(1993)10Σεπτεμβρίου, 1993 [Α.ΛΟΙΖΟΥ,Π.,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ/στές] ΧΡΙΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩΕΠΓΓΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων ηαίτηση. (Υποθέσεις Αρ. 1034/87,1069/87&3/88). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διπλωματική Υπηρεσία — Διορισμοί/ Προαγωγές — Προαγωγές στη μόνιμη θέσηΠληρεξουσίου Υπουρ γού — θέση πρώτου διορισμού και προαγωγής — Επιτροπή Δη μόσιας Υπηρεσίας — Αξιολόγηση — Προσόντα — Επιπρόσθετα προσόντα — Τμηματικές Επιτροπές — Συνεντεύξεις υποψηφίων — Υπέρμετρη βαρύτητα στις συνεντεύξεις—Δεν συνιστά αναγκα στικά λόγο ακύρωσης. 5 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διορισμοί/Προαγωγές — Σχέδια Υπηρεσίας — Εξέταση της γλωσσικής γνώσης υποψηφίων. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Προϊστάμενος Τμήματος — 10 Συστάσεις Προϊσταμένου του Τμήματος — Είναι μεγάλης σπου δαιότητας ώστε να απαιτείται είόιχτί αιτιολόγηση και προσδιορι σμός τωνλόγων για τυχόν απόκλιση από αυτές. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Εμπιστευτικές Εκθέσεις — Παρατυπία — Συνέπειες. 15 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διπλωματική Υπηρεσία — Προαγωγές — Κανονισμός 15τηςΚΑ.Π. 151/80— Εκδόθηκεαπό το Υπουργικό Συμβούλιο βάσει του περί της Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημο κρατίας (Τροποποιητικού) Νόμου του 1966, Ν.35/66, Αρθρο 8, σε σχέση με ζητήματα αναφορικά με όρους προαγωγής δημοσίων 20 υπαλλήλων — Είναι intra vires. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διπλωματική Υπηρεσία — Γενικός Διευθυ ντής Υπουργείου Εξωτερικών— Status — Καθήκοντα — Δεν δια γράφονται στα Σχέδια Υπηρεσίας αλλά προβλέπονται από Κανο νισμούς. Δευτερογενής Νομοθεσία — Νομικές αρχές που διέπουν θέματα ανα- 390 25 3 ΑΛΛ. Ιωαννον &άλλοιν. Δημοκρατίας φερόμενα σε δευτερογενή νομοθεσία η οποία civet κατ' ισχυρισμό ultra vires. 5 Διοικητικό Δίκαιο — Γενικός Διευθυντής Υπουργείου Εξωτερικών — Παρεμπίπτουσα έρευνα για εγκυρότητα ή μη τοποθέτησης του — Δ ε ν κρίθηκε επιτρεπτή — Εφαρμοστέες αρχές. Διοικητικό Δίκαιο—Δικαστικός έλεγχος—Εφαρμοστέες αρχές. Λέξεις και Φράσεις — 'Τοποθέτηση'' του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών από τον αρμόδιο Υπουργό στο Άρθρο 5
(4)του Νόμου35/66. 10 Έννομο συμφέρον — Η κατοχή των απαιτούμενων προσόντων για κατάληψη συγκεκριμένης θέσης από δημόσιο υπάλληλο αποτελεί προϋπόθεση για ύπαρξη εννόμου συμφέροντος για προσβολή διο ρισμού ήπροαγωγής συναδέλφου του. 15 Πειθαρχικά παραπτώματα — Πρέπει να τίθενται ενώπιον του διοικητικού οργάνου για να υπόκεινται σε μεταγενέστερο αναθεωρητικό έλεγχο. 20 Οι προσφυγές αυτές στρέφονται εναντίον της προαγωγήςτων ενδιαφερομένων μερών στη μόνιμη θέσηΠληρεξουσίου Υπουργού, Εξωτερική Υπηρεσία της Δημοκρατίας,από 15/9/1987.Οι αιτητές ζητούν δήλωση του Δικαστηρίου ότι ηαπόφαση των καθ*ων ηαί τηση είναι άκυρη,παράνομηκαιστερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος. 25 30 35 40 Για τις επίδικες θέσεις υποβλήθηκαν 23 αιτήσεις. Οι υποψή φιοι εξετάστηκαν από την Τμηματική Επιτροπή η οποία σύστησε σαν καταλληλότερους 17υποψηφίους,ανάμεσαστους οποίους τα οκτώ ενδιαφερόμενα μέρη και τους αιτητές Γεωργιάδη καιΣτεφανίδη.Οαιτητής Ιωάννουδενσυστήθηκε γιατον λόγο ότι δενκατεί χε τα απαιτούμενα ακαδημαϊκά προσόντα, ούτε και τη δεκαετή υπηρεσία στη θέση Συμβούλου δυνάμει της επιφύλαξης του Κανονισμού 15των Κανονισμών. Το επιπρόσθετο προσόν του Σχεδίου Υπηρεσίας ήταν η καλή γνώση της Γαλλικής ήμιαςάλληςξένης γλώσσας. ΗΕπιτροπή Δη μόσιας Υπηρεσίας (ηΕπιτροπή)κάλεσε σε χωριστές συνεντεύξεις τους 17 υποψηφίους που είχαν συστηθεί από την Τμηματική Επιτροπήότι διέθεταντααπαιτούμεναπροσόντα. Κατάτις συνεντεύ ξεις ήτανπαρώνκαιο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτε ρικών. Το ζήτημα της κατοχής του πρόσθετου προσόντος απασχόλησε ειδικάτην Επιτροπή.Διαπιστώθηκε ότι τα έξηενδια φερόμενα μέρη και οι αιτητές Γεωργιαδης και Στεφανίδης κατείχαντο επιπρόσθετο προσόν. Η γενική αξιολόγηση των αιτητών και των ενδιαφερομένων μερών έγινε από το Γενικό Διευθυντή καιαπό την Επιτροπή. 391 Ιωάννου&άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1993)Η Επιτροπή,αφού εξέτασε όλα τα ουσιώδη στοιχεία από το φάκελλο πλήρωσης της θέσης, τους προσωπικούς φακέλλους και τις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίωνκαιαφούέλαβε υπόψη τα πορίσματα της Τμηματικής και την απόδοση των υποψηφίων κατά τις συνεντεύξεις, υπό το φως των σχετικών κρίσεων του Γε- 5 νικού Διευθυντή, έκρινε ότι ταενδιαφερόμενα μέρηυπερείχαν γε νικά των υπολοίπων υποψηφίων και τους επέλεξε σαν τους πιο κατάλληλους για προαγωγή στη μόνιμη θέση Πληρεξουσίου Υπουργού, Εξωτερικές Υπηρεσίες,από 15/9/87.Αναφορικά μετα δύο ενδιαφερόμεναμέρηπουδενκατείχαντο επιπρόσθετο προσόν 10 ηΕπιτροπήσημείωσεπωςεπιλέγοντας ταέλαβευπόψητο γεγονός αυτό. Ωστόσο αυτά κατά την κρίση της Επιτροπής θεωρήθηκαν επικρατέστερα για προαγωγή με βάση το σύνολο των στοιχείων αξιολόγησης. ΠροσφυγήΑρ. 1034/87 15 Ο αιτητής ισχυρίστηκε στην προσφυγή αυτή ότι η Επιτροπή ενήργησε υπόκαθεστώςπλάνηςπερίταπράγματακαιτο νόμοκρί νοντας ότι αυτόςδεν είχενόμιμο δικαίωμαδιεκδίκησης της επίδι κηςθέσης λόγω μηκατοχήςτων απαιτουμένωνπροσόντων καιδε καετούς πείρας στη θέση Συμβούλου. Ο αιτητής διορίστηκε με 20 βάση τις πρόνοιες του άρθρου 8
(1)του Ν. 10/60 χωρίς αυστηρή συμμόρφωση προς τις πρόνοιες του νόμου, ειδικά όσον αφορά τα προσόντα γιαδιορισμό. Ισχυρίστηκε ότι ηεξαίρεση αυτή διατηρή θηκεσε ισχύ με το Ν.35/66καιγι' αυτόο Καν. 15 της ΚΑ.Π. 151/ 80 που έθετε φραγμούςστην υπηρεσιακήανέλιξη των επηρεαζομέ- 25 νων υπαλλήλων ήτανάκυρος,ultra vires καιπρόσβαλλε κεκτημένα δικαιώματα των υπαλλήλων. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απέρριψε την προ σφυγήκαιαποφάνθηκεότι:
- Όπωςέχει νομολογιακά καθιερωθεί το δικαίωμαγια προα- 30 γωγή δεν είναι κεκτημένο αλλά απορρέει αποκλειστικά από τα εκάστοτε εν ισχύι Σχέδια Υπηρεσίας ταοποίαυπόκεινται σε τρο ποποίηση.
- Επίσης αποτελεί πάγια αρχήτης νομολογίας,πως η δευτερο γενής νομοθεσία πρέπει να βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του εξου- 35 σιοδοτούντος νόμου. Το ερώτημα κατά πόσο αυτό συμβαίνει, εξαρτάται, ανάλογα μετην περίπτωση,απότην ερμηνεία τουσχε τικού εξουσιοδοτικού νόμου. Στουςσύγχρονους νόμους,επικρατεί ηπρακτικήπαραχώρησηςεξουσίας θέσπισης δευτερογενούς νομο θεσίας, στο Υπουργικό Συμβούλιο "για την καλύτερη εφαρμογή 40 τωνδιατάξεωντουνόμου".
- Το άρθρο 8 του περί της Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημο κρατίας (Τροποποιητικού) Νόμου του 1966, Ν.35/66παρείχε στο Υπουργικό Συμβούλιο ειδική ρητή νομοθετική εξουσιοδότηση για τον καθορισμό με Κανονισμό, ζητημάτων αναφορικά με όρους 45 392 3 AAA. Ιωαννον&άλλοι ν.Δημοκρατίας προαγωγήςδημοσίων υπαλλήλων. ΗKAJI. 151/80καιο Καν. 15, ο οποίος αποτελούσε το ισχύον δίκαιο στην υπό κρίση προσφυγή βρίσκονταν απόλυτα μέσα στα πλαίσια του εξουσιοδοτούντος νόμου. 5 10
- Η μηκατοχήτων απαιτουμένωνπροσόντων στερεί τονδη μόσιο υπάλληλο απότοέννομο συμφέρονγιαπροσβολή διορισμού ήπροαγωγήςσυναδέλφουτου.
- Ηαπόφαση της Επιτροπήςότι ο αιτητής δεν ικανοποιούσε τις πρόνοιες του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης και επομένως δεν μπορούσε ναδιεκδικήσει τηθέση,ήταναπόλυταορθήκαινόμιμη. Ηπροσφυγή απορρίπτεται. Προσφυγέςαρ. 1069/87και 3/88 Προβλήθηκανοι πιοκάτωβασικοί λόγοι ακύρωσηςτων επιδί κωνπροαγωγών: 15 ι. Η "τοποθέτηση" του Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό Εξωτερικών με βάση την κανονιστική ρύθμιση του Καν. 4
(2)της Κ.Δ.Π. 152/75,ήταν ultra vires του Νόμου και αντίθετη προς την αρχήτης διάκρισηςτων εξουσιών. „ 20
- Ύπαρξη ουσιώδους παρατυπίαςλόγω της σύνταξης των εμπιστευτικών εκθέσεων ορισμένων ενδιαφερομένων μερών κατά τρόπο αντίθετο προς τις πρόνοιες των κανονιστικών διατάξεων της Εγκυκλίου
- 25
- Παραγνώρισηαπότην Επιτροπήτης κατοχής από τους αιτητέςτου επιπρόσθετουπροσόντος τουΣχεδίουΥπηρεσίας και μη αιτιολόγηση της απόφασηςπροαγωγήςυποψηφίωνπουδεν τοκα τείχαν.
- Μηκατοχήτουαπαραίτητουπροσόντος τηςαγγλικήςγλώσ σαςαπότο ενδιαφερόμενο μέροςΓεωργιάδη. 30
- Απόδοση από την Επιτροπή υπέρμετρης βαρύτητας στις εντυπώσεις κατάτιςσυνεντεύξας καιπαραγνώρισητων στοιχείων τωνφακέλων μεβάσηταοποίαοι αιτητέςήτανέκδηλαυπέρτεροι.
- ΗΕπιτροπήβάσισεαποφασιστικάτηνκρίσητηςστις συστά σεις του Γενικού Διευθυντή, οι οποίες βρίσκονταν σε αντίθεση με ταστοιχεία τωνφακέλων. 35
- Δεν διεξήχθηκε έρευνα για διαπίστωση πιθανής διάπραξης πειθαρχικού παραπτώματοςαπότο ενδιαφερόμενο μέρος Μαλιώτη, η οποία θα ανέτρεπε την εικόνα για το ενδιαφερόμενο αυτό μέρος,ανδιεξήγετο.
