clr/1993/1993_4_1221.pdf

(1993)Οι διοικητικές αρχές,σε εκτέλεσητηςυποχρέωσης τουςκατά το Αρθρο 146.5 του Συντάγματος,πρέπει να συμμορφώνονται, ανά­ λογα με κάθε περίπτωση, με θετική ενέργεια προς το περιεχόμενο της απόφασης του Δικαστηρίου ή να απέχουν από κάθε ενέργεια που είναι αντίθετη προςόσακρίθηκαναπόαυτή. Από τις αποφάσειςπουεκδίδονται απότοΑνώτατο Δικαστήριο σε προσφυγές, πηγάζει δεδικασμένο, το οποίο καλύπτει, τόσο το ακυρωτικό αποτέλεσμα πουδιατυπώνεταιστο διατακτικό,όσο και τα "διοικητικής φύσεως" ζητήματα που κρίθηκαν με σκέψεις οι οποίες διατυπώνονται στην αιτιολογία τηςαπόφασης. Αναφορικά με τα "διοικητικής φύσεως" ζητήματα πρέπει να συ­ ντρέχουν οι συνήθειςπροϋποθέσεις τουδεδικασμένου:ταυτότηταπρο­ σώπου,ταυτότηταδιαφοράς,δηλαδή,διαφοράςπουέχειτα ίδιαπραγματικά ή νομικά δεδομένα. "Διοικητικής φύσεως" ζητήματα είναι τα πραγματικά και νομικά ζητήματαπου ρυθμίζονται απόκανόνες του Διοικητικού Δικαίου που αναφέρονται στη μείζονα ή την ελάσσονα πρόταση του συλλογισμού της απόφασης, εφόσον ήταν αντικείμενο διάγνωσης καικρίσηςκαιβρίσκονται σεσυνάρτηση μετοσυμπέρασμα πουέγινεαποδεκτόαπότηναπόφαση(ακύρωσητηςπράξης), δηλαδή, αποτελούν τοστήριγμα τουσυμπεράσματοςαυτού. Τοδεδικασμένο ισχύειγιακάθεδιοικητική αρχή,ηδεπαράβαση του με νέα διοικητική πράξηθεμελιώνειλόγο ακυρώσεως της. Η παράβαση του δεδικασμένου, είναι παράβαση Νόμου γιατί συνιστά παράβαση της παραγράφου 5 του Αρθρου 146 του Συ­ ντάγματος,σύμφωνα μετηνοποίαηαπόφαση τουΔικαστηρίου δε­ σμεύεικάθεΔικαστήριο,όργανοήαρχήστηΔημοκρατία,πουέχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται με το περιεχόμενο τηςαπόφασης. ΗΔιοίκηση δεν επιτρέπεται να εκδώσει διοικητική πράξηαντί­ θετη προς τα ζητήματαπουκρίθηκαν μετην απόφασητου Ανωτά­ του Δικαστηρίου και σταοποία εκτείνεται το δεδικασμένο. 5 10 15 20 25 30 35 Στην παρούσαυπόθεση,ηΕπιτροπήδεν μπορούσε ναενεργήσει αντίθετα με την απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προ­ σφυγήΑρ. 195/76, και ναλάβει τηνπροσβαλλόμενη απόφαση. 40 Η προσβαλλόμενη απόφασητης Επιτροπής πάσχει ανεπανόρ­ θωτα απόπαράβασηΝόμου. Η προσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 1222 4ΑΛΛ. Χριστοπούλουκ.ά. ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Αναφερόμενες υποθέσεις: Christodoulou andOthers v. Republic

(1983)3C.L.R. 1377, 5 GeorghiosHaris v. Republic

(1989)3C.L.R.

