clr/1993/1993_3_213.pdf

(1993)εφεσείων υπερείχε του ενδιαφερομένου μέρους κατά 1 περίπου χρόνο. Επιπρόσθετα ο εφεσείων στην Α.Ε. 1379 προσβάλλει τα πιο κάτω ευρήματατης πρωτόδικηςαπόφασης: (α)ότι ηπλάνηγιατηναρχαιότηταδενήτανουσιώδης. 5 (β) ότι ηπαράλειψη του Προϊσταμένου του Τμήματος ναπρο­ βεί σε συστάσεις δενκατέστησε άκυρητη διαδικασία. (γ) ότι ηαπόφασηδεν εστερείτο επαρκούς αιτιολογίας. Ο εφε­ σείων ισχυρίσθηκε επίσης ότι δεν δόθηκευπέρμετρηβαρύτητα στις συνεντεύξεις. 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψετις εφέσεις και αποφάνθηκε ότι:

1. Μετά την ακυρωτική απόφασηστην υπόθεση Sotcriadou & Others ν The Republic η Επιτροπή επανεξέτασε το θέμα του υπό κρίση προσόντος του ενδιαφερομένου μέρους καικατέληξε στοσυ- 15 μπέρασμα ότι το κατείχε. Γι' αυτόκαιδεν θαμπορούσε νατεθεί εκ νέου υπό αμφισβήτηση.Τοσημείο αυτόαποφασίστηκεσε μίταγενέστερη απόφαση της Ολομέλειας στην οποία αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία ότι "οποιαδήποτε έρευνα" από την Επιτροπή για το επίμαχο προσόν θα ισοδυναμούσε με αναψηλάφιση του διορισμού 20 που έγινε προγενέστερα, πράγμα που θεωρείται νομικά ανεπίτρε­ πτο.
2. Αναφορικά με το θέμα της αρχαιότητας μετά από εξέταση των ημερομηνιών διορισμού των διαδίκων και εφαρμόζοντας τις σχετικές νομοθετικές διατάξεις βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο εφε- 25 σείοντας /αιτητής ήταν μόνο κατά 1χρόνο και 15 μέρες αρχαιότε­ ρος του ενδιαφερομένου μέρους. Γι' αυτό και ηανατροπήτου ευ­ ρήματος της Επιτροπήςαπότο πρωτόδικο δικαστήριοαναφορικά με το θέμα αυτό ήταν εσφαλμένη. Η επιλογή του ενδιαφερομένου 30 μέρους από την Επιτροπή παρά την ύπαρξητης μικρής αυτήςαρ­ χαιότηταςτου εφεσείοντα ήταν εύλογα επιτρεπτή.
3. Οι λοιποί λόγοι έφεσης στη 1379 δεν έχουν τεκμηριωθεί. Τα ευρήματα και τα συμπεράσματα της πρωτόδικης απόφασης είναι ορθάκαιυιοθετούνται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους οι εφέσεις απορρίπτονται με έξοδαεναντίον τωνεφεσειόντων. Per Curiam: Οι προσπάθειες επηρεασμού τηςΕπιτροπήςΔημό­ σιας Υπηρεσίας στο έργο της αξιολόγησης των υπό κρίση πιστό- 40 ποιητικών απότα ιδρύματαέκδοσης τουςαποδοκιμάζονται. 214 35 3ΑΛΛ. Μάοχον&άλλοιν.Δημοκρατίας Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Soteriadou&Othersv.TheRepublic

