clr/1993/1993_3_598.pdf

(1993)13Δεκεμβρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΑΡΤΕ­ ΜΗΣ, Δ/στές] ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείοντες-ΚαΘ'ων ηαίτηση ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΚΚΟΥΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Εφεσίβλητων - Αιτητών. (Αναθεωρητικές ΕφέσειςΑρ. 1035και1038.) Δημόσιοι Υπάλληλοι — Ψυχιατρικές Υπηρεσίες — Διορισμοί — Αξιολόγηση υποψηφίων — Εμπιστευτικές Εκθέσεις — Αξία — Αρχαιότητα (13χρόνων) — Παραγνώριση της αρχαιότητας — Η μεγάλη αρχαιότητα του εφεσείοντα ήτανδυνατό να αντισταθμιστεί μόνο με την ύπαρξη ισχυρών λόγων ενόψει τηςυπεροχής «at στην 5 αξία έναντι του ανθνποψηφίον τον. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Προσόντα — Πρόσθετα προ­ σόντα μη προβλεπόμενα στο Σχέδιο Υπηρεσίας — Συνιστούν πα­ ράγοντα οριακής μόνοσημασίας. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διορισμοί — Συστάσεις διευθυντών — Ο 10 περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος (Ν. 33/67). Έφεση— Δικονομία — Προσδιορισμός τωνεπιδίκων θεμάτων. Δεδικασμένο — Δικαστικά ευρήματα σε προσφυγή — θέτουν τη σφραγίδα τον δεδικασμένου μεταξύ τωνδιαδίκων. Παράβαση τύπου — Παράλειψη υπογραφής της εμπιστευτικής έκθε- 1* σης από τον αξιολογούντα λειτουργό — Ποιες οι επιπτώσεις. Σύμφωνα μετο ιστορικότηςυπόθεσηςπουχρονολογείται από το 1977, ο εφεσίβλητος είχε διοριστεί στηθέση Εργασιοθεραπευτή στις Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. Η απόφασηακυρώθηκεστην προ­ σφυγήτου Γ. Ζαφειρίδη, (εφεσείονταστην Α.Ε. 1038) λόγω παρά- 20 λειψής τουδιορίζοντοςσώματοςνααιτιολογήσει επαρκώςτηναρ­ χαιότητα του Γ. Ζαφειρίδη που ανέρχετο σε περισσότερο από 13 χρόνια έναντι του εφεσίβλητου. Σε "αξία" ο Γ. Ζαφειρίδηςήταν τουλάχιστον ίσος ανόχι καλύτεροςαπότον εφεσίβλητοσύμφωνα με τις εμπιστευτικές εκθέσεις. Οι διευθυντέςτων Αρμοδίων Υπη- 25 ρεσιών δεν υπέβαλαν σύστασηγια διορισμό βάσειτουτότε ισχύο- 598 3 ΑΛΛ. Δημοκρατίαv. Κουκκουρήκ.α. ντος Περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου (Ν.33/67) γι* αυτό και η αναφορά στον εφεσίβλητο δεν είχετησημασία σύστασης του προϊ­ σταμένου τουτμήματος. e 10 15 20 25 Κατά την επανεξέτασητης πλήρωσης τηςθέσης το 1980 οι διευθυντές των Αρμοδίων Υπηρεσιών κλήθηκαν να εξηγήσουν το βάθρο πάνω στο οποίο στήριξαν τη σύσταση που αναφέρεται προηγουμένως. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε δεν ήταν επιτρε­ πτήλόγωτου ότι ήταν αντίθετη με το εύρημα του δικαστηρίου για το βάθρο των συστάσεων που υποβλήθηκε το 1977. Επίσης δεν ήταν εύλογο να αναμένεται ο προσδιορισμός του βάθρου πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όσα λέχθηκαν από τους διευθυντές τρία χρόνια μετά την εμφάνιση τους ενώπιον της ΕΛ.Υ. στην απουσία οποιασδήποτεγραπτής σημείωσης. Κατά την επανεξέταση επελέγη ο εφεσίβλητος. Ο Γ. Ζαφειρίδης προσέφυγε για δεύτερη φορά επιτυχώς, με αποτέλεσμα την ακύρωση της διοικητικής απόφασης λόγω της συμπερίληψης στα στοιχεία κρίσης των υποψηφίων καιτων αποτελεσμάτων της συνέ­ ντευξης παρά τη μεταβολή στη σύνθεση της ΕΛ.Υ. Η πρωτόδικη απόφασηεπικυρώθηκε από το Εφετείο. Στις 27/3/1985 λήφθηκε η τρίτη απόφαση της ΕΛ.Υ. με την οποία επελέγηο εφεαείων για διορισμό με αναδρομική ισχύ λόγω της υπεροχής του σε αξία και αρχαιότητα έναντι των ανθυποψηφίων του. Ο διορισμός ακυρώθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο για τους πιοκάτω λόγους: 1. Παραγνώριση σύστασης των διευθυντών των Αρμοδίων Υπηρεσιών γιαδιορισμό του εφεσίβλητου. 2. Συμπερίληψη στα στοιχεία κρίσης της εμπιστευτικής έκθε­ σης για τον εφεσίβλητο γιατο έτος 1975 παρά την παράλειψη προ­ συπογραφήςτηςαπότον αξιολογούντα λειτουργό. 3.Καταφανήυπεροχή του εφεσίβλητου σε προσόντα. 30 Λόγοι έφεσης εναντίον της πρωτόδικηςαπόφασης: 1.Οι λόγοι 1)και 2) ανωτέρω δεν μπορούσαν να αποτελέσουν λόγο για ακύρωση της επίδικης απόφασης εφόσον δεν είχαν προ­ βληθεί ως λόγοι ακύρωσης στην προσφυγή. 35 40 2. Οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου στην πρώτη προσφυγή (Zafindes v. Republic

