(1993)3 Σεπτεμβρίου, 1993 [Α.Ν.ΛΟΪΖΟΥ,Π.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ (ΑΡ. 2), Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 1127/91) Προσφυγή βάσει τον Άρθρου 146τονΣυντάγματος — Έννομο συμφέ ρον — Αιτητής πον δεν πληροί ης προϋποθέσεις Σχεδίου Υπηρε σίας, δε νομιμοποιείται να προσβάλλει τον μη διορισμό τον στη σχετική θέση. 5 Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα — Άρθρο 28—Αρχή της ισότητας — Πότεπαραβιάζεται —Ανόμοιες καταστάσεις. Σχέδια Υπηρεσίας — Αποτελούν Κανονιστική Διοικητική Πράξηιδιά ζουσας φύσης καιχαρακτήρα — Τροποποίηση Σχεδίου Υπηρεσίας με απόφαση του Υπουργικού Σνμβονλίου. Προσφυγή βάσει τον Άρθρου 146τουΣνντάγματος — Αντικείμενο — Κανονιστική Διοικητική Πράξη— Δενμπορεί να προσβληθεί ευθέ ωςπαράμόνο με τηνευκαιρίαπροσβολής άλληςατομικήςπράξεως. 10 15 ΑκυρωτικήΑπόφαση—Πορίσματα τουΔικαστηρίουστηναπόφαση του — Ηδιοίκηση εμποδίζεταιαπό τουναπροβείσεδιαφορετικήεκτίμη ση των γεγονότων από πόρισμα τουΔικαστηρίου, μεβάση το οποίο ακνρώθηκεπροηγούμενηπράξη— Εξαιρέσεις. Ο αιτητής προσέβαλε μετηνπροσφυγήτου,τηνπαράλειψητης Ε.Δ.Υ.νατονδιορίσειστηθέσηΝομικού Βοηθού, 1ηςΤάξης,ανα δρομικά από 8/11/85.Κρίσιμοαπέβητοζήτημα τουεννόμουσυμ φέροντοςτουαιτητήναπροσφύγεικατάτηςαρνήσεωςτης Επιτρο1868 20 25 4ΑΛΛ Ραφτόπουλοςν.Δημοκρατίας(Αρ.2) πής,αλλά απαντήθηκανστην απόφαση του Δικαστηρίου καιταθέ ματαουσίας τηςδιαφοράς. 5 10 15 20 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή,αποφάσισε ότι:
- Στην υπόθεση αυτή, όπως αναφέρεταικαι στην επιστολή με την οποίακοινοποιήθηκε στον αιτητήηπροσβαλλόμενη απόφασητης Επιτροπής,ηπερίπτωση του αιτητήδεν καλυπτόταναπότη σχετικήαπόφαση29.119ημερομ. 24 Σεπτεμβρίου 1987 τουΥπουργι κού Συμβουλίου, η οποία ανάφερε ότι "για σκοπούς εφαρμογής του Νόμου 160/85ηθέσηΝομικού Βοηθού 1ης τάξης,θαθεωρη θεί ως θέση ΠρώτουΔιορισμού καιΠροαγωγής". Κατάσυνέπεια το τροποποιημένο Σχέδκ> Υπηρεσίας της Θέσης Νομικού Βοηθού, 1ης Τάξης, δεν είχε εφαρμογή στην περίπτωση του αιτητή του οποίου ο διορισμός έγινε με την εφαρμογή του περί Εκτά κτων και Αποσπασμένων Υπαλλήλων (Διορισμός σε Δημόσιες Θέσεις)Νόμου του 1986 (Νόμος αρ. 127 του 1986). Ο αιτητής, ο οποίος δεν πληροί τις προϋποθέσεις του Σχεδίου Υπηρεσίας, δεν έχειεπομένως ενεστώς έννομο συμφέρον ναεγεί ρει την παρούσαπροσφυγή.