- Ηέρευνατης Επιτροπήςστηρίκτηκε σεανεπαρκήκαιαυθαί- 393 Ιωάννου&άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1993)ρετα δεδομένα,ηδεαπόφασητης έπασχε απόπαντελή έλλειψη αι τιολογίας. Λόγος 'Εφεσης υπ* αρ.1 Οι αιτητές εισηγήθηκαν ότι: 1) δυνάμει του άρθρου 5
(4)των Νόμων 35/66 και 49/66 αποκλειστική αρμοδιότητα για διορισμό 5 Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών είχε ηΕπιτροπή και το άρθρο 10 τουΝ. 10/60 το οποίο αναριθμήθηκεσε άρθρο 8 από το Ν. 35/66 δεν έδωσε καμμιά εξουσία στο Υπουργικό Συμ βούλιο ναεκδίδει Κανονισμούςγιαρύθμισητουθέματοςαυτού. 2) οι εξαιρέσεις των εδαφίων
(2)και
(3)του άρθρου5 των πιο πάνω 10 Νόμων για διορισμό και τοποθέτηση από το Υπουργικό Συμβού λιο αρχηγών διπλωματικών αποστολών, δεν μπορούσαν να τύ χουν εφαρμογήςστο εδάφιο
(4)γιατον λόγοότι μεβάσητοεδάφιο τούτο οι εξουσίες του Υπουργού δεν εκάλυπταν διορισμούς για τους οποίους αρμοδιότητα εξακολουθούσε να έχει η Επιτροπή 15 αλλάπεριορίζοντανμόνοσετοποθετήσεις από τοΚέντρο στο εξω τερικό και 3) ο Γενικός Διευθυντής παράνομακατέχει τη θέση με βάσητον Κανονισμό πουείναι ultraviresκαιαντισυνταγματικός. Οι καθ'ων η αίτηση αντέκρουσαν τα πιο πάνωεπιχειρήματα και ανέφερανότι το status του Γενικού Διευθυντή στην Εξωτερική 20 Υπηρεσία εδιαφοροποιείτο απόαυτότων υπολοίπων Γενικών Δι ευθυντώνγιατουςλόγους πουαναφέρονταιστην απόφαση. Επίσης ισχυρίστηκαν ότι σύμφωνα με τις αρχές του διοικητι κού δικαίου δεν είναι επιτρεπτή η παρεμπίπτουσα έρευνα για το έγκυρο ήμητηςτοποθέτησης Γενικού Διευθυντήαπό τον Υπουργό στα πλαίσια της παρούσας δίκης, εκτός από την περίπτωση της σύνθετης διοικητικής ενέργειας και ότι στην παρούσα υπόθεση η τοποθέτηση του Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό δεναποτε λούσεκαθ'οιονδήποτετρόπο μέρος τηςσύνθετης διοικητικήςενέρ γειαςπουκατέληξε στιςπροαγωγές. ΗΟλομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίουσυμφώνησε μετις ει σηγήσεις των καθ' ωνηαίτησηκαιαποφάνθηκεότι: 1. Η νομοθετική εξουσιοδότηση για έκδοση του Κανονισμού 4
(2)της Κ.Δ.Π. 152/75- ο οποίος προνοεί ότι στη θέσηΓενικού Δι ευθυντή τοποθετείται από τον Υπουργό Εξωτερικών πρόσωπο 35 που υπηρετεί στην Εξωτερική Υπηρεσία με βαθμό του Πρέσβη βρίσκεται στη διάταξη
(4)του άρθρου5 του περί της Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας (Τροποποιητικού) Νόμου του 1966, Ν. 35/66,οοποίος δεν συγκρούεται ούτε έρχεται σε αντίθεση μετο άρθρο 5 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου, Ν. 33/67, αλλά 40 αντίθετασυνάδει μεαυτό. 2. Το άρθρο 5
(4)παρέχει εξουσία στον Υπουργό Εξωτερικών να "τοποθετήσει" το Γενικό Διευθυντή και όχι να τον διορίσει. Η "τοποθέτηση" είναι η ανάθεση καθηκόντων Γενικού Διευθυντή σε 394 3 AAA. Ιωάννου&άλλοι ν.Δημοκρατίας 10 πρόσωπο το οποίο κατέχει τη θέση Πρέσβη,ο οποίος διορίστηκε από την Επιτροπή με βάσητις πρόνοιες του Περί Δημοσίας Υπη ρεσίας Νόμου.Τα καθήκοντατου Γενικού Διευθυντή δενδιαγρά φονται στο σχέδιο υπηρεσίας αλλάπροβλέπονται απότον Καν. 4
(1)των περί Εξωτερικής Υπηρεσίας τηςΔημοκρατίας(Απαιτούμε να ΠροσόνταΔιορισμού, Προαγωγής, Καθήκοντακαι Αρμοδιότη τες Εκάστης θέσεως) Κανονισμών του 1966 και η θέση δεν είναι εναλλάξιμη.Πέραντούτουδενυπάρχειπρόνοιααπότουςπροϋπο λογισμούς για μισθό της θέσης, που συνάγεται πως η θέση, δεν υφίσταταιπλέον ωςθέσηοργανική. 15 3. Ηκατοχυρωμένη αυτονομία και ανεξαρτησία της Επιτρο πής,πουέχει αποκλειστική εξουσία ναδιορίζει,μεταθέτει,αφυπηρετεί και παύει δημοσίους υπαλλήλους, δεν παραβιάζεταιμε την τοποθέτηση του Γενικού Διευθυντή δεδομένου ότι τέτοια ανάθεση καθηκόντωνδεν ισοδυναμεί μεδιορισμό. 5 Λόγος'Εφεσης υπ*αρ.2 20 25 30 35 40 45 Οι αιτητές υποστήριξαν ότι η παρατυπίαπροέκυψε λόγω μη τήρησης της παραγράφου 9 των Κανονιστικών Διατάξεων, που διέπουν την ετοιμασία και υποβολή των εμπιστευτικών εκθέσεων *βι ^ ζ παράλειψης της Επιτροπήςνααγνοήσει τις αντικανονικές τροποποιήσεις που έγιναν, με αποτέλεσμα να καταστεί άκυρη η όλη διαδικασίαεφόσον ηπαρατυπία άσκησε ουσιαστική επίδραση στηλήψητης επίδικηςαπόφασης. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφούαναφέρθηκεσε σειρά αποφάσεωντηςπρόσφατηςνομολογίας του ΑνωτάτουΔικα στηρίου στις οποίες τονίστηκε ότι ηαντικανονικότηταστη σύντα ξηκαιυποβολή εμπιστευτικών εκθέσεων, δενσυνεπάγεται απαραί τητα ακύρωση της πράξης εκτός όπου η παρατυπία υπήρξε ουσιώδης και άσκησε ουσιαστική επίδρασηστην υπηρεσιακήεικόνατου υπαλλήλου καιστην τελικήαπόφασηεπιλογήςαπεφάνθηκε ότι: Οι παρατυπίεςστις εμπιστευτικές εκθέσεις των ενδιαφερομέ νων μερών Πλ.Κυριακίδη,Φ.ΑνθούληκαιΝ. Μακρή δεν μετέτρε ψαν τησυνολικήεικόναγιατους υποψηφίουςαυτούςκαιδενεπηρέασαν την εγκυρότητα της απόφασης της Επιτροπής. Οι παρατυπίες όμως στις εμπιστευτικές εκθέσεις των ενδιαφερομέ νων μερών Α. Πιρίσιη καιΑ. Παπαδόπουλου,υπήρξανουσιωδας, αλλοίωσαν το τελικό αποτέλεσμα της βαθμολογίαςτουςκαιάσκη σαν ουσιαστική επίδραση στη λήψη της επίδικης απόφασης κατά τρόπο που να πλήττουν το κύρος της απόφασης της Επιτροπής. Τογεγονός ότι οι εμπιστευτικές εκθέσεις τωνυποψηφίωνήτανένα σημαντικό στοιχείο στηδιαμόρφωσητηςκρίοηςτης Επιτροπής,γί νεται φανερό από το λεκτικό του πρακτικού της συνεδρίας της, ημερ.8/9/87,όπουαναφέρθηκεμεταξύάλλων ότι, "ηΕπιτροπήεξέτασε τα ουσιώδη στοιχεία και τις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίωνπουείναιδημόσιοι υπάλληλοι". 395 Ιωάννου&άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1993)Λόγος'Εφεσηςυπ' αρ.3 Σύμφωνα μετηνομολογία τοδιοικητικόόργανοδενείναιυπό χρεο να διορίσει τον υποψήφιο εκείνο που κατέχει το πρόσθετο προσόν εάν κρίνει, αφού αξιολογήσει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, ότι άλλος υποψήφιος είναι καταλληλότερος γιαδιορισμό ήπροαγωγή. Η αιτιολογία της απόφασηςγια παραγνώριση του επιπρο σθέτου προσόντος - πλεονεκτήματος ενός υποψηφίου, πρέπει να εμφαίνεται στο πρακτικό της απόφασηςκαι όχι να αφήνεται να συνάγεται. 5 Στην παρούσα υπόθεση η αναφορά της ίδιας της Επιτροπής 10 στο πλεονέκτημα, συνεπικουρούμενη από την καλύτερη απόδοση των ενδιαφερομένων μερών στις συνεντεύξεις καιαπότη σύσταση του Διευθυντή ήταν επαρκήςαιτιολογία γιατην παραγνώρισητου επιπρόσθετουπροσόντος τωναιτητών. Λόγος Έφεσηςυπ' αρ.4 15 Το ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδηςγιατο οποίουπήρχεισχυ ρισμός για μηκατοχήτου πιο πάνωπροσόντος,υποστήριξε ότι με βάσηαπόφαση της Ολομέλειας ηΕπιτροπή δεν είχευποχρέωσηνα διαπιστώσει μεπεραιτέρωέρευνα τηνκατοχήενός προσόντος που αποτελούσε προσόν και στην προηγούμενη θέση που κατείχε ο 20 υποψήφιοςκαιηοποίαουδέποτε προσβλήθηκε. Οι αιτητές αντέκρουσαν τον πιο πάνωισχυρισμό καιυποστή ριξαν ότι η ακύρωση προαγωγής του Γεωργιάδη σε προηγούμενη απόφαση λόγω του ότι αυτός δεν κατείχε το προσόν της άριστης γνώσης της αγγλικής γλώσσας αποτελούσε δεδικασμένο για την 25 παρούσαυπόθεση. Αποφασίστηκε ότι ηακύρωση της προαγωγής του Γεωργιάδη σ' εκείνητην υπόθεση - στην οποίαουδόλως είχε αποφασιστεί ότι αυτός δεν κατείχε το αμφισβητούμενο προσόν - ωφείλετο στην πα ράλειψη της Επιτροπής να διενεργήσει επαρκή έρευνα για διαπί- 30 στωση της κατοχής του προσόντος αυτού από το ενδιαφερόμενο μέρος και δεν αποτελεί δεσμευτικότητα γιατην παρούσα υπόθεση. Η περίπτωση του ενδιαφερόμενου μέρους Γεωργιάδη καλύπτεται απότο τεκμήριοάριστηςγνώσης τηςαγγλικής,τοοποίοαποτελού σεαπαραίτητο προσόν καιστην προηγούμενηθέσηΓενικού Προξέ- 35 νου πουκατείχε. ΛόγοςΈφεσηςυπ*αρ.5 Η απόδοση των υποψηφίων κατά τις συνεντεύξεις, αποτελεί μια διαδικασίαπου καθιερώθηκε απότην πρακτικήκαι πουυποβοηθεί την Επιτροπή στην αξιολόγηση των υποψηφίων, κυρίως 40 από απόψεως αξίας και σε κάποιο βαθμό από απόψεως προσό ντων. Ηυπέρμετρη βαρύτητα στην απόδοσηκατάτις συνεντεύξεις δεν συνιστά αναγκαστικά λόγο ακύρωσης, για το λόγο ότι είναι 396 3 AAA. Ιωάννου &άλλοι ν.Δημοκρατίας δυνατό να επιβάλλεται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. 5 10 15 20 25 Ηαπόδοσητωνυποψηφίωνκατάτις συνεντεύξεις έχειαυξημέ νηβαρύτηταγια την πλήρωση θέσεων πρώτουδιορισμού καιθέσεων υψηλών στην υπαλληλική ιεραρχία,όπου η επιτυχής εκτέλεση των καθηκόντων των προϋποθέτει πρόσωπα που διαθέτουν προ σωπικότητα,καθώςκαιδιευθυντικές καιδιοικητικές ικανότητες. Λαμβάνοντας υπόψητηδιατύπωσητης επίδικης απόφασης,το γεγονός ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη, όπως ανέφερε,τους προσωπικούς φακέλους και τις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων που ήταν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς και τις συστάσεις του Διευθυντή και το γεγονός ότι η θέσηήταν πρώτου διορισμού και προαγωγής καιψηλήστην υπαλληλική ιεραρχία,δεν μπορεί ναθε ωρηθεί ότι δόθηκευπέρμετρηβαρύτηταστις συνεντεύξεις. ΛόγοςΈφεσηςυπ' αρ.6 Η σημασία των συστάσεων του Προϊσταμένου ενός Τμήματος έχειτονισθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι συστάσεις αυτές αποτελούν ένα ανεξάρτητο στοιχείο κρίσεως, προσδιοριστικό και επαυξητικό της αξίας των υποψηφίων, τόσο σημαντικό, ώστε να απαιτείταιειδική αιτιολόγηση και προσδιορι σμός των λόγων για τυχόν απόκλιση τους από την Επιτροπή. Αυτό οφείλεται στη μοναδικότητα της θέσης των Προϊσταμένων των Τμημάτων να εκτιμήσουν τις ανάγκες της υπηρεσίας, καθώς και τις ιδιότητες που απαιτούνται για ανταπόκριση ενός υποψηφίουστις απαιτήσεις μιας θέσης. Λόγος Έφεσηςυπ' αρ. 7 30 35 Από τα πρακτικά των συνεδριάσεων της Επιτροπής και τα στοιχεία των φακέλων της διοίκησης που κατατέθηκανστο Δικα στήριο, είναι φανερό πως το ζήτημα αυτό ουδέποτε τέθηκε ενώπιοντηςΕπιτροπήςγιαγνώσηκαι διερεύνηση. Επειδήσύμφωνα μετηνομολογία, ισχυρισμοί οι οποίοι δεν τί θενται ενώπιον του διοικητικού οργάνου, δεν μπορούν ναπαρου σιάζονται εκ των υστέρων για αναθεωρητικό έλεγχο, η Επιτροπή δεν είχενομική υποχρέωση ναπροβεί σε πειθαρχικήέρευνα γιαπιθανή διάπραξηπαραπτώματοςαπό το ενδιαφερόμενο μέρος Μαλιώτη. ΛόγοςΈφεσηςυπ' αρ. 8 40 'Οπως έχει νομολογιακά καθιερωθεί ηδιακριτική εξουσία της Επιτροπής στην πλήρωση θέσεων υψηλών στην υπαλληλική ιεραρχία, παρουσιάζεται διευρυμένη και ήταν εύλογα εφικτή όσον αφορά ταενδιαφερόμενα μέρηπλην των Α. Παπαδόπουλου και Α. Πιρίσιη. 397 Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)Για όλους τους πιο πάνω λόγους ηπροσφυγήυπ'αρ. 1034/87 απορρίπτεται λόγω ελλείψεως εννόμουσυμφέροντος.Δεν επιδικά ζονται έξοδα. Οιπροσφυγέςυπ'αρ. 1069/87και3/88 επιτυγχάνουν μόνο όσον αφορά τις προαγωγές των ενδιαφερομένων μερών Α. Παπαδόπουλου καιΑ. ΙΙιρίσιη,καιηεπίδικηπράξη τηςπροάγω- 5 γής τους ακυρώνεται. Οιπροσφυγέςόσον αφοράταυπόλοιπα εν διαφερόμενα μέρηαποτυγχάνουν καιηεπίδικηπράξητηςπροαγω γής τους επικυρώνεται.Δεν επιδικάζονται έξοδα. Η προσφυγή αρ. 1034/87 απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Οι προσφυγές 1069/87και 3/ 10 88επιτυγχάνουν μερικώςχωρίς έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: R v. Meaelaou
(1982)3CLR 419,428-429Τουμάζου ν. ΕΑ. Υ. Απόφαση ημερ.4/12/1989Papaxenophontos&Others v. R
(1982)3 CLR 1037,1047- 15 Miliotisv. R
(1980)3 CLR 134V HamHotelsLtd&Others v. R
(1987)3 CLR615· Paraskevopoulou v. R
(1980)3 CLR647· Meletis &Others v. CPA
(1986)3 CLR 418Ιωνά κ.α. v. Ε.Δ.Υ.Απόφαση ημερ.26/7/1989- 20 Sekkidesv. Republic
(1988)1C.LM.. 2136Gorghiou v.R.
