clr/1993/1993_3_569.pdf

(1)— Πως καθορίζεται το κεφαλαιουχικό κέρδος — Δήλοχπ} διάθεσης με βάση το προϊόν διάθεσης ΛΚ30.000 και αγοραία αξία ΛΚ26.000 κατά την27/6/1978— Φορολογία με βάση το προϊόν διάθεσης ΛΚ34.000 και αξία κατά την27/6/1978 ΛΚ24.000-—Επικυρώθηκεαπό τοΕφετείο. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα άρθρο 24.1 — Κατά πόσο το άρθρο 9

(1)τουΝόμου 52/80που συναρτά το ύφος του πληρωτέου 10 φόρου κεφαλαιουχικών κερδών με την αγοραία αξία της περιου­ σίας που διετέθη,αντί με το τίμημα πωλήσεως που εισπράττεται από το διαθέτη,είναι αντίθετο προς το άρθρο 24.1του Συντάγμα­ τος —Αρχές που εφαρμόζονται. 15 Λέξεις και Φράσεις — "Αναλόγως των δυνάμεων αυτού" στο άρθρο 24.1του Συντάγματος. 20 25 Στις 22/10/1982 η εφεσείουσα πώλησε δύο οικόπεδα στην Αγλαντζιά αντί ποσούΛΚ30.000.Στις 10/1/1983υπέβαλεΔήλωση Διάθεσης Ακίνητης Ιδιοκτησίας στην οποία δήλωσε ότι ηαγοραία αξία των οικοπέδων της στις 27/6/1978 ήταν ΛΚ26.000 και το προϊόν διάθεσηςτουςήταν ΛΚ30.000. Ο Διευθυντής εκτίμησε το προϊόν διάθεσης σε ΛΚ34.000και την αγοραίααξία στις 27/6/1978 σε ΛΚ24.000 και επέβαλε στην εφεσείουσαΛΚ1.000 φόροκεφαλαιουχικώνκερδών. Σεγραπτήένστασή της προς τον Διευθυντή ισχυρίστηκε ότι η φορολογίαπου της επεβλήθηκεήταναπαράδεκτη. Ο Διευθυντήςαπέρριψετην έν­ στασηενόψει τηςπαράλειψηςτηςεφεσείουσαςναυποβάλει οποια- 569 Mazmanlan v. ΔιιμοκρατΙας

(1993)δήποτεαποδεικτικάστοιχεία γιαυποστήριξητης ένστασης της. Η εφεσείουσα κατεχώρησε προσφυγή και πρόβαλε τους πιο κάτωνομικούς ισχυρισμοΰς: (α)Οι εκτιμήσειςτουΔιευθυντή ήταναυθαίρετες. (β) Ο Διευθυντής προέβη σε λανθασμένη ερμηνεία και εφαρμογήτουάρθρου9

(1)τουΝόμου52/80,(οΝόμος). 5 (γ)Το άρθρο 9

(1)τουΝόμου προσκρούει στην πρόνοια τουάρ­ θρου24.1 τουΣυντάγματος. Στο πρωτόδικο Δικαστήριο υποστηρίχτηκε επίσης εκ μέρους της εφεσείουσας ότι ηεξουσία του Διευθυντή δυνάμει του άρθρου 10 9

(1)του Νόμου περιορίζεται στις περιπτώσεις όπουηδήλωσηδιά­ θεσης ήτανδόλιακαιΛιεικονική.Το Πρωτόδικο Δικαστήριοαπέρ­ ριψετηνπροσφυγή. Στην έφεσηπαρέμεινανγια εξέτασηοι λόγοι β)καιγ) τηςπρο­ σφυγής. Ο λόγοςγια τις εκτιμήσας του Διευθυντή εγκαταλείφθηκε 15 εντω μεταξύ απότην εφεσείουσα Υποστηρίχτηκε ενώπιον της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικα­ στηρίου ότι: 1.Αναφορικά μετην ερμηνεία του άρθρου9

(1)του Νόμου52/ 80 ηεξουσία που παρέχεταιστον Διευθυντή νακαθορίζει το προϊ- 20 όν της διάθεσης της ιδιοκτησίας για τους σκοπούς υπολογισμού του φορολογητέου "κέρδους", όπως καθορίζεται στο άρθρο 9

