(1993)18Οκτωβρίου, 1993 [ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στής] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΑΡΧΗΣΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ'ης ηαίτηση. (Συνεκδικαζόμενες ΥποθέσειςΑρ. 172/92, 176/92,177/92 και 178/92) Διορισμοί και Προαγωγές—Προσόντα —Κρίσιμοςχρόνος κατοχήςτους — Ηχρονολογία λήψεωςτηςαπόφασηςγια τηνπλήρωσησυγκεκριμέ νηςθέσης(Δημοκρατία ν.Περικλέουςκ,ά.)— Συνάρτησηστηνκριθεί σαπερίπτωσημε τιςσυνεπείς τηςΡ.Ι.Κ. ν.Καραγιώργη— Υιοθέτηση τωνπορισμάτων της Μεταξάκ,ά. ν.ΕπιτροπήςΣιτηρώνΚύπρου. 5 Διοικητικό Δίκαιο — ΥπέρβασηΕξουσιοδοτήσεως Νόμου (ultra vires) — Ηπερίπτωση διατάξεων τωνπερί Προσωπικού της Αρχής Τηλε πικοινωνιών (Γενικών) Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 375/90) (Α.ΤΗ.Κ.), ιδιαίτερα ο Καν. 56
(8)(ζ)—Δεν κείται εκτόςτηςνομοθετικήςεξόν- 10 σιοδοτήσεως — Υιοθέτηση τηςΝάγιαΣτνλιανίδον κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου — Αρχαιότητα — Ο Κανονισμός 10
(7)και η ερμηνεία του στη Νάγια Στνλιανίδον v. Α.ΤΗ.Κ.— Υιοθέτηση του σκεπτικού τηςαποφάσεως στην κριθείσα περίπτωσηκαι απόρριψη τηςμομφήςπερί ultra vires τουΚανονισμού — Η αρχαιότητα δεν αποτελεί ανεξάρτητοπαράγοντα κρίσης. Οιαιτητέςπροσέβαλανμετις συναφείςκαισυνεκδικασθείσεςπρο σφυγέςτην προαγωγήτωνενδιαφερομένωνμερώνστη θέσηΥποτομεάρχη(ΟικονομικούΠροσωπικού/Λογιστών).Μόνονοτρίτοςτωναιτητώνείχεθεωρηθείπροσοντούχοςγια προαγωγήκατάτηδιαδικασία πλήρωσηςτωνεπίδικωνθέσεων,ηοποία επηρεάστηκεκαι από τη μεσολαβηθείσαέκδοσητης απόφασηςΡ.Ι.Κ. ν.Καραγιώργη κ,ά. 15 20 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τις προσφυγές, απο φάσισεότι: 2304 4Λ.Λ.Λ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Ιακώβου κ.ά.ν.Α.ΤΗ.Κ.
- Οκρίσιμος χρόνος κατοχήςτωνπροσόντων γιαπροαγωγήσυμπί πτει μετηχρονολογία λήψης της απόφασηςγια την πλήρωση συ γκεκριμένης θέσης:άημοκρατία ν.ΠερικλέουςκαιΆλλων(19S4) 3 ΑΛΛ. 577 στησελ.
- Στηνπροκείμενη περίπτωσηκρίσιμηημερομηνίαείναιεκείνηκατάτηνοποίαηΑρχήζητάτησυνδρομήτου Συμβουλίου Προσωπικού καιτου Γενικού Διευθυντή για ναπρο βείσεπροαγωγές.ΠράγματιδιαπιστώνεταιότιτοΓενάρητου 1991 ηΑρχήζήτησε απότοΣ.Π.τηνέναρξητης διαδικασίας. Όμωςστομεταξύ,στις 14/2/91,εκδόθηκεηαπόφασηΡ.Ϊ.Κ. ν.Κα ραγιώργηπουείχεευρύτεροαντίκτυποστιςαποφάσειςόλωντων ημικρατικών οργανισμών περιλαμβανομένης και της Αρχής. Έπεται ότι η απόφασητης Αρχής που λήφθηκε το Γενάρη του 1991",κάμπουαποτελεί προπαρασκευαστικήπράξητης σύνθετης διοικητικής ενέργειας γιατις υπόσυζήτηση προαγωγέςΤέφέρΤτο" στίγμα της παρανομίας.Το Δικαστήριο ενισχύεται στην άποψη τουαπότοτι λέχθηκε απότοδικαστήΠικήσεανάλογηπερίπτω σηστην Μεταξά και Άλλοι ν.ΕπιτροπήςΣιτηρώνΚνπρον. Δύοαπότις αποφάσειςστις οποίες παραπέμπειηΜεταξά αφο ρούν την Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου:Νικολάον καιΆϊ,λοι ν.Α.ΤΗ.Κ. και Μιχαήλ ν. Α.ΤΗ.Κ.. Η εκ νέου τροχοδρόμηση του θέματος ήταν επιβεβλημένη και αποτέλεσε το ορθό βήμα αποκάθαρσης των διαδικασιών από τηνπαρανομίαστην αφετηρίατους.