(1976)3C.LM.74· R. v.Roussos
(1987)3 CLR. 1217Δημοκρατία v. Στυλιανού κ.α., A.E. 1028,ημερ. 10/7/1990Zachariades v. R
(1986)3 CLR 852- 25 R v. Panayiotides
(1987)3CLR 1081,1088Panayiotou &Another v. R
(1968)3 CLR 639,642EliadouDuncanv. R
(1977)3 CLR 153,163Stylianou&Another v. R
(1980)3 CLR 776, 787· LoizJdou -Papaphoti v. ESC
(1984)3CLR 933Ζαβρός κ.α. v. Γιαλλσυρίδη κ.α.Α.Ε. 868και 869.Απόφαση ημερ. 13/12/1990Γεωργήκ.α. ν. Δημοκρατίας Απόφαση ημερ. 23/12/1989Δρουσιώτηςκ.α. ν. ΕΑ.Υ. Απόφαση ημερ. 11/3/1989- 398 30 3 ΑΛΛ. Ιωάννου&άλλοιν.Δημοκρατίας Nisiotis v. R
(1977)3CLR 388Tourpekiv. R
(1973)3CLR 592. 603Sawa v. R
(1980)3CLR 675· Skarparis v. R
(1978)3CLR 106,115-1165 Sotenadou&Others v. R
(1983)3CLR 921,943-944Κλεάνθους v. ΕΔ.Υ. Απόφαση ημερ. 11/2/1989Γεωργίουκ.α. v. ΕΕ.Υ. Απόφαση ημερ. 31/7/89Ioannouv. Republic
(1977)3CLR 61Δημοκρατία ν. ΠαπαμιχαηλΑ.Ε. 745Απόφαση ημερ. 12/4/1989· 1" Μουρτζήςν. ΔημοκρατίαςΑπόφαση ημερ. 4/7/1989· Σταύρου ν. Ε.Δ.Υ. Απόφαση ημερ. 22/5/1989Χαρής ν. Δημοκρατίας Α.Ε. 699Απόφαση ημερ. 24/1/1989Makrides v. R
(1978)3CLR750, 760Papamichael v. R
(1987)3CLR 1357· 15 Makrides v. R
(1978)3CLR 106,116Δρουσιώτηςκ.α. ν. ΕΑ.Υ. Απόφαση ημερ. 11/3/1989Ιωσήφν. Δημοκρατίας
(1991)3Α.Α.Δ. 317Δημοκρατία ν. ΠογιατζήΑπόφαση ημερ. 17/9/1992Σιάμπος κ.α.ν. Ε.Δ.Υ. Απόφαση ημερ. 15/5/1992- 20 Ζαβρός ν. ΕΔ.Υ. Απόφαση ημερ. 26/1/1989Εκτωρίδηςν. ΕΑ.Υ. Απόφαση ημερ. 15/3/1990Αάρκοςκ,α. ν, ΔημοκρατίαςΑπόφαση ημερ. 11/4/1989· Simillis v. R.
(1986)3CLR 608,613· Georghiou &Others v. R
(1988)3 CIJ?. 678- 25 Αάρκοςκ.α. v. Δημοκρατίας Απόφαση ημερ. 17/10/1988. Προσφυγές. Προσφυγές εναντίοντηςαπόφασηςτωνκαθ'ωνηαίτη ση με την οποία προάχθηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρηστη 399 Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)μόνιμη θέση Πληρεξούσιου Υπουργού (Τακτ. Προυπ.), Εξωτερική Υπηρεσία της Δημοκρατίας από 15.9.87,αντί τωναιτητών. Λ. Παπαφιλίππον, γιατοναιτητήστην1034/
- Λ. Κωνσταντίνου,γιατουςαιτητές στις 1069/87 και 5 3/
- Α. Παπασάββας, Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, για τουςκαθ'ωνη αίτηση. Σ.Γεωργιάδης,γιατοενδιαφερόμενο μέρος Γ.Γεωργιά δη. ίο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ. ανάγνωσε την ακόλουθηαπόφα ση. Μετις προσφυγές αυτές,πουσυνεκδικάστηκαν γιατί στρέφονται εναντίοντης ίδιαςδιοικητικήςπράξηςκαιπα ρουσιάζουν κοινάσημεία γεγονότων καινόμου,οιαιτητές ζητούν δήλωση του Δικαστηρίου ότι ηαπόφασητων καθ' 15 ων ηαίτηση,που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερ. 23.10.87, με την οποίαπροάχθη καν τα ενδιαφερόμενα μέρη,
- ΦαίδωνΦαίδωνος Βαντέ,
- Γεώργιος Γεωργιάδης,3.Ανδρέας Πιρίσιης,
- Κωνστα ντίνος Μαλιώτης,
- Ανδρεστίνος Παπαδόπουλος,
- Νι- ^ κόλαος Μακρής,
- ΦοίβοςΑνθούλης και
- Πλάτων Κυριακίδης, στη μόνιμη θέση Πληρεξούσιου Υπουργού (Τακτ. Προυπ.), Εξωτερική Υπηρεσία της Δημοκρατίας, από 15.9.87, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτεέννομου αποτελέσματος. 25 θα αναφερθούμε πρώτα στακοινά γεγονότα καιακο λούθως θαασχοληθούμε μεταεπιμέρους. Οι θέσεις, πουήτανθέσειςπρώτουδιορισμού καιπρο αγωγής,δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα τηςΔη μοκρατίαςημερ.20.3.87 (Παράρτημα3)καισεανταπόκρι- 30 σηυποβλήθηκανσυνολικά 23 αιτήσεις. Ακολούθησε εξέταση από την Τμηματική Επιτροπή,η 400 3ΑΛΑ. Ιωάννου& άλλοι ν.Δημοκρατίας Χρνσοστομής, Δ. οποία μεέκθεση τηςπροςτην Επιτροπή,σύστησεσαν κα ταλληλότερους για πλήρωση των θέσεων 17υποψήφιους, ανάμεσαστους οποίους ταοκτώ ενδιαφερόμενα μέρη και τους αιτητές Ανδρέα Γεωργιάδη και ΙωσήφΣτεφανίδη. 5 Αναφορικά με τον αιτητήΧρίστο Ιωάννου,ηΤμηματική σημείωσεπως δεν περιλήφθηκε στον κατάλογο,γιατί δεν κατείχε τα απαιτούμεναακαδημαϊκά προσόντα,ούτεκαι τη δεκαετή υπηρεσία στη θέση Συμβούλου, δυνάμει της επιφύλαξης του Κανονισμού 15 των Κανονισμών (Πα10 ράρτημα5). Στη συνεδρίαση της με ημερ. 12.8.87(Παράρτημα 6),η Επιτροπή,αφούέλαβευπόψηταπορίσματατηςΤμηματι κής, αποφάσισε να καλέσει σε συνεντεύξεις τουςυποψη φίουςπουσυστήθηκαν,στιςοποίεςνακληθεί ναπαραστεί 15 καιο Γενικός ΔιευθυντήςτουΥπουργείου Εξωτερικών. 'Οσον αφορά το επιπρόσθετο προσόν του Σχεδίου Υπηρεσίας "καλήγνώσιςτης Γαλλικής ήμιαςάλληςξένης γλώσσης",η Επιτροπήλαμβάνονταςυπόψηότι είχανσυ στηθεί απότην Τμηματική όλοι οι υποψήφιοι πουδιέθε20 τανταπροσόντα,αποφάσισε να το εξετάσει η ίδια κατά τις συνεντεύξεις. Οι δικηγόροι τουαιτητήΧρίστου Ιωάννου,μεεπιστο λή τους ημερ. 7.9.87,ζήτησαν όπως ο αιτητής κληθεί σε συνέντευξη ενώπιον της Επιτροπής. Η Επιτροπή με επι25 στολή της ημερ. 8.9.87 (Παράρτημα 7 στην ένσταση της υπόθεσηςαρ. 1034/87), πληροφόρησετουςδικηγόρουςτου αιτητή,πωςαφούεξέτασε τοαίτημα αποφάσισεότι τούτο δεν μπορούσε ναγίνει αποδεκτό,δεδομένου ότι οαιτητής δεν ικανοποιούσε τις πρόνοιες του Σχεδίου Υπηρεσίας 30 τηςθέσηςκαι επομένωςδενεδύνατονατη διεκδικήσει. Η Επιτροπή στις συνεδριάσεις της με ημερ. 3.9.87, 4.9.87 και 8.9.87 (Παραρτήματα7, 8 και 9), στις οποίες ήταν παρών και ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών, δέκτηκε σε χωριστές συνεντεύξεις τουςυπο35 ψήφιους,στους οποίους υποβλήθηκανερωτήσεις σεγενι κά θέματακαικυρίως σεθέματαπουαφορούσαν τα καθή401 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάwoν &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)κοντά της θέσης, όπως αυτά περιγράφονταν στο Σχέδιο Υπηρεσίας. Τοζήτηματηςκατοχήςτουπρόσθετουπροσό ντος από τους υποψήφιους απασχόλησε ειδικά την Επι τροπή. Στους υποψήφιους εκείνους που δήλωσαν γνώση ξένης γλώσσας υποβλήθηκαν από αρμόδιους σχετικές 5 ερωτήσεις για διαπίστωση του επιπέδου της γνώσης που διέθεταν. Ο αιτητής Στεφανίδηςκατάτησυνεδρίασητης3.9.87, δήλωσε ότι ήταν απροετοίμαστος και δεν διεκδικούσε το πρόσθετο προσόν του Σχεδίου Υπηρεσίας. Το ενδιαφερό- 10 μενο μέρος ΦαίδωνΦαίδωνος Βαντέ διαπιστώθηκε πως διέθετε καλή γνώση της Ισπανικής, το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρεστίνος Παπαδόπουλοςκαλήγνώση της Γερ μανικήςκαικαλήγνώσητης Ιταλικής,ο αιτητής Ανδρέας Γεωργιάδηςπολύκαλή γνώσητηςΙταλικής,τοενδιαφερό- 15 μενο μέρος Κωνσταντίνος Μαλιώτης καλή γνώση της Γαλλικής, το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρέας Πιρίσιης πολύ καλή γνώση της Γαλλικής και το ενδιαφερόμενο μέρος Πλάτων Κυριακίδηςκαλήωςπολύκαλήγνώση της Γερμανικής. 20 Μετά τις εκτιμήσεις του Γενικού Διευθυντή για την απόδοση των υποψηφίων κατάτις συνεντεύξεις, ο ίδιος αποχώρησε απότησυνεδρίαση καιη Επιτροπή αξιολόγη σεηίδιατηναπόδοσητους,υπότοφωςτωνσχετικών κρί σεωντουΓενικούΔιευθυντή. 25 Ηγενικήαξιολόγηση των αιτητώνκαιτωνενδιαφερο μένων μερών απότο Γενικό Διευθυντή και απότην Επι τροπή,παρουσίαζετηνπιοκάτω εικόνα: Κρίση Γενικού Διευθυντή Κρίση Επιτροπής 3 0 Αιτητές: Α. Γεωργιάδης:ΣχεδόνπολύκαλόςΣχεδόνπολύκαλός Ι.Στεφανίδης:Σχεδόνπολύκαλός Πολύκαλός 402 3Α.ΑΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. Ενδιαφερόμενα μέρη: Φ. Φαίδωνος-Βαντέ:Εξαίρετος Πάραπολύκαλός Γ.Γεωργιάδης:Πάραπολύκαλός Πάραπολύκαλός 5 Α. Πιρίσιης:Πάραπολύκαλός(Πρώτος Πάραπολύ μεταξύτωνπάραπολύκαλών) καλός Κ. Μαλλιώτης:Πολύκαλός Πολύκαλός Α.Παπαδόπουλος:ΠάραπολύκαλόςΠάραπολύκαλός *0 Ν.Μακρής:Πάραπολύκαλός Πάραπολύκαλός Φ.Ανθούλης: Πάραπολύκαλός Πάραπολύκαλός Π.Κυριακίδης:Πάραπολύκαλός Πάραπολύκαλός (Οκαλύτεροςμεταξύ τωνπάραπολύκαλών). ΗΕπιτροπή,περαιτέρω,μεβάση ταενώπιον της στοι χεία και λαμβανομένων υπόψητων κρίσεων των ειδικών 15 που εξέτασαν τους υποψηφίους κατά τις συνεντεύξεις, έκρινε ότιτοεπιπρόσθετοπροσόντουΣχεδίου Υπηρεσίας τηςθέσης,διέθετανοιαιτητέςΑ. ΓεωργιάδηςκαιΙ. Στεφα νίδης και τα ενδιαφερόμενα μέρη Φ.Φαίδωνος-Βαντέ,Α. Πιρίσιης, Κ. Μαλλιώτης, Α. Παπαδόπουλος, Ν. Μακρής 20 καιΠ. Κυριακίδης. Η Επιτροπή,αφού εξέτασε όλα τα ουσιώδη στοιχεία από το φάκελο πλήρωσης της θέσης, τους προσωπικούς φακέλους και τις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και έλαβε υπόψηταπορί2 ^ σματα της Τμηματικής και την απόδοσητων υποψηφίων κατά τις συνεντεύξεις, υπότο φωςτων σχετικών κρίσεων του Γενικού Διευθυντή,έκρινε ότι ταενδιαφερόμενα μέρη υπερείχαν γενικά των υπολοίπων υποψηφίων και τους επέλεξεσαντους πιοκατάλληλους γιαπροαγωγήστημό403 Χρυσοστομής,Δ, Ιωάννου & άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)νιμη θέση Πληρεξούσιου Υπουργού, Εξωτερικές Υπηρε σίες, από 15.9.87. Η Επιτροπήσημείωσε πως επιλέγοντας τα ενδιαφερό μενα μέρη Ανθούλη και Γεωργιάδη, δεν παρέλειψε να λάβει υπόψηότι αυτοί δεν διέθεταν το επιπρόσθετο προ- 5 σόν, ενώ άλλοι υποψήφιοι που δεν επιλέγηκαν, το διέθε ταν.Ωστόσο, μεβάση τοσύνολο τωνστοιχείων αξιολόγη σης, έκρινε ότι οι Ανθούλης και Γεωργιάδης ήταν επικρατέστεροι γιαπροαγωγή. ΠροσφυγήΑρ. 1034/87: Είναι η εισήγηση του δικηγόρου του αιτητήστην προ σφυγήαυτήπως ηΕπιτροπή,κρίνονταςότι οαιτητήςδεν εδικαιούτο να διεκδικήσει προαγωγή στη θέση, για το λόγο ότιδενκατείχε τααπαιτούμεναακαδημαϊκάπροσό ντα, ούτε και τη δεκαετή υπηρεσία στη θέση Συμβούλου, 15 δυνάμει τηςεπιφύλαξης του Καν. 15,ενήργησε υπό καθε στώς πλάνης περί τα πράγματακαι το νόμο. Οαιτητής, ισχυρίστηκε, διορίστηκε στηθέσηΑκόλουθου στην Εξωτε ρικήΥπηρεσία στις 18.5.61,σύμφωναμετιςπρόνοιεςτου Ν. 10/60,που ίσχυαν τότε και με βάση την εξαίρεση του 20 άρθρου 8