- Η αρχή της ισότητας η οποία κατοχυρώνεται από το Αρθρο 28 του Συντάγματος, δεν απαγορεύει διαφοροποίηση στη μεταχείρι σηηοποίαστηρίζεται σεαντικειμενική εκτίμηση ουσιαστικά δια φορετικών γεγονότων, βασισμένη στοδημόσιο συμφέρον. Η αρχή παραβιάζεταιότανηδιαφοροποίησηδενείναι βασισμένη σεαντι κειμενική και εύλογη διαφοροποίηση. 30 35 40 Στην παρούσαυπόθεση ηκρίσιμη απόφασητου Υπουργικού Συμ βουλίου,αναφέρεταικαθαράστηνεφαρμογήτουΝόμουαρ. 160του 1985 σε σχέση με τη θέσηΝομικού Βοηθού 1ης Τάξης. Ο αιτητής ήτανΝομικός Βοηθός οοποίος διορίστηκε μετηνεφαρμογή άλλου μεταγενέστερου Νόμου και συγκεκριμένα του Νόμου αρ. 127 του
- Οι σκοποί του Νόμου αυτού διαφοροποιούνται από τους σκοπούς τουΝόμου αρ. 160 του 1985 γιατί εφαρμόζεται σεδιαφο ρετικήκατηγορίαπροσώπων. Η διάκρισηδεαυτήπουδυνατόννα θεωρηθεί ότι επιφέρει η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αναφέρεται σε διαφορετική μεταχείριση ανόμοιων καταστάσεων και είναι εύλογη και αντικειμενικά δικαιολογημένη και δεν παρα βιάζειτην αρχήτης ισότητας που διασφαλίζεται απότο Αρθρο 28 τουΣυντάγματος. 1869 Ραφτόπουλοςν.Δημοκρατίας(Αρ. 2)
(1993)3. ΗαπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου,αποτελεί τροποποίηση του ΣχεδίουΥπηρεσίας τηςθέσης Νομικού Βοηθού 1ηςΤάξης,με την προσθήκη συγκεκριμένης Σημείωσης και επομένως το περιε χόμενο της πρέπει να διαβάζεται σαν μέρος του Σχεδίου αυτού στο οποίο ενσωματώνεται. 5 Τα Σχέδια Υπηρεσίας αποτελούν Κανονιστική Διοικητική Πρά ξη,ιδιάζουσαςφύσηςκαιχαρακτήρα. Κατάτο χρόνο της έκδοσης της απόφασης του Υπουργικού Συμ βουλίου, δηλαδή 24 Σεπτεμβρίου 1987, ο εξουσιοδοτών Νόμος για την τέτοια τροποποίηση του Σχεδίου Υπηρεσίας ήτανο περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμος του 1967 (Νόμος αρ. 33 του 1967) όπως τροποποιήθηκε και ιδιαίτερα το Αρθρο 29
(1)και
(2)του Νόμουαυτούκαι όχι οΝόμοςαρ. 160 του
- Ο τελευταίος νομικός λόγος τον οποίο επικαλείται ο αιτητής εί ναι ότι ηαπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου είναιπαράνομη γιατί παραβιάζει την αρχή της μηαναδρομικότηταςτων Κανονι στικών Πράξεων μιακαι είναι πράξη Κανονιστικού περιεχομένου, που εκδόθηκε για να εφαρμοστεί αναδρομικά χωρίς να υπάρχει σχετική εξουσιοδότηση γι' αυτό. Ηαρχήόμως αυτήδενέχει εφαρμογήλόγω τουΑρθρου 7τουπε ρί Ερμηνείας ΝόμουΚεφ.
- 10 15 20 25 Στην παρούσα περίπτωση η Κανονιστική Πράξηπεριέχει ρητή αναφορά στην ημερομηνία εφαρμογής,που είναι άλλη από την ημερομηνία δημοσίευσης. 30
- Μετολόγοαυτόγίνεταιπροσπάθεια απότοναιτητήναπροσβάλει τηνομιμότητατηςαπόφασηςτουΥπουργικού Συμβουλίουμεανα φορά στην εφαρμογή της στην περίπτωση άλλων προσώπων που διορίστηκανμετοΝόμοαρ. 160του
- Ηπράξηόμωςεκείνηδεν είναι αντικείμενο τηςπαρούσαςπροσφυγής. Περιπλέον οααητήςδενμπορεί ναπροσβάλει ευθέωςτηνομιμό τητα Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης (όπως η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου). Μπορεί να κάμει τούτο μόνο με την ευκαιρία προσβολής, πράγμα πουδεγίνεται στην περίπτωση αυτή,άλλης ατομικής διοικητικήςπράξης.
