφώς, πως το πρωτόδικοΔικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα του ως προςτηνεισοδηματικήφύσητωνπληρωμώναντίθετακαι 20 προςτηδικήτουδιαπίστωσηπως οι υπάλληλοι τηςεται ρείας αναμφίβολα αποτελούσαν το μεγαλύτερο στοιχείο ενεργητικού (asset) της. Τοάρθρο 13(λ)τουΝόμου Δεν είχε επικαλεσθεί ο Έφορος το άρθρο 13(λ) στην 25 πρωτόδικη διαδικασία. Συμφωνεί η εταιρεία, και ορθά, πως εφόσον εγείρεται τέτοιοζήτημα στουςλόγους έφεσης, δεν υπάρχει κώλυμα στη σφαιρική εξέταση της υπόθεσης κάτω από το πρίσμα όλων των σχετικών άρθρων του Νόμου, περιλαμβανομένου και του άρθρου 13(λ). Τα 30 πραγματικάδεδομένα που σχετίζονται με το θέμα υπάρ χουν στην πρωτόδικη απόφαση και δεν υπάρχεικώλυμα στην προσέγγιση της υπόθεσης και απόαυτήτηνάποψη. (Βλ. CD. Hay Properties Ltd v. Κυπριακή Δημοκρατία A.E. 927της26 Ιουνίου1992). 35 Το επιχείρημα του Εφόρου στηρίζεται στην αντίληψη του ως προς το συνδυασμένο αποτέλεσμα των προνοιών 119 Κονσταντινίδικ,Δ. Δημοκρατίαν. ΒΡ ΚύπροςΛτ4.
(1993)τωνάρθρων 13(λ) και 19
(1)(ε) τουΝόμου. Τοάρθρο 13(λ) απαγορεύει την έκπτωση "δαπανών ελευθεριότητας" με την εξαίρεση "των υπό του άρθρου 19 επιτρεπομένων τοιούτων".Τοάρθρο19
(1)(ε) προβλέπειπωςπρος εξεύρε σητουφορολογητέου εισοδήματοςοποιουδήποτεφυσικού 5 προσώπου θαχορηγείται έκπτωση ίση προς το ποσό των συνεισφορών του, μεταξύ άλλων, σε Ταμείο Συντάξεως εγκριθέν απότονΈφορο.Κατάτηνεισήγηση του Εφόρου, οι μόνες δαπάνεςπουεπιτρέπονταισύμφωναμετο άρθρο 19
(1)(ε) είναι οι συνήθεις συνεισφορές σε Ταμείο Προ- ι 0 νοίαςκαιόχι οποιεσδήποτεεπιπρόσθετες όπωςαυτές που πραγματοποίησεηεταιρείακαιπουείναι,κατάσυνέπεια, "εθελοντικές". Παρέπεμψεσχετικάστην υπόθεση Shoemex Ltd ν. Δημοκρατίας
(1987)3 CLR407 στην οποία η πλη ρωμήποσούστήχήρααποβιώσαντοςδιευθυντήεταιρείας, 15 ωςασύνδετηπροςτιςεμπορικέςκαιεπιχειρηματικές δρα στηριότητες της εταιρείαςκαι ειδικότερα προς τοεισόδη ματης καιως συνιστώσα στην πραγματικότητα είδοςδω ρεάς,θεωρήθηκε ως δαπάνηελευθεριότητας μετηνέννοια τουάρθρου 13(λ). 20 Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σε συζήτηση ως προς τοανθαπρέπειναερμηνεύσουμε τοάρθρο19
(1)(ε)ως αν να αναφέρεται όχι σε επιπρόσθετες ή έκτακτες εισφορές αλλά μόνο σε συνήθεις ή τακτικές. Δεν θα εμπλακούμε, συνεπώς, ούτε στην εξέταση του ιδρυτικού εγγράφουτου 25 Ταμείου απόαυτήτην άποψη.Αυτό, γιατί,όπως ορθάει σηγήθηκε ο κ. Πολυβίου,το άρθρο 19δενείναι εφαρμόσι μοστηνπερίπτωση.Τοάρθρο 19προνοεί εκπτώσεις προς εξεύρεσητουφορολογητέου εισοδήματος φυσικώνπροσώ πων. Η παράγραφος