- Προκύπτει απόταστοιχεία πωςταπαράποναγιαδυσμενή μετα χείρισηείναι αβάσιμα. Είναι ξεκάθαρο ότι ηυπόθεση των αιτητων διακρίνεται απότις περιπτώσεις υπαλλήλων πουυπηρετού σαν ως Προϊστάμενοι Υπηρεσίας Β μετάτην 9/10/
- Αν και οι αιτητέςυπηρετούσαν στηνΑρχήπροτης6/8/82 σεκατώτερεςβαθ μίδες,είναι εξίσουξεκάθαροότι δεν μπορούν ναενταχθούν στην κατηγορίαυπαλλήλων πουκατείχαν,κατάτοχρόνο θέσπισης του Κανονισμού, κατώτερες βαθμίδες από τις οποίες ανέμεναν να προαχθούνσεθέσηΠροϊστάμενου Υπηρεσίας ΒκαιΑ. Είχανήδη φτάσειστοσκαλοπάτιαυτότηςιεραρχίας.Δενέχειαποδειχθείπα ράβασητης αρχής της ισότητας.Το ίδιο θέμα ανέκυψε στην Νά για Στνλιανίδον και Άλλοι ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου καιέτυχε ανάλογης αντιμετώπισης απότοΔικαστή Κούρρη. Στηνπερίπτωσηεκείνηόπωςκαισας εξεταζόμενες ηαπόφασηλή φθηκεμετάτηΘέσπισητωνπερί ΠροσωπικούτηςΑρχήςΤηλεποικοινιών Γενικών Κανονισμών (Κ.Δ.Π.375/90) στις21/12/
- Επο2305 Ιακώβουκ.ά.ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1993)μένως όπωςκαταλήγεικαιηπαραπάνωαπόφαση'μπορούσενόμι μαναεφαρμοστεί'.Τοεπιχείρημαότιηπαράγραφος(ζ)τουΚαν. 56
(8)της ΚΛ.Π. 375/90 κείται έξω απόταόριατης εξουσιοδότη σηςτουΝόμουλόγωτηςαναδρομικότηταςεπίσηςδενευσταθείγια τους λόγους που εξηγείο Δικαστής Πικήςστην απόφασηΝάγια Στνλιανίδον και Άλλοι ν.Αρχής ΤηλεπικοινωνιώνΚνπρον. Ηίδιααπόφασηέκρινεότιούτεηπροσφυγήστον Καν.9,πουρυθ μίζει την αρχαιότητα, μπορεί να παράσχει στον αιτητήτο απαι τούμενο απότοΑρθρο 146 τουσυντάγματος έννομον συμφέρον. 5 10 Ηπροδικαστικήένστασηγιαέλλειψη έννομου συμφέροντος για άσκηση προσφυγής από τους αιτητές στις προσφυγές 172/92, 176/92και 178/92πετυχαίνειμεαποτέλεσματηναπόρριψητους. 15 3. Ο αιτητής στην προσφυγή 177/92κρίθηκε προσοντούχος, αλλά τελικά δεν επιλέγηκε. Γιαμιασειρά ιδιαίτερωνλόγων πουαφο ρούν στην περίπτωση του επιδιώκει να ανατρέψει την επίδικη απόφαση. Αμφισβητεί την εγκυρότητα του Καν. 19
(7)προβάλ λοντας το επιχείρημα ότι ηεξαίρεση απότον παραπάνω Κανόνισμό τηςαρχαιότηταςσανκριτηρίου επιλογής τουκαταλληλό τερου υποψηφίουτονκαθιστάπαράνομο καιultra vires.Τοεπι χείρημαπροβλήθηκεστηνυπόθεσηΝάγια Στνλιανίδον αλλάδεν υπερίσχυσε. ΤοΔικαστήριο υιοθετεί το σκεπτικό της.Πρέπεινα υπογραμμισθεί ότι η αρχαιότηταδεν αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κρίσης. 20 25 4. Η απόφαση της Αρχής κρίνεται, παρά την εισήγηση περί του αντιθέτου, αιτιολογημένη και οποιαδήποτε κενά συμπληρώνο νται από τα στοιχεία των φακέλων των υποψηφίων. Δεν έχει 30 αποδειχθείκανέναςαπότουςπροβληθέντες λόγους γιατηνανα τροπή της επίδικης απόφασης,η οποία έχει ληφθεί μέσα στα όρια της διακριτικής εξουσίας της Αρχής. Γιατους λόγουςαυ τούς απορρίπτεταιηπροσφυγή. 35 Οιπροσφυγές απορρίπτονταιχωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Ρ.Ι.Κ. ν.ΚαραγιώργηκαιΆλλων
(1991)3ΑΛΑ. 159, Republic v.Pericleousa.o.
(1984)3Α.Α.Δ. 577. Μεταξά κ.ά. ν.Επιτροπής ΣιτηρώνΚύπρου
(1992)4 Α.Α.Δ.2608, 2306 40 4A.AA Ιακώβου κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικολάουκ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1991)4Α.Α.Δ. 1684, Μιχαήλν. Α.ΤΗ.Κ.