1. Προσφυγή. 10 Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Ανακουφίσεως Παθόντων, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση τους για παροχή μηνιαίας σύνταξης εξαρτωμένων από τον φονευθέντα εθνοφρουρό γιό τους στις 15 Ιουλίου,
2. Χρ. Πονργονρίόης, για τουςΑιτητές. 15 Π. Κληριδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. 20 25 ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ.:Οιαιτητέςμετηνπροσφυγήαυτήζητούν την ακύρωση της απόφασηςτης Επιτροπής Ανακουφίσεως Πα­ θόντων, (η"Επιτροπή"),μετην οποίααπορρίφθηκεαίτησητους για παροχή μηνιαίας σύνταξης εξαρτωμένων απότον φονευθέ­ ντα εθνοφρουρό γιο τους στις 15Ιουλίου, 1974, πουκοινοποιήθηκε σ' αυτούς με επιστολή ημερομηνίας 29 Οκτωβρίου,
3. Ηυπόθεση αυτήέχειμιαμακράιστορία. ΑπασχολείτοΑνώ­ τατοΔικαστήριο τατελευταία 17χρόνια. 30 35 40 Οι αιτητές είναι σύζυγοι. Είχαν δέκα παιδιά, έξι κόρες και τέσσεριςγιους. Οπατέραςεργαζότανεργάτης στην ΚΕΟκαι το 1974 ο μέσος όρος των εβδομαδιαίωναπολαβώντουήταν£
4. Ο γιος τους Νικόλας Κυριάκου Χριστοδούλου, (ο "εθνοφρουρός"),κατετάγη στην Εθνική Φρουράστις 22 Ιανουαρίου, 1973, και υπηρετούσε με το βαθμότου οπλίτη στη Λάρνακα μέ­ χρι τέληΙουνίου 1974 οπότε μετατέθηκε στη Δ' Ανωτέρα Τακτι­ κήΔιοίκησηΛεμεσού.Στάθμευε στο στρατόπεδοτου216 Τ.Π. Στις 15Ιουλίου, 1974, ξέσπασε τοκαταστροφικό πραξικόπη­ μα εναντίον του νόμιμου κράτους. Το πρωΐ της 15ης Ιουλίου, 1974, ο εθνοφρουρόςδιατάκτηκε, μαζί με άλλους εθνοφρουρούς, να επιβιβαστεί στρατιωτικού 1223 Στυλιανίόης, Δ. Χριστοπούλουκ.ά.ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1993)οχήματος, το οποίο τους οδήγησε στο κτίριο της Δ' Ανωτέρας Τακτικής Διοίκησης που απέχει λίγα μέτρα από το κτίριο της Κεντρικής Αστυνομίας Λεμεσού. Υπήρξαν πυροβολισμοί απότο εφεδρικό σώμα της αστυνομίαςκαιαπότηνάλλη πλευρά.Οεθνοφρουρός,ενώαποβιβαζό­ ταν τουοχήματος,επλήγη στο στήθος και έρπονταςκατρακύλη­ σε από αυτό. Αργότερα μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λεμεσού όπουκαι εξέπνευσε. 5 10 Οι αιτητέςγονείς υπέβαλαναίτησηστην Επιτροπήγια παρο­ χή χορηγήματος εξαρτώμενου με βάση το Αρθρο 19 του περί ΕθνικήςΦρουράς Νόμουτου 1964, (Αρ.20/64),όπωςτροποποι­ ήθηκεμετον περί ΕθνικήςΦρουράς(Τροποποιητικός)Νόμοτου 1975, (Αρ. 24/75),και τους περί Εθνικής Φρουράς, (Χορηγήματα εις Εξαρτώμενους Πεσόντων και εις Ανάπηρους), (Τροπο­ ποιητικοί) Κανονισμούς τους 1966 έως

1. 15 ΗΕπιτροπήαπέρριψετηναίτησηγιατίσχημάτισε τηγνώμηότι ο εθνοφρουρός "δεν εφονεύθη εν ενεργώ υπηρεσία εν τη Δυνάμει 20 αλλάλόγωτηςσυμμετοχής τουειςπραξικοπηματικός επιχειρήσεις δι' ανατροπήντηςκαθεστηκυίαςεντηΔημοκρατίατάξεως." Οιαιτητέςπρόσβαλαντηνομιμότητατηςαπόφασηςαυτήςμε την Προσφυγή Αρ. 195/