- Είναι γενική αρχήότι ηδιοίκηση εμποδίζεται απότουναπροβεί σε διαφορετικήεκτίμησητων γεγονότων από πόρισματουΔικα1870 35 40 4ΑΛΛ. Ραφτόπουλος ν.Δημοκρατίας(Αρ. 2) στηρίου,μεβάσητοοποίοακυρώθηκεπροηγούμενηπράξη,εκτός εάν προβεί σε νέα έρευνα και εκτός αν υπάρξουν νέα γεγονότα πουναδικαιολογούν τηνεπανεκτίμηση. 5 10 ΗαπόφασητουΥπουργικού ΣυμβουλίουήτανενώπιοντουΑνωτά τουΔικαστηρίου στηνυπόθεσηΣτέλλαΙωαννίδονκ.ά. ν.Δημοκρα τίαςκαι αποτελούσε αποφασιστικόστοιχείο της υπόθεσης εκείνης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι συνιστούσε τροποποίηση του σχετικού ΣχεδίουΥπηρεσίας ηοποίαείχεγενικήεφαρμογήκαιτηνεφάρμοσε ωςείχε χωρίςναθεωρήσει ότιέπασχελόγωαναδρομικότητας. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 15 Ιωαννίδονκ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1991)4Α.ΑΛ. 271, Ηλία ν.Δημοκρατίας
(1989)3Α.ΑΛ. 568, 20 Αριστείδου ν.Δημοκρατίας
(1991)3Α.Α.Δ. 588, Miltiadous v.Republic
(1987)3 C.L.R. 1774, De Parthogh v.C.B.C.
(1984)3 C.L.R. 635, 25 Neophytouv.Republic
(1984)3 C.L.R. 1466, Xinari v.Republic
(1984)3 C.L.R 598, 30 Συμβούλιο Εγγραφής Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1990)3Α.ΑΛ. 3303, Association of Contractorsof Electrical Installationsv.Republic
(1986)3 C.L.R. 2205, 35 Haris v.Republic
(1989)3 C.L.R. 147, Δημοκρατία v.Πανταζή
(1991)3Α.ΑΛ.
- 40 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση, με την οποίααρνήθηκαννα διορίσουν τον αιτητήστη θέση Νομικού Βοηθού 1ης Τάξης αναδρομικάαπό 8 Νοεμβρίου
- 1871 Ραφτόπουλος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1993)Αιτητής εμφανίζεταιαυτοπροσώπως. Λ. Κονρσονμπά, Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ'ων η αίτηση. Cur. adv. vult. 5 ΛΟΪΖΟΥ,Π.: Μετηνπροσφυγήτουαυτήοαιτητήςζητά από το Δικαστήριο να κηρύξει την απόφαση της Επιτροπής Δημό σιας Υπηρεσίας, στη συνέχεια η Επιτροπή,με την οποία αρνή θηκε να διορίσει τον αιτητή στη θέση Νομικού Βοηθού 1ης Τά- 10 ξης αναδρομικά από 8 Νοεμβρίου 1985, άκυρη,παράνομηκαι στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος και δήλωση ότι οτιδήποτεπαραλείφθηκεθαέπρεπεναείχεεκτελεστεί. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με την απόφαση του στην Στέλλα 15 Ιωαννίδονκαι Αλλοι ν.Δημοκρατίας