(1)(ε) του άρθρου,αναφέρεται στις 30 προϋποθέσεις που πρέπει να συνυπάρχουν για την ανα γνώριση έκπτωσηςσεσχέση μεσυνεισφορές φυσικώνπρο σώπων,μεταξύάλλωνσεΤαμείοΠρονοίας.Ηπροσέγγιση της υπόθεσης με γνώμονα τις πρόνοιες της παραγράφου αυτής δεν προάγουν την επιχειρηματολογία του Εφόρου 35 ως προς το ότι οι συζητούμενες εισφορές στηνπαρούσα υπόθεσηείναι δαπάνεςελευθεριότητας. Τοάρθρο 13(λ) απαγορεύειτηνέκπτωσηδαπανώνελευ120 3ΑΛΛ. Διιμοχρατία ν.ΒΡ ΚύπροςΛτδ. Κωνσταντινίδης,Δ. θεριότητας "πληντων υπότουάρθρου 19 επιτρεπομένων τοιούτων". Αυτήηδιατύπωσηοδηγεί στη σκέψη πως,ως θέμα νομοθετικού πια ορισμού, όσες δαπάνες αναφέρο νται στο άρθρο 19 είναι δαπάνες ελευθεριότητας που,βέ5 βαια, δεν θα εξέπιπταν αν δεν υπήρχε.η ειδική ρύθμιση του ίδιουάρθρου,θαμπορούσεέτσιναυποστηρικτείπως εφόσον το άρθρο 19 θέλει τις δαπάνες να εκπίπτονται μόνο όταν γίνονται από φυσικό πρόσωπο, θαπρέπει να θεωρούνται ωςδαπάνες ελευθεριότητας των οποίων απα10 γορεύεταιη έκπτωσηότανγίνονταιαπόνομικόπρόσωπο. Αν αυτόήτανορθό, θαέπρεπεναθεωρείταιότιαπαγο ρεύεταιηέκπτωσηόλων τωνεισφορών των νομικώνπρο σώπων σε Ταμείο, εννοείται και Προνοίας των υπαλλή λων τους, είτε αυτές είναι συνήθεις είτε είναι επι15 πρόσθετεςκαιέκτακτες. Δεν είναιόμωςέτσικαιπαρεμβάλλουμεπωςοΈφορος δέκτηκε την έκπτωση των συνήθων εισφορών της εται ρείας. Το άρθρο 11
(1)(β) αναφέρεταιρητά στις εισφορές εργοδοτών σεΤαμείο,εννοείται καιΠρονοίας.Προβλέπει 20 πως εκπίπτονται "οι συνήθεις ετήσιες εισφορές οι κατα βαλλόμενες υπό Εργοδότου εις ταμείον εγκεκριμένο υπό του Εφόρου συμφώνως της παραγράφου (ε) τουεδαφίου (ι) του άρθρου 19". Η αναφοράτου άρθρου 11
(1)(β) σε "εργοδότη"δενμπορείπαράναθεωρηθεί ότικαλύπτεικαι 25 φυσικάκαινομικάπρόσωπα.Θαήτανσυνεπώς,αντιφατι κό,το ένα άρθρονα επιτρέπει τη δαπάνηκαι το άλλονα θεωρείται ότι την απαγορεύει. Οδικηγόρος τηςΔημοκρα τίαςαναφέρθηκεστοάρθρο 11
(1)(β)κατάτησυζήτησητου αν ηδαπάνηείναι επιτρεπτή,ανεξάρτητααπότο αν δεν 30 απαγορεύεται απότοάρθρο13(λ).Αυτόθατο εξετάσουμε στο κατάλληλο στάδιο.Περιοριζόμαστε εδώστην υπόδει ξη της επίδρασηςτου,έμμεσης έστω ,πάνωστο επιχείρη ματου Εφόρουαναφορικάμετοάρθρο13(λ). Ενόψειτων πιο πάνω δε συμφωνούμε πως οι επιπρόσθετες εισφορές ττ 35 1ζ εταιρείας ήταν δαπάνες ελευθεριότητας για το λόγο πουυποστήριξε οΈφορος. Τοάρθρο 11τουΝόμου 121 Κωνσταντινίοικ,Δ. Δημοκρατίαν.ΒΡ ΚύπροςΛιδ.