2. 25 Στις26 Ιουνίου, 1982, οτότε Πρόεδρος τουΑνωτάτου Δικα­ στηρίου ακύρωσε την απορριπτικήδιοικητική απόφαση για: (α)Έλλειψηδέουσας έρευναςτωνσυνθηκών τουθανάτουτου εθνοφρουρούκαι 30 (β)Πλάνηπερί ταπράγματα. (Βλ. Christodoulou and Others v. Republic

(1983)3 C.L.R. 1377). 35 Στην αιτιολογία της απόφασηςαναφέρονται,μεταξύ άλλων, τα ακόλουθαστη σελ. 1379:40 "As it appears from the Opposition the said Committee in arriving at its sub judicedecision took into account,regarding the circumstances in which the deceased was killed, reports of the Police, of the National Guard and of the Central 1224 4ΑΛΛ. Χοιστοδούλουκ.ά.ν.Δημοκρατίας κ.ά. Στυλιανίδης, Δ. Information Service (ΚΥΡ). 5 It appears, from the contents of the aforesaid reports, that the deceased was shot andkilledwhilehewas in thevicinity of the Headquarters of the Military Command in Limassol. On, however,many material points such reports are conflicting and it is imposible on the basis of them only to conclude with certainty thatthedeceased was killedwhile participating inthe coup d'etat, as found by therespondent Grants Committee." 10 15 20 25 30 35 40 Μετά την ακυρωτικήαπόφασηη Επιτροπήμε επιστολή ημε­ ρομηνίας6Οκτωβρίου, 1984, ζήτησε απότοντότεδικηγόροτων αιτητών, που ήταν άλλος από το δικηγόρο τους στηνπαρούσα προσφυγή, όπως "οι αιτητές υποβάλουνοποιαδήποτενέαοτοιχεία έχουν αναφορικά με ταγεγονότα και τις συνθήκες του θα­ νάτουτουγιουτους". Στις4 Ιανουαρίου, 1985, οτότε δικηγόρος,μεεπιστολήπρος τον Υπουργό Εσωτερικών καιΑμύνης,ζήτησεόπωςπαραχωρηθεί χορήγημα εξαρτωμένων σ' αυτούς και πρόσθεσε ότι ήταν αδιανόητο να ζητούνταικαι αδύνατο να παρασχεθούνστοιχεία από τουςαιτητές. Στις 19Δεκεμβρίου, 1989,οτωρινόςδικηγόροςτους μεαίτηση στον Υπουργό Δικαιοσύνης αναφέρθηκε στην ακυρωτική απόφαση του Δικαστηρίου για (α)παράλειψηδιεξαγωγήςπλή­ ρους έρευναςκαι (β) γιατίδενυπήρχαν ενώπιον τηςΕπιτροπής στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο εθνοφρουρός συμμετείχε σε πραξικοπηματικές ενέργειες ότανσκοτώθηκε, και τόνισε ότι τόσον ο εθνοφρουρός όσον και οι γονείς του ήταν αριστεροί, φανατικοί υποστηρικτές του Προέδρου Μακαρίου και ήταναστείοναχαρακτηριστεί ως πραξικοπηματίας. Στις 3Ιανουαρίου, 1990, οΥπουργός Δικαιοσύνηςαπάντησε ότι τοόλο θέμαθαεξετάζετο απόΥπουργικήΕπιτροπή. Στις 2 Μαΐου, 1990, το Υπουργείο Δικαιοσύνηςπληροφόρη­ σε το δικηγόρο των αιτητών ότι "το όλον θέμα έχει επανεξετα­ σθεί καιαποφασίστηκενα εξακολουθήσει νατηρείται ηίδια τακτική στην αντιμετώπιση συγγενών φονευθέντων κατάτο πρα­ ξικόπημα,ηοποίαετηρείτο μέχρι σήμερα". Οι αιτητέςκαταχώρισαν τηνΠροσφυγήΑρ.410/90για ακύρω­ σηκαιανατροπήτουπεριεχομένουτηςπιοπάνωεπιστολής.Στις2 1225 Στυλιανίδης,Δ. Χριστοδούλουκ.