(1)του Νόμου,περιορίζεται στις περιπτώσεις όπουυπάρχει ουσιαστι­ κή διαφοράμεταξύ τουποσού όπως δηλώθηκε απότο διαθέτηκαι της αγοραίας αξίας της περιουσίας κατά τον χρόνο που διετέθη. ^ Επειδή δε στην παρούσα περίπτωση το ποσό των ΛΚ30.000 που δηλώθηκε ως τίμημα πωλήσεως είναι παραπλήσιο με το ποσό των ΛΚ34.000 που καθόρισε ο Διευθυντής, και τα δύο ποσά βρίσκο­ νται μέσα στα πλαίσια της "αγοραίας αξίας".Γι' αυτόκαι ο Διευθυντής δεν έπρεπε να αγνοήσει το τίμημα πώλησης και να προβεί 30 σε δικήτου εκτίμηση.

1. Αναφορικά με την ερμηνεία της φράσης "αναλόγως των δυ­ νάμεων αυτού" στο άρθρο 24.1 του Συντάγματος, οι "δυνάμεις" πρέπει να βασίζονται στο πραγματικό τίμημα που εισπράττεται από τη διάθεση και όχι πάνω σε μεγαλύτερο ποσό,γιατί αυτό θα 35 ισοδυναμούσε με συνεισφορά στα δημόσια βάρη όχι "αναλόγως" αλλά πέραν των δυνάμεων του διαθέτη,κατά παράβασητου πιο πάνωάρθρουτουΣυντάγματος. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απέρριψε την έφεση καιαποφάνθηκεότι: 570 .„ 4 0 3 ΛΛΛ. 5 10 Mazmanlan ν.Δημοκρατίας
2. Ηπρόνοια του άρθρου 9

(1)του Νόμου52/80είναι απόλυτα σαφής. Το κεφαλαιουχικό κέρδος καθορίζεται όχι με βάση το πραγματικό ήτο εικονικό τίμημα πωλήσεως πουδηλώνειο διαθέ­ της,αλλά με βάση το ποσό το οποίο, κατάτηγνώμητου Διευθυντή, θα απέφερε η ιδιοκτησία αν επωλείτο στην ελεύθερηαγορά κατάτονχρόνο πουδιετέθη. 2. Οι "δυνάμεις" της εφεσείουσας, προς τις οποίες η επίδικη φορολογία πρέπει να είναι ανάλογηώστε νασυνάδει με τηνπρό­ νοιατου άρθρου24.1 του Συντάγματος, έχουν ως μέτροκαι ήταυτίζονται μετηναγοραίααξίατης ιδιοκτησίας τηνοποίαδιέθεσε. Η έννοια της λέξης "δυνάμεις" στο άρθρο 24.1 είναι πολύ πλατειά και μπορεί εύλογα νασυναρτηθεί μετην αντικειμενική αξία ακίνη­ της ιδιοκτησίας. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. 15 Έφεση. Έφεσηεναντίον της απόφασηςΔικαστήτου Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Στυλιανίδης,Δ.) που δόθηκε στις 23 Δεκεμβρίου, 1989 (Προσφυγήαρ.510/88)μετηνοποία 20 επικυρώθηκε η απόφασητων εφεσίβλητων με την οποία επέβαλεστηνεφεσείουσα φορολογίακεφαλαιουχικώνκερ­ δώναναφορικάμεδιάθεσηακίνητηςιδιοκτησίαςτης. Γ.Τριανταφυλλίδης, γιατηνεφεσείουσα. 25 Γ-Λαζάρου, Δικηγόροςτης Δημοκρατίας Λ', για τους εφεσίβλητους. ΠΙΚΗΣ,Δ:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει ο ΔικαστήςΙ. Πογιατζής. ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ: Ηέφεσηαυτήστρέφεται εναντίοντης 30 απόφασηςΔικαστήτουΑνωτάτου Δικαστηρίου,οοποίος, κατά την άσκηση της πρωτοβάθμιας αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας, επικύρωσε την απόφασητου Εφεσίβλητου Διευθυντή Εσωτερικών Προσόδων (εφεξής ο "Διευθυ­ ντής"),ημερομηνίας21/4/1988,μετηνοποίαεπέβαλε στην 35 Εφεσείουσα φορολογίακεφαλαιουχικώνκερδώναναφορι571 Πογιατζ^ς, Δ. Μ »raanianτ.Δημοκρατίας