(1993)Εκπίπτονταικατάτοάρθρο11
(1), οιδαπάνεςπουυφί σταται ο φορολογούμενος "εξ ολοκλήρου καιαποκλειστι κώςπροςκτήσιν τουεισοδήματος". Σ'αυτό, περιλαμβάνε ται η σειρά των εξειδικευμένων δαπανών που απαριθμούνται στο άρθρο.Το εδάφιο (β)του άρθρου 11 5
(1)αφοράσε μιααπόαυτές.Αναφέρεται,όπωςσημειώσα με, στις συνήθεις ετήσιες εισφορές που καταβάλλονται από τον εργοδότη και σε εγκεκριμένο ΤαμείοΠρονοίας. (Βλ. σχετικά το άρθρο7(α)τουΝόμου60/69).Η εταιρεία δεν διεκδίκησε έκπτωση των εισφορών που πραγματο- 10 ποίησε δυνάμειτου εδαφίου(β).Είναι σαφέςότι,όσοκαι αν το ιδρυτικό έγγραφοτου Ταμείου αναφέρεταιστη δυ νατότητα πραγματοποίησης επιπρόσθετων εισφορών, αυτέςδενμπορούνναθεωρηθούνότιείναισυνήθεις. Οι δαπάνες που εξειδικεύονται στο άρθρο 11
(1)δεν 15 είναι εξαντλητικές όσων μπορούνναθεωρηθούν ότιγίνο νται εξ ολοκλήρου καιαποκλειστικώς προς κτήση τουει σοδήματος.Ηεπίκληση απότηνεταιρείατηςγενικήςπρό νοιας του άρθρου 11
(1)σημαίνει, στην παρούσα περίπτωση, πως κατάτην άποψη της, ενώ ο Νομοθέτης 20 πρόβλεψε ειδικάπωςοιεισφορές απόεργοδότησεΤαμείο Προνοίας εκπίπτονται όταν είναι συνήθεις, θα πρέπει κάτω απότις περιστάσεις να εκπέσουν παρά το ό,τι δεν είναι συνήθεις γιατί έγιναν, εν πάσηπεριπτώσει, εξ ολο κλήρου και αποκλειστικώς προς κτήση του εισοδήματος. 25 τηςεταιρείας. Η εταιρεία υποστήριξε πρωτόδικαπως οι επιπρόσθε τες εισφορές δεν δικαιολογείται να διαφοροποιούνται από τις συνήθεις εφόσον και οι δύο ήταν ετήσιες, κατα βάλλονταναπότακέρδητης,σχετίζοντανμετουςυπαλλή- 30 λους της και γίνονταν προς προώθησητωνδραστηριοτή τωντης.Έχουμεήδη υποδείξει τηβασική διαφοράπωςοι συνήθεις εισφορές ρητάεκπίπτονται. Στην Αγγλία, δεν υπάρχει ή τουλάχιστον δεν υπήρχε κατάτοχρόνοτηςέκδοσης τωναγγλικώναποφάσεωνστις 35 οποίες έγινε αναφορά, τέτοια ειδική ρύθμιση. Οι συνει σφορές του εργοδότη σε σχέδιο Ταμείου Συντάξεως των 122 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.ΒΡ ΚύπροςΑτ*. Κωνσταντινίδης,Α. υπαλλήλων του,προσεγγίζονται'με βάσητιςγενικέςαρχές πουδιέπουντοζήτηματουπότεορισμένηδαπάνη είναιει σοδηματικήη κεφαλαιουχική.(Βλ. Butterworths - UKTax Guide 1991-1992, 10η έκδοση σελ. 844 παραγρ. 30:10) 5 Έτσι, στη βασική υπόθεση But. Ins. HelsbyCables v. Atherton [1925] All ERRep.σελ. 623,στην οποίαθα ανα φερθούμεεκτενέστερα αργότερα, τογεγονόςτηςαποδοχής της έκπτωσης των συνήθων περιοδικών συνεισφορών σε Ταμείο Συντάξεως Υπαλλήλων ως εισοδηματικών δαπα10 νών, δεν θεωρήθηκε σχετικό προς το ζήτημαπου εγειρό ταναναφορικά μετηναρχική συνεισφορά μεγάλουποσού που θααποτελούσε τον πυρήνατουΤαμείου πουο εργο δότης θέλησε να δημιουργήσει. Εξηγεί ο Lord Atkinson στη σελίδα 631 πως οι δυο πληρωμές δεν ήταν της ίδιας 15 φύσηςκαι του ίδιου χαρακτήρακαιπως δεν ήτανορθήη εισήγηση πως,εφόσον έγιναν αποδεκτέςοι περιοδικές ει σφορές, θα έπρεπε να είχε γίνει αποδεκτήκαι η αρχική. Είναιχαρακτηριστικόότιηαπόφασητηςμειοψηφίαςστην πιο πάνω απόφαση στηρίχτηκε ακριβώς στην αδυναμία 20 εντοπισμού διαφοράςμεταξύ της αρχικήςκαι τωνπεριο δικώνεισφορών. Στην Κύπρο, η περίληψη της παραγράφου (β) στο άρθρο 11