(1991)4 Α.Α.Δ.271,ακύ ρωσετηναπόφασητης Επιτροπήςημερομηνίας 27Φεβρουαρίου 1989, μετην οποίααυτήείχεαποφασίσει ότι ηκατάλληληδημό σια θέση διορισμού των Χρίστου Ιωαννίδη, Στέλλας-Μαρίας Ιωαννίδου, Γιαννάκη Λαζάρου, Ελένης Λοϊζίδου-Χατζηχρί20 στου, Μάρως Τσιάππα-Κληρίδου και Παναγιώτη Χατζηδημητρίου σύμφωνα με τον περί Εκτάκτων Δημοσίων Υπαλλήλων (Διορισμός σε Δημόσιες Θέσεις)Νόμοτου 1985 (Νόμος Αρ. 160 του 1985) είναι εκείνη του Νομικού Βοηθού,2ης Τάξης,Νομική Υπηρεσία. 25 Η Επιτροπή,αφούεπανεξέτασε στις 23 Απριλίου 1991 τοθέ μα με βάσητην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου έκρινε ως κατάλληλη θέση για τους πιο πάνω,τη θέση του Νομικού Βοη θού, 1ης Τάξης, στην οποία και τους διόρισε αναδρομικά,από την ίδια ημερομηνία που είχαν διοριστεί στη 2η Τάξη,δηλαδή από 8 Νοεμβρίου
- 30 Στις 26 Ιουλίου 1991 ο αιτητής ο οποίος δεν ήτανδιάδικος στην πιο πάνωπροσφυγή με επιστολή του στην Επιτροπήδια- 35 μαρτυρήθηκε γιατί δεν περιλήφθηκε στους διορισμούς αυτούς και ζήτησε όπως η Επιτροπή μελετήσει το ζήτημα και εντάξει και αυτόν αναδρομικάστο ίδιο υπηρεσιακόκαθεστώς πουείχε εντάξει ταενδιαφερόμενα μέρη. Στην επιστολή αυτή αναφέρει: 40 "Στην Επίσημη Εφημερίδατης Δημοκρατίας ημερομηνίας 21.6.1991,δημοσιεύθηκε απόφασητηςπροηγούμενης Επιτρο πής Δημόσιας Υπηρεσίας σύμφωνα με την οποία έξι από τους συναδέλφους που σήμερακατέχουν θέσηΔικηγόρου της 1872 4AAA. Ραφτόπουλοςv. Δημοκρατίας (Αρ. 2) Λοΐζου, Π. Δημοκρατίας Α', διορίζονται στη θέση Νομικού Βοηθού 1ης Τάξης,αναδρομικά,από8.11.1985 μέχρι 31.12.
- 5 10 15 20 25 30 35 Επειδή κατά την περίοδο αυτή κατείχα και εγώ την ίδια θέσηπουκατείχανοι ενλόγω συνάδελφοι (μεμεγαλύτερημά λιστα αρχαιότηταλόγω προϋπηρεσίας σε άλλη θέση στηΔη μόσια Υπηρεσία), θεωρώ την παράλειψη της Επιτροπής να συμπεριλάβει και εμένα στους διορισμούς αυτούς ως πράξη δυσμενούς διάκρισης σε βάρος μου. Για το λόγο αυτό παρακαλώ όπως ηνέα Επιτροπή μελετήσει το ζήτημακαι εντάξει και εμένα, αναδρομικά στο ίδιο υπηρεσιακό καθεστώς που έχει εντάξει του έξι συναδέλφους." Η Επιτροπήαπάντησεστον αιτητήμε επιστολή της, ημερ. 19 Σεπτεμβρίου 1991 και αναφέρειταmoκάτω: "Έχω οδηγίες να αναφερθώστην επιστολή σας με ημερο μηνία 26.7.91 μετην οποία υποβάλετε αίτημαγιααναδρομι κόδιορισμό σαςστηθέσηΝομικούΒοηθού, 1ηςΤάξης,ΝομικήΥπηρεσία, από8.11.85,όπωςέγινεκαιστην περίπτωση έξι άλλων συναδέλφων σας,καιναπαρατηρήσωότι ο διορισμός των συναδέλφων σας έγινε αφού λήφθηκε υπόψη η τροπο ποίηση του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης Νομικού Βοηθού, 1ης Τάξης από το Υπουργικό Συμβούλιο (Απόφαση 29.119 και 160/85, ηθέση Νομικού Βοηθού, 1ηςΤάξης,θα θεωρηθεί ως θέση ΠρώτουΔιορισμού και Προαγωγής ". 2.Όπωςαντιλαμβάνεστε,ηπιοπάνωαπόφασητου Υπουρ γικού Συμβουλίου δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην περίπτωσή σας, εφόσο ο από8.11.85 διορισμός σας έγινε με βάση τις πρόνοιες του περί Εκτάκτων και Αποσπασμένων (Διορι σμός σεΔημόσιες Θέσεις)Νόμουτου 1986 (Ν.127/86). 3.Ύστερα απόταπιο πάνω,ηεξέταση τουαιτήματοςσας απότην ΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας δεν είναιδυνατή." Ο οατητής προσβάλλει την απόφασηαυτήγια το λόγο ότι η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου που επικαλείται η Επι τροπήείναι 40 (α)αντίθετη μετο Αρθρο 28