(1985)3C.LA. 300Κυπριακή Δημοκρατία v.Πογιατζή A.E. 1490ημερομ. 17/9/

1. Έφεση. 5 Έφεσηεναντίον της απόφασης Δικαστήτου Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρου (Χρυσοστομής,Δ.) πουδόθηκε στις 31 Μαΐου, 1991 (Προσφυγές αρ. 1371, 1373 και 1379) με την οποία απορρίφθηκανοι προσφυγές των εφεσειόντων εναντίον της προαγωγήςτου ενδιαφερομένου μέρους Πα10 ναγιωτηΚαλημέραστη μόνιμηθέση Προϊσταμένου Γεωρ­ γίας (ΤακτικόςΠροϋπολογισμός) Τμήματος Γεωργίαςτου Υπουργείου ΓεωργίαςκαιΦυσικώνΠόρων. Π. Πετράχης,γιατονεφεσείονταστηνΑ.Ε.
2. 15 Α. Ταλιαδώρος για Κ. Αιμιλιανίδη, γιατον εφεσείοντα στηνΑ.Ε.
3. Α. Ταλιαδώρος για Κ. Χρνσοστομίδη, γιατον εφεσείο­ νταστηνΑ.Ε.
4. Π. Χ" Δημητρίου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας Α\ για τους εφεσίβλητους. 20 Κ.Ευσταθίου,γιατοενδιαφερόμενο μέρος. Cur. adv. vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφασηθαδιαβά­ σει οΠ. Αρτεμης,Δ. ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Μεαυτέςτις συνεκδικαζόμενεςαναθε25 ωρητικές εφέσεις, οι Εφεσείοντες/Αιτητές προσβάλλουν την πρωτόδικη απόφασημε την οποία απορρίφθηκανοι προσφυγές τους για ακύρωσητης προαγωγήςτουΕνδια­ φερόμενου Μέρους Παναγιώτη Καλημέρα στη μόνιμη θέση Προϊσταμένου Γεωργίας (Τακτικός Προυπολογι215 ΑρτεμηςΛ. Μάρκου&άλλοιν.Δημοκρατίας

(1993)σμός) Τμήματος Γεωργίας του Υπουργείου Γεωργίαςκαι ΦυσικώνΠόρων, πουδημοσιεύτηκε στην ΕπίσημηΕφημε­ ρίδατηςΔημοκρατίαςστις2Ιουνίου, 1989. Ο κοινός λόγοςπουπροβάλλουν όλοι οι Εφεσείοντες είναι ημηκατοχήαπότο Ενδιαφερόμενο Μέροςτουαπα- 5 ραίτητουπροσόντοςτης "επιτυχούςμεταπτυχιακής εκπαί­ δευσης ενός τουλάχιστον ακαδημαϊκούέτους" γιατί, κατά τον ισχυρισμό τους,τοπιστοποιητικότουΠανεπιστημίου τηςΑριζόναςπουκατέχειδενικανοποιείτοσχέδιουπηρε­ σίας. Δεύτερο επίδικοθέμαείναι ηχρονικήδιάρκειατηςαρ­ χαιότητας του Εφεσείοντα στην Α.Ε. 1379 έναντι τουΕν­ διαφερόμενου Μέρους:ηΕ.Δ.Υ.θεώρησε τον Εφεσείοντα ως υπερέχοντα μόνο κατά ένα περίπου χρόνο, ενώ το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι ηυπεροχή του ήτανVh ^ χρόνια αλλά τη θεώρησε ως απομακρυσμένηκαιασήμα­ ντη. Εναντίον του ευρήματος του πρωτόδικου δικαστή αναφορικά με τη διάρκειατης περιόδου αρχαιότητος κατεχωρήθηαντέφεσηαπότους Καθ'ωνηΑίτηση. Ο Εφεσείων στη Α.Ε. 1379 προσβάλλει επιπρόσθετα 20 (α) το εύρημα του πρωτόδικου δικαστή ότι η πλάνηγια την αρχαιότητα δεν ήταν ουσιώδης, (β) ότι δεν δόθηκε υπέρμετρηβαρύτηταστις συνεντεύξεις, (γ)ότι η παράλει­ ψητου Προϊσταμένου τουΤμήματος ναπροβεί σεσυστά­ σειςδενκατέστησε άκυρη τηδιαδικασία,και(δ)ότιη από- 25 φάση δεν εστερείτο επαρκούς και/ήνόμιμης αιτιολογίας και/ή δενβασίστηκε σεπεπλανημένηαιτιολογία. Κατά τη διάρκειατης ακρόασης της έφεσης, τοΔικα­ στήριο επεσήμανε στους εφεσείοντες ότι μετάτην ακυρω­ τική απόφασηστην υπόθεση Sotenadou & Others v. The 30 Republic