ά. ν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1993)Σεπτεμβρίου,1991,τοΑνώτατο Δικαστήριο απέρριψετηνπροσφυ­ γήγιατίηαπόφασητουΥπουργείουΔικαιοσύνης,πουκοινοποιή­ θηκεμετηνεπιστολή ημερομηνίας2 Μαΐου, 1990,δενήτανεκτελε­ στήδιοικητικήπράξηκαιπροέρχετο απόαναρμόδιοόργανο επει­ δήτοαρμόδιοόργανο,σύμφωναμετονόμο,είναι ηΕπιτροπή. Στις 11 Οκτωβρίου, 1991, ο νέος δικηγόρος των αιτητών έστειλεστην Επιτροπήμακράαίτησηστην οποίαανέφερετο όλο ιστορικό, κάλεσετην Επιτροπήνα επανεξετάσει την αίτηση των αιτητών υπότο φως τηςακυρωτικής απόφασηςστην Προσφυγή Αρ. 195/76και κατέληξε ότι ανη Επιτροπήδεν εξασφάλισε επι­ πρόσθετα στοιχεία δεν είχε άλλη επιλογή από την παροχή του αιτούμενου χορηγήματος. Στις 16 Οκτωβρίου, 1991, η Επιτροπή συνήλθε και, με μόνο τα στοιχεία που υπήρχανπριν την έκδοση της διοικητικής από­ φασης που ακυρώθηκε,πήρε την προσβαλλόμενη απόφαση, την οποία κοινοποίησε στους αιτητές με την ακόλουθη επιστολή ημερομηνίας 29 Οκτωβρίου, 1991:- 5 10 15 20 "Αναφέρομαι στηνπροσφυγήσαςμεαρ.410/90τη σχετική μετηναπορριφθείσααίτησησαςγιαπαροχήμηνιαίαςσυντά­ ξεως εξαρτωμένων από τον φονευθέντα γιο σας,καθώςκαι στη σχετική Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. 25 2.Πληροφορείσθε ότιη Επιτροπή αφούέλαβευπόψηόλατα γεγονότα της υπόθεσηςκαι τηγνωμάτευση του Γενικού Εισαγ­ γελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 29/4/75 αναφορικάμε το θέμα της ενεργού υπηρεσίας εν τηΔυνάμει μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος,αποφάσισε να εμμείνει στην αρχικήτης απόφασηκαινααπορρίψειεκνέουτηναίτησηγιατολόγοότιο 'υιός σαςδεν εφονεύθηενενεργώ υπηρεσίαεντηΔυνάμει αλλά λόγωτηςσυμμετοχής τουσεπραξικοπηματικέςεπιχειρήσεις διά ανατροπήντηςκαθεστηκυεαςεντηΔημοκρατίατάξεως'." 30 35 Ο δικηγόρος της Επιτροπής ισχυρίστηκε ότι ηπροσφυγή εί­ ναι απαράδεκτηγιατί είναι εκπρόθεσμη. Η προσφυγήκαταχωρίστηκε στις 5 Μαρτίου,

1. Η προθεσμία των 75 ημερών που προβλέπεται από τηνπα­ ράγραφο 3 του Αρθρου 146 του Συντάγματος είναι ανελαστική και επιτακτική. Στην παρούσα υπόθεση η προθεσμία αρχίζει απότηνημέραπουη προσβαλλόμενη απόφασηπεριήλθε σεγνώ1226 4ΑΛΛ. Χριστοδούλουκ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. Στυλιανίδης, Δ. σητων αιτητών. 5 10 15 Ηεπιστολήταχυδρομήθηκεπρος"Κυρίους ΜαρίακαιΚυριάκο Χριστοδούλου, ΠάροδοΝεοκλή Αραούζου, Αγία Φύλα, Λεμεσό". Αυτήηδιεύθυνσηείναιανεπαρκής. Είναιηδιεύθυνσητωναιτητών του 1975 ότανυπέβαλαντηναρχικήτουςαίτηση. ΗΑγίαΦύλασή­ μεραδενείναιτομικρόχωριότου
2. Οιαιτητέςβεβαίωσανότι οφάκελοςπαραδόθηκεσ' αυτούςαπόκάποιογείτονατους μαζίμε άλλες επιστολές δύο-τρεις μέρεςπριν ταΧριστούγεννα του