(1)τουΣυντάγματος, (β)είναι ultrarivesτουπερί ΕκτάκτωνΔημοσίων Υπαλλήλων (Διορισμός σε Δημόσιες Θέσεις) Νόμος του 1985 (Νόμος 1873 Αοΐζου, Π. Ραφτόπουλος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1993)αρ. 160 του 1985) και (γ)αντίκειται στηβασικήαρχήτουΔιοικητικού Δικαίου σύμ φωνα με την οποίαοι διοικητικές πράξεις,ιδίως οικανο νιστικές, δεν έχουν αναδρομικήεφαρμογή εκτός εάν αυτό προβλέπεται στον εξουσιοδοτούντα νόμο. 5 Από μέρουςτηςΕπιτροπήςέχειεγερθεί προδικαστική ένσταση ότι οαιτητήςδενέχειίδιοενεστώς έννομο συμφέρο ναεγείρει την παρούσαπροσφυγήόπωςαπαιτείταιαπότοΑρθρο 146.2 τουΣυ ντάγματος ως υποψήφιος που δεν κατέχει ταπροσόντα γιαδιο ρισμό στη δημόσιο αυτήθέση.(Βλέπε ΧριστόδονλοςΗλία ν. Δη μοκρατίας
(1989)3Α.Α.Δ.568 καιΑριστοςΑριστείδουν. Δημο κρατίας
(1991)3Α.Α.Δ. 588.) 10 15 Στην υπόθεση αυτή, όπως αναφέρεταικαι στην επιστολή με την οποίακοινοποιήθηκε στον αιτητήηπροσβαλλόμενη απόφα ση της Επιτροπής που παρατέθηκεπιο πάνω ηπερίπτωση του αιτητήδεν καλυπτόταναπότησχετική απόφαση29.119ημερομ. 24 Σεπτεμβρίου 1987 τουΥπουργικού Συμβουλίουη οποίαανά φερε ότι "για σκοπούς εφαρμογής τουΝόμου 160/85ηθέσηΝο μικού Βοηθού 1ης Τάξης,θαθεωρηθεί ως θέση Πρώτου Διορι σμού και Προαγωγής". Κατά συνέπεια το τροποποιημένο Σχέ διο Υπηρεσίας της θέσης Νομικού Βοηθού, 1ης Τάξης δεν είχε εφαρμογή στην περίπτωση του αιτητή του οποίου ο διορισμός έγινε με την εφαρμογή του περί Εκτάκτων και Αποσπασμένων Υπαλλήλων (Διορισμός σε Δημόσιες Θέσεις) Νόμου του 1986 (Νόμος αρ. 127 του 1986). 20 25 Ο αιτητήςο οποίος δενπληρεί τις προϋποθέσεις τουΣχεδίου Υπηρεσίας δενέχει επομένως ενεστώς έννομο συμφέρον ναεγεί ρει την παρούσαπροσφυγή ηοποίακαι αποτυγχάνει για το λό γο αυτόκαι απορρίπτεται. 30 Παρόλο που έχω καταλήξει στο αποτέλεσμα αυτό, κρίνω σκόπιμο να εξετάσω και τους νομικούς λόγους τους οποίους επικαλείται ο αιτητής επί της ουσίας σε περίπτωση που θαείχε βρεθεί ότι είχε ενεστώς έννομο συμφέρον. 35 Ο πρώτοςνομικός ισχυρισμός που προβάλλεται απότον αιτητή είναι ότι ηαπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου με αριθ μ ό ^ . 119 ημερομ. 24 Σεπτεμβρίου 1987 είναι αντίθετη με τοάρ θρο 28 του Συντάγματος.