(1991)4Α.Α.Δ. 1756, 5 Στυλιανίδουκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. (Αρ.1)
(1993)4 Α.Α.Δ.1429, Στυλιανίδουκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. (Αρ. 2)
(1993)4Α.Α.Δ. 1835, Δημητρίουκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1993)4Α.Α.Δ.
- 10 Προσφυγές. . 15 Προσφυγές εναντίον τηςαπόφασηςτης Αρχής Ηλεκτρισμού με την οποία~πρόήχθηκαν τα-ενδιαφερόμενα_πρόσωπαστη θέση Υποτομεαρχη (Οικονομικού Προσωπικού/Λογιστών)~άντί~των— αιτητών. /.Νικολάου για Α. Μαρκίδη, για τους Αιτητές. 20 Κ. Χ"Ια)άννον, για την Καθ'ηςηαίτηση. Cur. adv.vult. 25 30 35 40 ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ.: Τατρία ενδιαφερόμενα πρόσωπα είχανπροαχθεί από 3/10/91 σε θέσειςΥποτομεάρχη (οικονομικού προσωπικούΑογκττών) με απόφασητουΔιοικητικού Συμβουλίου τηςκαθηςηαίτηση Αρχήςημερ. 10/12/
- Τις διεκδικούσαν και οι 4αιτητές που,μετάτην αποτυχίατους,κατέθεσανχωριστές προσφυ γέςγιανααμφισβητήσουντοκύροςτωνπροαγωγώναυτών.Ησυνεκδίκασή τους υπαγορεύθηκεαπό το ουσιαστικά κοινό ιστορικό τουςκαιταταυτόσημανομικάζητήματαπουξεπηγάζουναπόαυ τό.Φτάνεινααναφερθείότιοιαιτητές(εκτόςτουαιτητήστηνπρο σφυγή με αρ. 177/92Ανδρέα Παπανεοφυτου) δεν θεωρήθηκε ότι διέθετανταπροσόντα ναείναι υποψήφιοι (όπωςοι ενδιαφερόμεVOL καιο ρηθείς Πανανεοφυτου)γιακατάληψητέτοιων θέσεων. Οι δύοαπότις θέσεις ήτανκενές απότο
- Το Γενάρητου 1991 η Αρχή ζήτησε από το Συμβούλιο Προσωπικού (που στο εξής θααναφέρεται μετααρχικάτου)νααρχίσει τη διαδικασία πλήρωσης παρέχονταςτη συμβουλή του. Γιατονπροκαταρτικό ρόλο του οργάνου αυτού στις προαγωγές κάμνει πρόβλεψη ο Καν. 10
(5)των περί Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών 1982 έως 1990. 2307 Νικήτας,Δ. Ιακώβουκ.ά. v. Α.ΤΗ.Κ.
(1993)Μεσολάβησε ηαπόφασητης Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικα στηρίου στηνΡ.ί.Κ. ν.Χρ.ΚαραγιώργηκαιΆλλων
(1991)3Α.Α.Δ. 159, που έκρινε ότιησυγκρότηση των συμβουλίων των ημικρατικώνοργανισμών ήτανπαράνομηκαιαντισυνταγματική.Τοαποτέ λεσμα, όπως σημειώνει οΓενικός Διευθυντής σευπόμνηματουτης 5 3/10/91 προςτοΣυμβούλιο,ήτανναδημιουργηθεί φόρτοςεργασίας πουπροκάλεσε η επανεξέταση των επηρεαζόμενων απότην εφετειακή απόφασηκρίσεων τηςΑρχήςσεάλλες υποθέσεις,πουδενεπέ τρεψε την πλήρωση των παραπάνω θέσεων. Την ίδια ημέρα (3/10/91),όπως προκύπτειαπότοπρακτικόπαράρτημα6,έγινεδε- 10 κτήηπρότασητου καιαποφασίστηκε νασυμπληρωθούν οιθέσεις "μεβάση τοσημερινό πραγματικόκαινομικό καθεστώς"καιναζη τηθεί απότοΣ.ΠκαιτοΓενικό Διευθυντή ναδώσουν τη "συμβου λή"καιτην "εισήγηση" τους αντίστοιχα. 15 Είναι βολικό ναεξεταστεί στο σημείο αυτότοκοινό επιχείρημα των αιτητών που οικοδομήθηκε μευπόβαθροτηνεξέλιξηπου εν σωματώνει η παραπάνωαπόφαση της3/10/91: ότιέπρεπεναδιεξα χθούν χωριστές διαδικασίες. Συγκεκριμένα για τιςδύο θέσειςτου 1990 μερυθμιστικό καθεστώς τοισχύον κατάτο Γενάρη του 1991, 20 απότημιακαιγιατηντρίτηθέση μεεφαρμογήτουκαθεστώτος της 3/10/91από την άλλη. Κατάτους αιτητές ηπλάνηήη παρανομία τηςπροπαρασκευαστικής πράξηςκαθιστάτην επίδικη άκυρη. Ο κρίσιμος χρόνος κατοχήςτων προσόντων γιαπροαγωγή συ- 25 μπίπτειμετηχρονολογία λήψηςτηςαπόφασηςγιατηνπλήρωσησυ γκεκριμένης θέσης: Δημοκρατία ν. ΠερικλέουςκαιΆλλων