(1993)κά με διάθεσηακίνητης ιδιοκτησίαςτης,μεβάση τονπερί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμο του 1980 (Νόμοςαρ.52/80), (εφεξήςο "Νόμος). Το ιστορικό που οδήγησε στην επίδικη διαφοράείναι σύντομο και κανένα από τα ουσιώδη γεγονότα δεν έχει 5 αμφισβητηθεί. Στις22/10/1982η Εφεσείουσα πώλησε δύο οικόπεδα της στην Αγλαντζιά αντί ποσού £30.000 το οποίο δηλώθηκε στο σχετικό έντυπο μεταβίβασηςτων οι­ κοπέδωνστο όνοματουαγοραστή.Οευπαίδευτος δικηγό­ ρος της Εφεσείουσας αποδίδει μεγάλη σημασία στο ανα- 10 ντίλεκτο γεγονός ότι το ποσό που δηλώθηκε ως τίμημα πωλήσεως των οικοπέδων είναι εκείνο πουσυμφωνήθηκε καιτελικάεισπράχθηκεαπότηνΕφεσείουσα. Στις 10/1/1983η Εφεσείουσα υπέβαλε Δήλωση Διάθε­ σης Ακίνητης Ιδιοκησίας, σύμφωνα με το Νόμο, στην 15 οποίαδήλωσεότιη αγοραίααξίατωνοικοπέδωντης,στις 27/6/1978ήταν£26.000καιτοπροϊόνδιάθεσηςτουςήταν £30.

1. Μετην ειδοποίηση επιβολής αρχικής φορολογίαςπου απέστειλε στην Εφεσείουσα στις 16/9/1983,ο Διευθυντής, 20 αφού καθόρισε την αγοραία αξίατων οικοπέδων στις 27/ 6/1978 σε£24.000αντί£26.000καιτοπροϊόν διάθεσηςσε £34.000 αντί £30.000, επέβαλε στην Εφεσείουσα £1.000 φόροκεφαλαιουχικώνκερδών. Στις7/10/1983, η Εφεσείουσα υπέβαλεγραπτήένσταση, 25 μέσωτου ελεγκτήτης,ισχυριζόμενη ότι η φορολογίαήταν απαράδεκτη, εφόσον το τίμημα πώλησης των οικοπέδων ήταν£30.000καιη αγοραίααξίατουςστις27/6/1987ήταν £26.
2. Ο Διευθυντής επανεξέτασε την υπόθεση υπό το φως 30 της ένστασης. Εν όψει δε και της παράλειψης της Εφε­ σείουσας ναυποβάλει οποιαδήποτεαποδεικτικάστοιχεία 572 3ΑΛΛ, Mazmanlan ν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. για υποστήριξη της ένστασης της, όπως της είχεζητηθεί, αποφάσισε την απόρριψη της ένστασης και κοινοποίησε τογεγονός αυτόστηνΕφεσείουσαστηνοποίακαιαπέστει­ λε ειδοποίηση επιβολής τελικής φορολογίας, με Κώδικα 5 Φορολογίας4,μετα ίδιαακριβώςστοιχεία,τηνοποία συ­ νόδευσε με επιστολή του,ταυτόσημης ημερομηνίας, στην οποία ανέφερε ότι προέβη στις επίδικες εκτιμήσεις του ασκώντας τις εξουσίες του κάτω απότο άρθρο 9