3. Περαιτέρω, παρουσίασανφωτοτυπίαφακέλουπουέστειλεοδικη­ γόρος τους σ' αυτούς μετην ίδιαδιεύθυνση ο οποίος επεστράφει απότοΤαχυδρομείο μεσφραγίδα"ανεπαρκήςδιεύθυνση". Τα πιο πάνωπαρέμειναν αναπάντητα και σιωπηρά η ένσταση του εκπρόθεσμου εγκαταλείφθηκε. Καμιά αναφοράσ' αυτή δεν έγινε στηγραπτήαγόρευση του δικηγόρου της Επιτροπής. Το Δικαστήριο αποδέχεται την εκδοχή των αιτητών. Ηπρο­ σφυγή είναι εμπρόθεσμη. 20 Οιλόγοιακυρώσεως πουπροβλήθηκανκαιαναπτύχθηκαν εί­ ναι:25 (α)Πλάνηνόμουμετηνέννοιαπαράβασηςτουδικαστικούδεδικασμένου.Και (β)Έλλειψη δέουσας έρευνας. 30 35 40 Ο δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε ότι, εφόσον καμιάπεραιτερω έρευνα δεν έγινεκαι κανένα επιπρόσθετο στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον της Επιτροπής,αυτήείχευποχρέωση νααποφα­ σίσει ότι ο εθνοφρουρός σκοτώθηκε σε νόμιμη υπηρεσία καινα χορηγήσει το αιτούμενο επίδομα. Το μόνο πρόσθετο στοιχείο πουτέθηκε ενώπιον της Επιτρο­ πής ήταν ότι ο εθνοφρουρός ήταν υποστηρικτής του Αρχιεπι­ σκόπου Μακαρίουκαιαριστερών τάσεων. Ο δικηγόρος της Επιτροπής ισχυρίστηκε ότι εφόσον οι αιτητές πληροφόρησαν την Επιτροπήότι δεν ήτανδυνατόναπαρα­ σχεθούν ήναυπάρξουννέαστοιχεία δεν μπορούσε ναγίνειπρό­ σθετη έρευνα και, ως εκ τούτου, ο λόγος για έλλειψη δέουσας έρευνας δεν ευσταθεί. 1227 Στυλιανί&ης, Δ. Χριστοδούλουκ.ά.ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1993)Ισχυρίστηκε,περαιτέρω,ότιη βαρύτηταπουμπορείναδώσει το διοικητικό όργανοστααποδεικτικά στοιχεία είναι ανέλεγκτη από το Δικαστήριο και ότι ηεκτίμηση των στοιχείων και η κα­ τάληξη στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι επίσης ανέλεγκτη εκτός εάν υπάρχει πλάνη περί τα πράγματα, που δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Είναι φανερόαπόταενώπιον τουΔικαστηρίου στοιχεία ότι, εκτός απότους πολιτικούς προσαναλοτισμούς των αιτητώνκαι τουεθνοφρουρού,κανένανέο στοιχείο δενείχεηΕπιτροπήενώπιον της κατά τηλήψητης επίδικης απόφασης. 5 10 Ηακύρωσηπροσβαλλόμενης απόφασης απότο Ανώτατο Δι­ καστήριο συνεπάγεται τηνόμιμηκατάργηση της έναντι όλων. 15 Οι διοικητικές αρχές,σεεκτέλεση τηςυποχρέωσης τουςκατά το Αρθρο 146.5 του Συντάγματος, πρέπει να συμμορφώνονται, ανάλογα με κάθεπερίπτωση, με θετική ενέργεια προς το περιε­ χόμενο της απόφασηςτουΔικαστηρίου ήνα απέχουν από κάθε ενέργεια που είναι αντίθετηπρος όσακρίθηκαναπόαυτή. 20 Στην απόφασηGeorghiosHaris v. The Republic of Cyprus

(1989)3(A) C.L.R. 147,στιςσελ. 159-162 ειπώθηκαν:"The Judgments of the Court of Revisional Jurisdiction are binding upon all organs and authorities of the Republic (see Article 146.5 of the Constitution) and every operative finding of the Court is binding upon the Administration which is no longer at liberty to take acontrary view of agiven set of facts. 25 30 In Ioannis Constantinou v. Republic (Chairmanof the Council for the Reinstatement of Dismissed Civil Servants)