(1984)3 Α.ΑΑ 577στη σελ. 586. Στηνπροκείμενη περίπτωση κρίσιμη ημε ρομηνία είναι εκείνηκατάτηνοποίαη Αρχή ζητάτησυνδρομή του Σ.Π.και του Γενικού Διευθυντή για ναπροβεί σεπροαγωγές. Από 30 τοπαράρτημα6φαίνεταιπωςπράγματιτο Γενάρητου 1991 ηΑρχή ζήτησε απότοΣ.Π.την έναρξητηςδιαδικασίας. Όμως στο μεταξύ,στις 14/2/91, εκδόθηκε η απόφασηΡ.Ι.Κ. ν. Καραγιώργη, ανωτέρω, που είχε ευρύτερο αντίκτυπο στις απο- 35 φάσεις όλων των ημικρατικών οργανισμών περιλαμβανομένης και της Αρχής. Επεταιότι η απόφασητηςΑρχήςπουλήφθηκετο Γενάρη του 1991, καιπου αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη της σύνθετης διοικητικής ενέργειας γιατιςυπό συζήτηση προα γωγές, έφερε τοστίγμα τηςπαρανομίας.Ενισχύομαι στην άπο- 40 ψή μου αποτοτι λέχθηκε απότοδικαστή Πική σε ανάλογη πε ρίπτωση στην απόφαση Μεταξάκαι Άλλοι ν. ΕπιτροπήςΣιτη ρών Κνπρον
(1992)4Α.Α.Δ.2608: 2308 4Χ.ΑΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Ιακώβουκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας, Δ. "Η απόφασηγια την ενεργοποίηση της διαδικασίαςγια την πλήρωση τηςθέσης λήφθηκε απόκακάσυγκροτημένο συμβού λιο και συνεπώς ηαπόφαση ήτανέκνομη.Ο λόγος της Ρ.Ι.Κ., ανωτέρω,καιμεταγενέστερων αποφάσεων....δενπεριορίζεται στην υπόσταση εκτελεστών πράξεων των αντισυνταγματικά συγκροτημένων οργάνωναλλάκαικάθεπροπαρασκευαστικής πράξηςπουσχετίζεται μετην εκκαλούμενη απόφαση." Δύο από τις αποφάσεις στις οποίες παραπέμπει ηΜεταξά αφορούν την Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου: Νικολάου και Άλλοι ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1991)4 Α.Α.Δ. 1684 και Μιχαήλ ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1991)4Α.Α.Δ. 1756. Η εκνέου τροχοδρόμηση του θέματος-ήταν,επιβεβλημένη και αποτέλεσε το ορθόβήμααποκάθαρσης των διαδικασιώναπότήν~ παρανομίαστηναφετηρίατους.Συνεπώςτοεπιχείρημακαταρρέ ει. Και μαζί με αυτόκαι ο ισχυρισμός που αφοράτοενδιαφερό μενο πρόσωπο ΜαρίαΔάμαλου-Χ'Τεωργίου ότι μέχρι τέλητου Γενάρητου 1991 δεν είχεταπροσόνταπουπροαπαιτείοκανονισμός 56
(8)(ζ) και αφορούν σε προϋποηρεσία του υπαλλήλου σε άλλες θέσεις. Όπωςπροεκτέθηκε,απότουςπροσφυγόντεςμόνονοαιτητήςΑ. Παπανεοφύτου συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των υποψηφίων. ΤοΣ.Π.,πουτονείχεσυντάξει,ενεργώντας σταπλαίσιατωνκανο νισμών πουθααναφερθούνπαρακάτω,αποφάσισεon οι υπόλοι ποι αιτητές στερούνται των προσόντων γιατην προαγωγικήτους εξέλιξηστον επόμενο βαθμό.Μετηδικαιολογίαότιδενικανοποι ούσαντις απαιτήσειςτων σχετικών κανονισμών αναφορικά μετο προσόντηςπροϋπηρεσίαςστην αμέσωςκατώτερηθέση. Θαπρόσθεταότι οκατάλογος προακτέων,όπωςκαταρτίστη κε απότο Σ.Π., έτυχε επικρότησης τόσο απότο Γενικό Διευθυ ντή όσο και απότο Συμβούλιο της Αρχής που επέλεξε και διόρισε τους τρεις ενδιαφερομένους που είχαν προταθεί από το Σ.Π.μετησύμφωνηγνώμητουΓενικού Διευθυντή. Γιατους λό γους και με βάσηταστοιχεία που μνημονεύονται στοπρακτικό. Είναι γεγονός ότι οι τρεις αιτητές στις προσφυγές μεαριθμούς 172, 176 και 178/92αποκλείστηκαν γιατί πράγματιδενσυ μπλήρωσαν τριετία στο βαθμόΠροϊστάμενου Υπηρεσίας Ατά ξης (αμέσωςκατώτερουτουΥποτομεαρχη βαθμού)σύμφωνα με την ιεραρχική διαβάθμισητων θέσεων ανώτερου προσωπικού που κάμνει ο Καν.4
(3)Β και που θέτει σαν προϋπόθεσηπροα2309 Νικήτας. Δ. Ιακώβουκ.ά. v.Α.ΤΗ.Κ.
