clr/1993/1993_4_2819.pdf

(3)9

(1)του περί Αστυνομίας Νόμου,Κεφ.285 — Διενεργούνται από τον Αρχηγό τηςΑστυνομίας — Είναι δυνατή ημετάθεση,σεοποιαδή­ ποτε μέρος τηςΔημοκρατίας. 5 10 15 20 Αστυνομική Δύναμη — Οπερί Αστυνομίας (Τροποποιητικός) (Αρ.2) Νόμος του 1987(Ν. 69/87), Αρθρο 2 —Με τον καθορισμό τηςέν­ νοιας "Αστυνομικός Διευθυντής" δε δημιουργήθηκε οποιαδήποτε • οργανική θέσημε τον τίτλο αυτό — Αποτελεί μόνο ονομασία ΑνώτερωνΑξιωματικών ανάλογα με τακαθήκοντατους. Αστυνομική Δύναμη — Μεταθέσεις Αστυνομικών — Τεκμαίρεται πως γίνονται για το συμφέροντης υπηρεσίας, εκτός από τις μεταθέσεις που γίνονται γιαπειθαρχικούςλόγους — ΤοΔικαστήριοδενελέγχει τηνκρίση τηςδιοίκησης, ωςπρος τουςλόγους που υπαγορεύουντην μετάθεση— Εκτόςαν αποδειχθεί ότι ημετάθεση ήτανπροϊόνκακής χρήσης τηςδιακριτικήςεξουσίας ήπλάνης περί ταπράγματα ήαπο­ τέλεσμαπαραγνώρισης ουσιωδώνπαραγόντων—Η διοίκησηπρέπει να γνωστοποιεί τηνπραγματικήβάσητηςαπόφασηςγιαμετάθεση— Απλή αναφοράσευπηρεσιακέςανάγκες, είναι γενικήκαιανεπαρκής. Αστυνομική Δύναμη — ΜεταθέσειςΑστυνομικών — Εφόσον γίνονται για εξυπηρέτησησυμφερόντων τηςυπηρεσίας,δεναπαιτείται ηπα­ ροχή ευκαιρίας στον αστυνομικό ναακουστεί. 2819 Χριστοδούλου ν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1993)Αστυνομική Δύναμη — Μεταθέσεις Αστυνομικών — Κριτήρια — Πρωταρχικός παράγοντας ηεπάρκεια και αποτελεσματικότητα της υπηρεσίας — Προσωπικές και οικογενειακέςπεριστάσεις σταθμί­ ζονται, αλλά δεν αποτελούν τον πρωταρχικό παράγοντα. 5 Οαιτητήςεπεδίωξε μετηνπροσφυγήτουτηνακύρωσητηςαπόφα­ σης μετάθεσης του από την Αστυνομική Διεύθυνση της Επαρχίας Αμμοχώστου στο Αρχηγείο 'Τμήμα Α' - Αποθήκες, Υπεύθυνος". Κυ­ ριότεροι ισχυρισμοί τουαιτητήήτανότι (α)πουθενάστον περίΑστυ­ νομίας Νόμο,Κεφ.285 καθώςκαι στους Κανονισμούς δενπροκύπτει οποιαδήποτεεξουσιοδότηση γιαδιενέργεια μεταθέσεων απότον Αρχη­ γότηςΑστυνομίας και(β)ότι μετηνμετάθεσητουείχε τοποθετηθεί σε Θέσηκατώτερουεπιπέδουαπόαυτήνπουκατείχε,κατάτρόποπουεπηρεάζετοδυσμενούς ημελλοντική προοπτικήπροαγωγήςτου. 10 15 ΤοΑνώτατο Δικαστήριο απορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφά­ σισε ότι: 1. Ανκαι δεγίνεται ρητήαναφορά στον όρο "μετάθεση" στο κείμε­ νο του Νόμου,τέτοια πρόβλεψη προκύπτει σαφώς απότηφραστική διατύπωσητου Αρθρου 17

(3)του Νόμου Κεφ.285 οοποί­ οςορίζει ότι,στον Αστυνομικό δυνατόνναανατεθείκαθήκονσε οποιοδήποτε μέρος τηςΔημοκρατίαςκαιανεξάρτητααπότοση­ μείο από το οποίο ασκεί τα καθήκοντατου,θεωρείται ότι βρί­ σκεται πάντοτε εν υπηρεσία. 20 25 Το Αρθρο 9