(1972)3 C.L.R. 116, A. Loizou, J.,as he then was, adopted the following passage from Vegleri The Compliance of the Administration totheDecisions of theCouncil of State', 35 1934 edition,p. 38:'If, finally, all the factual and legal grounds which were capable of affording the reasoning for the action of the administration came under consideration by the Council of State andtheywereconsidered illegal, and,inthisway allthe possible prerequisites of the administrative act were exhausted, theresult of theannulment must beconsidered as absolute, preventing the administration to proceed to a 1228 40 4ΑΛΛ. Χριστοδούλου κ.ά.ν.Δημοκρατίας κ.ά. Στυλιανίοης, Δ. similar action or compelling it to perform an act which in unjustifiably refuses to carry out.' 5 He concludedthat,even if all thecomponentelements of res judicata didnotexist,again thesubjudice decision would be annulled, because a Judgment of the Court, though not amounting to res judicata, nevertheless it should exercise decisive influence on the decision of the administrative organ charged with re-examination of a case. 10 In Stylianou and Others v. Republic

(1984)3 C.L.R. 776, it was said at pp. 784-785:- 15 20 25 30 35 40 'As it has been repeatedly said, Article 146 of the Constitution introduced the Administrative Law and Jurisdiction in this country.Paragraph 5 reads:'Any decision given under paragraph 4 of this Article shall bebindingonall Courtsandallorgans orauthorities intheRepublicandshallbegiveneffect toandactedupon by theorgan orauthorityor personconcerned'. A decision annulling an administrative act extinguishes such act, and the legal results purported to have been produced by such act are in general obliterated. This is the one aspect of res judicatawhich is embodied in paragraph5 of Article 146of theConstitution." Theannulling decision of the Courtbindsboththe applicant and the Administration. The Administration has a duty, however, thereafter to examine the matter afresh under the factual andlegal regime obtaining at the time thefirstact was issued.TheAdministration isestopped from issuinganidentical act on the same grounds and the same reasoning which were declaredinvalid by theadministrative Court It is not,however, contraryto the doctrineof res judicata the issue of a new administrative act on the same subject andwith thesamecontentas theannulledoneprovided thatthenew act isnotbased onthegroundsthatcausedtheannulmentofthefirst actby theCourt. (SeeGreekCouncilof State,CaseNo.307/40; see,also,DentiaAdministrative Justice,

(1965)Volume *C\pp. 364-367; Vegleri - Compliance of the Administration to the Decisions of the Greek Council of State,