(1985)3 C.L.R. 300, η Ε.Δ.Υ. επανεξέτασε το θέμα του υπό κρίση προσόντος του ΕνδιαφερόμενουΜέ­ ρους και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κατείχε.Ως εκ τούτουδεν θαμπορούσε τώραεκνέου νατεθεί υπό αμφι­ σβήτηση. Το σημείο αποφασίστηκε στην Α.Ε. 1490, Κυ- 35 πριακή Δημοκρατία ν. Πογιατζή,απόφαση ημερομηνίας 216 10 3ΑΛΛ. Μάρκον &άλλοι ν.Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. 17.9.92.Στηναπόφασητηςπλειοψηφίας,πουδόθηκε από τονΑρτεμίδη,Δ.,λέχθηκαντα ακόλουθαστιςσελ.5-6: 5 10 15 20 " Είναιπραγματικόγεγονός ότι τα σχέδια υπηρεσίας της θέσης ειδικού ιατρού (παθολογία),που κατέχει ο προαχθείς από 1.3.84, προνοούσαν ακριβώς το ίδιο προσόν, πολύ καλή γνώση της Αγγλικής γλώσσας, όπως δηλαδήαπαιτείταικαι στα σχέδια υπηρεσίας της επίδικηςθέσης,τουανώτερουειδικούιατρού. Ως εκτούτου ηκοινή λογικήαναντίρρητα επιβάλλει, και δεν χρειαζόταν οποιαδήποτεπαραπέρα"έρευ­ να" από τηνΕΔΥ, να κρίνει ωςπραγματικόγεγονός ότι ο προαχθείς διέθετε τοεπίμαχο προσόν, που είναιτο ίδιο μεαυτό που απαιτείται για τηθέση, στην οποία διορίστηκε από 1.3.84.Το συμπέρασμα όμως αυτόδεν επιβάλλεται μόνο απότην κοινή λογική, αλλά και πα­ γιώνεται από τηναρχή τουδιοικητικού δικαίου περί της νομιμότητας του διορισμού του ενδιαφερομένου προσώπου στην προηγούμενη θέση,πουουδέποτεπρο­ σεβλήθη. Οποιαδήποτε "έρευνα" από τηνΕΔΥ για το επίμαχο προσόν,όπωςτην έχειεισηγηθεί στοπρωτόδι­ κοΔικαστήριο καιενώπιον μαςοδικηγόροςτου εφεσί­ βλητου, θααπέληγε στην πράξη σε αναψηλάφιση του διορισμού τουπροαχθέντος, που έγινε την 1.3.84στη θέσηειδικού ιατρού,πράγμανομικάανεπίτρεπτο." 25 Η παρούσαπερίπτωσηκαλύπτεταικατάτηνκρίσημας από την πιό πάνωαπόφασητης Ολομέλειας και έτσικαι στην υπό εκδίκαση υπόθεση δεν χρειαζότανοποιαδήποτε περαιτέρω έρευνα απότην Ε.Δ.Υ.Βρίσκουμε, κατάσυνέ­ πεια, χωρίς την ανάγκη οποιασδήποτε περαιτέρω εξέτα30 σης,πωςτο Ενδιαφερόμενο Μέροςκατείχετοπροσόν της απαιτούμενηςμεταπτυχιακήςεκπαίδευσης. Αναφορικά με το θέματηςαρχαιότητας,κατάτονου­ σιώδη χρόνο τύγχανε εφαρμογήςτο Άρθρο46 τουΝόμου 33/67, όπως αυτότροποποιήθηκε απότο Νόμο 10/83. Το 35 τροποποιημένο άρθροτουπιοπάνωΝόμουπρονοούσετα ακόλουθα: 217 Αρτεμης,Δ. Μάρκου &άλλοιν.Δημοκρατίας

(1993)"

(1)Η αρχαιότηςμεταξύυπαλλήλωνκατεχόντωντην αυτήν μόνιμον ήπροσωρινήν θέσιν ή τάξιν τηςαυτής θέσεως, είτε μονίμως είτε προσωρινώς είτε απόμηνός εις μήναείτε επίαποσπάσει,είτεεπίσυμβάσει,κρίνεται βάσει της ημερομηνίας της ισχύος του διορισμού, της 5 προαγωγής ή αποσπάσεως των εις την συγκεκριμένην θέσιν ή τάξιν, αναλόγως της περιπτώσεως,ανεξαρτή­ τωςτουτρόπουκατοχής

(2)Ενπεριπτώσει ταυτοχρόνουδιορισμού, προαγω­ γής ήαποσπάσεωςεις τηνσυγκεκριμένην θέσιν ή τάξιν 10 της αυτής θέσεως η αρχαιότης κρίνεται συμφώνως προςτηνπροηγούμενηναρχαιότητατωνυπαλλήλων.

