(1993)21 Ιουνίου, 1993 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΚΙΝΗΤΑ ΧΡ. ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ ΛΤΔ., Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ (ΑΡ.2), Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 981/91) ΔιοικητικόΔικονομικόΔίκαιο—Αίτηση γιαεπανάνοιγματηςπροσφυγής μετά τηνεπιφύλαξη τηςαπόφασης—Μπορεί ναδιαταχθείμόνονστην περίπτωσηπου το ίδιοτοΔικαστήριοκρίνει, ότι αυτόεπιβάλλεται για το συμφέρον τηςδικαιοσύνης, ενόψει γεγονότωνπου προέκυψαν μετά την επιφύλαξη τηςαπόφασης. Μετηναίτησητους αυτή,πουκαταχωρήθηκεμίαμέραπριντην ημερομηνία που ορίστηκε για απαγγελία της απόφασης του Ανω τάτου Δικαστηρίου επί της προσφυγής, οι αιτητές ζήτησανεπανά νοιγμα τηςυπόθεσης για τηνπροσαγωγή μαρτυρίας, αναφορικάμε τον ισχυρισμό περί άνισης μεταχείρισης. 5 10 ΤοΑνώτατο Δικαστήριοαπορρίπτονταςτηναίτηση,αποφάσισεότι: Όπως έχει επιβεβαιωθεί από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δι15 καστηρίου στηνυπόθεσηΧρνστάλλαΣνμεωνίδονν.ΕπιτροπήςΔη μόσιας Υπηρεσίας, το επανάνοιγμα προσφυγής μπορεί ναδιατα χθεί μόνο στην περίπτωσηπουτο ίδιο τοΔικαστήριο κρίνει ότι αυ τό επιβάλλεται για το συμφέρον της δικαιοσύνης, ενόψει γεγονό των ταοποίαπροέκυψαν μετάτην επιφύλαξητης απόφασης. 20 Η αίτηση απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Kyriakides v.Republic, 1 R.S.C.C. 66, 1482 25 4Λ.ΑΛ. ΑκίνηταΧρ.ΠελεκάνοςΛτδν.Δημοκρατίας(Αρ.2) Christou v.Republic
(1969)3C.L.R. 134, Panayis v.Republic
(1987)3C.L.R. 2039, 5 Συμεωνίδουv. ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας, Υποθ. Αρ. 853/91, ημερ. 14/5/
- Αίτηση. 10 Αίτησηγιαεπανάνοιγμα τηςυπόθεσης μετά τησυμπλήρωση τηςακροαματικήςδιαδικασίαςκαι μία μέραπροτού απαγγελθεί ηαπόφαση. Τ. Καρακάννα για Κ. Μιχαηλίδη, για τους Αψητες. 15 Στ. Ιωσήφ, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας γιατους Καθ' ωνη αίτηση. Cur. adv. wit. 20 25 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.:Αντικείμενο τηςπροσφυγής είναι η απόφασητουΕφόρου ΦόρουΕισοδήματος μετην οποίααπέρρι ψε τηδιεκδίκηση της αιτήτριαςεταιρείαςγιαεπιταχυνόμενη από σβεσησεσχέσημετέσσερακαταστήματαπου,κατάτον ισχυρισμό της,αγόρασετον Δεκέμβριο
- ΟΈφοροςκατέληξεστηναπόφάσηαυτήεπειδή οδηγήθηκε στοσυμπέρασμα ότιτα καταστήμα τα αποκτήθηκαντο 1978και,επομένως, τοάρθρο 12