(1)του νόμου αυτού,σύμφωνα μετην οποία,οι πρώτοι διορισμοί μπορούσαν ναδιενεργηθούν χωρίςαυ στηρή συμμόρφωση προς τις πρόνοιες του νόμου, ειδικά όσον αφοράταπροσόνταγιαδιορισμό.Τοάρθρο5(α) του νόμου αυτού, καθόριζε σαν απαιτούμενο προσόν ενός 25 υποψηφίου για διορισμό στην Εξωτερική Υπηρεσία, "Να είναι απόφοιτοςοιουδήποτεΠανεπιστημίουήBarristerat Law, προτιμήσεως διδομένης εις τους κατόχουςΠανεπι στημιακού διπλώματος νομικών, πολιτικών ή οικονομι κών επιστημών ήεμπορικών σπουδών".Η προαναφερθεί- 30 σα εξαίρεση, συνέχισε ο δικηγόρος του αιτητή, διατηρήθηκε σε ισχύ από το Ν.35/66 και έκτοτε ουδέποτε καταργήθηκε· συνεπώς,οΚαν. 14τηςΚ.Δ.Π.757/68,ημερ. 25.10.68 και ο Καν. 15 της Κ.Δ.Π. 151/80,ημερ.20.6.80, που τον αντικατέστησε, και οι οποίοι έθεταν φραγμούς 35 στην υπηρεσιακήανέλιξη των επηρεαζόμενων υπαλλήλων μέχρι τη θέση Συμβούλου ή Γενικού Προξένου Α', ήταν 404 10 3 AJLA. Ιωάννου&άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. άκυροι, λήφθηκαν καθ'υπέρβασητης νομοθετικής εξου σιοδότησης τωνπερί τηςΕξωτερικής Υπηρεσίας της Δη μοκρατίαςΝόμωνκαιπρόσβαλλανκεκτημέναδικαιώματα τωνυπαλλήλων. 5 Οδικηγόρος τηςκαθ'ηςηαίτηση Επιτροπής, ήγειρε προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενος πωςο αιτητής δεν είχε έννομο συμφέρον γιακαταχώρισηπροσφυγής, γιατί δεν κατείχε τα απαιτούμενααπότο Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντα γιαπροαγωγήστηθέση.Περαιτέρωεισηγήθηκε 10 πως ο ισχυρισμός για κεκτημένο δικαίωμαπροαγωγής, εστερείτο νομικού ή νομολογιακού ερείσματος και η Κ.Δ.Π. 151/80 βρισκότανμέσασταπλαίσιατωνσχετικών εξουσιοδοτικώννόμων. Είναιγνωστήνομολογιακήαρχή,πωςοδιορισμόςστη 15 Δημόσια Υπηρεσία ούτε εξασφαλίζει ούτε κατοχυρώνει δικαίωμα γιαπροαγωγή. Τέτοιο δικαίωμααπορρέειαπο κλειστικάαπόταεκάστοτεενισχύϊ ΣχέδιαΥπηρεσίαςκαι δεν υπάρχει κεκτημένο δικαίωμαγιατημη τροποποίηση τους,όπωςδενυπάρχεικαιγιατημητροποποίησητηςνο20 μοθεσίας πουδιέπει τααστικάδικαιώματα τωνπολιτών (Βλ.R.v.Menelaou
(1982)3CLR419,428-429και Γεώρ γιος Τονμάζονν. Ε.Δ.Υ., Υπ. Αρ. 342/89, ημερ.4.12.89, πουδενέχειακόμηδημοσιευτεί επίσημα). Επίσης αποτελεί πάγια αρχήτης νομολογίας, πως η 25 δευτερογενής νομοθεσία πρέπει να βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του εξουσιοδοτούντος νόμου. Οι νομικές αρχές που διέπουνερωτήματααναφερόμενα σεδευτερογενή νο μοθεσία, ηοποία είναι κατ'ισχυρισμό ultra vires, έχουν συνοψιστεί στην απόφασηPapaxenofontos &Others v. R. 30
(1982)3CLR1037, 1047.Ηαπάντηση στοερώτημακατά πόσον ηδευτερογενής νομοθεσία βρίσκεται στα πλαίσια του εξουσιοδοτούντος νόμου,εξαρτάται, ανάλογαμε την περίπτωση, απότην ερμηνεία τουσχετικού εξουσιοδοτι κούνόμου (Miliotis v.R.
(1980)3CLR 1341,Hara Hotels 35 Ltd&Others v.R.
(1987)3CLR 615).Στουςσύγχρονους νόμους,επικρατείηπρακτικήπαραχώρησης εξουσίας θέ σπισης δευτερογενούς νομοθεσίας, στο Υπουργικό Συμ405 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)βούλιο "για την καλύτερη εφαρμογή των διατάξεων του νόμου", η δε γενική αυτήπρόνοια ακολουθείται απότην απαρρίθμησησυγκεκριμένων ειδικών θεμάτων,που δύνα νταιναρυθμισθούν μετηθέσπιση Κανονισμών "άνευβλά βηςτηςγενικότηταςτηςωςάνωεξουσιοδοτήσεως". 5 Η νομοθετική εξουσιοδότηση θέσπισης Κανονισμών για την εφαρμογή των διατάξεων των περί της Εξωτερι κής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας Νόμων,δόθηκε απότο άρθρο 10τουΝ. 10/60, το οποίοαναρριθμήθηκε σεάρθρο 8 απότοάρθρο4τουπερίτηςΕξωτερικής Υπηρεσίας της 10 Δημοκρατίας(Τροποποιητικού)Νόμου του 1966, Ν. 35/66 και τροποποιήθηκε από το άρθρο 2 του Ν. 19/80. Το άρθροαυτό αναφέρειταεξής: "
(8)
(1)ΤοΥπουργικόν Συμβούλιον δύναται ναεκδίδη Κανονισμούς, δημοσιευόμενους εις την Επίσημον 15 Εφημερίδα της Δημοκρατίας δια την εφαρμογήν των διατάξεωντωνπαρόντοςνόμου.
(2)Οιενλόγω Κανονισμοί δύνανται ενδεικτικώςνα καθορίζουν,μεταξύάλλων(α) την διάρθρωσιν των διαφόρων Διευθύνσεων, 20 Τμημάτων και Υπηρεσιών της Κεντρικής Υπηρεσίας τουΥπουργείου Εξωτερικών. (β)(0 την κατηγορίανεκάστης θέσεως εν τηΕξωτε ρική Υπηρεσία* (ιι)τααπαιτούμεναπροσόνταδιορισμού ως και 25 τακαθήκοντακαιταςαρμοδιότηταςεκάστηςθέ σεωςεντηΕξωτερικήΥπηρεσία·και (γ)τους όρους εισδοχής, διορισμού και προαγωγής, ειδικώτερον δε τους όρους διεξαγωγής διαγωνισμών ή άλλων δοκιμασιών,τον απαιτούμενονδι' έκαστον βαθ- 30 μόνχρόνον υπηρεσίαςπροςπροαγωγήνειςτοναμέσως ανώτερον τοιούτον και τας προϋποθέσεις της κατ' εκλογήν προαγωγής· 406 3 ΑΛΑ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. (δ)την σύστασιν υπηρεσιακών συμβουλίων διάτην ποιοτικήνκρίσιν τωνλειτουργών τηςΕξωτερικής Υπη ρεσίας· 5 (ε)τον καθορισμόν θεμάτωναδειώντων μελώντης ΕξωτερικήςΥπηρεσίας· (στ) τατηςπροξενικής διατιμήσεως καιεισπρακτέ ων τελών υπό των προξενικών αρχών διά τας υπ' αυτώνπαρεχομέναςυπηρεσίας. 10 15 20
(3)Κανονισμοί εκδιδόμενοι δυνάμει των παραγράφων (β)και (γ) του εδαφίου
(2)του παρόντοςάρθρου κατατίθενται εις την Βουλήν των Αντιπροσώπων. Εάν εντός τριάκονταημερών απότης τοιαύτηςκαταθέσεως ηΒουλήτων Αντιπροσώπων δι' αποφάσεωςαυτήςδεν τροποποίηση ήακύρωση τους ούτω κατατεθένταςΚανονισμούς εν όλω ή εν μέρει,τότε ούτοι αμέσως μετά τηνπάροδον της ως άνωπροθεσμίας δημοσιεύονται εν τηεπισήμω εφημερίδι τηςΔημοκρατίαςκαιτίθενται εν ισχύϊ απότης τοιαύτης δημοσιεύσεως. Εν περιπτώσει τροποποιήσεως τούτων ενόλω ή εν μέρειυπότηςΒουλής των Αντιπροσώπων, ούτοι δημοσιεύονται εν τη επισήμω εφημερίδι της Δημοκρατίας ως ήθελον ούτω τροποποιηθήυπ' αυτής και τίθενται εν ισχύϊ απότης τοιαύτης δημοσιεύσεως." Τοπιοπάνωάρθροαπαριθμεί ενδεικτικάορισμέναθέ5 ματαταοποία, δυνάμειτης εξουσιοδότησης πουπαρέχει, μπορούννακαθοριστούν από Κανονισμούς εκδιδόμενους από το Υπουργικό Συμβούλιο. Όπως καθορίστηκε από τηνπαρ.(γ)τουεδαφίου(β)τουπιοπάνωάρθρου, ένααπ' αυτάήτανκαιτο θέματων όρων εισδοχής,διορισμούκαι 30 προαγωγήςστην Εξωτερική Υπηρεσία. 2 Τοάρθρο8(ι) τουβασικούνόμου,τοοποίο αναριθμή θηκεσε άρθρο7(ι) και το οποίο κατ'ισχυρισμό του δικη γόρου του αιτητή παραβιάστηκεαπότους Κανονισμούς, αναφέρετοσεεξαιρέσεις απότααπαιτούμεναακαδημαϊκά 35 προσόνταδιορισμούκαιόχιπροαγωγής. 407 Χρυσοστομής,Δ. • Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)ΗΚΛ.Π. 757/68 έθεσεγιαπρώτηφοράορισμένουςπε ριορισμούς στηδιεκδίκησηορισμένων θέσεωνπροαγωγής από υπαλλήλουςπουείχανδιοριστεί μεβάση τιςπροανα φερθείσεςεξαιρέσεις. Ο Καν. 15της Κ.Δ.Π. 151/80, οοποίοςαποτελούσετο 5 ισχύονδίκαιοστηνυπόκρίσηπροσφυγή,μετην επιφύλα ξη που εισήγαγε έδωσε τη δυνατότητα στους εν λόγω υπαλλήλους για διεκδίκηση θέσης Πληρεξουσίου Υπουρ γού,δεδομένουότι είχανσυμπληρωμένηδεκαετή τουλάχι στονυπηρεσίαστηθέση Συμβούλου. 10 Κανέναπειστικόεπιχείρημαδενέχειτεθείενώπιοντου Δικαστηρίου, που να θεμελιώνει με οποιοδήποτε τρόπο τον ισχυρισμό ότι οΚανονισμός,δυνάμειτουοποίου είχε αποκλειστεί ο αιτητήςαπότηδιεκδίκησητης θέσης λόγω μη κατοχής των απαιτούμενων προσόντων, ήταν ultra 15 viresτουνόμου.Αντίθετα,τοάρθρο8τουΝόμου παρείχε στο Υπουργικό Συμβούλιο ειδική ρητήνομοθετική εξου σιοδότηση για τον καθορισμό με Κανονισμό, ζητημάτων αναφορικά με όρους προαγωγής υπαλλήλων. Η Κ.Δ.Π. 151/80καιοΚαν. 15,βρίσκονταναπόλυταμέσασταπλαί- 20 σιατουεξουσιοδοτούντοςνόμου. Ένας υπάλληλοςγιαναέχειέννομο συμφέρονναπρο σβάλει τοδιορισμό ή τηνπροαγωγήενόςσυναδέλφουτου στη Δημόσια Υπηρεσία, θαπρέπει ο ίδιος να κατέχειτα απαιτούμενα προσόντα για κατάληψη της θέσης. (Βλ. 25 Paraskevopoulou v.R.