Σ' αυτήν αναφέρονταιταπιοκάτω: 40 1874 4ΑΛΑ Ραφτόπουλος v. Δημοκρατίας(Αρ. 2) Λοΐζου, Π. "Τροποποίηση του Σχεδίου Yπηρεσίαc τη^ θέσης Νομικού Βοηθού, lnc Τάξης. Νομική Υπηρεσία. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΑΡ. Απόφασης 29.119 (Αρ. Πρότασης983/87). 9. Το Συμβούλιο αποφάσισε να εγκρίνει τροποποίηση του ΣχεδίουΥπηρεσίας τηςθέσης ΝομικούΒοηθού, 1ηςΤάξης, Νο μική Υπηρεσία, με την προσθήκη της πιο κάτω Σημείωσης- η ισχύς της τροποποίησης θα είναι αναδρομική, δηλαδή από 8.11.1985, ημερομηνία δημοσίευσης τουΝόμου μεΑρ. 160/85: "Γιασκοπούς εφαρμογήςτουΝόμου 160/85,η θέση Νομικού Βοηθού, 1ηςΤάξης, θαθεωρηθεί ωςθέσηΠρώτου Διορισμού και Προαγωγής οπότε οι υποψήφιοι, αντί να κατέχουν τα προσόντα πουαπαιτούνται γιαπροαγωγή,θαπρέπει να εί ναι Εγγεγραμμένοι δικηγόροι στην Κύπροκαιναέχουν διε τήτουλάχιστο πείραεκτέλεσηςτων καθηκόντωντης θέσης". Ηαρχήτης ισότητος η οποίακατοχυρώνεται απότοΑρθρο 28 του Συντάγματος,δεν απαγορεύει διαφοροποίηση στη μεταχείρι σηηοποία στηρίζεται σε αντικειμενική εκτίμηση ουσιαστικά δια φορετικών γεγονότων βασισμένη στο δημόσιο συμφέρον. Ηαρχή παραβιάζεταιότανηδιαφοροποίησηδεν είναι βασισμένη σεαντικειμενική καιεύλογη διαφοροποίηση.(ΑριστοςΑριστείδου ν.Δη μοκρατίας
(1991)3Α.Α.Δ. 588.) Στην παρούσα υπόθεση ηπιο πάνω απόφασητου Υπουργι κού Συμβουλίου αναφέρεταικαθαράστην εφαρμογήτου Νόμου αρ. 160 του 1985 σε σχέση με τη θέσηΝομικού Βοηθού 1ηςΤά ξης. ΟαιτητήςήτανΝομικός Βοηθός οοποίος διορίστηκε μετην εφαρμογή άλλου μεταγενέστερου Νόμου και συγκεκριμένα του Νόμουαρ. 127 του 1986. Οι σκοποί του Νόμου αυτού διαφορο ποιούνται απότους σκοπούς του Νόμου αρ. 160 του 1985 γιατί εφαρμόζεται σε διαφορετικήκατηγορία προσώπων. Η διάκριση δε αυτή που δυνατό να θεωρηθεί ότι επιφέρει η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αναφέρεταισε διαφορετική μεταχείρι ση ανόμοιων καταστάσεων και είναι εύλογη και αντικειμενικά δικαιολογημένη και δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας που διασφαλίζεται απότο άρθρο28 τουΣυντάγματος. Μεβάσηταπιο πάνωο πρώτος αυτός λόγος δεν ευσταθεί. Ο επόμενος νομικός λόγος τον οποίο επικαλείται ο αιτητής 1875 Αοΐζου, Π. Ρα<ρτ6πουλος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1993)είναι ότι η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου είναι Ultra Vires του Νόμου αρ. 160 του 1985 και ειδικότερα του άρθρου 3
(2)(β) σύμφωνα με το οποίο οδιορισμός των πιο πάνωέξιΝο μικών Βοηθών θαέπρεπεναγίνει μεβάσηταΣχέδια Υπηρεσίας που ίσχυαν την ημέρα τηςδημοσίευσης τουΝόμου, δηλαδήστις 8 Νοεμβρίου 1985 και όχι με σχέδια υπηρεσίας ήτιςτροποποιή σεις τους πουθακαταρτίζοντανμετάτην ημερομηνία αυτή. 5 Το άρθρο 3
(2)(β) προβλέπει: 10 "3
