4ΑΛΛ. 29 Ιουνίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ZENIOSCLOSURES LIMITED, ι. Αιτητές, v. ΔΗΜΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 1/93) 5 Τέλος Σκυβάλων — Οπερί Δήμων Νόμος (Ν. 111/85) — Δεν προβλέπεται διαδικασία υποβολής ένστασης σε απόφαση επιβολής τέλους σκνβάλων — Απορριπτική απόφαση επί ένστασης κατά τέτοιας απόφασης είναιβεβαιωτική τηςπρογενέστερης εκτελεστής, εφόσον όεναποδεικτεί ότι ήταν αποτέλεσμα νέας έρευνας. Διοικητική Πράξη — Βεβαιωτική—Πράξη ήαπόφαση πον σκοπεί στη ρύθμιση τηςίδιας σχέσης και εδράζεται στην ίδια νομική xat πραγ ματική βάσημεπροηγούμενη εκτελεστή απόφαση.. 10 15 20 25 OL αιτητέςείχανπροσβάλει μετηνπροσφυγήτους, την απόφαση επιβολήςσ'αυτούςτέλους σκυβάλωνύψους £486. Οι καθ' ων ηαίτη σηπρόβαλαντον ισχυρισμό ότιηπροσφυγήήτανεκπρόθεσμηκαιοι αιτητέςυποστήριξανότιμετηναπορριπτικήαπόφασητουΔήμουεπί της ενστάσεως τους κατά της επιβολήςτουτέλους σκυβάλων η προ θεσμίαγιατηνκαταχώρησητηςπροσφυγήςείχε μετακινηθείεφόσον ηαπορριπτικήαπόφασηαποτελούσενέαεκτελεστή πράξη. ΤοΑνώτατοΔικαστήριοαπορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφάσισεότι: Ο περίΔήμωνΝόμος- Ν. 111/85καιοι σχετικοί Κανονισμοίτου Δήμου Λεμεσού, δεν προβλέπουν, διαδικασίαγια την υποβολή έν στασηςσεαπόφασηγιατηνεπιβολήτέλους σκυβάλων,υπάρχειόμως εξουσία σε κάθεδιοικητικό όργανο,αναθεώρησηςτωναποφάσεων του,τις οποίεςκρίνει εσφαλμένες.Τοαίτηματουπροσφεύγονταστο 1535 Zenios Closures Ltd v.ΔήμουΛεμεσού
(1993)Δήμο Λεμεσού για αναθεώρησητου επιβληθέντος τέλους των £486, απέβλεπε στην ενεργοποίηση των εξουσιών του Δήμου για αναθεώ ρηση προηγούμενης απόφασηςτου. Ως λόγος για την τροποποίηση της απόφασης, προβάλλεται με την επιστολή των αιτητών της 30/10/92, ο ισχυρισμός ότιηαπομάκρυνσητων σκυβάλωναπότοερ- ~^5 γοστάσιό τους γίνεται απότους ίδιους. Ο Δήμος αποφάσισε, όπως γνωστοποιήθηκε στους αιτητές,ότι".... δε δικαιολογείταιοποιαδή ποτε μείωση του ποσού των £486 που σας επιβλήθηκε για το έτος 1992 σαντέλος καθαριότητας-αποκομιδήςσκυβάλωνμεβάσητακρι τήρια επιβολής του πιοπάνωτέλους...." Δεν υπάρχει οποιοδήποτε 10 στοιχείο το οποίο να επιμαρτυρεί ότι ηαπόφασηήταν το αποτέλε σμα νέας έρευνας. Ό,τι υποδηλώνεται με τη γνωστοποίηση της 2/12/92, είναι ηεμμονήτουΔήμουΛεμεσούστηνπρογενέστερη από φασητου. Η μόνηδιαφοράμεταξύτωνδυοαποφάσεωνέγκειται στη μετάθεσητηςημερομηνίαςγιατηνκαταβολήτουτέλους από31/11/92 15 στις 30/12/92, γεγονός που αφήνει αμετάβλητο το χαρακτήρατης απόφασης. Απόφαση θεωρείται ως βεβαιωτικήπρογενέστερης εκτε λεστής απόφασης,όταν σκοπεί στη ρύθμιση της ίδιας σχέσης και εδράζεταιστην ίδιανομικήκαιπραγματικήβάση. 20 Κρίνεται ότι η απόφασηπου παρενεβλήθη μεταξύ της πρώτης εκτελεστής απόφασης που κοινοποιήθηκε στους αιτητές και της άσκησης της προσφυγής, συνιστούσε πράξη βεβαιωτική και κατ' επέκτασηόχι εκτελεστή. 25 Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Pieris v.Republic
(1983)3 C.LR. 1054, 30 Larkos v.Republic