(1980)3CLR647,Meletis& Others v. CPA
(1986)3 CLR418 και Ιωάννης Ιωνάκ.α.ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ.29/87 και59/87, ημερ. 26.7.89, πουδενέχει ακόμη δημοσιευτείεπίσημα). Η απόφασητης Επιτροπήςότι οαιτητήςΧρίστος Ιω- 30 άννουδεν ικανοποιούσετις πρόνοιεςτου Σχεδίου υπηρε σίας της θέσης και επομένως δεν εδύνατοναδιεκδικήσει τηθέση, ήταναπόλυταορθήκαινόμιμη. Κατά συνέπεια ηπροσφυγήαρ. 1034/87θαπρέπεινα απορριφθεί. 408 3 ΑΛΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. Προσφυγέςαρ. 1069/87και3/88: Οδικηγόροςτωναιτητών στις προσφυγές υπ' αρ. 1069/87 και 3/88, πρόβαλε τους πιο κάτωβασικούς λόγους ακύρωσης των επίδικων προαγωγών: 5 1) Η "τοποθέτηση" του Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό Εξωτερικών με βάσητην κανονιστική ρύθμιση του Καν. 4
(2)της Κ.Δ.Π. 152/75, ήταν ultra vires του Νόμου και αντίθετη προς την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, λόγω ανάμειξης οργάνου της εκτελεστικής 10 εξουσίας σε αρμοδιότητα άλλου, ανεξάρτητου οργάνου διοικητικούχαρακτήρα,της ΕΔΥ. 2) Οι εμπιστευτικές εκθέσεις ορισμένων ενδιαφερομέ νων μερών συντάχθηκαν κατά τρόπο αντίθετο προς τις πρόνοιες των κανονιστικών διατάξεων της Εγκυκλίου 15 491.Η παρατυπίααυτήυπήρξεουσιώδηςκαιάσκησεαπο φασιστική επίδραση στη λήψη της επίδικης απόφασης, πλήττονταςοριστικάτηνεγκυρότητατης. 3) ΗΕπιτροπήπαραγνώρισετηνκατοχήαπότουςαιτητές του επιπρόσθετου προσόντος του Σχεδίου υπηρε20 σίας καιδεν αιτιολόγησε καθόλου την απόφαση προαγω γήςυποψηφίωνπουδεντοδιέθεταν. 4) Το ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδης, δεν είχε το τεκμήριο της άριστης γνώσης της αγγλικής γλώσσας,που αποτελούσε απαραίτητο προσόν με βάσητο Σχέδιο Υπη25 ρεσίας. 5) Η Επιτροπή απέδωσε υπέρμετρη βαρύτητα στις εντυπώσεις κατά τις συνεντεύξεις, τις οποίες μεταχειρί στηκε σαν ένα ξεχωριστό στοιχείο κρίσης, παραγνωρίζο ντας ταστοιχεία των φακέλων μεβάσητα οποίαοι αιτη30 τέςήτανέκδηλαυπέρτεροι. 6)Η Επιτροπήβάσισεαποφασιστικάτηνκρίσητηςστις συστάσεις του Γενικού Διευθυντή, οι οποίες βρίσκονταν σεαντίθεσημεταστοιχείατωνφακέλων. 409 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου & άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)7) Καμιά έρευναδενδιεξήχθηκε για τηδιαπίστωσηπι θανής διάπραξης πειθαρχικούπαραπτώματος απότο εν διαφερόμενο μέρος Μαλιώτη, η οποία αν διεξήγετο θα ανέτρεπετηνεικόναγιατοενδιαφερόμενοαυτόμέρος. 8) Ηέρευναπουδιεξήγαγε ηΕπιτροπή στηρίκτηκε σε 5 ανεπαρκή καιαυθαίρεταδεδομένα,η δεαπόφαση τηςέπα σχε απόπαντελήέλλειψηαιτιολογίας. Τοζήτηματωνπαράτυπωντροποποιήσεωντουπροσυπογράφοντος λειτουργού στις εμπιστευτικές εκθέσεις των ενδιαφερομένων μερώνΑ. Παπαδόπουλου,Α. Πιρίσιη,Φ. 10 Ανθούλη, Ν.ΜακρήκαιΠλ.Κυριακίδη,αποτέλεσεβασικό άξονα της νομικής επιχειρηματολογίας του δικηγόρου τωναιτητών.Υποστήριξετηνάποψηπωςηπαράλειψη τή ρησης των προνοιών της παραγράφου 9 των Κανονιστι κών Διατάξεων, που διέπουν την ετοιμασία και υποβολή 15 εμπιστευτικών εκθέσεων γιαδημοσίους υπαλλήλους καιη παράλειψητης Επιτροπήςνααγνοήσει τις αντικανονικές τροποποιήσεις που έγιναν,κατέστησε την όλη διαδικασία άκυρη,λόγω ουσιώδους παρατυπίας η οποία άσκησεου σιαστικήεπίδρασηστηλήψη τηςεπίδικηςαπόφασης. 20 Όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί σε σειρά αποφάσε ων της πρόσφατης νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστη ρίου,ηαντικανονικότηταστη σύνταξηκαιυποβολήεμπι στευτικών εκθέσεων, δεν συνεπάγεται απαραίτητα ακύρωσητηςπράξης.Η νομιμότητατηςπράξηςεπηρέαζε- 25 ται μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η παρατυπία υπήρξε ουσιώδης και άσκησε ουσιαστική επίδραση στην υπηρεσιακή εικόνα του υπαλλήλου και στην τελικήαπό φασηεπιλογής (Βλ. Andreas Sekkides v.Republic
(1988)1 C.L.R.2136. 30 Η παρ. 9 των Κανονιστικών Διατάξεων για την ετοι μασία και υποβολή εμπιστευτικών εκθέσεων (Εγκύκλιος 491), της οποίας υπήρξε,σύμφωνα μετον ισχυρισμό,πα ραβίαση,προνοεί ταακόλουθα: "9.Το Μέρος V τουτύπουΒδέον όπωςσυμπληρού- 35 410 3ΑΛΛ, 5 10 Ιωάννου& άλλοι ν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. ται υπό του Προσυπογράφοντος Λειτουργού κατόπιν προσεκτικής μελέτηςτων επί μέρους βαθμολογιών του Αξιολογούντος Λειτουργού. Εάν ο προσυπογραφών λειτουργός διαφωνεί ως προς οιανδήποτε των επί μέρουςβαθμολογιώντουΑξιολογούντοςΛειτουργού, συ ζητείτοθέμαμετ'αυτούκαι, εάν ηδιαφωνίαεξακολου θεί να υφίσταται,δίδει την ιδικήν του αξιολόγησιν δι* ερυθράς μελάνης και μονογραφεί ταύτην, αιτιολογών την ιδικήντουαξιολόγησιν ειςτηνστήλην τωνπαρατηρήσεων." Οδικηγόροςτων αιτητών ισχυρίστηκε, πως οιπαρατυ πίες αφορούσανκυρίως βελτιώσεις της αξιολόγησης ορι σμένων ενδιαφερομένων μερών,μεσυνέπειαναεμφανίζο νται ισότιμοι με τους αιτητές, ενώ εάν αγνοούντο θα 15 εμφανίζονταν οι αιτητές καταφανώςυπέρτεροι σε αξία τωνενδιαφερομένων μερών. Αναφορικά με το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρέα Πιρί σιη, προβλήθηκεοισχυρισμός πωςεάναγνοούντοαπό την Επιτροπήοι παράνομες βελτιώσεις της βαθμολογίας του 20 στις εμπιστευτικές εκθέσειςτωνετών 1983,1982και 1981, ηεικόναπου θα παρουσίαζετοενδιαφερόμενοαυτόμέρος κατάτα έτηαυτά,θαήταν"Λίαν Καλός"καιόχι "Εξαίρε τος". Κατάταέτη 1979,1980, 1984, 1985 και 1986, τοενδια25 φερόμενομέροςΑνδρέας Πιρίσιης,εχαρακτηρίζετο "Εξαί ρετος".Όμωςηεπέμβασητουπροσυπογράφονταλειτουρ γούστιςεμπιστευτικές εκθέσειςτωνετών1981,1982,1983 υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την αξιολόγηση της 30 υπηρεσιακήςτου επίδοσης,γιατο λόγοότι και στις τρεις περιπτώσεις υπήρξε αναβάθμιση τηςτελικής αξιολόγησης τουαπό "Λίαν Καλός"σε "Εξαίρετος",χωρίςνατηρηθούν οι πρόνοιες της παρ. 9της Εγκυκλίου,χρήση ερυθράςμε λάνης, συνεννόηση καισυζήτηση μετοναξιολογούντα λει35 τουργο και αιτιολόγηση της αξιολόγησης του προσυπο γράφονταστηνστήλη τωνπαρατηρήσεων ησημείωσηστο Μέρος V της εμπιστευτικής έκθεσης του 1982 από τον προσυπογράφοντα, δεν θεωρούμε ότι θα μπορούσε με 411 Χρυσοστομής»Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)οποιοδήποτετρόπον' αποτελέσει νόμιμηαιτιολόγηση. Οι τρεις αυτές εκθέσεις ήταν εκθέσεις πρόσφατων ετών, οι οποίες εύλογα θαείχαν ληφθεί υπόψηαπότην Επιτροπή γιατηναξιολόγησητης. Στην περίπτωση του ενδιαφερόμενου μέρους Φοίβου 5 Ανθούλη, οπροσυπογραφώνλειτουργός βελτίωσετιςβαθ μολογίεςσε δυο επί μέρους παραγράφουςτης εμπιστευτι κής έκθεσης του 1982 από "Λίαν Καλός" σε "Εξαίρετος", χωρίς συνεννόηση με τον αξιολογούντα και χωρίςαιτιο λόγηση της κρίσης του. Όμως, στην περίπτωση αυτή, η 10 παρατυπία υπήρξε επουσιώδης,για το λόγο ότι η γενική αξιολόγηση δεν μεταβλήθηκε, αλλά παρέμεινε "Εξαίρε τος". Κατάταάλλαέτηαπό το 1979 μέχρι το 1986, τοεν διαφερόμενο μέρος Ανθούλης εχαρακτηρίζετο "Εξαίρε τος". 15 Στηνεμπιστευτικήέκθεση του 1983,οπροσυπογραφών λειτουργός μετέτρεψεβαθμολογίεςαπό"Μέτριος",σεβαθ μολογίες "Εξαίρετος", χωρίς να φαίνεται ότι είχεπροη γουμένως συνεννοηθεί με τον αξιολογούντα λειτουργό. Μετά τις παράνομες τροποποιήσεις, το ενδιαφερόμενο 20 μέρος παρουσιαζόταν "Εξαίρετος". Οι τροποποιήσεις έπληξαντοκύροςτηςεμπιστευτικής έκθεσηςτου 1983. Το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρεστίνος Παπαδόπουλος τοέτος 1979 εχαρακτηρίζετο"Εξαίρετος",ενώκατάταέτη 1980, 1981, 1982, 1983 και 1984, "Λίαν Καλός". Κατάτα 25 έτη 1985 και 1986 εχαρακτηρίζετο "Εξαίρετος". Κατάτα έτη 1982,1983και 1984, έγινανβελτιώσειςστηναξιολόγη ση του, κατά παράβαση των προνοιών της παρ. 9 της Εγκυκλίου. Η παράβαση αυτήυπήρξεκαθοριστικήςσημα σίαςγιατις εμπιστευτικές εκθέσεις αυτές,γιατίμετάτρεψε 30 καικατάτατρίααυτάέτητηνγενικήτουαξιολόγησηαπό "Λίαν Καλός" σε "Εξαίρετος",επρόκειτο δεγια εμπιστευ τικές εκθέσεις τελευταίων ετών,οι οποίες εύλογα θα επη ρέασαντηνκρίσητηςΕπιτροπής. Υπήρξεοισχυρισμός ότιηεμπιστευτικήέκθεσητουεν- 35 διαφερόμενου μέρους Νικόλαου Μακρή για το έτος 1979 412 3ΑΛΛ. Ιωάννου&άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. έπασχε, γιατί ο προσυπογραφών λειτουργός μετέτρεψε αντικανονικά τη βαθμολογία του από "Λίαν Καλός" σε "Εξαίρετος". Ηεισήγηση αυτήδεν μπορεί ναεπιτύχειγια τολόγοότιηαντικανονική τροποποίησηανάγεταισεαπο5 μακρυσμένο παρελθόνκαι σύμφωνα με τη νομολογία, οι πιο πρόσφατες εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων έχουντημεγαλύτερηβαρύτητα, γιατίείναιπιοενδεικτικές της εξέλιξηςτους (Βλ. Odysseas Georghiou v.R.