(1980)3 C.L.R. 140) σύμφωνα με τις οποίες δενυποβλήθηκε σύσταση από τους δύοδιευθυντές βάσει του Ν.33/ 67 γιατο διορισμό του εφεσίβλητου, εδέσμευετοδικαστήριο σε με­ ταγενέστερη δικαστική απόφαση. 3. Οι διευκρινίσεις των διευθυντών το 1980 δεν μπορούσαν ως Θέμα ουσίας να διαχωριστούν από την αξιολόγηση των αποτελε­ σμάτων των συνεντεύξεων των υποψηφίων. 599 Δημοκρατίαν. Κουκκουρήκ.α.

(1980)3C.L.R. 140Ε.Δ.Υ. &Μαραθεντης ν. Φιλιππίδη Α.Ε. 862.Απόφαση ημερ. 14/ 2/1989P.S.C v. Potoudes&Others

(1987)3C.LJl. 1591- 600 3 5 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.Κουκκουρή κ.α. Ρωμανός & Άλλος ν. Δήμου Λευκωσίας Υποθ. αρ. 410/88 και 488/88. Απόφαση ημερ. 29/9/1990· ZaOrides v. Republic

(1983)3C.L.R. 763Republic v. Zafindes

(1985)3C.LJl, 1635 Δημοκρατία v. Kassinos Coostniction LtdA.E. 982και

1. Από­ φαση ημερ. 16/11/1990Kadivanv. Δημοκρατίας.Υποθ.435/
2. Απόφαση ημερ. 28/8/1992Δημητρίου ν. Δημοκρατίας. Υποθ. αρ. 1165/91.Απόφαση ημερ. 17/2/1993- 10 pierisv. Republic

(1983)3C.LJi. 1054Tomans v. Republic

(1983)3C.LJi. 1292· Κοσμά v. Δήμου Λευκωσίας. Υποθ. αρ.479/89. Απόφαση ημερ. 30/1/1991Sekkidesv. Republic