(2)(β) Ο προβλεπόμενος στο εδάφιο
(1)διορισμός γίνεται νοουμένου ότι ο έκτακτοςυπάλληλος κατάτοχρόνο τουδιο ρισμού του(α) 15 (β)κατέχει τα προσόντα που προνοούνται από τα σχέδια υπηρεσίας της θέσης πουαπονέμεται σ' αυτόν,καθώςκαι τα άλλα προσόντα πουαπαιτούνταιαπότους περί Δημο σίας Υπηρεσίας Νόμουςτου 1967 μέχρι 1983 γιαδιορισμό στη δημόσιαυπηρεσία." Η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αποτελεί τροπο ποίηση του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης Νομικού Βοηθού 1ης Τάξης, με την προσθήκη συγκεκριμένης Σημείωσης και επομένως το περιεχόμενο της πρέπει να διαβάζεται σαν μέρος του Σχεδίου αυτού στο οποίο ενσωματώνεται. (Miltiadous v. The Republic
(1987)3 C.L.R.,σελ. 1774, 1780 καιΑριστοςΑριστεί δου ν.Δημοκρατίας
(1991)3Α.Α.Δ. 588.) 20 25 30 Τα Σχέδια Υπηρεσίας αποτελούν Κανονιστική Διοικητική Πράξη ιδιάζουσας φύσης και χαρακτήρα.(Βλέπε De Parthogh v.C.B.C.
(1984)3C.L.R.σελ. 635,638-9,Neophytou v.Republic
(1984)3 C.L.R. 1466, 1464, και Xinari v. Republic
(1984)3 C.L.R. 598). Κατά δε το χρόνο της έκδοσης της απόφασης του 35 Υπουργικού Συμβουλίου, δηλαδή24 Σεπτεμβρίου 1987, ο εξουσιοδοτών Νόμοςγια την τέτοια τροποποίηση τουΣχεδίου Υπη ρεσίας ήταν ο περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμος του 1967 (Νό μος αρ. 33 του 1967) όπως τροποποιήθηκε και ιδιαίτερατοάρ θρο29
(1)και
(2)τουΝόμουαυτού. (ΒλέπεΑριστοςΑριστείδου 40 ν.Δημοκρατίας(πιο πάνω))και όχι ο Νόμος αρ. 160 του 1985. Επομένως και ο λόγος αυτόςαποτυγχάνει. 1876 4Α-ΑΛ. 5 Ραφτόπουλοςν.Δημοκρατίας(Αρ. 2) Αοΐζου, Π. Ο τελευταίος νομικός λόγος τον οποίο επικαλείται οαιτητής είναι ότι η απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου είναι παρά νομη γιατί παραβιάζει την αρχή της μη αναδρομικότητας των Κανονιστικών Πράξεων μια και είναι πράξη Κανονιστικού περιεχομένου που εκδόθηκε γιαναεφαρμοστεί αναδρομικάχωρίς να υπάρχει σχετική εξουσιοδότηση γι' αυτό. Ηαρχήόμως αυτήδεν έχει εφαρμογήλόγω τουάρθρου7του περί Ερμηνείας Νόμου ΚΕΦ. 1 το οποίο προνοεί: 10 15 20 25 30 35 40 "7.Every Law and any public instrument made orissuedunder any Law or other lawful authority andhaving legislative effect shall be published in the Gazette and unless it be therein otherwise provided shall take effect and come into operation on the date of such publication and shallbe judicially noticed". Στην παρούσαπερίπτωση ηΚανονιστική Πράξηπεριέχει ρη τήαναφοράστηνημερομηνία εφαρμογήςπουείναιάλληαπότην ημερομηνία δημοσίευσης. (Βλέπε ΣυμβούλιοΕγγραφήςΑρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών ν. ΑνδρέαΚωνσταντίνου *.ά.