(1987)3 C.LR. 2189, Αευκαρίτου v.Δημοκρατίας 0990) 3Α.Α.Δ. 529, 35 Μονογιού v.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. ** Προσφυγή εναντίον του τέλους ο"κυβαλα>ν που επιβλήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση για το έτος 1992 στους αιτητές. Β. Ταπακούδης, για τους Αιτητές. 1536 40 4ΑΛΛ. ZeniosClosuresLtd v. Δήμου Λεμεσού Γ.Ποταμίτης,γιατους Καθ'ων η αίτηση. Cur. adv. vult. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΠΙΚΗΣ,Δ.:Τοαντικείμενοτηςπροσφυγής,όπωςπροσδιορίζε ται στην αίτηση, είναι η αναθεώρηση του τέλους σκυβάλων που επιβλήθηκεαπό τοΔήμοΛεμεσούστους αιτητέςγιατο έτος
- Η επιβολήτουτέλους ανερχομένου σε£486κοινοποιήθηκε στους αιτητέςμεγνωστοποίηση της28/9/92.Ηπροσφυγήασκήθηκε στις 4/1/93 και, επομένως, εκπρόθεσμα (όπως εισηγήθηκαν οι καθ' ων η αίτηση), εκτός αν κριθεί ότι παρενεβλήθη μεταξύ της πρώτης κοινοποίησης καιτης έγερσης τηςπροσφυγής νέα εκτελεστή πρά ξη. Ηθέσητων αιτητών είναι ότι όντως προέκυψε νέαεκτελεστή πράξημετηναπόρριψητηςένστασης τουςκατάτης επιβληθείσας φορολογίας η οποία τους κοινοποιήθηκε με γνωστοποίηση της 2/12/92.Αντίθετα, οι καθ' ων ηαίτησηυπεστήριξαν ότι η απόρρι ψη της ένστασης συνιστούσε βεβαιωτική πράξηστερούμενη εκτε λεστού χαρακτήρα. ΟπερίΔήμωνΝόμος-Ν111/85καιοισχετικοί Κανονισμοί του Δήμου Λεμεσού,δεν προβλέπουν,όπως έχει εξηγηθεί,διαδικασία γιατηνυποβολήένστασης σεαπόφασηγιατηνεπιβολήτέλουςσκυ βάλων· υπάρχειόμωςεξουσία σεκάθεδιοικητικόόργανο αναθεώ ρησηςτωναποφάσεωντουτις οποίεςκρίνει εσφαλμένες. ΤοαίτηματουπροσφεύγονταστοΔήμοΛεμεσούγιααναθεώρησητουεπι βληθέντοςτέλους των£486απέβλεπεστην ενεργοποίηση τωνεξου σιών τουΔήμουγιααναθεώρησηπροηγούμενηςαπόφασηςτου.Ως λόγοςγιατηντροποποίησητηςαπόφασης,προβάλλεταιμετηνεπι στολήτωναιτητώντης 30/10/92ο ισχυρισμός ότι η απομάκρυνση τωνσκυβάλων απότοεργοστάσιο τουςγίνεται απότους ιδίους.Ο Δήμος απεφάσισε,όπωςγνωστοποιήθηκε στους αιτητές,ότι".... δε δικαιολογείται οποιαδήποτεμείωση του ποσού των £486πουσας επιβλήθηκεγια το έτος 1992 σαν τέλοςκαθαριότητος-αποκομιδής σκυβάλων μεβάσητακριτήρια επιβολής τουπιοπάνω τέλους...." Δεν υπάρχειοποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να επιμαρτυρεί ότι η απόφασηήταντοαποτέλεσμανέαςέρευνας.Ό,τιυποδηλώνεταιμε τηγνωστοποίηση της 2/12/92είναι η εμμονή του Δήμου Λεμεσού στηνπρογενέστερη απόφαση του. Η μόνηδιαφοράμεταξύτωνδυο αποφάσεων έγκειται στη μετάθεση της ημερομηνίας για τηνκαταβολή του τέλους από 30/11/92 στις 30/12/92,γεγονός πουαφήνει αμετάβλητο το χαρακτήρα της απόφασης. Όπως εξηγείται στην Pieris v.Republic
(1983)3C.L.R. 1054, σσ. 1061 - 1064,απόφαση θεωρείται ως βεβαιωτική προγενέστερης εκτελεστής απόφασης όταν σκοπεί στη ρύθμιση της ίδιαςσχέσης και εδράζεταιστηνίδια 1537 Πικής, Δ. Zenios Closures Ltd v.ΔήμουΛεμεσού
(1993)νομική και πραγματική βάση [βλ. μεταξύ άλλων, Larkos ν. Republic
(1987)3C.LR. 2189. Λενκαρίτονν. Δημοκρατία
(1990)3Α.Α.Δ.529καιΜονογιονν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.ΑΑ
- Βλ.επίσηςΑποφάσειςτουΣυμβουλίουτηςΕπικρατείας 1929-59,σ. 240και Στασινόπουλος "Δίκαιον των Διοικητικών Πράξεων",σσ. 125,
- Κρίνω ότι ηαπόφασηπουπαρενεβλήθη μεταξύ τηςπρώτης εκτελεστής απόφασηςπουκοινοποιήθηκε στους αιτητές και της άσκησης της προσφυγής,συνιστούσεπράξηβεβαιωτικήκαικατ' επέκτασηόχι εκτελεστή. 5 10 Επομένως, η προσφυγή ασκήθηκε εκπρόθεσμα καιαπορρί πτεται. 15 Δεν εκδίδεται διαταγήγιαταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. 1538