(1)πέρα απότην πρόσδοση νομοθετικής βάσης στην έκπτωση των συνήθων εισφορών, ενέχει και ευρύτε25 ρη ερμηνευτική σημασία. Όσο και αν στο άρθρο 11 δεν εξειδικεύονται όλεςοι εισοδηματικές δαπάνες,το γεγονός ότι οΝομοθέτης εξειδίκευσε σ* αυτόμόνο τις συνήθεις ει σφορέςσεΤαμείοΠρονοίας,κατάτοερμηνευτικόαξίωμα expressio unius est exclusio alterius, πρέπει να οδηγήσει 30 στο συμπέρασμα πως δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι και μήσυνήθεις εισφορές εμπίπτουνστην έννοια τωνδα πανών που γίνονται εξ ολοκλήρου και αποκλειστικώς προςκτήσηεισοδήματος.Διαφορετικήπροσέγγιση θαοδη γούσε στην πρόδηληαντινομία το ίδιο άρθροαπότημια 35 ναθέτειόρουςωςπροςτοπότεορισμένη δαπάνηθαεκπί πτεται και από την άλλη να αναγνωρίζει τηδυνατότητα έκπτωσηςτηςχωρίςνασυνυπάρχουναυτοίοιόροι. Είδαμεόμωςτοζήτημακαιαπότησκοπιάτωνγενικών 123 Κωνσταντινϋης,Δ. Δημοκρατίαν.ΒΡ ΚύπροςArt.
(1993)αρχών πουδιέπουντην κατάταξητων δαπανώνστηνκα τηγορίαεκείνων πουγίνονται εξ ολοκλήρου καιαποκλει στικώς προςκτήσητου εισοδήματος.Ήταν στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας των δυοπλευρών ηαπόφασητης δικαστικής επιτροπήςτης Βουλήςτων Λόρδων στην υπό- 5 θέσηAtherton (ανωτέρω).Στηνυπόθεσηεκείνη οιεργοδό τες ίδρυσανΤαμείοΣυντάξεωςτων υπαλλήλων τουςπου θα ετροφοδοτείτο απόπεριοδικές εισφορές των ίδιωνκαι των υπαλλήλων .Οιπαλαιότεροιόμως απότουςυπαλλή λους θααφυπηρετούσανπρίναπότηνσυγκέντρωση κεφα- 10 λαίου που θααρκούσε για την παροχήκαι σ' αυτούςτων ωφελημάτων που θα καρπούνταν οι υπόλοιποι υπάλλη λοι. Οι εργοδότες,γιαναδημιουργήσουν το αναγκαίοκε φάλαιο,κατάτην ίδρυσητουΤαμείου,κατέβαλανδιαμιας το μεγάλο ποσό των £31.784που θααποτελούσε τον πυ- ^ ρήνατουΤαμείουκαι θαεπέλυετο πρόβλημα. Τατρία απόταπέντε μέλη του Δικαστηρίουεπικύρω σαντηνομόφωνηαπόφαση του Εφετείουσύμφωναμε την οποία ηδαπάνηδεν ήταν εισοδηματική.Θεωρήθηκε ότιη πληρωμή του μεγάλου αρχικούποσούήτανδαπάνηκεφα- 20 λαιουχική γιατί έγινεγια ναωφεληθούν οι εργοδότες του ουσιαστικού καιδιαρκούςπλεονεκτήματος τηςεξασφάλι σης και διατήρησης των υπηρεσιών ικανοποιημένου και ικανούπροσωπικούγιαόλητηνεπιχειρηματικήτουςζωή. Φυσιολογικάηπροσοχήτων μερώνστράφηκεπροςτην 25 κατεύθυνση της σύγκρισης των δεδομένων τηςπαρούσας υπόθεσης και εκείνων της υπόθεσης Atherton. Ο Έφορος υποστήριξε πως είναιπανομοιότυπα. Ηεταιρείαδιέκρινε σημαντικές διαφορές.