(1993)γωγής ο Καν. 10
(1)
(4). Ούτε, διαζευκτικά,είχαν συμπληρώσει εξαετία με βάση τον κανονισμό 56
(8)(ζ) στις ενιαίες θέσεις Προϊστάμενου Υπηρεσίας ΒκαιΠροϊστάμενου Υπηρεσίας Αή, τέλος, εξαετίαστον τελευταίο αυτόβαθμό(Υπηρεσίας Β). 5 Ενδιαφέρει ιδιαίτεραοκανονισμός αυτός. "56
(8)fc) Προσωπικό όλων τωνειδικοτήτων πουστις 9 Οκτωβρίου 1989 βρισκόταν στο βαθμότου Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β και τουΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Αθαδικαιούταινακριθεί για προαγωγή στο βαθμότου Υποτομεαρχη μετά τη συμπλή ρωση εξαετούς υπηρεσίας στις ενιαίες θέσεις Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β καιΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Α ή εξαετούς υπηρεσίας στο βαθμότουΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Β." 10 15 Θα μπορούσε ναλεχθεί εδώότιοι θέσεις Προϊστάμενου Υπη ρεσίας Α και Βκατέστησαν ενιαίες για τοπροσωπικό που βρι σκόταν στην υπηρεσία της Αρχής στις 6/8/82 και κατ' εξαίρεση γιατοπροσωπικόπουκατείχεθέσηΠροϊστάμενουΒστις9/10/89 20 [(Καν. 56
(8)(α)].ΟΚαν.56
(8)είχε ενσωματωθεί στο κορμό των Γενικών Κανονισμών μετη Κ.Δ.Π. 375/90.Δενείναι άσχετο να παραθέσουμεταστοιχεία καιτωντριών αιτητώνπουεπιβεβαιώ νουν το συμπέρασμα έλλειψηςτουπροβλεπόμενου απότουςκα νονισμούς προσόντος υπηρεσίας. 25 Ημεοοιιηνία Ημεο.Ποοαγωγ.Ημεο. Ποοαγ. Ποόσληψης σε Ποοϊσ. Β' σε Ποοϊσ.Α' Αιτ. στην προσ. 172/92 15/1/68 1/1/86 1/1/89 Au.στην προσ.176/92 4/9/61 1/6/86 1/6/89 Αιτ. στην πρ. 178/92 11/3/57 1/6/87 1/4/89 30 35 Τοθέματηςέλλειψηςνομιμοποίησης απόμέρους των τριώναι τητών έχει εγερθεί προδικαστικά από τηνκαθήςηαίτηση. Ωστόσο προέχει λογικά ηεξέταση άλλων κοινών ισχυρισμών τωναιτητών που άπτονταιτης νομιμότητας του Καν.56
(8)και ειδικότερατων παραγράφων(α)(β)και(ζ) αυτού.Ημόνηπρόνοια,στην οποίαδεν έχουμε αναφερθείείναι ηπαράγραφος (β).Αφοράστημεταπήδηση προσώπωνστις παραπάνω ενοποιημένες θέσεις.Έχειωςεξής: 2310 40 4ΑΛΛ. 5 Ιακώβουκ.ά. ν, Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας,Δ. "Προσωπικό μεβαθμόΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Β,πουκατέ χει τα ελάχιστα ειδικά προσόντα του ανώτερου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων,όπωςκαθορίζονταιστον Κανονισμό 8, καιβρίσκεταιστηνυπηρεσίατηςΑρχήςστις 9Οκτωβρίου, 1989 θαπροάγεται μεβάσητην επίδοση και απόδοσητου στην ενι αίαθέση τουΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Α απότης συμπληρώ σεως υπηρεσίας τριών ετών στο βαθμό του Προϊσταμένου Υπηρεσίας Β." 10 Ηεισήγησηλοιπόν είναι ότι οκανονισμός έγινεκαθυπέρβα σητης εξουσιοδοτικής ρήτραςτουπερί Υπηρεσίας Εσωτερικών Τηλεπικοινωνιών Νόμου,Κεφ.302, όπως τροποποιήθηκε,δηλα- - -6ή του.άρθρ.43._Οι παραπάνω πρόνοιες του κανονισμού,από τις οποίες ευεργετήθήκάντα'ενδιαφερόμενα πρόσωπα,είναικα15 τά τη λατινική έκφραση, που εκφράζει τη σχετική αρχή, ultra viresτουνόμουκαισυνεπώς άκυρες.Συγκεκριμέναέχειλεχθείότι δεν υπάρχει εξουσιοδοτικό έρεισμα για την αναδρομική ισχύ του κανονισμού από 1/1/89, όπωςρητάπροβλέπει οκαν. 10της Κ.Δ.Π. 375/