(1)του Νόμου. 10 Εναντίον της νομιμότητας της επίδικης φορολογίας προβλήθηκανενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίουτρεις βασικοί νομικοί ισχυρισμοί οι οποίοι, όμως, απορρίφθη­ κανωςαβάσιμοι. Οπρώτοςνομικός ισχυρισμός ήτανότιη εκτίμησηαπό 15 τοΔιευθυντήτηςαγοραίαςαξίαςτωνοικοπέδωντηςΕφε­ σείουσας σε £24.000,κατάτην 27/6/1978, και σε£34.000, κατά την ημερομηνία διάθεσης τους, ήταν αυθαίρετη. Όμως, στη διάρκειατης ενώπιον μας διαδικασίας, ο επί του προκειμένου ισχυρισμός της Εφεσείουσας εγκαταλεί20 φθηκεκαι έγινε ρητήπαραδοχήεκ μέρους της ότι η αγο­ ραίααξίατωνεπίδικωνοικοπέδωνήτανεκείνη που καθό­ ρισε ο Διευθυντής κατά τις αντίστοιχες δύο ουσιώδεις ημερομηνίες. Ο δεύτερος νομικός ισχυρισμός που προβλήθηκεαπό 25 την εφεσείουσα ήταν ότι ο Διευθυντής προέβησελανθα­ σμένη ερμηνείακαιεφαρμογή σταγεγονότατης παρούσας υπόθεσης, της πρόνοιας του άρθρου 9

(1)του Νόμου. Ο τρίτος και τελευταίος ισχυρισμός της ήτανότι η πρόνοια του εν λόγω άρθρου προσκρούει στην πρόνοια του άρ30 θρου 24.1 του Συντάγματος. Οι δύο τελευταίοι νομικοί ισχυρισμοί αναπτύχθηκαν ενώπιον μαςαπότονευπαίδευτοδικηγόροτηςΕφεσείουσας. Τοάρθρο9τουΝόμου,όπως ίσχυεκατάτον ουσιώδη 573 Πογιατζής,Δ. Mazmanlanτ.Δημοκρατίας

(1993)χρόνο,πριν τροποποιηθεί απότοάρθρο5* τουπερίΦο­ ρολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών (Τροποποιητικό) Νόμοτου 1990,(Νόμος 135/90), προνούσεότι"9

(1)Τοπροϊόν τηςδιαθέσεως ιδιοκτησίας είναιτο ποσόν όπερητοιαύτηιδιοκτησία,κατάτηνγνώμηντου 5 Διευθυντού, θααπέφερενεάνεπωλείτο εντη ελευθέρα αγοράκατάτονχρόνονκαθ'όνη ιδιοκτησίαδιετέθη.

(2)Εάνδεν έχηλάβει χώραν αγοράηπώλησις, θα λογίζηται ως πληρωθέν ήληφθέν, αναλόγως τηςπερι­ πτώσεως, ποσόν ίσον προς το ποσόν όπερ η τοιαύτη -10 ιδιοκτησία, κατάτηνγνώμηντουΔιευθυντούθα απέφε­ ρεν εάνηγοράζετοήεπωλείτο, αναλόγωςτης περιπτώ­ σεως, εντηελευθέρααγοράκαθ'ονχρόνονεπισυνεβητο γεγονός." Αναφορικά μετηνερμηνεία τηςπρόνοιαςτου εδαφίου 15

(1)τουάρθρου9τουΝόμου,ησυγκεκριμένη εισήγηση του κ.Τριανταφυλλίδη,εκμέρουςτηςΕφεσείουσας, είναιότι η εξουσία πουπαρέχεται στο Διευθυντήνακαθορίζειτο προϊόν της διάθεσης της ιδιοκτησίας για τους σκοπούς υπολογισμούτουφορολογητέου "κέρδους",σεποσόάλλο 20 από εκείνο πουο διαθέτηςδηλώνει ότι εισέπραξε από τη διάθεσητης εν λόγω ιδιοκτησίας,περιορίζεται στιςπερι­ πτώσειςκατάτιςοποίες υπάρχειουσιαστικήδιαφοράμε­ ταξύτουποσού,όπωςδηλώθηκε απότοδιαθέτη,καιτου ποσούτοοποίο,κατάτηγνώμητου Διευθυντή,θααπέφε- 25 *5. Τοάρθρο 9τουβασικούνόμουτροποποιείταιμετηναντικατά­ στασητουεδαφίου