Υποστήριξεότι μεβάσητηνυπόθε ση Atherton για να είναι μια δαπάνηκεφαλαιουχικήπρέ- ^0 πει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις. Πρώτα,η δαπάνη πρέπει να γίνεται εφάπαξκαι μετά,σκοπός της δαπάνης πρέπει να είναι η δημιουργία ενός κεφαλαιουχικού στοι χείουή άλλου παρόμοιουπλεονεκτήματος πουδενυπήρχε προηγουμένως. Χρειάζεται, πριν προχωρήσουμε, να πα- 35 ρατηρήσουμε πως δεν είναι ακριβώςέτσι.Ούτε στηνυπό θεση Atherton ούτε σε οποιαδήποτε άλλη επιχειρήθηκε πλήρης και επακριβής ορισμός της έννοιας τηςκεφαλαι124 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.ΒΡ ΚύπροςΑτδ. Κωνσταντινίδης,Δ. ουχικής δαπάνης. Οι υποθέσεις GeorghiosChristidesv. Republic
(1967)3CLR 332, LefkosGeorghiades v. Republic
(1972)3 CLR 157και G.PavlouTextile Industries Ltdv. Republic, Προσφυγή 459/88της31 Οκτωβρίου 1989, στις 5 οποίες έγινε αναφορά,κινήθηκαν στο ίδιο πλαίσιο.Δεν αναφερόμαστε στις υποθέσεις The Manufacturers Life InsuranceCo. v. Republic
(1967)3 CLR 460,Sideris and SonsLtd v.Republic
(1985)3CLR 1047 και VassosEliades Ltd v.Republic
(1987)3 CLR 2160 που επίσης συζητήθη10 καν,γιατί σ' αυτέςτο ερώτημα δεν αφορούσε ακριβώςστα κριτήρια της διάκρισης μεταξύ εισοδηματικών και κεφα λαιουχικών δαπανών. Εκείνο που αποφασίστηκε στην υπόθεση Atherton είναι πως εφόσον συντρέχουν οι δύο προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν, υπάρχει πολύ καλός 15 λόγος για να θεωρηθεί μια δαπάνηκεφαλαιουχική.Υιοθε τήθηκε συναφώς αριθμός υποθέσεων μεταξύ τωνοποίων και η υπόθεση Vallambrosa Rubber Co. Ltd. v.Farmer [1910]5T.C.529 στην οποίαέγινε αναφορά και στηνπα ρούσα υπόθεση. Κατά τηνανάπτυξη τωνεπιχειρημάτων 20 της η εταιρεία επικαλέστηκε και τις υποθέσεις Hancockν. GeneralReversionary andInvestment Co. Ltd.[1919] 1 K.B. 25 και Smith v. Incorporated Council of Law Reporting for England and Wales[1914] 3 K.B.674 που όμως δεχρειάζεται ναμας απασχολήσουν ειδικά. Είναι 25 προγενέστερες της υπόθεσης Atherton, συζητήθηκαν σ' αυτήκαιθεωρήθηκεπωςδιακρίνονταν. Η υπόθεση Atherton αποτέλεσε έκτοτε σημείο αναφο ράς. Στην υπόθεση Heather V.P-E Consulting GroupLtd. [1973] 1All ER 8.οιπληρωμές από τους εργοδότες προς 30 το Ταμείο Συντάξεως τωνυπαλλήλων τους θεωρήθηκαν εισοδηματικές γιατί προσομοίαζαν προς επαναλαμβανό μενες εισφορές διαφορετικής φύσης από τηδαπάνη που έγινε γιανα αποτελέσει τον πυρήνα του Ταμείου στην υπόθεση Atherton. (Βλ.τηναπόφαση του Lord Denning 35 M.R.). Επιπρόσθετα, (βλ. την απόφασητου Buckley L.J.), κρίθηκε πως δεν απέβλεπαν,όπως στην υπόθεση Atherton στην κτήση ήτηδημιουργία διαρκούςπλεονεκτήματος κε φαλαιουχικής φύσης. Στην υπόθεση Jeffs v. Ringtons Ltd [1986] 1All ER 144αφού έγινε εκτεταμένη αναφορά στις 125 Κ<*νστανην(6ΐ|ς, Δ. Δημοκρατίαν. ΒΡ ΚύπροςΛτδ.