- Επίσης με την παράγραφο (β), ανωτέρω, επιχειρείται ο 20 προσδιορισμός προσόντων αναδρομικάαπό9/10/89, δηλαδή,πριν τηνέκδοσητης Κ.Δ.Π.αρ. 375/
- 25 30 35 40 Ακόμη έχειλεχθείότιη αναδρομικήεφαρμογήτουκανονισμού είχε ως αποτέλεσμα την παράνομηπροαγωγή των ενδιαφερομένων προσώπων στη θέση Προϊστάμενου Υπηρεσίας Α από 15/11/87καιτηςΜαρίαςΧ'Τεωργίουαπό 10/6/
- Τέλοςπροβάλ λεται το επιχείρημα ότι ηαναδρομική ισχύς των ρυθμίσεων που επέβαλεοκανονισμός προκάλεσεάνισημεταχείρηση. Ηδιάκριση γίνεται σεβάροςτουπροσωπικούπουπροσλήφθηκεπριντη6/8/82 σεκατώτερες βαθμίδεςαπότηΘέση Προϊστάμενου Υπηρεσίας Β όπωςκαιτουπροσωπικούπουπροσλήφθηκε στην ίδιαθέση μετά τη9/10/89σεσύγκρισημετουςυπαλλήλους πουείχανανέλθει στο ίδιοαξίωμαμεταξύ Ιουνίου 82καιΟκτωβρίου
- Παρά τη σύνδεση του με την αναδρομικότηταθεωρώ το τε λευταίο επιχείρημααυτοτελές. Προκύπτειόμως από ταστοιχεία πωςταπαράποναγιαδυσμενή μεταχείριση είναι αβάσιμα.Είναι ξεκάθαρο ότι ηυπόθεση των αιτητών διακρίνεται απότις περι πτώσεις υπαλλήλων που υπηρετούσαν ως Προϊστάμενοι Υπηρεσίας Β μετά την 9/10/89.Ανκαι οι αιτητές υπηρετούσαν στην Αρχήπρο της 6/8/82σε κατώτερες βαθμίδες,είναι εξίσουξεκά θαροότι δεν μπορούνναενταχθούνστην κατηγορίαυπαλλήλων που κατείχαν,κατά το χρόνο θέσπισης του κανονισμού,κατώ τερες βαθμίδες απότις οποίες ανέμεναν να προαχθούν σε θέση 2311 Νικήτας,Δ. Ιακώβου κ,ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1993)Προϊστάμενου Υπηρεσίας ΒκαιΑ. Είχαν ήδηφτάσει στο σκα λοπάτι αυτό τηςιεραρχίας.Δενέχει αποδειχθεί παράβαση της αρχής της ισότητας.Το ίδιο θέμαανέκυψε στην Νάγια Στνλια νίδον και Άλλοι ν.Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κνπρον (Αρ. 1)
(1993)4Α.Α.Δ. 1429, καιέτυχε ανάλογης αντιμετώπισης απότο 5 δικαστήΚούρρη. Στην περίπτωσηεκείνηόπωςκαιστις εξεταζόμενες ηαπόφα ση λήφθηκε μετά τηθέσπιση της Κ.Δ.Π. 375/90 στις 21/12/90. Επομένως όπως καταλήγει και ηπαραπάνω απόφαση"μπορούσε νόμιμα να εφαρμοστεί". Το επιχείρημα ότι ηπαράγραφος (ζ) κείται έξω απόταόριατης εξουσιοδότησης τουνόμου λόγω της αναδρομικότητας επίσης δεν ευσταθεί γιατους λόγους πουεξη γεί ο δικαστής Πικής στην απόφαση Νάγια Στνλιανίδον και Άλλοι ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κνπρον (Αρ. 2)
(1993)4 ΑΛΛ. 1835: 10 15 "Η Κ.Δ.Π. 375/90,μετην οποία είσάχθηκε οΚ.56
(8)(ζ), δεν έχει αναδρομικήισχύ.Τέθηκε σεεφαρμογήαπότην ημερομη νία έκδοσης της. Αναδρομικός είναιονόμος οοποίος μετις 20 πρόνοιες τουμεταβάλλει ή ανατρέπει δικαιώματααποκρυσταλλωθέντα καικτηθέντα πριν τηνημερομηνία θέσπισης του [βλ. μεταξύάλλων, Santisand Othersv.Rcpublic
(1983)3 C.L.R. 419 XOLΜιχαήλΘεοδοσίουΑτδ. v.ΑήμονΛεμεσού
(1993)3Α.Α.Δ.25]. Οπροσδιορισμός δικαιαιμάτωνκαιυπο- 25 χρεώσεων με αναφορά σε γεγονότα του παρελθόντος,δεν προσδίδει αναδρομικό χαρακτήρα στη νομοθεσία. Περαιτέ ρω, κανένας υπάλληλος δεν έχει κεκτημένο δικαίωμαστη διατήρηση των υφιστάμενων, σεοποιοδήποτε χρόνο, προϋ ποθέσεων για προαγωγή [βλ.μεταξύ άλλων, Papadopoulou 30 v.Republic
(1984)3 C.L.R. 332,Stavrou andAnother v. Repuplic
(1987)3 C.L.R.276, Σωκράτονςv.Αήμον Αενκωσίας
(1989)3 Α.Α.Δ. 1386και Τομάζος ν. ΕΛ.Υ.