(2)(δ)(ι) των περί Φορολογίας Εισοδήματος Νόμων του 1961-1979,(Βλ.ειδι κά τον ομώνυμο τροποποιητικό Νόμο 8/79) δεν μπορούσε να εφαρμοστεί. 30 Ηακροαματικήδιαδικασίασυμπληρώθηκε και οιδιάδικοι ει δοποιήθηκαν ότι η απόφαση θα απαγγελλόταν στις 14 Μαΐου 1993. Στις 13Μαΐου 1993 OLαιτητές υπέβαλαντηνπαρούσααί τησηγιαεπανάνοιγματηςυπόθεσης γιατουςακόλουθους λογούς: 35 (α)να κατατεθεί έγγραφο πουεκπαραδρομής δενείχε επισυνα φθεί στη γραπτήτους αγόρευση. Κατάτην ακρόασητης αίτη σης, ενόψει της διαπίστωσης ότι το έγγραφο εκείνο υπήρχε στο διοικητικό φάκελλο, αυτός ολόγος εγκαταλείφθηκε. 40 (β)να προσαχθεί μαρτυρία για να καταδειχθεί ότι οι αιτητές υπέστησαν άνιση μεταχείριση. Ηδικηγόρος τωναιτητών επικαλέστηκε ωςσχετικές προςτο 1483 Κωνσταντινίδης,Δ. ΑκίνηταΧρ. Πελεκάνος Ατδ ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1993)συζητούμενο θέμα αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανα φορικά με την ευρύτητατηςδιακριτικήςευχέρειας τουΔικαστη ρίου για την παραχώρηση άδειας για προσαγωγή μαρτυρίας ενόψει του ανακριτικού συστήματος που διέπει τη διαδικασία. (Βλ. Phedias Kyriakides v.TheRepublic,1 R.S.C.C. 66,Costas 5 Christou v.Republic
(1969)3C.L.R. 134, Panayis v.Republic
(1987)3C.L.R.2039). Ηεπιδίωξη προσαγωγής μαρτυρίαςπρο ϋποθέτει ακροαματικήδιαδικασίαεκκρεμούσα. Η ακροαματική διαδικασία στην παρούσαυπόθεση έχει συμπληρωθεί. Θα απο φύγω,επομένως, να ενδιατρίψω στηνομολογία ως προς τις αρ- 10 χές πουδιέπουν την ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δι καστηρίου για την παραχώρησηάδειας για προσαγωγή μαρτυ ρίας. Εκείνο που τώρα εγείρεται είναι τοκατά πόσο είναι επι τρεπτό το επανάνοιγματης υπόθεσης. 15 Στην ένσταση τουςοικαθ' ων ηαίτηση επικαλούνται το γεγο νός ότιοιαιτητές ενώ είχαν προβάλει με την προσφυγή τουςως λόγοακυρότηταςτηνάνισημεταχείριση,παρέλειψαννατονπρο ωθήσουν με οποιαδήποτεεπιχειρηματολογία καιακόμαπαρέλει ψαννααναφερθούνσεοποιοδήποτεσχετικό γεγονός παράτοότι 20 είχαν εξασφαλίσει άδεια για την προσαγωγή μαρτυρίας μετάτη συμπλήρωση των γραπτών αγορεύσεων σε σχέση μεάλλο θέμα. Επισημαίνουνπωςημαρτυρίαπουεπιδιώκεταιναπροσαχθείδεν αναφέρεταισε οποιοδήποτεγεγονός ήστοιχείο πουανέκυψεμετά την επιφύλαξη τηςαπόφασης.Τονίζουν πως οιαιτητές θα μπο- 25 ρούσαν με έρευνα πουόφειλαν ναείχανδιεξαγάγει ναπληροφο ρηθούν οτιδήποτε τοσχετικό και να το θέσουν έγκαιρα ενώπιον τουΔικαστηρίου καικαταλήγουνπωςενόψειτηςνομολογίας που διέπει ειδικά τοζήτημα της δυνατότηταςγιαεπανάνοιγμαπρο σφυγής,ηαίτησηπρέπεινααπορριφθεί. Προσθέτουν πως,ενπά- 30 σηπεριπτώσει,οόποιοςχειρισμός απότονΈφοροσεάλλεςυπο θέσεις όσο και αν αυτός αναφερότανστο IOLOακίνητοδεν είναι δυνατό να επιδράσει ως προς τηνεξέταση των συγκεκριμένων ερωτημάτων που εγείρονται στην παρούσα προσφυγή κάτωαπό τοπρίσματων προνοιών τουΝόμου. 