(1)αυτούμετοακόλουθο νέοεδάφιο: Τοπροϊόντηςδιάθεσηςιδιοκτησίαςείναι τοποσότοοποίοδηλώ­ νεταιαπότουςσυμβαλλομένους: Νοείται ότι σεπερίπτωση αμφισβή- « η τησηςτηςδήλωσηςαπό τοΔιευθυντή, ο τελευταίοςδικαιούται, τοαρ- ·*0 γότερομέσασεέξιμήνεςαπότηνημερομηνίατηςδήλωσης, ναπροβεί σεέρευνακαι αναποδεδειγμέναδιαπιστωθεί ότι ηδήλωση ήτανψευ­ δήςέχει δικαίωμα νααπαιτήσει τηνκαταβολήφόρουπάνω στηδιαφο­ ρά μεταξύ τουποσού τηςδήλωσηςκαι τουποσούτης αποδειχθείσας διάθεσης τηςιδιοκτησίαςκαιτόκο προς9% απότηνημέρα τηςκατά- -ic βολήςτουφόρουμεβάση τηδήλωσητωνσυμβαλλομένων: Νοείται περαιτέρωότι,σεπερίπτωσηδιάθεσηςμετοχώνεταιρείας, τοπροϊόν τηςδιάθεσης τηςιδιοκησίαςυπολογίζεται αποκλειστικάμε βάση τηνακίνητηιδιοκτησία. 574 3ΑΛΛ. Mazmanlan ν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. ρεηεν λόγω ιδιοκτησίαανεπωλείτο στην ελεύθερηαγορά κατά τον χρόνο που διετέθη, δηλαδήτης αγοραίαςαξίας της ιδιοκτησίας κατάτον ως άνωουσιώδη χρόνο. Επειδή δε, στην παρούσα περίπτωση, το ποσό των £30.000που 5 δηλώθηκε από την Εφεσείουσα ως τίμημα πωλήσεως της ιδιοκτησίας της, είναι παραπλήσιο με το ποσόν £34.000 που καθόρισεοΔιευθυντής, μπορείεύλογανα λεχθεί,σύμ­ φωναμετον κ.Τριανταφυλλίδη,ότι καιταδύοποσάβρί­ σκονται μέσασταπλαίσιατης "αγοραίαςαξίας"τηςεπίδι10 κης ιδιοκτησίας, η εκτίμηση της οποίας σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ναλεχθείότι μπορεί νακαθοριστεί σε ένα μόνο ποσό,αλλά πρέπει πάντοτε ναθεωρείται ότι κειμένεται μέσα σε λογικά περιθώρια γύρω απότο ποσό που κατονομάζεται.Σεπεριπτώσεις όπως ηπαρούσα, κα15 ταλήγει οκ. Τριανταφυλλίδης, ηπρόνοιατουάρθρου 9

(1)του Νόμου, ορθά ερμηνευόμενη, δεν παρέχει στο Διευθυ­ ντήτηνεξουσία που έχειασκήσει καθορίζονταςτοπροϊόν διάθεσηςτηςιδιοκτησίας σε£34.000,δηλαδή μόνο 10% πε­ ρίπου μεγαλύτερο του πραγματικούτιμήματος πωλήσεως 20 τηςενλόγω περιουσίας. Αναφορικά με την πιο πάνω εισήγηση, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δε δόθηκε ποτέ στο πρωτόδικο Δικα­ στήριο η ευκαιρία να αποφανθείπάνωσ'αυτή, εφόσο ου­ δέποτετέθηκε μετηνπαρούσατηςμορφήστηδιάρκειατης 25 πρωτόδικης διαδικασίας. Η εισήγηση, όπως τέθηκε και απορρίφθηκετότε,ήτανότι ηεπίδικηεξουσία τουΔιευθυ­ ντή, κάτωαπότο άρθρο 9

(1)του Νόμου,ορθά ερμηνευόμενο, περιορίζεται στις περιπτώσεις που η δήλωση του διαθέτηαναφορικάμετοτίμημα πώλησης της ιδιοκτησίας 30 κατάτονουσιώδηχρόνο,ήτανδόλιακαι/ή εικονική. Όπως και να έχουν, όμως, τα πράγματα,η δική μας ετυμηγορία πάνωστην επίδικηεισήγηση, όπωςτελικά δια­ μορφώθηκε απότον κ. Τριανταφυλλίδη, είναι ότι ηεισή­ γησηαυτή παραγνωρίζει τη ρητή δήλωση του κ. Τριαντ35 φυλλίδη ενώπιον μας ότι ορθά ο Διευθυντής έχει καθορίσει,στην υπόθεση αυτή,τηναγοραίααξίατηςιδιο­ κτησίας της Εφεσείουσας, κατά τον χρόνο διάθεσης της, σε £34.000. Από τη στιγμή που δεν αμφισβητείται ότι εξ 575 Πογιατζης, Δ. Mazman!aηv.Δημοκρατίας