(1989)3 Α.Α.Δ. 2935]. Οκαταρτισμός των σχεδίων υπηρεσίας καιο καθορισμός των προϋποθέσεων για προαγωγή,αποτελεί ου- 35 σιαστικά πτυχή της Εκτελεστικής Λειτουργίας [βλ.Χατζή· πανλον ν.Α.Η.Κ.
(1991)3Α.Α.Δ. 11],στην κρίση τηςοποίας επαφίεταιοκαθορισμός τωνπροσόντων γιαπροαγωγή.Στην προκείμενη περίπτωση τα κριτήρια θεσμοθετήθηκαν στο πλαίσιο των συμφωνιών Αρχήςκαι συντεχνιών." 40 Ηίδιααπόφασηέκρινε ότι ούτεηπροσφυγήστον Καν.9,που ρυθμίζει τηναρχαιότητα, μπορεί ναπαράσχει στον αιτητήτο απαιτούμενο από τοαρθρ. 146του συντάγματος έννομον συμ2312 4AJLA. Ιακώβουκ,ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας, Δ. φέρον γιατί 5 10 15 "Η επίκληση των προνοιών του Κ. 9
(1)και
(3),πουδιέπουν την αρχαιότητα του προσωπικού τηςΑρχής, δε νομιμοποιεί τους αιτητές να προσφύγουν δεδομένου ότιμετην απόφαση δεν επηρεάζεταιυφιστάμενοκατάτοχρόνο λήψης τηςαπόφα σης,ήσεοποιοδήποτεμεταγενέστερο ουσιώδες στάδιο,έννομο συμφέρον που στην προκείμενη περίπτωση προσλαμβάνειτη μορφή δικαιώματος διορισμού στην επίδικη θέση. Το συμφέρονπρέπειναέχειως βάσηεπηρεασμόαπότηναπόφασηυφι στάμενουδικαιώματος." _ Ηπροδικαστική ένσταση για έλλειψη έννομου συμφέροντος γιαάσκησηπροσφυγήςαπότουςαιτητές-σας προσφυγές.172/92, 176/92 και 178/92 πετυχαίνει μεαποτέλεσμα τηναπόρριψητους. Δεν θαυπάρχειδιάταγμαγιαέξοδα. Προσφυγήαρ. 177/92 20 25 30 35 40 Οαιτητής σεαυτήτην προσφυγήκρίθηκε προσοντούχος, αλλά τελικά δεν επιλέγηκε. Για μιά σειρά ιδιαίτερων λόγων που αφο ρούνστηνπερίπτωσητουεπιδιώκειναανατρέψειτηνεπίδικη από φαση.Αμφισβητείπρώτατην εγκυρότητα του Καν. 10
(7)προβάλ λοντας το επιχείρημα ότι η εξαίρεση απότον παραπάνωκανονισμότηςαρχαιότηταςσανκριτηρίου επιλογήςτουκαταλληλότερου υποψηφίουτον καθιστάπαράνομοκαι ultra vires.Το επιχείρημα προβλήθηκε στην υπόθεση Νάγια Στνλιανίδον (απόφαση ημερ. 5/8/93),ανωτέρω,αλλάδενυπερίσχυσε. Υιοθετώτο σκεπτικότης: "Τακριτήριαπουτίθενταιαπότον Κ. 10
(7)αναφέρονταιστο σύνολο της σταδιοδρομίας, προσφοράς και επίδοσης των υπαλλήλων τηςΑρχής ωςτο μέτρο γιατονκαθορισμότης επάρκειας καιτηςκαταλληλότητας τους γιαπροαγωγήσε ανώτερη θέση. Ευδόκιμος υπηρεσία επαυξάνει, ανάλογαμε τομέγεθος της χρονικής διάρκειας της,τιςδιεκδικήσεις για προαγωγή. Μέσασ' αυτό το πλαίσιο ηαρχαιότηταμετρά. Ο καθορισμός της αρχαιότητας διέπεται απότιςπρόνοιεςτου Κ. 9.Κατάταάλλα,δεν υφίσταται αρχήδικαίουπουνα κα θιστά τηναρχαιότητα,ανεξάρτητααπότηφύση τηςπροσφοράςκαι επίδοσης τουυπαλλήλου, αυτοτελές στοιχείο κρίσης τουυπαλληλικού προσωπικού δημόσιας αρχήςήοργάνου," Υποστηρίχθηκε περαιτέρω ότιηΑρχή αγνόησε τηνυπεροχή του αιτητήσεαρχαιότητα απέναντι στους συναδέλφους του και 2313 Νικήτας, Δ. Ιακώβον κ.ά. τ. Α.ΤΗ.Κ.