(1988)3Α.Α.Δ.2136- 1 5 Hadjisawa v. Republic

(1982)3C.L.R. 76Hadjiloannou v. Republic

(1983)3 C.L.R. 104JAziz v. Δημοκρατίας. Υποθ. αρ. 300/

1. Απόφαση ημερ. 20/11/ 1990Χρυσοστόμου ν. Ε.Ε.Υ. Α.Ε.
2. Απόφαση ημερ. 18/12/
3. 20 Έφεση. ΈφεσηεναντίοντηςαπόφασηςΔικαστήτου Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Στυλιανίδης, Δ.)πουδόθηκε στις 30Νοεμβρίου, 1989(ΠροσφυγήΑρ.489/85) μετηνοποία ακυρώθηκεη απόφασητωνεφεσειόντων - καθ'ωνη αίτη25 σηγιαδιορισμότουεφεσίβλητουστηθέσηΕργασιοθεραπευτή στιςΨυχιατρικέςΥπηρεσίες. Π.Χ'Δημητρίου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας Α', για τουςεφεσειοντες- καθ'ωνηαίτηση. 30 Α. Χριστοδονλον(κα), γιατον εφεσείοντα- ενδιαφερόμενομέροςστηνΑ.Ε.
4. Κ.Ευσταθίου,γιατον εφεσίβλητο-αιτητή. Cur. adv. vult. 601 Δημοκρατία ν.Κουκκουρή κ.α.

(1993)ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει οΔικαστής Γ.Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Ηδιοικητικήπράξηηοποίαακυρώθηκε με την υπό έφεση απόφασηέχει μακρύ ιστορικό που άρχισε στις 22/9/77μετοδιορισμό του Κ.Κουκκουρή, τουεφεσί- 5 βλητου, στη θέση Εργασιοθεραπευτή στις Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. Ηαπόφασηακυρώθηκεστην προσφυγήτου Γ. Σαφειρίδη(του εφεσείοντα στην Α.Ε. 1038) του αρχαιότε­ ρου από τους υποψηφίους για την πλήρωση της θέσης Zafindes v. Republic

(1980)3 C.L.R. 140 (Απόφαση Α. 10 Λοΐζου, Δ.). Η απόφασηακυρώθηκε λόγω ελλειπούς αι­ τιολογίας συνιστάμενης στην παράλειψητου διορίζοντος σώματος ναπαράσχειπειστικούς (cogent) λόγους γιατην παραγνώρισητης αρχαιότηταςτου Γ. Σαφειρίδηηοποία έναντι του Κ. Κουκκουρή επεκτεινόταν σε περισσότερα 15 από 13χρόνια. Η απουσία προσδιορισμού των λόγων πα­ ράκαμψης του Γ. Σαφειρίδηκρίθηκε καθοριστική ενόψει του γεγονότος ότι στον παράγοντα "αξία", όπως αυτός επιμαρτυρείται από τις εμπιστευτικές εκθέσεις, ο Γ.Σαφειρίδηςήταντουλάχιστον ίσος ανόχικαλύτερος απότον 20 Κ.Κουκκουρή. Τοδικαστήριοδιαπίστωσεότιοιπροϊστά­ μενοι των Ιατρικών και Ψυχιατρικών Υπηρεσιών οι οποίοι είχαν παραστεί στη συνέντευξη των υποψηφίων δενυπέβαλανσύστασηγιατοδιορισμό του Κ. Κουκκουρή μετηνκαθιερωμένηέννοιατουόρουβάσειτουτότε ισχύο- 25 ντος Περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου (Ν 33/67), αλλά προέβησαν σε αξιολόγηση των υποψηφίων με κύριο έρει­ σματηναπόδοσητουςκατάτις συνεντεύξεις. Επομένωςη αναφορά στον εφεσίβλητο δεν είχε τη σημασία σύστασης τουπροϊσταμένουτουτμήματος. 30 Μετην ακύρωσητηςαπόφασηςτης22/9/77 έληξεκαι η πρώτηφάσητου ιστορικού τηςυπόθεσης.Η δεύτερη άρχι­ σε με την επανεξέταση της πλήρωσης της θέσης ηοποία διενεργήθηκε στις 12/8/80.Σ'αυτή παρέστησαν οι Διευθυ­ ντές των ΙατρικώνκαιΨυχιατρικώνΥπηρεσιών OL οποίοι 35 κλήθηκαν να εξηγήσουν το βάθροπάνωστο οποίο στήρι­ ξαν τη σύσταση της 22/9/77. Η διαδικασίαη οποίαακο­ λουθήθηκε ερχότανσεαντίθεσημετοεύρηματου δικαστη602 3Α.Α.Δ. Δημοκρατία ν.Κουκκουρήκ.α. Πικής,Δ. ρίου για το βάθρο των συστάσεων που οι δύο διευθυντές υπέβαλαν το 1977 και επομένως δεν ήταν επιτρεπτή.Δεύ­ τερο,δεν ήτανεύλογο νααναμένεται οπροσδιορισμός του βάθρου πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν τα λεχθέντα από 5 τους δύο διευθυντές τρία χρόνια μετά την εμφάνιση τους ενώπιον της Ε.Δ.Υ. στην απουσία οποιασδήποτεγραπτής σημείωσης. (Βλ. Ε.Δ.Υ. και Μαραθεύτης ν. Σταύρου Φι­ λιππίδη (Α.Ε. 862 και 863, αποφασίστηκε στις 14/2/89, P.S.C. v.Potoudes & Others