(1993)αντικειμένου ηεπίδικηιδιοκτησία μπορούσε νααποφέρει, αν διατίθετο στην ελεύθερηαγορά,κατάτο συγκεκριμένο ουσιώδη χρόνο, ποσό £34.000, δε χωρεί ισχυρισμός ότι οποιοδήποτε άλλο ποσό αντιπροσωπεύει επίσης τηναγο­ ραίααξίατης ενλόγω ιδιοκτησίας,κατάτον ίδιοακριβώς 5 χρόνο. Επιπρόσθετα, η επίδικη εισήγηση εξυπακούει την αυθαίρετηεισαγωγή στοκείμενο τουάρθρου9

(1),λέξεων, περιοριστικών της εξουσίας του Διευθυντή, τις οποίες ο Νομοθέτης επέλεξεναμη συμπεριλάβει σ'αυτό. Η πρόνοια του άρθρου 9

(1)του Νόμου είναι, κατά τη γνώμη μας, 10 απόλυτασαφής. Επειδή, τοκεφαλαιουχικόκέρδος από τη διάθεση ιδιοκτησίας, το οποίο φορολογείται σύμφωνα με τοΝόμο, καθορίζεταιαποκλειστικά μεβάση,όχι το πραγ­ ματικόήτοεικονικό τίμημαπωλήσεως πουδηλώνει οδια­ θέτης,αλλάτοποσό τοοποίο,κατάτηγνώμητουΔιευθυ- 1 5 ντή, η εν λόγω ιδιοκτησία θααπέφερε αν επωλείτο στην ελεύθερηαγοράκατάτον χρόνο που διετέθη,το άρθρο 9

(1)του Νόμου επιβάλλει στο Διευθυντή το καθήκονκαι, ταυτόχρονα, τον εξουσιοδοτεί να προβεί στην εκτίμηση του εν λόγω ποσού, αφού διαπιστώσει, βέβαια, όλα τα 20 σχετικά γεγονότα μέσω της δέουσας έρευνας στην οποία οφείλει ναπροβείεπίτουπροκειμένου,καιαφούσυμμορ­ φωθεί μεόλεςτις σχετικές αρχέςτουδιοικητικούδικαίου. Σε αντίθετη περίπτωση, η εκτίμηση του θα υπόκειται, ασφαλώς, σεακύρωση. 25 Αναφορικά μετηνπροβαλλόμενηαντισυνταγματικότη­ τα του άρθρου 9