(1993)τηνπείραπουαποκόμισεαπότηνμακρύτερηθητείατουστηνυπη ρεσία της Αρχής. Δύο από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα προσλή φθηκανστις 15/11/84ενώτο τρίτο στις 10/6/85. Ταάλλα στοιχεία πουέχουν σχέσημετοθέμαέχουν ήδηαναφερθεί.Πρέπεινα υπο γραμμισθεί ότι η αρχαιότηταδεναποτελεί ανεξάρτητοπαράγοντα κρίσης. Το εκτόπισμα τηςφαίνεταιαπότο απόσπασμαπουμόλις ανέφερα.Επίσηςη αντιμετώπιση του ίδιουθέματοςστην υπόθεση Α. Αημητρίον χα»Άλλοι ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1993)4 Α.Α.Δ. 1196, δεν δι καιώνει τηθέσητουαιτητή: 5 10 "Από τηλεκτική διατύπωσητου Καν. 10
(7)προκύπτει ότι στις προαγωγές της Αρχής επικρατεί ηκαθαράαξιοκρατική προ σέγγιση. Οιπροαγωγέςαποδεσμεύονται απόπαράγοντεςόπως ηαρχαιότηταως αυτοτελές κριτήριο. Η ικανότητατουυπαλ λήλουπρέπει ναφαίνεται έμπρακτακατά την άσκηση των κα- 15 θηκόντωντου,όπωςστοιχειοθετείται απόταφύλλαποιότητας και ταυπόλοιπα στοιχεία των προσωπικών φακέλων." Αναφορικά με το θέμα της πείρας όλα τα στοιχεία, σε αντί θεση με τον ισχυρισμό του αιτητή,ήταν ενώπιον της Αρχής και φαίνεται πως λήφθηκαν υπόψη στο σχηματισμό της κρίσης της. Επίσης αμφισβητείται ότι η εισήγηση του Γενικού Διευθυντή βασίστηκε στην προσωπική τουγνώσηκαιεκτίμηση σχετικά μετις ικανότητες των υποψηφίων. Υποστηρίζεται ότι περιορίστηκε μόνο στα στοιχεία που ήταν ενώπιον του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής. Όμως από την εξέταση τουσχετικού πρακτικού είναι φανερόότι ο Γενικός Διευθυντής πέραντωνπιοπάνω στοιχείων έκαμεκαιτηδικήτου έρευνα καιπροέβησταδικάτου σχόλια. 20 25 30 Περαιτέρω δεν διαπιστώνεται αντίθεση ή διάσταση μεταξύ της σύστασης του Σ.Π.καιτηςσύστασης του Γενικού Διευθυντή με τα στοιχεία των φακέλων,όπως εισηγήθηκε ο αιτητής. Ο αιτητής βασικά προβάλλει την πείρα και την αρχαιότητα σαν ταστοιχεία πουθεμελιώνουν την ιδιαίτερηυπεροχήτουαπέ ναντι στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η αρχαιότητα, πέραν του ότι δεν είναι καθοριστικό στοιχείο, όπως καθιέρωσε η νομολο γία, δεν είναι μεγάλη. Κυμαίνεται απότέσσερεις μήνες μέχρι ένα χρόνο. Εδώ αναφέρομαι στην αρχαιότητα στηθέσηΠροϊστάμενου Υπηρεσίας Α. Υπάρχει φυσικά πολύ μεγαλύτερη αρχαιότη τα προς όφελος του αιτητή με βάση το χρόνο πρόσληψης, αλλά ανάγεται στο απομακρυσμένο παρελθόν και ως εκ τούτου στε ρείται ιδιαίτερης σημασίας. 2314 35 40 4A.AA 5 10 Ιακώβουκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας, Α. Αναφορικά με τα προσόντα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα σε αντίθεση με τον αιτητή διαθέτουν πανεπιστημιακό δίπλωμα. Η βαθμολογία του αιτητή είναι ισότιμη ή και παρατηρείται ελαφρ υπεροχήτωνενδιαφερομένων προσώπων Α. ΦραντζέσκουκαιΜ. Χ'Τεωργίου. Μόνοστην περίπτωση του Α. Παντελήέχειυπεροχή αλλά πρόκειται για οριακή διαφορά.Δεν είναι όμως αρκετό για ναθεμελιωθείέκδηληυπεροχήέναντιτου.Έχονταςυπόψη όλατα στοιχεία η απόφαση της Αρχήςκρίνεται, παράτην εισήγησηπερί του αντιθέτου, αιτιολογημένη και οποιαδήποτε κενά συμπληρώνονται απόταστοιχεία των φακέλων των υποψηφίων. Καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί κανένας από τους προβληθέντες λόγους για την ανατροπή της επίδικης απόφασης,η - - οποία-έχει-ληφθεί-μέσα στα-όρια της διακριτικής εξουσίας^της 15 Αρχής. Γιατους λόγους αυτούς απορρίπτεταιηπροσφυγή. Και σε αυτή την περίπτωση δεν θα εκδώσω διάταγμα για έξοδα. Η επίδικη απόφαση επικυρώνεται. 20 Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 2315