(1934)pp. 29-48; 1229 Στυλιανίδης, Δ. Χριστοοούλουκ.ά. ν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1993)Conclusions of theGreek Council of State,1929-59, p.281.)" Από τις αποφάσειςπουεκδίδονταιαπότο Ανώτατο Δικαστή­ ριοσεπροσφυγέςπηγάζειδεδικασμένοτοοποίοκαλύπτει,τόσοτο ακυρωτικό αποτέλεσμα που διατυπώνεται στο διατακτικό, όσο καιτα"διοικητικήςφύσεως"ζητήματαπουκρίθηκανμεσκέψεις οι οποίες διατυπώνονταιστην αιτιολογίατης απόφασης. 5 Αναφορικάμετα"διοικητικής(ρύσεως"ζητήματαπρέπεινασυ­ ντρέχουν οι συνήθεις προϋποθέσεις τουδεδικασμένου:ταυτότητα προσώπου, ταυτότητα διαφοράς, δηλαδή,διαφοράςπου έχει τα ίδιαπραγματικάήνομικάδεδομένα.(ΣΕ1429/1986)."Διοικητικής φύσεως" ζητήματαείναιταπραγματικάκαινομικάζητήματαπου ρυθμίζονται απόκανόνες τουΔιοικητικού Δικαίουκαι αναφέρο­ νται στη μείζονα ή την ελάσσονα πρόταση του συλλογισμού της απόφασης, εφόσον ήταν αντικείμενο διάγνωσης και κρίσης και βρίσκονται σε συνάρτιση με το συμπέρασμα που έγινεαποδεκτό από την απόφαση(ακύρωση της πράξης), δηλαδή,αποτελούν το στήριγμα τουσυμπεράσματος αυτού.(ΣΕ813/1981,1429/1986). 10 15 20 Τοδεδικασμένο ισχύει γιακάθεδιοικητικήαρχήήδεπαράβαση του μενέαδιοικητικήπράξηθεμελιώνει λόγο ακυρώσεως της. Η παράβαση του δεδικασμένου είναι παράβασηνόμου - (ΣΕ 890/1987) - γιατί συνιστά παράβαση της παραγράφου 5 του Αρθρου 146 του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία ηαπόφα­ ση του Δικαστηρίου δεσμεύει κάθε Δικαστήριο, όργανο ήαρχή στη Δημοκρατία,που έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται με το περιεχόμενο τηςαπόφασης. 25 30 Η Διοίκηση δεν επιτρέπεται να εκδώσει διοικητική πράξη αντίθετη προς τα ζητήματαπου κρίθηκαν με την απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου καιστα οποία εκτείνεται το δεδικασμέ­ νο.(ΣΕ3868/1980,165/1981,2502/1985). (Βλ. επίσης Ε.Σπηλιωτοπούλου "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου), Πέμπτη Έκδοση, 1991, παράγραφοι 504, 537 και 571). Στηνπαρούσαυπόθεση ηΕπιτροπήδεν μπορούσε να ενεργή­ σει αντίθετα με την απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή Αρ. 195/76,(ανωτέρω),καιναλάβει την προσβαλλόμένη απόφαση. Οι σκέψεις του Δικαστηρίου στις οποίες στηρίχτηκε η ακυ­ ρωτική απόφασηέχουν προεκτεθεί. Αυτέςαποτελούν το στήριγ1230 35 40 4ΑΛΛ, Χριστοδούλουκ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. Στυλιανίδης, Δ. ματου συμπεράσματος και του διατακτικού. Η προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής πάσχει ανεπα­ νόρθωτααπόπαράβασηνόμου καιθαακυρωθεί. 5 Το Δικαστήριο θεωρεί ότι είναι αλυσιτελές να αποφασίσει εάν ηπαράλειψη διεξαγωγής περαιτέρω έρευνας,κάτω από τις περιστάσεις τηςυπόθεσης,συνιστά πρόσθετο λόγοακυρώσεως. 10 Η προσφυγή επιτυγχάνει. Η προσβαλλόμενη απόφασηακυ­ ρώνεται. Οι καθ' ων ηαίτησηναπληρώσουν ταέξοδατων αιτητών. 15 Ηπροσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα υπέρ των αιτητών. 1231