(1)του Νόμου,ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Εφεσείουσας επικαλείται την πρόνοια του άρθρου 24.1 τουΣυντάγματος,η οποίαέχειως εξής: "Έκαστος υποχρεούται να συνεισφέρη εις τα δημό- 30 σιαβάρη αναλόγωςτωνδυνάμεωναυτού." Η συγκεκριμένη επί του προκειμένου εισήγησητου κ. Τριανταφυλλίδηέχειωςαφετηρίατηνερμηνεία τηνοποία ο ίδιος δίδει στη φράση"των δυνάμεων αυτού" στο κείμε­ νο της εν λόγω συνταγματικής πρόνοιας. Ηφράση αυτή, 35 λέγει ο κ. Τριανταφυλλίδης, χρησιμοποιείται σεαντιδια­ στολήπρος τη φράση "των δυνατοτήτων αυτού" και ότι, 576 3 ΑΛΛ. Mazmanlanν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. ενώ οι δυνατότητες του διαθέτη δυνατόν να περιλαμβά­ νουνόχι μόνοτοποσόπου εισέπραξεαπό τηνπώλησητης επίδικης ιδιοκτησίας του, αλλάκαιτοποσόπου ηενλόγω ιδιοκτησία του θα μπορούσε να αποφέρει αν επωλείτο 5 στην ελεύθερη αγοράκατάτο χρόνο πουδιετέθη,οιδυνά­ μεις του διαθέτουπεριορίζονται αποκλειστικά στο ποσό που πράγματιεισέπραξε απότηνπώληση της ιδιοκτησίας κατά τον ουσιώδη χρόνο. 'Επεται, κατά τον κ.Τριαντα­ φυλλίδη,ότι οπληρωτέος φόροςκεφαλαιουχικώνκερδών, 10 αναφορικάμετηδιάθεσητηςεπίδικηςιδιοκτησίας,μπορεί να επιβληθεί κατά τρόπο σύμφωνο προς το Σύνταγμα μόνο ανυπολογιστεί μεβάσητοποσόπουοδιαθέτηςέχει πράγματιεισπράξει,καιόχι μεοποιαδήποτεάλληβάση. Η επιβολήφορολογίας κεφαλαιουχικώνκερδών μεβάση την 15 αγοραία αξία της ιδιοκτησίας, υπολογιζόμενη σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)τουΝόμου,σε ποσό μεγαλύτερο εκείνου που θα επιβάλλετο με βάση το τίμημα πώλησης που ει­ σπράχθηκε, θασυνιστά,κατάτονκ. Τριανταφυλλίδη,υπο­ χρέωσητου διαθέτηνασυνεισφέρεισταδημόσια βάρηόχι 20 "αναλόγως", αλλά πέραν των δυνάμεων του, κατάπαρά­ βασητουάρθρου24.1 του Συντάγματος. Ο ισχυρισμός ότι η πρόνοια του άρθρου 9

(1)του Νόμου είναι ασύμφωνη προς την πρόνοια του άρθρου 24.1 τουΣυντάγματος, γιατολόγοπουέχειεπικαλεστεί ο 25 κ.Τριανταφυλλίδης,είναι,κατάτηγνώμη μας,ανυπόστα­ τος,γιατί έχειωςθεμέλιοερμηνεία τηνοποίαδενεπιδέχε­ ται ηεπίδικησυνταγματικήπρόνοια.Εφόσονδενπροβάλ­ λεται στην παρούσα υπόθεση ισχυρισμός ότι η επίδικη φορολογία είναι καταστρεπτικής ή απαγορευτικής φυσε30 ως,κατά παράβαση τουάρθρου24.4 του Συντάγματος, το γεγονός ότι το άρθρο 9

(1)του Νόμου συναρτά το ύψος του πληρωτέου φόρου κεφαλαιουχικών κερδών με την αγοραίααξίατης ιδιοκτησίας πουδιετέθη, κατά το χρόνο της διάθεσης της, αντί με το τίμημα πωλήσεως που ει35 σπράχθηκε από το διαθέτη ιδιοκτήτη της, δε μετατρέπει, από μόνο του,την υποχρέωση του διαθέτηνακαταβάλει την επιβληθείσα φορολογία,σε υποχρέωση τουνατηνσυ­ νεισφέρει στα δημόσια βάρηδυσανάλογα προς τις δυνά­ μειςτου,κατάπαράβασητου άρθρου24.1 τουΣυντάγμα577 Πογιατζής, Δ. Mazmanlanν.Δημοκρατίας

(1993)τος. Στην προκείμενη περίπτωση "οι δυνάμεις" της Εφε­ σείουσας, προςτις οποίες ηεπίδικηφορολογία πρέπεινα είναι ανάλογη,ώστε να συνάδει με την πρόνοια τουάρ­ θρου24.1 του Συντάγματος,έχουν ως μέτρο και/ή ταυτί­ ζονται μετηναγοραίααξίατηςιδιοκτησίαςτηνοποίαδιέ- 5 θέσε.Ηέννοια τηςλέξης "δυνάμεις"στο άρθρο24.1 είναι πολύ πλατιά και μπορεί εύλογα να συναρτηθεί με την αντικειμενικήαξίαακίνητηςιδιοκτησίας. 'Επεταιότι η επίδικηφορολογία είναινόμιμηκαισύμ­ φωνημετοΣύνταγμα.Ηέφεση, ωςεκτούτου, απορρίπτε- 10 ται. Η επίδικη φορολογία επικυρώνεται. Δεν εκδίδεται διαταγήωςπροςταέξοδατηςέφεσης. Η έφεσηαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 578