(3)Ηαρχαιότηςμεταξύυπαλλήλωνκατεχόντωνδια­ φόρουςθέσεις μετάτωναυτώνμισθοδοτικών όρωνκρί­ νεταισυμφώνως προςταςημερομηνίαςτης ισχύος των 15 διορισμών, προαγωγώνήαποσπάσεωςτων εις τας πα­ ρούσας θέσεις αυτών ή, εαν αι ημερομηνίαι είναι αι αυταί, συμφωνως προς την προηγούμενηναρχαιότητα αυτών. Στηνπαρούσατουςθέσηκαιστηνπροηγούμενηο Εφε­ σείων στηνΑ.Ε. 1379καιτο ΕνδιαφερόμενοΜέροςδιορί­ στηκαν την ίδια ημερομηνία. Το πρόβληματης αρχαιότη­ τας έτσι προέκυψε σχετικά με τη θέση που προηγήθηκε τωνπιόπάνω. 25 Εξετάζονταςτις ημερομηνίες διορισμού των διαδίκων καιεφαρμόζοντας τιςπιόπάνωνομοθετικές πρόνοιες,για σκοπούςαρχαιότηταςβρίσκουμε ότι,για μεντονΑιτητήη σχετική ημερομηνία είναι η 15.11.67, οπότε για πρώτη φορά διορίστηκε στη θέση (Soil Conservation Engineer, 30 Class II), έστω και επί προσωρινής βάσης και ημερομί­ σθιος, και όχι η 1.6.69πουπήρε μόνιμο διορισμό, γιαδε το Ενδιαφερόμενο Μέρος η 1.12.68,όταν δηλαδήδιορί­ στηκε προσωρινός ημερομίσθιος στην αντίστοιχη θέση (AgriculturalOfficer,ClassII). 35 218 3AjiA. Μάρκου&άλλοιν.Δημοκρατίας ΑρτεμηΔ. Για τον πιό πάνωλόγο βρίσκουμε πως εσφαλμένα το πρωτόδικοδικαστήριο ανέτρεψε τοεύρηματης ΕΑΥ. και πράγματιο Εφεσείοντας/Αιτητής ήτανμόνοκατά 1χρόνο και 15μέρεςαρχαιότεροςτουΕνδιαφερόμενου Μέρους. 5 Ενόψει της μικρής και απομακρυσμένης αρχαιότητας αυτής, κρίνουμε ότι ήταν εύλογα επιτρεπτό στην Ε.Δ.Υ. να επιλέξει το Ενδιαφερόμενο Μέρος και πως ο Εφεσείων/Αιτητήςαπέτυχενααποδείξειέκδηληυπεροχή. Αναφορικά με τους λοιπούς λόγους έφεσης στη 1379, 10 θεωρούμε αρκετό να πούμε πως δεν έχουν τεκμηριωθεί και επί του προκειμένου ευρίσκουμε ότι ορθάκατέληξε ο πρωτόδικοςδικαστήςτουοποίουκαιταευρήματακαισυ­ μπεράσματακαιυιοθετούμε. Καταλήγοντας, θαθέλαμε νααποδοκιμάσουμε τοβομ15 βαρδισμότηςΕ.Δ.Υ. με επιστολές απόδιοικητικούςαξιω­ ματούχουςή εκπαιδευτικούςτους ιδρύματοςπου εξέδωσε το μεταπτυχιακό πιστοποιητικό, που στάληκαν μάλιστα με πρωτοβουλία ενδιαφερομένων, και με τις οποίες γίνε­ ται προσπάθεια αξιολόγησης της εκπαίδευσης του Εφε20 σείοντα. Εναπόκειταιστο εκάστοτε αρμόδιο σώμα να κά­ μνει την έρευνα του, να ερμηνεύει τα σχετικά σχέδια υπηρεσίας και νααξιολογεί ταυπό κρίση πιστοποιητικά, αποφασίζοντας το ίδιο κατά πόσο πληρούν τα σχέδια αυτά, με γνώμονα το σκοπό που ζητάται συγκεκριμένη 25 γνώσηήεκπαίδευση,σε συνάρτηση μετις ειδικές ανάγκες τηςυπηρεσίαςκαιγενικάτηςχώρας. Για όλους τους πιό πάνωλόγους οι εφέσεις απορρί­ πτονταιμεέξοδαεναντίοντων Εφεσειόντων. Οιεφέσειςαπορρίπτονταιμε έξοδαεναντίοντωνεφεσειόντων. 219