(1987)3 C.L.R. 1591, και Ρω10 μανός & Άλλος ν.Δήμου Λευκωσίας (Συν. Υπ. 410/88 και 488/88, αποφασίστηκεστις29/9/90). Ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις αυτές και μετά τις εξηγήσεις που δόθηκαντο 1980, ησύσταση πουυποβλήθη­ κε δεν μπορούσε να διαχωριστεί από την κρίση των δύο 15 προϊσταμένων για τα αποτελέσματα των συνεντεύξεων τωνυποψηφίων. Καικατάτην επανεξέτασηεπελέγη οεφε­ σίβλητος, γεγονός που προκάλεσε τη δεύτερη προσφυγή του Γ. Σαφειρίδηηοποίακαι πάλι στέφθηκε με επιτυχίαΒλ. Safiridesv. Republic

(1983)3 C.L.R. 763 (Απόφαση 20 Τριανταφυλλίδη, Π.). Η δεύτερη διοικητική απόφαση ακυρώθηκε επειδή συ­ μπεριλήφθηκαν στα στοιχεία κρίσης των υποψηφίων και τα αποτελέσματα της συνέντευξης παρά τη μεταβολή στη σύνθεση της Ε.Δ.Υ.. Έφεση η οποία ασκήθηκε κατά της 25 πρωτόδικης απόφασηςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου απορ­ ρίφθηκε-Βλ. Republic v.Safirides

(1985)3C.L.R. 163). Η τρίτη φάση σηματοδοτείται με τη λήψη της τρίτης απόφασης της Ε.Δ.Υ.στις 27/3/85. Μετά από γνωμάτευση της Γενικής Εισαγγελίας αγνοήθηκαν τόσο τα αποτελέ30 σματατων συνεντεύξεων όσο και ηκρίση των διευθυντών των Ιατρικών και Ψυχιατρικών Υπηρεσιών για την από­ δοση των υποψηφίων σ' αυτές. Στα πρακτικά της Ε.Δ.Υ. σημειώνεται ότι ο εφεσείων, Γ. Σαφειρίδης,και η Καλλι­ σθένη Αθηνοδώρου, ήταν οι καλύτεροι από άποψηαξίας 35 ενώ ο Σαφειρίδης είχε σημαντική υπεροχή σε αρχαιότητα έναντι όλων των ανθυποψηφίων του. Μετά από συνεκτί­ μησητων ενώπιον της στοιχείων ηΕ.Δ.Υ.επέλεξε τον εφε- 603 Πιχής,Δ. Δημοκρατίαν,Κουκκουρήκ.α.

(1993)σείοντα ως τον καλύτερο και προέβει στον αναδρομικό διορισμότουστηνεπίμαχηθέση. Με την προσφυγή του Κ. Κουκκουρή επιδιώχθηκε η ακύρωση του διορισμού του Γ. Σαφειρίδηγια τους πιό κάτωλόγους, όπωςπροσδιορίστηκαν στηντελική αγόρευ- 5 ση του αιτητή μετά την κατάθεσητων διοικητικώνφακέ­ λων: (α)Αποκλειστικήταύτισητουπαράγοντα "αξία" μετις εμπιστευτικές εκθέσεις. (β) Καταφανήςυπεροχήτου αιτητή έναντι του ενδια- 10 φερόμενου μέρουςσεπροσόντα. (γ) Έκδηληυπεροχή του εφεσίβλητου έναντι του εφε­ σείοντα. (δ)ΠαράλειψητηςΕ.Δ.Υ.ναζητήσει εκνέουτις από- 15 ψεις των διευθυντών των Ιατρικών και Ψυχιατρικών Υπηρεσιών στις οποίες ανήκεηπληρούμενηθέσημετάτη διαπίστωση ότι οι συνεντεύξεις κατέστησαν ανενεργό στοιχείο κρίσης. Ηεπίδικηδιοικητικήαπόφαση ακυρώθηκεαπότοπρω- 20 τόδικοδικαστήριογιατουςεξής λόγους:

(1)Παραγνώριση της σύστασης των διευθυντών των Ιατρικών και Ψυχιατρικών Υπηρεσιών για το διορισμό του εφεσίβλητου ηοποίαυποβλήθηκε στις 22/9/77καιδι­ ευκρινίστηκε στις 12/8/80.

(2)Συμπερίληψη στα στοιχεία κρίσης της εμπιστευτι­ κής έκθεσης γιατον Κ. Κουκκουρήγιατοέτος 1975 παρά την παράλειψη προσυπογραφής της από τον αξιολογούντα λειτουργό. Πράγματι ο αξιόλογων λειτουργός ο οποίος κατονομάζεταικαιτου οποίουτο όνομα έμφαινε- 30 ταιδακτυλογραφημένοδενέθεσετηνυπογραφή του.

(3)Καταφανήυπεροχή του Κ. Κουκκουρή σεπροσό604 25 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρήκ.α. Πικής,Δ. ντα.Τοθέματέθηκε ως ακολούθως στην πρωτόδικη από­ φαση: "Ο αιτητής έχει καταφανή υπεροχή στα προσόντα όπως φαίνεται από τον πίνακα που επισυνάφθηκε στην ένσταση.". Ηδιαπίστωσηαυτήσε συνδυασμό με τη σπου5 δαιότητατωνπροσόντων γιατηνεκπλήρωσητωνκαθηκό­ ντων της θέσης αποτέλεσε τον τρίτο λόγογια την ακύρω­ σητηςεπίδικηςδιοικητικήςαπόφασης. Οι εφεσείοντες υπέβαλανότι οι λόγοι 1 και 2(ανωτέ­ ρω)δενπροβλήθηκανωςλόγοιακύρωσηςκαιγιατολόγο 10 αυτό δενμπορούσαννααποτελέσουνλόγογιατηνακύρω­ ση της επίδικης απόφασης. Επίσης υπέβαλαν ότι διαπι­ στώσειςτουδικαστηρίουστην πρώτη προσφυγή {Zafindes v. Republic

(1980)3 C.L.R. 140), σύμφωνα με τις οποίες δεν υποβλήθηκε σύσταση από τους δύο διευθυντές το 15 1977, μετην έννοια πουενείχεοόροςβάσει των σχετικών προνοιών τηςτότε ισχύουσας νομοθεσίας (Ν33/67) γιατο διορισμό του εφεσίβλητου, καθιστούσε αδύνατη,διάφορη κρίσητουθέματοςσεοποιαδήποτεμεταγενέστερηδικαστι­ κήαπόφαση. Περαιτέρωεισηγήθηκαν ότι οι διευκρινίσεις 20 που δόθηκαν από τους δύο διευθυντές το 1980 δενμπο­ ρούσανως θέμαουσίαςναδιαχωριστούν απότηναξιολό­ γησητων αποτελεσμάτων των συνεντεύξεων τωνυποψη­ φίων. Αναφορικά με την παράλειψη υπογραφής της έκθεσης του 1975 οι εφεσείοντες υπέβαλανότι πρόκειται 25 περί παρατυπίαςη οποία αφήνει άθικτητην εγκυρότητα τηςέκθεσης. Η έκθεσηείχευπογραφείαπότοναξιολογούντα λειτουργό χωρίς τη διατύπωσηοποιασδήποτεεπιφύ­ λαξης ως προς την αυθεντικότητα της αξιολόγησης ήτην προέλευση της απότον αξιολογούντα λειτουργό. Ο ίδιος 30 ο Κ. Κουκκουρής δεν έθεσε θέμα για την ακύρωση της εμπιστευτικής έκθεσης ούτεπρόβαλετηνατέλειαστο προ­ αναφερθέν σημείο της έκθεσης του 1975 ως λόγο γιατην ακύρωσητηςπροαγωγήςτουΓ.Σαφειρίδη.Έτσιδενδόθη­ κεποτέηευκαιρίαστους εφεσείοντες (τους καθ' ων η αί­ τησηκαιτο ενδιαφερόμενο μέρος) ναδώσουν οποιαδήπο35 τε εξήγησηήακόμανα σχολιάσουν την μηυπογραφή της έκθεσης απότοναξιολογούντα λειτουργό. Μετάτηναπόφασητουπρωτόδικουδικαστηρίουότιη 605 Πικής, Δ. Δημοκρατίαν. Κουκκουρή κ.α.