(1976)3 CLR 74, 82 και R. v.Roussos
(1987)3 CLR 1217, 1224). 10 Κατά ταέτη 1979-1986, το ενδιαφερόμενο μέροςΜακρής εχαρακτηρίζετο "Εξαίρετος". Όσοναφοράτηνπερίπτωση τηςεμπιστευτικής έκθεσης του ενδιαφερόμενου μέρους Πλάτωνα Κυριακίδηγια το έτος 1985, ο προσυπογραφώνλειτουργός βελτίωσε αντι15 κανονικά το χαρακτηρισμό
- Όμως, η γενική εκτίμηση για το έτος αυτό, μεή χωρίς τηντροποποίηση, παρέμεινε "Εξαίρετος". Κατά τα έτη 1979-1986 εχαρακτηρίζετο "Εξαίρετος". Ο Καν.5 των Κανονιστικών Διατάξεωνγιατην ετοι20 μασίακαιυποβολή εμπιστευτικώνεκθέσεων,προβλέπειτα ακόλουθα: 25 30 35 "
- Το Μέρος ΙΑ του τύπου νΒ' συμπληρούταιυπό του αξιολογουμένου υπαλλήλου,ταδε ΜέρηIBκαι IIIV συμπληρούνταιυπότουΑξιολογούντος Λειτουργού υπότον οποίονυπηρέτησενοαξιολογούμενοςυπάλλη λος διάπερίοδονουχίβραχυτέραντων εξ μηνώνδιαρκούντοςτου έτουςεις τοοποίοναναφέρεταιηέκθεσις. Εάν ο υπάλληλος υπηρέτησεν υπό τον Αξιολογούντα Λειτουργόν περίοδον βραχυτέραν των εξ μηνών, ο Αξιόλογων Λειτουργός δέον όπως μεριμνήση ώστε τα ρηθέντα Μέρη του σχετικού τύπου συμπληρωθούν εν συνεννοήσει μετά του λειτουργού ή των Λειτουργών υπότουςοποίουςοαξιολογούμενος υπάλληλος υπηρέ τησε κατάτουπόλοιποντηςπεριόδουτου έτους εις το οποίοναναφέρεταιηέκθεσις,τογεγονός δετούτο δέον να αναφέρηταιεις την εν τη εκθέσει περιεχομένην πιστοποίησιν." 413 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)Ο αξιόλογων λειτουργός του ενδιαφερόμενου μέρους Πλάτωνα Κυριακίδη,στηνεμπιστευτικήτουέκθεση γιατο έτος 1982, ΜέροςIVΑ,παρ.3,ανάφερεότικατάτουςδυο μήνες που γνώριζε τον κ. Κυριακίδηαυτός υπήρξεένας εξαίρετος υπάλληλος. Καμιάαναφορά δεν έγινε στην έκ- 5 θέσηκαικαμιάπιστοποίηση σχετικά με οποιαδήποτε συ νεννόησηήεπαφή πουείχεοαξιόλογων λειτουργός μετο λειτουργό που είχε άμεση εποπτεία του ενδιαφερόμενου μέρους κατά την υπόλοιπη περίοδο του έτους.Παρόλα αυτάοαξιόλογωνλειτουργόςαξιολόγησετοενδιαφέρομε- 10 νο μέροςως "Εξαίρετο"γιατοσύνολοτουχρόνου.Η πα ρατυπίακαιηπαράβασητουΚανονισμού5 υπήρξε, κατά τη γνώμη μας, ουσιώδης και η εμπιστευτική έκθεσητου 1982 κατέστηάκυρη. Ο αιτητής Ανδρέας Γεωργιάδης είχε βαθμολογία 15 "Εξαίρετος" καθ' όλητηδιάρκεια τηςσταδιοδρομίας του, εκτόςαπότοέτος 1982,όπουστηνεμπιστευτικήτου έκθε σηπουτον χαρακτήριζε"Εξαίρετο"είχεσημειωθεί παρα τυπία,ηοποίαεάνδεν ελαμβάνετουπόψηθατονπαρου σίαζε "Λίαν Καλό", δεδομένου ότι στην έκθεση αυτή η 20 παράγραφος 10,δενεφαρμόστηκε. Ο αιτητής Στεφανίδης, στην εμπιστευτική έκθεσητου 1979 εχαρακτηρίζετο "Καλός",ενώστις εμπιστευτικέςτου εκθέσεις των ετών 1981, 1982 και 1983, "Εξαίρετος"και στηνεμπιστευτικήέκθεσητου 1980 "Λίαν Καλός".Οαιτη- 2 5 τής Στεφανίδης, απότο 1984 και εντεύθεν δεν είχε εμπι στευτικές εκθέσεις,λόγωτηςαπόσπασηςτουστονΟΗΕ. ΕάνηΕπιτροπήαποφάσιζεναμη λάβειυπόψητηςτις αντικανονικές τροποποιήσειςστις εμπιστευτικές εκθέσεις τουενδιαφερόμενουμέρουςΠιρίσιηγιαταέτη1981, 1982, 30 1983 και του ενδιαφερόμενου μέρους Παπαδόπουλουγια τα έτη 1982, 1983 και 1984, ηεικόνατηνοποίαθαπαρου σίαζαν τα ενδιαφερόμεναμέρηκατάταέτηαυτά θα ήταν "Λίαν Καλός"καιόχι"Εξαίρετος".Η εικόνατηνοποία θα παρουσίαζαν ταενδιαφερόμενααυτά μέρησεσύγκριση με 35 τουςαιτητές,αγνοουμένωντωνπαράνομων τροποποιήσε ων,εμετατρέπετοάρδην,ακόμηπερισσότερο γιατίη αξιο414 3ΑΛΛ. Ιωάννου& άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. λόγηση του ενδιαφερόμενου μέρους Παπαδόπουλου για ταέτη1980 και 1981ήταν"Λίαν Καλός",ενώαυτήτου αι τητή Γεωργιάδηήταν "Εξαίρετος" κατάτα ίδια έτη. Πα ρενθετικά αναφέρουμε στο σημείο αυτό, ότι ηαπουσία 5 αξιολόγησηςτουαιτητήΣτεφανίδηαπότο 1984καιεντεύ θεν,καθιστούσε τησημασίατων εμπιστευτικών εκθέσεων τωνετών 1980-1983 ακόμη μεγαλύτερη. Όσον αφορά την αντικανονικά συνταχθείσαέκθεση του Φ. Ανθούλη του έτους 1983, θα ήταν δύσκολο να 10 προσδιοριστεί ηαξιολόγηση πουθαείχε, χωρίς τηντρο ποποίησηπου τημετέτρεψεσε "Εξαίρετος",λόγωτουτρό πουαξιολόγησης τουαξιολογούντος λειτουργού.Δεδομέ νου όμως ότι αυτόαφορούσετην αξιολόγηση ενός μόνον έτους και δεδομένου ότι και οι δυοαιτητές είχαν σεένα 15 έτος βαθμολογία "Λίαν Καλός", θεωρώ ότι ηπαρατυπία δενείχεασκήσειουσιαστικήεπίδραση στηνυπηρεσιακή ει κόνατουυποψηφίου αυτού. Παρά το γεγονός ότι ηπαρατυπία στην εμπιστευτική έκθεση τουενδιαφερόμενουμέρουςΚυριακίδη γιατοέτος 20 1982, χαρακτηρίστηκε πιο πάνωσαν ουσιώδης, δεν αφο ρούσεαλλοίωση τηςγενικής αξιολόγησης,αλλάαπλήπα ράβαση του Κανονισμού 5 της Εγκυκλίου, η οποίακαι χωρίςτηνπαράβαση αυτή,θα ήτανάγνωστοποιααξίαθα αντιπροσώπευε. Δεδομένου όμως ότι ο υποψήφιοςαξιο25 λογείτο ως "Εξαίρετος" απότο 1979 μέχρι το 1986, κρί νουμε πωςηπαρατυπία δεν επηρέασετησυνολική εικόνα γιατηναξίατου. Συμπερασματικά,οιπαρατυπίεςστιςεμπιστευτικέςεκ θέσειςτων ενδιαφερομένων μερώνΠλ.Κυριακίδη,Φ.Αν30 θούληκαιΝ.Μακρή,δενμετέτρεψαντηνσυνολική εικόνα γιατουςυποψηφίους αυτούς καιδενεπηρέασαντηνεγκυ ρότητα της απόφασης της Επιτροπής. Οι παρατυπίες όμως στις εμπιστευτικές εκθέσεις των ενδιαφερομένων μερών Α. ΠιρίσιηκαιΑ. Παπαδόπουλου, υπήρξανουσιώ35 δεις, αλλοίωσαν το τελικό αποτέλεσμα τηςβαθμολογίας τουςκαιάσκησανουσιαστικήεπίδρασηστηλήψη τηςεπί δικης απόφασης, κατάτρόπο που ναπλήττουν τοκύρος 415 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)τηςαπόφασηςτηςΕπιτροπής.Τογεγονός ότιοιεμπιστευ τικές εκθέσεις των υποψηφίων ήτανένα σημαντικό στοι χείο στη διαμόρφωση της κρίσης της Επιτροπής,γίνεται φανερόαπότο λεκτικό τουπρακτικούτηςσυνεδρίαςτης, ημερ.8.9.87, όπουαναφέρθηκεμεταξύάλλων ότι,"ΗΕπι- 5 τροπήεξέτασε ταουσιώδηστοιχεία.... καιτις εμπιστευτι κές εκθέσεις των υποψηφίωνπουείναι δημόσιοι υπάλλη λοι". Κατά συνέπεια, το μέρος της απόφασηςτης Επιτρο πής,πουαφορούσετηνπροαγωγή τωνενδιαφερομένων 10 μερών Πιρίσιη και Παπαδόπουλου, λόγω των ουσιωδών παρατυπιών στις εμπιστευτικές τους εκθέσεις που λήφθη κανυπόψη, θαπρέπειναακυρωθεί. Αποτέλεσε βασική εισήγηση του δικηγόρου των αιτητών, πως ενώ οι αιτητές που κατείχαν το επιπρόσθετο 15 προσόν του Σχεδίου Υπηρεσίας δεν προάχθηκαν, ενώ προάχθηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρηΑνθούλης και Γεωρ γιάδηςπουδεν το κατείχαν,χωρίς ναδοθεί απότηνΕπι τροπή οποιαδήποτε αιτιολογία για την παραγνώριση τους.Περαιτέρω,ο δικηγόρος του αιτητήεισηγήθηκε πως 20 η απόδοση των υποψηφίων στις συνεντεύξεις αποτέλεσε έναξεχωριστό στοιχείο κρίσεως καιαποφασιστικό παρά γοντα επιλογής απότην Επιτροπή, ηοποίαπαραγνώρισε τα στοιχεία των φακέλων, με βάση τα οποία οι αιτητές ήτανέκδηλαυπέρτεροι. 25 Η απόδοση των υποψηφίων κατά τις συνεντεύξεις, αποτελεί μια διαδικασίαπου καθιερώθηκε απότην πρα κτική και που υποβοηθεί την Επιτροπήστην αξιολόγηση των υποψηφίων, κυρίως από απόψεως αξίας και σεκά ποιο βαθμόαπόαπόψεωςπροσόντων (Βλ. Zachariades ν. 30 R.
(1986)3CLR 852). Άνκαι έχουνεπανειλημμέναακυρω θείδιορισμοί ή προαγωγέςγιατολόγοότι δόθηκε υπέρμε τρηβαρύτητα στην απόδοση κατά τις συνεντεύξεις, τογε γονός αυτόδενσυνιστά αναγκαστικά λόγοακύρωσης, για τολόγοότι είναιδυνατόναεπιβάλλεται απότις περιστά- 35 σεις της συγκεκριμένης υπόθεσης (βλ., R. v. Panayiotides
(1987)3CLR 1081,1088). 416 3 Α.ΛΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας ΧρυσοστομήςΔ. Ηαπόδοσητων υποψηφίων κατάτις συνεντεύξεις έχει αυξημένη βαρύτητα όταν πρόκειται για.πλήρωση θέσεων πρώτου διορισμού και θέσεων υψηλών στην υπαλληλική ιεραρχία,όπου ηεπιτυχής εκτέλεση των καθηκόντωντων 5 προϋποθέτει πρόσωπα που διαθέτουν προσωπικότητα, καθώς και διευθυντικές και διοικητικές ικανότητες (βλ. Panayiotou&Anotherv. R.
(1968)3CLR639, 642, Eliadou Duncan v.R.
(1977)3CLR 153, 163, Stylianou & Another v. R.
(1980)3 CLR 776, 787, Loizidou-Papaphoti v. ESC 10
(1984)3 CLR 933, 941 και Νίκος Ζαβρόςκ.α ν. ΕΛΎ., Υπ. Αρ. 733/85 κ.λ.π., ημερ. 31.7.89,Δημοκρατίακ.α. ν. Ανδρέα Γιαλλουρίδη κ.α., Α.Ε. 868 και 869, ημερ. 13.12.90,Γεώργιος Γεωργή κ.α.ν. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 412/87 κλπ., ημερ.23.12.89,πουδεν έχουν ακόμηδημοσι15 ευτείεπίσημα). Ηεκτίμηση του Διευθυντή τουΤμήματοςγιατην από δοσητων υποψηφίων,δεν αποτελεί παράγοντα επιλογής, αλλά παράγονταγια τη μόρφωση κρίσης της Επιτροπής για την απόδοση των υποψηφίων (Βλ. ΜάριοςΔρονσιώ20 της χ.α. ν. Ε.Δ.Υ., Υπ. Αρ. 701/86 και 715/86, ημερ. 11.3.89).Ηαπόδοσητων υποψηφίων κατάτην κρίση του Διευθυντή καικατάτηνκρίσητηςΕπιτροπής, προαναφέρ θηκεαναλυτικά. Σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, το διοικητικό * όργανο δεν είναι υπόχρεο ναδιορίσει τον υποψήφιοεκεί νο που κατέχει το πρόσθετο προσόν εάν κρίνει, αφού αξιολογήσει όλα ταυπόλοιπα στοιχεία, ότι άλλοςυποψή φιος είναι καταλληλότερος για διορισμό ή προαγωγή.Η αιτιολογία της απόφασης για παραγνώριση του επιπρό30 σθετου προσόντος-πλεονεκτήματος ενόςυποψηφίου, πρέ πει ναεμφαίνεται στο πρακτικότης απόφασηςκαιόχινα αφήνεται να συνάγεται (Βλ. Tourpeki v. R.
(1973)3CLR 592. 603, Nisiotisv. R.
(1977)3 CLR 388, Sawa v. R.
(1980)3 CLR 675, Skarparis v. R.
(1978)3 CLR 106, 11535 116, Sotenadou & Others v. R.