35 Όσα επικαλέστηκαν οικαθ'ωνηαίτηση θα μπορούσαν, στα πλαίσιαάσκησης διακριτικήςεξουσίας,νααποτελέσουν λόγογια απόρριψη τηςαίτησης. Όπως, όμως, έχει επιβεβαιωθεί από την ΟλομέλειατουΑνωτάτου ΔικαστηρίουστηνυπόθεσηΧρνστάλλα 40 Σνμεωνίδον ν.ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας
(1993)3 Α.Α.Δ. 165,τοεπανάνοιγμαπροσφυγής μπορεί να διαταχθεί μόνο στην περίπτωση που τοίδιο τοΔικαστήριο κρίνει ότιαυτό επιβάλλε ταιγιατο συμφέρον της δικαιοσύνης ενόψειγεγονότων ταοποία 1484 4 AAA. ΑκίνηταΧρ.ΠελεκάνοςΛτδ ν.Δημοκρατίας(Αρ. 2) Κωνσταντινίοης,Δ. προέκυψανμετάτην επιφύλαξητηςαπόφασης.Παραθέτω τοσχε τικό απόσπασμααπότηναπόφασητης Ολομέλειας. 5 10 15 20 25 "Έχεινομολογιακά καθιερωθεί στις υποθέσεις της Ολομέλειας, Ορφανίδηςκ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1992)3Α.Α.Δ.44, Δημοκρα τία ν.ΝίκουΣαμψών (Αρ. 7)
(1991)1Α.Α.Δ.858, Νιόβη Παπαϊωάννονκαι'Αλλοιν. Δημοκρατίας
(1991)3Α.Α.Δ.659 και Δημοκρατίαςν. Γρηγόρηθαλασσινού
(1991)3Α.Α.Δ.203, ότι το πλαίσιο και τα κριτήρια άσκησης τηςδικαιοδοσίας για το επανάνοιγμα έφεσης προσδιορίζεται απότην πρόσφατη από φασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημοκρατίας ν. ΝίκουΣαμψών (ανωτέρω),ότι"το επανάνοιγματης έφεσης μπορεί ναδιαταχθείαπότοΕφετείο μόνο στην περίπτωση που το ίδιο το Δικαστήριο κρίνει ότιαυτόεπιβάλλεται για το συμφέρρντηςδικαιοσύνης,ενόψειγεγονότων ταοποίαπροέκυψαν μετάτην επιφύλαξη τηςαπόφασης". Ανάλογηαρχήπροκύπτεικαιαπότηναπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ΡΛ.Κ. και Αλλοι ν.Καραγιώργη καιΑλλου
(1991)3Α.Α.Δ. 159. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο αποφάσισε στις πιοπάνωυποθέσεις,ότιοιΔιαδικαστικοί Κανονισμοί πουδιέ πουντο δικαίωμαάσκησης και τηνακρόαση έφεσης απόαπο φάσεις Δικαστή τουΑνωτάτου Δικαστηρίου, πουεκδίδονται βάσει τουάρθρου 11
(2)του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964(Νόμος 33/64) [οπερί Εφέσεων (Αναθεωρητική Δικαιοδοσία)Διαδικαστικός Κανονι σμόςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1964], δενκάνουνκαμιά πρόνοια γιατοεπανάνοιγμα έφεσης μετά τηνεπιφύλαξη της απόφασηςτου Δικαστηρίου. 30 Δεν μπορεί ναγίνει έγκυρος διαχωρισμός μεταξύτηςπρωτό δικηςκαιτηςκατ' έφεσηαναθεωρητικής δικαιοδοσίας τουΑνω τάτου Δικαστηρίου." 35 Για τους πιο πάνωλόγους ηαίτηση απορρίπτεται μεέξοδα. Η αίτησηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 1485