(1993)έκθεση του 1975 έπρεπε να είχε αγνοηθεί το δικαστήριο προέβηστο εξής εύρημα:"Οαιτητήςυπερείχετουενδιαφε­ ρόμενου μέρους σε αξία με βάση τις εμπιστευτικές εκθέ­ σειςγια όλα ταπροηγούμενα χρόνια εκτόςτου 1976.". Βέ­ βαια δεν μπορούσαν να αποκλειστούν από τα στοιχεία 5 κρίσης των υποψηφίων οι εμπιστευτικές εκθέσεις για το 1976 που συνιστούσαν χρονολογικά το πλησιέστερο προς την ημερομηνία λήψης της επίδικης απόφασης δείκτη της υπηρεσιακής αξίας των υποψηφίων. Σύγκριση των εμπι­ στευτικών εκθέσεων για τον Γ. Σαφειρίδηκαι Κ. Κουκ- 10 κουρή υποστηρίζει τη διαπίστωση της Ε.Δ.Υ. ότι ο εφεσείων υπερτερούσε σε αξία,όπως αυτήκαταφαίνεται από τα υπηρεσιακάαυτάστοιχεία: Σαφειρίδης Κουκκουρής 1976 7Π.Κ.-2Κ. -1 Μ. 1 Π.Κ.-8 Κ. - 1Μ. 1975 6Π.Κ. -3 Κ.- 1Μ. 1 Π.Κ.- 7 Κ. - 1 Μ. 1974 3Π.Κ. -6 Κ. - 1 Μ. 1 Π.Κ. -3Σχ.Κ.- 5 Κ. -1Μ. 1973 1Εξ.- 4 Π.Κ. - 4 Κ. - 1Μ. 3Π.Κ. -6 Κ. - 1Μ. 1972 1Εξ.- 4 Π.Κ. - 4 Κ. - 1Μ. 1 Εξ.-6Π.Κ. - 2 Κ. -1 Μ. 1971 6Π.Κ. - 3 Κ. - 1Μ. 1Εξ.- 5Π.Κ. - 3 Κ. -1Μ. 1970 1Εξ. - 2 Π.Κ. -6 Κ. 1 Μ. Δεν έχειτο 1970. 1969 1Εξ. - 3Π.Κ. - 5 Κ. -1Μ. 3Π.Κ. - 6 Κ. -1 Μ. 15 20 25 Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου υποστήριξε τηνπρωτό­ δικη απόφασηπαρόλο που αναγνώρισε ότι δεν είχε υπο- 30 606 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρήκ.α. Πικής,Δ. βληθείωςλόγος ακύρωσηςη μη υπογραφή της εμπιστευτι­ κής έκθεσης για τον εφεσίβλητο από τον αξιολογούντα λειτουργό γιατο 1975. Σεσχέσημετις συστάσεις τωνδι­ ευθυντώνκαιπάλιαναγνώρισεότι τοθέμααυτόδεντέθη5 κεευθέως ωςλόγος ακύρωσης·υποστήριξε όμωςότιτέθη­ κεέμμεσακατάτηντελικήαγόρευση. Οι δικηγόροι των εφεσειόντων επέσυραν τηνπροσοχή μας στη διαπίστωση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην απόφαση του στην πρώτη προσφυγή - Βλ. Zafindesν. 10 Republic

(1980)3 C.L.R. 140 -όπουγίνεται θετική διαπί­ στωση ότι δενυφίστατοσύσταση γιατοδιορισμόοποιου­ δήποτε υποψηφίου και ότι η σύσταση η οποία είχευπο­ βληθεί ήταναλληλένδετη μετηναπόδοσητωνυποψηφίων στις συνεντεύξεις. 15 Κρίνουμε ότιόλοι οι λόγοι πουέχουν προβληθείυπέρ τηςέφεσης ευσταθούν.Πιόκάτωακολουθούν οι λόγοι για τουςοποίουςέχουμεαχθείσ'αυτήτηναπόφαση:

(1)Ο εξεταστικός χαρακτήραςτης διαδικασίας κάτω από το Άρθρο 146 αμβλύνει μεν το στοιχείο της αντιπα20 ράθεσης που ενυπάρχει στους δικονομικούς θεσμούς (προσαρμοσμένους στην πολιτική δίκη), δεν καταργεί όμωςτηδικογραφίαωςτομέσοπροσδιορισμούτωνεπιδί­ κων θεμάτων. Οι τελικές αγορεύσεις που υποβάλλονται μετάτην επιθεώρηση των φακέλων εξειδικεύουν καισυγ25 κεκριμενοποιούν τα επίδικα θέματα (που προσδιορίζο­ νταιστηναίτηση)πουκαλείταιτοδικαστήριοναεπιλύσει. Μόνο λόγοι δημόσιας τάξης που άπτονταιτου θεμελίου της δικαιοδοσίας μπορεί να εγερθούν αυτεπάγγελτααπό τοδικαστήριοκαινααποτελέσουν λόγους ακύρωσης.(Βλ. 30 Δημοκρατία v. Kassinos Construction Ltd.(Α.Ε. 982 και 983,αποφασίστηκεστις 16/11/90, Abdolali Kadivari ν. Δη­ μοκρατίας (Υπ. αρ. 435/92, αποφασίστηκε στις 28/8/92, και Δημητρίου ν.Δημοκρατίας (Υπ. αρ. 1165/91, αποφα­ σίστηκε στις 17/2/93)). 35

(2)Τοπεριεχόμενο της σύστασης των δυοδιευθυντών που υποβλήθηκε το 1977 αποτέλεσε το αντικείμενοδικα607 Πικής, Δ. Δημοκρατίαν. Κουκκουρή κ.α.

(1993)στικού ευρήματος στην υπόθεση Zafiridesv. Republic

(1980)3C.L.R. 140,απαραίτητουγιατηνεπίλυσητηςδια­ φοράςσε εκείνητηςπροσφυγή.Τοσχετικό εύρηματουδι­ καστηρίουσυνιστούσεμέροςτουλόγου (ratio)τηςαπόφα­ σηςκαιέθεσετησφραγίδατουδεδικασμένουστηδιαφορά 5 μεταξύ των διαδίκων. (Βλ. Pierisv. Republic

(1983)3 C.L.R.1054,και Tomans v. Republic

(1983)3 C.L.R. 1292). Οι διευκρινίσεις πουζητήθηκαναπότους δύο διευθυ­ ντές το 1980 δε μπορούσαν να μεταβάλουν ταδεδομένα του 1977 για τις συστάσεις και ούτε τα μετάβαλαν στην 10 ουσία. Και οι διευκρινίσεις του 1980 βεβαιώνουν ότιOL συστάσεις τους ήταν αλληλένδετες με την απόδοση των υποψηφίων κατά τη συνέντευξη. Ανεξάρτητα από κάθε άλλο λόγο οι συστάσεις των δύοδιευθυντών δεντέθηκαν απότονπροσφεύγονταωςλόγοςακύρωσηςκαιεπομένως 15 δεμπορούσαννααποτελέσουνλόγοακύρωσηςτηςδιοικη­ τικήςαπόφασης.

(3)Η μη υπογραφήαπότον αξιολογούντα λειτουργό της εμπιστευτικής έκθεσης γιατον εφεσίβλητο γιατο έτος 1975 δεν τέθηκε καιδεν μπορούσε να εξεταστεί αυτεπάγ- 20 γελτααπότοδικαστήριοωςλόγοςακύρωσης.Ανεξάρτητα απότηδιαπίστωσηαυτήη μηυπογραφή εμπιστευτικής έκ­ θεσης λόγω παράλειψης ή αβλεψίας του λειτουργού που είχεκαθήκοννατην ετοιμάσει συνιστά απλή παρατυπίαη οποία αφήνει την εγκυρότητα της έκθεσης αμετάβλητη - 25 βλ.Κοσμάν. ΔήμουΛευκωσίας<yπ. αρ.497/89, αποφασί­ στηκε στις 30/1/91). Το κριτήριο για τον προσδιορισμό των επιπτώσεων από παρεκκλίσεις απόκανονιστικές δια­ τάξεις για την ετοιμασία εμπιστευτικών εκθέσεων είναι ουσιαστικό καισυναρτάταιμετηφύσητηςπαρέκκλισης - 30 βλ. Sekkidesv.Republic