(1993)υποθέσεις Atherton και Heather, θεωρήθηκε ότι οι εισφο ρές δεν είχανουσιώδηδιαφοράαπό εκείνεςτης υπόθεσης Heather, πως, επομένως, ήταν διαφορετικές απόεκείνες της υπόθεσης Athertonκαιπως, με βάσηταυιοθετηθέντα 5 κριτήρια,ήτανεισοδηματικές. Όπως και να έχουν ταπράγματα, είναι ηυπόθεσητης εταιρείας πως εδώ δεν συνυπήρχαν τα δύο κριτήρια της υπόθεσηςAthertonγιατίοιπληρωμέςήταν επαναληπτικές καιδεναπέβλεπανστηδημιουργίαΤαμείουΠρονοίαςκαι, επομένως, στηγένεσηκεφαλαιουχικούστοιχείου πουδεν υπήρχε προηγουμένως αλλά "στην αναπλήρωση"περιου σιακών στοιχείων που υπήρχανκαι είχαν χαθεί. Με τον τρόπο αυτό,συνεχίζει η εισήγηση, δεν θα βελτιωνόταν η θέσητων υπαλλήλων αλλάαπλώς θαεδημιουργείτο η δυ νατότητα ικανοποίησηςυφιστάμενωνδικαιωμάτωντους. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Χρειάζεται πρώτα μιαδιευκρίνιση σε σχέσημετοζήτηματης επαναληπτικότητας της δαπάνης. Εκείνο που έχει σημασία για ναθεω ρείται μια δαπάνηότι είναι επαναληπτικήείναι η επαναληπτικότητα της ανάγκης που ο φορολογούμενος κρίνει ότι πρέπει ήείναι σκόπιμο να ικανοποιήσει και όχι ημέ θοδοςπληρωμήςτουποσούπουαπαιτείταιγιατην ικανο ποίηση της. (Βλ. Ounsworth v. Vickers Ltd. [1915]3 K.B. 267) που υιοθετήθηκε στην υπόθεση Atherton). Εφόσον η ανάγκηέχει προκύψει ήο σκοπός έχει προσδιοριστεί και εφόσοντοποσόπουαπαιτείταιγιατην ικανοποίησηή την .προώθησητους είναιήδη συγκεκριμένο, ηενδεχόμενη επι λογή καταβολήςτου μετμηματικέςδόσεις,δενκαθιστάτη δαπάνηεπαναληπτική.(Βλ. σχετικάτιςυποθέσεις Heather 30 (ανωτέρω) στη σελ. 16 και Jeffs Ringtons (ανωτέρω) στη σελ. 163. Ο σκοπός στην παρούσαυπόθεσηήτανπροσδιορισμέ νος. Η εταιρεία θέλησενα αναπληρώσει τοσυγκεκριμένο ποσόπουτοΤαμείοΠρονοίαςδάνεισε στους δύοεκτοπι- ^5 σμένους δήμους. Η επιλογή του τρόπου πληρωμής του ποσούαυτούήτανδικήτης.Οιετήσιεςεισφορές πουγίνο νταν,αποτελούντμηματικέςδόσειςεκείνου του συγκεκρι126 3 ΑΛΑ. Δημοκρατίαν.ΒΡ ΚύπροςΛτδ. Κωνσταντινίόης,Δ. μένου ποσούκαιδενείναι επαναληπτικέςπληρωμές.Δια φορετικήπροσέγγιση θαδιάνοιγεδυνατότηταεύκοληςκα ταστρατήγησης τουΝόμου. Ηδεύτερηαπότιςδιαφορέςπου,σύμφωνα μετηνεται5 ρεία διακρίνουν τηνπαρούσααπότην υπόθεση Atherton, αναφέρεται,όπως σημειώσαμε, στο γεγονός ότι η πληρω μήεκεί απέβλεψε στη δημιουργία ανύπαρκτουμέχρι τότε κεφαλαιουχικού στοιχείου ενώεδώτο στοιχείο αυτό προ ϋπήρχε και απλώς επιδιώχθηκε η επαναφορά του στην 10 προηγούμενη του κατάσταση. Ηεισήγηση εκλαμβάνει ότι το