(1990)3Α.Α.Δ.3303.) Μετο λόγο αυτόγίνεται προσπάθειααπότον αιτητήναπρο σβάλει τηνομιμότητα της απόφασηςτου Υπουργικού Συμβουλίου με αναφοράστην εφαρμογή της στην περίπτωση άλλων προ σώπων που διορίστηκαν με το Νόμο αρ. 160 του 1985. Ηπράξη όμως εκείνη δεν είναι αντικείμενο τηςπαρούσαςπροσφυγής. Περιπλέον ο αιτητής δεν μπορεί να προσβάλει ευθέως τηνομιμότητα Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης (όπως ηαπόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου). Μπορεί νακάμει τούτο μόνο με την ευκαιρίαπροσβολής, πράγμαπουδεγίνεται στηνπερίπτω ση αυτή, άλλης ατομικής διοικητικής πράξης. (Βλέπε Association of Contractors for Electrical Installations v. Republic
(1986)3C.L.R.2205,2512-2514). Εν πάσηπεριπτώσει όμως ηπράξη εκείνη αποτελούσε ενέρ γειατηςδιοίκησης προςσυμμόρφωση μετηναπόφασητου Ανω τάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Στέλλα Ιωαννίδονκαι Αλλοι ν.Δημοκρατίας (πιο πάνω),η οποία κατέστη δεσμευτική γιατί δεν είχε εφεσιβληθεί. Έκρινε δε ότι για τα πρόσωπα στα οποία εφαρμόζετοηαπόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου"κατάλλη λη θέση" ήτανηθέση Νομικού Βοηθού 1ηςΤάξης. Γιατούτοκαι ηΕπιτροπήδώρισε ταπρόσωπααυτάαναδρομικάαπότηνίδια 1877 Αοΐζου, Π. Ραφτόίίοιιλος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(1993)ημερομηνία που είχαν διοριστεί, εσφαλμένα κατάτηναπόφαση του Δικαστηρίου,στη θέση Νομικού Βοηθού,2ης Τάξης, δηλαδή από 8Ιανουαρίου 1985. Κατάτην επανεξέταση ηδιοίκηση εδεσμεύετο από ταπορίσματα σταοποία βασίστηκε ηακυρωτική απόφασητουΔικαστηρίου. 5 Είναιγενικήαρχήότιηδιοίκηση εμποδίζεταιαπότουναπρο βείσεδιαφορετικήεκτίμηση τωνγεγονότων απόπόρισματουΔι καστηρίου με βάση το οποίο ακυρώθηκε προηγούμενη πράξη, εκτός εάνπροβεί σε νέαέρευνακαιεκτός ανυπάρξουννέαγεγο- 10 νότα που ναδικαιολογούν την επανεκτίμηση. (Georgbios Haris v.Republic
(1989)3C.L.R. 147, ΚυπριακήΔημοκρατίαν. Θεό δωρουΠανταζή
(1991)3Α.Α.Δ.47.) Η απόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου ήταν ενώπιον του 15 Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Στέλλα Ιωαννίδουκ.ά. ν. Δημοκρατίας(πιο πάνω),καιαποτελούσε αποφασιστικό στοι χείο της υπόθεσης εκείνης. ΤοΔικαστήριο έκρινε ότι συνιστού σε τροποποίηση του σχετικού Σχεδίου Υπηρεσίας ηοποίαείχε γενική εφαρμογή καιτην εφάρμοσε ωςείχε χωρίς ναθεωρήσει 20 ότι έπασχε λόγω αναδρομικότητας. Για τα πιο πάνω καιο τελευταίος ισχυρισμός τουαιτητή αποτυγχάνει. 25 Για όλους τους πιοπάνω λόγους ηπροσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται.Δε γίνεται όμως διαταγήγια έξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 1878 30