(1988)3Α.Α.Δ.2136. Ημη υπο­ γραφήτης εμπιστευτικής έκθεσης απότον αξιολογούντα λειτουργό, χωρίς να διατυπωθούνοποιαδήποτε ερωτημα­ τικά απότον προσυπογράφονταλειτουργό για τηναυθε­ ντικότητα του κειμένου της αξιολόγησης, εύλογα μπορεί 35 ναχαρακτηριστείωςεπουσιώδηςπαρατυπία.

(4)Η έννοια της καταφανούςυπεροχής σε προσόντα 608 3 ΑΛΛ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρήκ.α. Πικής,Δ. ωςλόγοςγιαακύρωσητηςπρωτόδικηςαπόφασηςσυνιστά λόγοάγνωστοστοδιοικητικόδίκαιο.Μόνοέκδηληυπερο­ χή του προσφεύγοντα έναντι του ενδιαφερόμενου μέρους μετά απόσυνεκτίμηση του συνόλου των προσόντων τους 5 μπορεί να αποτελέσει λόγοακύρωσης. (Βλ. HadjiSawa ν. Republic

(1982)3C.L.R.76,και Hadjiloannou v. Republic

(1983)3 C.L.R. 1041). Άλλωστε είναι νομολογημένο ότι προσόνταπρόσθετααπόεκείνα πουπροβλέπονται από το Σχέδιο Υπηρεσίας συνιστούν παράγοντα οριακής μόνο 10 σημασίας γιαδιεκδικήσεις τουκατόχου τουςγια προαγω­ γή. (Βλ. Ιμπραχήμ Αζίζ ν.Δημοκρατίας (Υπ. Αρ. 300/88, αποφασίστηκε στις 20/11/90,και Χρυσοστόμου ν. Ε.Ε.Υ. (Α.Ε. 787,αποφασίστηκεστις 18/12/89)). Στηνπροκείμενη περίπτωση ηΕ.Δ.Υ.ερεύνησεόλατα 15 στοιχεία αναφορικάμετους υποψηφίους και ορθά διαπί­ στωσε ότι ο εφεσείων υπερτερούσε του εφεσίβλητου σε αξία, όπως αυτή εμφαίνεται στις εμπιστευτικές εκθέσεις, και ότι ο εφεσείων ήτανκατάπολύ αρχαιότερος του εφε­ σίβλητου. Όπωςκρίθηκε στην πρώτη απόφασητου Ανω20 τάτουΔικαστηρίου σχετικά μετηνπλήρωση της επίμαχης θέσης (Zafirides v.Republic

(1980)3C.L.R. 140) ήταν ανα­ γκαίο να διαπιστωθεί η ύπαρξη ισχυρών λόγων (ενόψει των δεδομένων των υποψηφίων) για να αντισταθμιστεί η μεγάληαρχαιότητατουεφεσείοντα.Τέτοιοι λόγοιδεν δια25 πιστώθηκαν αντίθετα το εύρημα της Ε.Δ.Υ. ότι ο εφε­ σείων υπερείχε του εφεσίβλητου όχι μόνο σεαρχαιότητα αλλά και σε αξία,όπως κατοπτρίζεται στις εμπιστευτικές εκθέσεις, ήταν ορθό. Η έφεση επιτρέπεται. Ηπρωτόδικηαπόφαση παραμε30 ρίζεται.Η προσφυγήαπορρίπτεταικαιη επίδικηδιοικητι­ κήαπόφασηβεβαιώνεται στην ολότητα της βάσει του Άρ­ θρου 146.4 (α) τουΣυντάγματος. -Οιεφεσείοντες δεδιεκδικούν έξοδα Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαέξοδα. Ηέφεσηεπιτρέπεται. 609