κεφαλαιουχικό στοιχείο σ' αυτέςτις περιπτώσεις είναι το ίδιο το κεφάλαιο του Ταμείου. Οφείλουμε να σημειώ σουμεπως αυτήηαντίληψη διαφαίνεται,αν έχουμε αντι ληφθεί σωστά, και στην απόφασητου Δικαστή Scott που 15 εκδίκασε τηνέφεσηκατάτης απόφασης του ΕιδικούΕφό ρου(SpecialCommissioner)στηνυπόθεσηJeffs v. Ringtons Ltd(ανωτέρω). Όμως,το διαρκές πλεονέκτημα πουθεω ρήθηκε ότι συνιστούσε το κεφαλαιουχικό στοιχείο στην υπόθεση Atherton, δεν ήταντο ίδιο το κεφάλαιο τουΤα20 μείου αλλά η εξασφάλιση και διατήρηση ικανοποιημένου και ικανού προσωπικού. Έτσι προσεγγίστηκε το ζήτημα και απότο Εφετείο στην υπόθεση Heatherμόνο πουεκεί θεωρήθηκε ότι εδικαιολογείτο διαφοροποίηση ενόψει ιδιαίτερων περιστατικών που εξειδικεύθηκαν. Οι εισφο25 ρές,από τηστιγμή τηςκαταβολήςτους,παύουννα αποτε λούν περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Περιέρχονται στοΤαμείο,υπεύθυνοιγιατη διαχείριση τουςείναι οιδια χειριστές τουκαιδικαιούχοι τους οι υπάλληλοι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Ιδρυτικού του Εγγράφουκαι εκείνες 30 χ ω ν Κανονισμών πουτο συνοδεύουν. •Μεαυτάταδεδομένα,δεν μπορούμε ναδούμε πως θα ήταν δυνατόνα διαφοροποιηθεί η παρούσααπότηνυπό θεσηAtherton. Ανεξάρτητα από αυτά,θαπροσθέταμε πως η πληρωμή του μεγάλου ποσού που χρειαζόταν για να 35 επανέλθει το Ταμείο στην προηγούμενη οικονομική του κατάσταση, δεν διαφέρει από την πληρωμή του αρχικού ποσού της υπόθεσης Atherton. Και στις δύο περιπτώσεις αποφασίστηκε η πληρωμή συγκεκριμένου ποσού, άλλου 127 Κωνσταντινίόης,Δ. Δημοκρατίαν.ΒΡ ΚύπροςΑτό.
(1993)από τις συνήθεις εισφορές, με στόχο την παροχήστοΤα μείο της δυνατότητας απόδοσης στους υπαλλήλους ορι σμένου οικονομικού ωφελήματος κατά την αφυπηρέτησή τους.Όπωςστην υπόθεσηAtherton έτσικαιεδώηπληρω μή πραγματοποιήθηκε προς εξασφάλιση του διαρκούς 5 ωφελήματος στο οποίοήδη έχουμεαναφερθεί. Για τους πιο πάνωλόγους, τόσο ως θέμα ορθήςερμη νείας της κυπριακής νομοθεσίας όσον και στα πλαίσια τωνγενικών αρχώνπουαποτέλεσαν τηβάσητηςεπιχειρη ματολογίας που αναπτύχθηκε, πρέπει να διαφωνήσουμε 10 μετηνπρωτόδικηαπόφαση. Η έφεση επιτυγχάνει. Ηπρωτόδικηαπόφαση παραμε ρίζεταικαιη απόφασητουΕφόρου επικυρώνεται. Ο δικη γόρος της Δημοκρατίας δέχθηκε πως σεπερίπτωσηεπιτυ χίας της έφεσης το γεγονός ότι συζητήθηκαν θέματα που 15 δενείχαν εγερθεί πρωτόδικα,θαμπορούσε ναδικαιολογή σει τημήεπιδίκαση εξόδων. Θααποφύγουμεναεκδώσου μεδιαταγήγιαέξοδα. Ηέφεσηεπιτυγχάνει. 128