(1983)3CLR 921,943-944 και Σάββας Κλεάνθους ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 386/86, ημερ. 11.2.89και ΑνδρέαςΓεωργίου κ.α.ν. ΕΕΥ, Υπ. Αρ. 213/ 84 κλπ., ημερ. 31.7.89,που δεν έχουν ακόμη δημοσιευτεί 2 417 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)επίσημα). Στηνκρινόμενηυπόθεσηδενυπάρχειαμφιβολίαπωςη Επιτροπήέλαβε υπόψητογεγονός ότι οι αιτητέςδιέθεταν το επιπρόσθετο προσόν τηςκαλήςγνώσης της Γαλλικής ή μιαςάλληςξένηςγλώσσας,εφόσονσημείωσε πωςεπιλέγο- 5 ντας τους Ανθούλη και Γεωργιάδη, δεν παρέλειψε να λάβει υπόψηπωςαυτοίδενδιέθεταντοεπιπρόσθετοπρο σόν, ενώ άλλοι υποψήφιοι που δεν επιλέγηκαν, το διέθε ταν.Ηαιτιολογίαπουέδωσε ήταν,πωςμεβάσητο σύνολο των στοιχείων αξιολόγησης, οι Ανθούλης και Γεωργιαδης 10 ήτανεπικρατέστεροιγιαπροαγωγή. Οι αιτητέςκαιταενδιαφερόμενα μέρηήτανδημόσιοι υπάλληλοι που υπηρετούσαν στην Εξωτερική Υπηρεσία της Δημοκρατίας.Ταενδιαφερόμενα μέρη Βαντέ,Μαλιώτης, Γ. Γεωργιάδης και Π. Κυριακίδης, είχαν εξαίρετη 15 βαθμολογία σε όλες τις εμπιστευτικές εκθέσεις των ετών 1979-1986, το ενδιαφερόμενο μέρος Μακρής σε όλες τις εμπιστευτικές του εκθέσεις απότο 1980 μέχρι το 1986και το ενδιαφερόμενο μέρος Ανθούλης ήταν επίσης "Εξαίρε τος" σε όλα τα έτηπλην του
- ΟαιτητήςΑ. Γεωργία- 20 δης αξιολογείτο ως Εξαίρετος" για όλα τα έτηπλην του 1982, ο δε αιτητής Στεφανίδηςήταν "Εξαίρετος" από το 1981 μέχρι το
- Όλα ταενδιαφερόμεναμέρηείχανση μαντικήαρχαιότηταέναντιτουαιτητή Στεφανίδη. Αναμφίβολα τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν αποδόσει 25 καλύτερα στις συνεντεύξεις από τους αιτητές και είχαν υπέρ τους τη σύσταση του Γενικού Διευθυντή, ο οποίος σημείωσε πως έλαβευπόψητουόλαταστοιχεία πουαφο ρούσαντους υποψηφίους, ταπροσόντατουςκαιτοπλεο νέκτημαπουδιέθετανμερικοί. 30 Η σημασία των συστάσεων του προϊσταμένου ενός Τμήματος έχει τονιστεί σε σειρά αποφάσεωντου Ανωτά τουΔικαστηρίου. Οι συστάσεις αυτέςαποτελούν ένα ανε ξάρτητο στοιχείο κρίσεως, προσδιοριστικό καιεπαυξητικό της αξίας των υποψηφίων, τόσο σημαντικό, ώστε να 35 απαιτείται ειδική αιτιολόγηση και προσδιορισμός των 418 3 ΧΛΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. λόγων για τυχόν απόκλιση απ'αυτές από τηνΕπιτροπή. Κι' αυτό γιατί οι Προϊστάμενοι των Τμημάτων βρίσκο νταισε μοναδικήθέσηναεκτιμήσουν τις ανάγκεςτηςυπη ρεσίας, καθώςκαι τις ιδιότητες που απαιτούνταιώστε ν* 5 ανταποκριθείέναςυποψήφιος στις απαιτήσεις μιαςθέσης (Βλ. Ioannou v.Republic
(1977)3 CLR 61,Δημοκρατία ν. Παπαμιχαηλ, Α.Ε. 745, ημερ. 12.4.89, Μάριος Μουρτζής ν. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 955/88, ημερ. 4.7.89, Έλενα Σταύρου ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 104/87, ημερ.223.89,Χαρής ν. 10 Δημοκρατίας, Α.Ε.Αρ.699, ημερ.24.1.89). Λαμβάνοντας υπόψη τη διατύπωση της επίδικης από φασης, το γεγονός ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη, όπως ανάφερε, τους προσωπικούς φακέλουςκαιτις εμπιστευτι κές εκθέσεις των υποψηφίων που ήταν όλοι δημόσιοι 15 υπάλληλοι, καθώςκαιτις συστάσεις τουΔιευθυντή,τογε γονός ότι ηθέσηήταν πρώτου διορισμού καιπροαγωγής και ψηλή στην υπαλληλική ιεραρχία, δεν έχουμε πεισθεί πωςδόθηκευπέρμετρηβαρύτηταστις συνεντεύξεις. Ηαναφοράτης ίδιαςτης Επιτροπήςστο πλεονέκτημα, 20 συνεπικουρούμενη απότηνκαλύτερη απόδοσητων ενδια φερομένων μερών στις συνεντεύξεις και απότη σύσταση του Διευθυντή ήταν,κατάτην άποψημας,επαρκήςαιτιο λογία γιατην παραγνώρισητου επιπρόσθετου προσόντος των αιτητών (Βλ. Papamichael v. R.
(1987)3 CLR 1357, 25 Makrides v. R.
(1978)3 CLR 750, 760, Makrides v. R.
(1978)3 CLR 106, 116 και ΜάριοςΔρονσιώτηςκ.α. ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 701/86και 715/86,ημερ. 11.3.89,που δεν έχειακόμηδημοσιευτεί επίσημα). Κατά συνέπεια, οι πιο πάνω ισχυρισμοί των αιτητών 30 απορρίπτονται. Το επόμενο νομικό ζήτημααφορούσε τοαπαιτούμενο προσόν της παρ. 3(α)(ιι)του Σχεδίου Υπηρεσίας, τηςάρι στης γνώσης της αγγλικής γλώσσας. Οδικηγόρος τωναι τητών δέκτηκε στο στάδιο των διευκρινίσεων πως όλατα 35 ενδιαφερόμενα μέρη είχαν το τεκμήριο άριστης γνώσης τηςαγγλικής,εκτός απότοενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιά419 ΧρυσοστομήςΔ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)δη. Ο δικηγόρος του ενδιαφερόμενου μέρους, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, καταχώρισε ένορκη δήλωση, με τηνοποίαοΓενικός ΔιευθυντήςτουΥπουργείου Εξωτερι κών κατάτον ουσιώδηχρόνο κ. Μαυρομμάτης, επιβεβαί ωσε πως κατάτις συνεντεύξεις ενώπιον της Επιτροπής, 5 είχε υποβάλει κατάλληλες ερωτήσεις στην αγγλική γλώσ σα,μετιςοποίες εξακριβώθηκεάριστηγνώση τηςαπότον ενδιαφερόμενοΓεωργιάδη. Αναφερόμενος στην πρόσφατη απόφασητης Ολομέ λειας, Χρυστάλλα Χ'Γιάννη Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, 10
(1991)3 Α.Α.Δ. 317, ο δικηγόρος των αιτητών υπέβαλε πως η άριστη γνώση μιας ξένης γλώσσας περιλαμβάνει άριστηκατοχήτόσοτουπροφορικούόσοκαιτουγραπτού της λόγου και ηγνώση του γραπτούλόγου στην υπόεξέ τασηπερίπτωσηδενδιερευνήθηκεαπότηνΕπιτροπή. 15 Ο δικηγόρος των καθ' ων ηαίτησηαντέκρουσε τοπιο πάνωεπιχείρημακαιυπέβαλεπωςηπερίπτωσητου ενδια φερόμενου μέρους Γεωργιάδηεκαλύπτετοαπότηναπόφα σητηςΟλομέλειας στηνΑ.Ε. Αρ. 1490,Δημοκρατία ν. Πάμπου Πογιατζή, ημερ. 17.9.92, στην οποία είχε αποφασιστεί πως δεν υφίστατουποχρέωση εκ μέρους της Επιτροπήςναδιαπιστώσει μεπεραιτέρωέρευνατηνκατο χή ενός προσόντος που αποτελούσε προσόν και στην προηγούμενη θέση πουκατείχε ο υποψήφιοςκαι η οποία ουδέποτεπροσβλήθηκε. Ο δικηγόρος των αιτητών, αντικρούοντας τα πιο πάνω, υπέβαλε πως ηαπόφασηΔημοκρατίας ν. Πάμπου Πογιατζή (ανωτέρω), δεν είχε εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση,λόγω τουδεδικασμένου πουείχεδημιουργήσει η απόφαση Αλέκος Σιάμπος κ.α. ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 22/91, 30 κλπ., ημερ. 15.5.92,αναφορικάμε το ζήτημακατοχήςτης άριστης γνώσης της αγγλικής από το ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδη.Στηνπιοπάνω απόφαση,υπέβαλεοδι κηγόρος των αιτητών,τοπρωτόδικοΔικαστήριο αποφάν θηκεπωςτο ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδης δεν είχετο 35 προσόν της άριστηςγνώσης τηςαγγλικής,ηοποία αποτε λούσεκαι πάλι απαιτούμενοπροσόν για τη θέση πρέσβη, 420 20 25 3ΑΛΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. στην οποίαείχε προαχθεί· ηπροαγωγήτου ενδιαφερόμε νου μέρους Γεωργιάδη ακυρώθηκεγια το λόγο αυτό από τοΔικαστήριο,η έφεσηεναντίοντηςαπόφασηςαποσύρθη κεκαιτοεύρηματουΔικαστηρίουαποτέλεσεδεδικασμένο 5 γιατηνπαρούσαυπόθεση. Ηπιοπάνωεισήγησητου δικηγόρου των αιτητώνδεν μπορεί να ευσταθήσει. Στην εν λόγω απόφαση ουδόλως είχεαποφασιστείότιτο ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδης δενκατείχετο αμφισβητούμενο προσόν. Εκείνο που απο10 φασίστηκε ήτανότι ηκαθ' ης ηαίτηση Επιτροπήδεν είχε διενεργήσει επαρκήέρευναγιαναδιαπιστώσειτηνκατοχή του από το ενδιαφερόμενο μέρος. Καμιά επομένως δεσμευτικότητα δενδημιουργήθηκε αναφορικά μετο ίδιοτο προσόνκαιτοενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδηςκαλύπτε15 ται εν προκειμένω από το τεκμήριο άριστης γνώσης της αγγλικής, το οποίο αποτελούσε απαραίτητοπροσόν και στην προηγούμενηθέσηΓενικού ΠροξένουΑ'πουκατείχε (Βλ., απόφαση πλειοψηφίας στην απόφαση της Ολομέ λειαςΔημοκρατίαν. ΠάμπουΠογιατζή(ανωτέρω)). 20 Επίσης, ο δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε πως κατά τον ουσιώδη χρόνο στην παρούσαπροσφυγή,τοεν διαφερόμενο μέρος Μαλιώτης πιθανό να είχεδιαπράξει πειθαρχικό αδίκημα, κατέθεσε δε σχετική επιστολή του τότεΥπουργού Εξωτερικών (βλ.Επισύναψη5στη γραπτή 25 του αγόρευση), με την οποία είχε διοριστεί ερευνών λει τουργός για ναδιεξαγάγει τησχετική έρευνα μεσκοπότη διακρίβωσητηςδιάπραξηςτου.Η εισήγησητουδικηγόρου τωναιτητών ήτανότι ηΕπιτροπήείχευποχρέωση ναδιε ρευνήσει κατά πόσον διεξήχθηηέρευνακαι εάνδιεξήχθη 30 ποιουπήρξετοπόρισματηςαρμόδιαςαρχής. Είναιόμωςπαραδεκτόαπότονδικηγόροτωναιτητών, πως η Επιτροπήδεν είχε ενώπιον της οποιαδήποτεστοι χεία σχετικά με το θέμα, δεν γνώριζε το αποτέλεσμα της έρευνας, εάνδιεξήχθη, ούτεκαιεάνυπήρξεπόρισμαεκμέ35 ρους της αρμόδιας αρχής. Από τα πρακτικά των συνε δριάσεων της Επιτροπήςκαι απότα στοιχεία τωνφακέ λων της διοίκησης που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο, 421 Χρυσοστομής, Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)είναι φανερό πως το ζήτημα αυτό ουδέποτε τέθηκε ενώ πιοντηςΕπιτροπήςπροςγνώσηκαιδιερεύνηση. 'Οπωςέχεινομολογηθεί, ισχυρισμοί οι οποίοιδεντίθε νται ενώπιον του διοικητικού οργάνου, δεν μπορούν να παρουσιάζονται εκ των υστέρων για αναθεωρητικόέλεγ- 5 χο. Οδικαστικός έλεγχος μιαςδιοικητικήςπράξηςγίνεται πάντοτεμεβάση ταδεδομέναπουείχετοδιοικητικόόργα νο ενώπιον του κατά τη λήψη της απόφασης(Βλ. Νίκος Ζαβρόςν.ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 779/87, ημερ.26.1.89 και Φειδίας Εκτωρίδηςν.ΕΔΥ, Α.Ε.Αρ.689,ημερ.15.3.90). 10 Είναιακόμαηθέσητουδικηγόρουτωναιτητών,πωςο Καν.4
(2)της ΚΔΠ 152/75,με τον οποίο εδίδετο εξουσία στον Υπουργό Εξωτερικών νατοποθετεί το Γενικό Διευ θυντήτουΥπουργείου γιαόσηχρονικήπερίοδοήθελεορί σει, ήταν ultra vires του νόμου και αντίκειτο προς την 15 αρχήπερί διάκρισης των εξουσιών. Δυνάμει τουάρθρου 5
(4)των Νόμων (Ν.35/66και 49/69),η αρμοδιότηταγια διορισμό Γενικού Διευθυντή ανήκε αποκλειστικά στην ΕΔΥ καιτοάρθρο10τουνόμου,τοοποίοαναρριθμήθηκε σεάρθρο8,δενέδωσεκαμιάεξουσία στοΥπουργικό Συμ- 20 βούλιο για έκδοση Κανονισμών που να ρυθμίζουν τοζή τηματουδιορισμού του Γενικού Διευθυντή.Οι εξαιρέσεις των εδαφίων
(2)και
(3)του άρθρου 5, που προνοούσαν για διορισμό και τοποθέτηση αρχηγών διπλωματικών αποστολών από το Υπουργικό Συμβούλιο, δεν μπορού- 25 σαννατύχουν εφαρμογήςστο εδάφιο
(4), γιατο λόγο ότι βάσει του εδαφίουτούτου οι εξουσίες του Υπουργού πε ριορίζονταν μόνον σε τοποθετήσεις λειτουργών από το Κέντρο στο Εξωτερικό και αντίστροφακαι όχι σε διορι σμούς για τους οποίους αρμόδιαεξακολουθούσε ναείναι 30 η ΕΔΥ. Περαιτέρω υποστήριξε, πως η "τοποθέτηση" του Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό αποτελούσε κατά φωρη παραβίαση της αρχής περί διακρίσεως των εξου σιών, για το λόγο ότι ένα πολιτικό πρόσωπο, μέλος της εκτελεστικής εξουσίας,αναμείχθηκεσεθέματααρμοδιότη- 35 τας ενός άλλου οργάνου, διοικητικού χαρακτήρα, της ΕΔΥ. Τέλος ανάφερε,πωςοπαράνομαδιορισθείς Γενικός Διευθυντής,ο οποίοςδιαδραμάτισε ενεργό ρόλο στηνεπί422 3ΑΛΛ. Ιωάννου&άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. δίκη διοικητική διαδικασία,κατέστησε την όλη πράξη άκυρη. Αντικρούοντας όλαταπιοπάνωεπιχειρήματαο δικη γόρος των καθ' ων ηαίτηση,βασιζόμενος σε γνωμάτευση 5 του τέως Γενικού Εισαγγελέα κ. Τορναρίτη,ανάφερεότι το status του Γενικού Διευθυντή στην Εξωτερική Υπηρε σία εδιαφοροποιείτο από αυτό των υπολοίπων Γενικών Διευθυντώνγιατουςπιοκάτωλόγους: α) Η Εξωτερική Υπηρεσία αποτελεί ιδιαίτεροκλάδο 10 της Δημόσιας Υπηρεσίας και διέπεται απόειδικούς νό μους,τους περί Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας Νόμους. β) Οι περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμοι 1967-1983 εφαρμόζονται επί του κλάδου τούτου εκεί μόνον όπου 15 υπάρχειειδικήπρόνοιαστους προαναφερθέντες ειδικούς νόμους* αυτό υποστηρίζεται από τα άρθρα3 και 5 των περίΔημόσιαςΥπηρεσίαςΝόμων. γ)Τα καθήκοντατου Γενικού Διευθυντή του Υπουρ γείου Εξωτερικών δεν διαγράφονται σε Σχέδια Υπηρε20 σίας,όπως γίνεται με τους λοιπούς Γενικούς Διευθυντές Υπουργείων, αλλάαπότονΚαν. 4(ι)τωνΚανονισμών. δ)Η επίμαχηπαράγραφος
(2)τουΚαν. 4,ηοποίαπρο νοεί την τοποθέτηση του Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό Εξωτερικών, βρίσκει έρεισμα στη διάταξη
(4)25 τουάρθρου5τουΝόμου 35/
- ε)Την ίδιαθέσηυιοθετεί και μεταγενέστερος νόμος,ο Νόμος του Προϋπολογισμού του
- Παρόλον ότι στο ΔελτίοΔαπανών τουΥπουργείου Εξωτερικώναναγράφε ταιη θέση τουΓενικού Διευθυντήκαιο μισθόςτης, εντού30 τοιςκαμιάσχετικήπρόβλεψηγιατη θέσηαυτήδενγίνεται, πουυποδηλοίπωςη θέσηδενείναιοργανική. Αντίθετα γί νεταιπρόβλεψηγιαεπίδομαλειτουργού πουασκεί τα κα θήκοντατηςθέσης. 423 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)στ) Συμπερασματικά,δενυφίσταταιοργανικήθέσηΓε νικού Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών σύμφωνα μετηνομοθεσία,αλλά,γίνεται απλώςπρόνοιαγιατα κα θήκοντα της θέσης, τον τρόπο εκτέλεσης τους και την αμοιβήτουλειτουργού πουταασκεί. 5 Ο δικηγόροςτωνκαθ'ώνη αίτηση,επίσης,υποστήριξε πως δεν είναι επιτρεπτή ηπαρεμπίπτουσαέρευνα για το έγκυρο ή μητης τοποθέτησης Γενικού Διευθυντή από τον Υπουργό στα πλαίσια της παρούσας δίκης, για το λόγο ότι, σύμφωνα με τις αρχές τουδιοικητικού δικαίου,απο- 10 κλείεται ηπαρεμπίπτουσα έρευνατουκύρους μιαςατομι κής διοικητικής πράξης, εκτός από την περίπτωση της σύνθετης διοικητικήςενέργειας, μετάτην εκπνοήτηςπρο θεσμίας προσβολής της με αίτηση ακυρώσεως, που στρέ φεται εναντίον άλλης ατομικής διοικητικής πράξης. 15 Ακόμα υπέβαλεπωςη τοποθέτησητου Γενικού Διευθυντή απότον Υπουργό, δεναποτελούσε καθ'οιονδήποτετρόπο μέρος της σύνθετης διοικητικής ενέργειας που κατέληξε στις προαγωγές των ενδιαφερομένων μερών στην παρού σα υπόθεση,παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στην απόφαση 20 της Ολομέλειας Ξενής Λάρκος κ.α.ν. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 455/87και 683/87,ημερ. 11.4.89και στον Σπηλιωτόπουλο, Εγχειρίδιον Διοικητικού Δικαίου,2η έκδοση, σελ. 110,παρ. 102. Συμφωνούμε με την εισήγησητου δικηγόρου των καθ' 25 ωνη αίτηση. 'Οπως προαναφέρθηκε, το άρθρο 10 του Ν. 10/60, όπως αναρριθμήθηκε σε άρθρο8καιτο οποίοπαρέχει τη νομοθετική εξουσιοδότηση στο Υπουργικό Συμβούλιο να εκδίδει Κανονισμούς, αναφέρει ενδεικτικά τα θέματα τα 30 οποία μπορούν να καθορίζονται με Κανονισμούς και η εξουσία πουπαρέχειτο άρθροαυτόστο Υπουργικό Συμ βούλιο είναιευρεία. Το άρθρο5 του Νόμου,όπωςαντικαταστάθηκε από το άρθρο4 του Ν.35/66, καιτο οποίοσύμςκυνα μετην εισή- 35 γηση των καθ'ωνη αίτησηπαρέχεινομοθετική εξουσιοδό424 3 ΑΛΛ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. τηση για την έκδοση του Κανονισμού 4
(2)της ΚΔΠ 152/ 75,προνοεί ταακόλουθα: 5 10 15 20 25 30 35 "5
(1)ΤηρουμένωντωνδιατάξεωντουπαρόντοςΝόμου καιοιωνδήποτεεπίτηβάσειτούτουγενομένων Κανονισμών και των εδαφίων
(2)και
(3), ο διορισμός και η προαγωγή εν τη Εξωτερική Υπηρεσία διενεργούνται υπό της Επιτροπής Δημοσίας Υπηρεσίας καιεφαρμό ζονται επ' αυτών αι εκάστοτε διατάξεις αι αφορώσαι εις διορισμούς και προαγωγάς εν τη Δημοσία Υπηρεσία.
(2)Οδιορισμός καιη τοποθέτησις αρχηγώνδιπλω ματικών αποστολών εκ των υπηρετούντων εν τη Δι πλωματικήΥπηρεσία, ειςθέσειςεντωεξωτερικω καιη ανάθεσις καθηκόντων εν τω εξωτερικω, ως ειδικών απεσταλμένων εις υπηρεσίαν εν τηΔιπλωματική Υπη ρεσία εις ήδη υπηρετούνταςεις αυτήν,διενεργείταιυπό τουΥπουργικού Συμβουλίου.
(3)Οδιορισμός καιητοποθέτησις αρχηγώνδιπλω ματικώναποστολών εκπροσώπωνμηυπηρετούντωνεν τη Διπλωματική Υπηρεσία εις θέσεις εν τω εξωτερικω και ηανάθεσιςκαθηκόντων εν τω εξωτερικω, ως ειδι κών απεσταλμένων εις υπηρεσίαν εν τη Διπλωματική Υπηρεσία, εις μη υπηρετούντας εν τη Διπλωματική Υπηρεσία διενεργείται υπό του Υπουργικού Συμβουλίου. Νοείται ότι το Υπουργικόν Συμβούλιον δύναταιδι' αποφάσεωςαυτού νααπονέμηειςπανούτωδιοριζόμενόν και τοποθετούμενον πρόσωπον διαρκούσης της χρονικής περιόδου του διορισμού και της τοποθετήσεως αυτού,τον αντιστοιχον βαθμόν της θέσεως εις ην τούτοδιωρίσθηήετοποθετήθη.
(4)Τηρουμένων τωνδιατάξεωντωνεδαφίων
(2)και
(3)ητοποθέτησιςειςοιανδήποτεθέσινεντωεξωτερικω ή εν των Υπουργείω των Εξωτερικών προσώπων υπηρετούντων εντηΕξωτερική Υπηρεσία διενεργείται υπό 425 Χρυσοστομής,Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)τουΥπουργού των Εξωτερικών." Επίσης το άρθρο 5 του*περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου,Ν.33/67,προνοεί ταακόλουθα: "5. Πληντων περιπτώσεων περί των οποίωνγίνεται ειδική πρόνοια εν τω παρόντι ή εν οιωδήποτε ετέρω 5 νόμω ως προς οιονδήποτε θέμαεκτιθέμενον εν τω πα ρόντι άρθρωκαιτηρουμένων τωνδιατάξεωντουπαρό ντος ή οιουδήποτε ετέρου εκάστοτε εν ισχύι νόμου, αποτελεί καθήκοντης Επιτροπήςοδιορισμός η επικύρωσις διορισμού, η ένταξις εις το μόνιμον προσωπι- 10 κόν,ηπροαγωγή,η μετάθεσις,ηαπόσπασις καιη αφυπηρέτησις δημοσίων υπαλλήλων και η επ' αυτών άσκησις πειθαρχικού ελέγχου περιλαμβανομέων της απολύσεως ή της απαλλαγής από των καθηκόντων αυτών." 15 Η επίμαχη διάταξη του Κανονισμού 4
(2)των περί Εξωτερικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας (Τροποποιητι κών)Κανονισμών του 1975, ΚΔΠ 152/75, προνοεί ταακό λουθα: "
(2)Προςάσκησιντωνκαθηκόντωντηςθέσεως Γένι- 20 κού Διευθυντού τοποθετείται υπότου Υπουργού Εξω τερικών πρόσωπον υπηρετούνεντηΕξωτερικήΥπηρε σία με τον βαθμόν του Πρέσβεως διά τοιαύτην χρονικήν περίοδον οίαν ήθελεν ορίσει ο Υπουργός Εξωτερικών." 25 Είναι φανερό από τα πιο πάνω, πως η νομοθετική εξουσιοδότηση για έκδοση του Κανονισμού 4
(2)τηςΚΔΠ 152/75, βρίσκεται στηδιάταξη
(4)τουάρθρου 5τουΝ. 35/ 66,οοποίοςδενσυγκρούεται ή δενέρχεταισεαντίθεσημε το άρθρο 5 του Ν. 33/67, αλλά τουναντίον συνάδει με 30 αυτόν. Οι εξουσίεςτου Υπουργού Εξωτερικών,που πηγάζουν από το άρθρο 5(α), αφορούν την "τοποθέτηση" Πρέσβη στην Εξωτερική Υπηρεσία, σαν Βοηθού Διευθυντή του 426 3 ΑΛΛ. Ιωάννου&άλλοιν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. Υπουργείου Εξωτερικών. Η επίμαχη διάταξη παρέχει εξουσία στον Υπουργό Εξωτερικών να "τοποθετήσει" το ΓενικόΔιευθυντήκαιόχινατονδιορίσει. Η "τοποθέτηση" αυτήδενείναιτίποτεάλλοπαράανάθεσηκαθηκόντωνΓε5 νικού Διευθυντή σε πρόσωπο το οποίο κατέχει τη θέση Πρέσβη, ο διορισμός του οποίου διενεργήθηκε από την ΕΛ.Υ. με βάσητις πρόνοιες του Περί Δημοσίας Υπηρε σίας Νόμου. Τα καθήκοντα του Γενικού Διευθυντή δεν διαγράφονται σε σχέδιο υπηρεσίας,όπως στις περιπτώ σειςάλλωνπουδιορίζονταιαπότηνΕ.Δ.Υ.,αλλάπροβλέ10 πονται από τον Καν.4
(1)των περί Εξωτερικής Υπηρε σίας της Δημοκρατίας (Απαιτούμενα Προσόντα Διορισμού, Προαγωγής, Καθήκοντα και Αρμοδιότητες Εκάστης Θέσεως) Κανονισμών του 1966, Πάρα.
(2)καιη θέσηδενείναιεναλλάξιμη.Πέραντούτου,απότουςπρου15 πολογισμούς τωνετών 1985 καιεφεξής,δενυπάρχει πρό νοιαγια μισθότηςθέσης ΓενικούΔιευθυντήτης Εξωτερι κής Υπηρεσίας, που συνάγεται πως η θέση, ως θέση οργανική,δενυφίσταταιπλέον. Ενόψει τωνανωτέρω,ο ισχυρισμός πωςη προσβαλλό20 μένη πράξη ή απόφαση είναι αποτέλεσμα εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου, κανονισμών και διαδικασίας,και ότι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών παράνομα κατέχει τη θέση, με βάσητον Κανονισμό που είναι ultra vires και αντισυνταγματικός,δεν ευσταθεί.Η 25 κατοχυρωμένη αυτονομίακαιανεξαρτησίατης Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, πουέχει την αποκλειστικήεξουσία να διορίζει, μεταθέτει, αφυπηρετείκαι παύει τουςδημό σιους υπάλληλους, δεν παραβιάζεται με την τοποθέτηση τουΓενικούΔιευθυντή,δεδομένουότιμιατέτοια ανάθεση 30 καθηκόντωνδενισοδυναμείμεδιορισμό. Τέλος αναφερόμαστε στη γνωστή νομολογιακή αρχή πως ότανη Επιτροπήέχει ναασχοληθεί με την πλήρωση μιας θέσης υψηλής στην υπαλληλική ιεραρχία, όπως οι παρούσες, τότε η διακριτικήτης εξουσίαπαρουσιάζεται 35 διευρυμένη (Βλ. SimUlis v. R.
(1986)3 CLR 608, '613, Andreas Georghiou & Others v. R., Υπ. Αρ. 36/86 κλπ, ημερ.30.3.88,Νίκος Ζαβρός κ.α.ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ.733/85 427 Χρυσοστομής, Δ. Ιωάννου &άλλοιν.Δημοκρατίας
(1993)κλπ, ημερ. 31.7.89, Ξενής Λάρκος κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 455/87και 683/87,ημερ. 17.10.88). 'Οσον αφορά τα ενδιαφερόμενα μέρη, πλην του Ανδρεστίνου Παπαδό πουλου καιτουΑνδρέα Πιρίσιη,κρίνουμε πωςηδιακριτι κήεξουσία τηςΕπιτροπήςήτανεύλογα εφικτή. 5 Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους,ηπροσφυγήαρ. 1034/ 87 απορρίπτεται λόγω ελλείψεως έννομου συμφέροντος. Δεν επιδικάζονται έξοδα. Οι προσφυγές 1069/87και 3/88 επιτυγχάνουν μόνο όσον αφοράτις προαγωγές των ενδια φερομένων μερών Ανδρεστίνου Παπαδόπουλου και Αν- *0 δρέα Πιρίσιη και η επίδικη πράξη της προαγωγής τους ακυρώνεται. Οι προσφυγές όσον αφοράτα υπόλοιπα εν διαφερόμενα μέρη αποτυγχάνουνκαι ηεπίδικη πράξητης προαγωγής τους επικυρώνεται. Δεν γίνεται διαταγή γιατα έξοδα. ι5 Ηπροσφυγή αρ.1034/87απορρίπτεται χωρίςέξοδα. Οιπροσφυγές 1069/87και 3/88επιτυγχάνουνμερικώςχωρίςέξοδα. 428