(1)του Κεφ. 285, ανέθεσε τη διοίκηση της Αστυνο­ μικής Δύναμης σε όλη τηεδαφικήέκτασητης Δημοκρατίας στον Αρχηγό της Αστυνομίας, ο οποίος προς το σκοπό αυτόέχει την εξουσία έκδοσης Αστυνομικών Διαταγών. Ημετάθεση ήηανά- 30 θέση καθήκοντος σε άλλο μέρος της Δημοκρατίας βρίσκονται μέσα στα πλαίσια της διοίκησης της Δύναμης και με βάση την ευρύτατη διοικητική εξουσία, η οποία αναγνωρίζεται στον Αρχηγό από τον ίδκ> το Νόμο, αυτός εξέδωσε, δυνάμει του Αρθρου 9

(1)και του Αρθρου 2 του Κεφ.285, όπως τροποποιή- 35 θηκεαπότο Αρθρο 2(γ)τουπερί Αστυνομίας (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 1987, Ν. 69/87, την Αστυνομική Διάταξη αριθμός 13

(1)του Κεφ. 1 των Διατάξεων,προς ρύθμιση τουθέ­ ματος των μεταθέσεων των μελών της Αστυνομίας. 40 Ο Αρχηγός τηςΑστυνομίας, διενήργησε την επίδικημετάθεση με βάση τις εξουσίες που παραχωρήθηκαν σ' αυτόν από το συν­ δυασμό των Αρθρων 9

(1)και 17

(3)του Κεφ.285 και δενυπήρ­ ξε οποιαδήποτε κατάχρησηήυπέρβαση εξουσίας κατάτην ενά2820 4ΑΛΛ. Χριστοδονλου ν.Δημοκρατίαςκ.ά. σκησητων εξουσιών αυτών. 5 10 15 20

1. Με τον καθορισμό της έννοιας "Αστυνομικός Διευθυντής" στο Αρθρο 2 του περί Αστυνομίας (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 1987, Ν.69/87,δε δημιουργήθηκε οποιαδήποτε νέα οργανική θέση μετίτλο "Αστυνομικός Διευθυντής", ούτεκαι στονΠροϋπο­ λογισμό για το 1993, που κατατέθηκε στο Δικαστήριο, υπάρχει οποιαδήποτεπρόβλεψηγιαΘέσηήμισθόθέσης Αστυνομικού Διευ­ θυντή.Εκείνοπουεπιχειρήθηκε μετονέο ορισμό πουεισήχθη στο Νόμο,δενήτανηδημιουργία νέας οργανικής θέσης Αστυνομικού Διευθυντή, αλλά ηδημιουργία μιας ενιαίας ονομασίας όλων των Ανώτερων Αξιωματικών, βαθμού Αστυνόμου Β' και ανωτέρω, ανάλογαμετηφύσητωνκαθηκόντωνταοποίαασκούσαν.Οαιτητής, υπηρετώντας ως Αστυνομικός Διευθυντής στην Επαρχία Αμμοχώστου, δενείχεαποκτήσειανώτεροβαθμόστην Αστυνομική Δύναμη,αλλάεξακολουθούσε νακατέχειτοβαθμόΑστυνόμου Α'.
2. Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης δε βρίσκονται σε αντίθεση ήαντίφασημεταόσαοΑρχηγός ανέφερε στοναιτητή. Αντίθετα προκύπτει πως ημετάθεση του αιτητήέγινε σταπλαί­ σια ευρύτερων ανακατατάξεων, δεν αποτελούσε μεμονωμένο μέτρο που λήφθηκε αποκλειστικά για την περίπτωση του και πως τοποθετήσεις Ανώτερων Αστυνόμων, έγιναν όχι μόνο στην Επαρχία Αμμοχώστου, αλλά και σε άλλες Επαρχίες. 25 Ο ισχυρισμός ότι στον αιτητήανατέθηκανκαθήκοντα ελάσσονος σημασίας απόεκείνα τηςθέσης του,παρέμεινεαναπόδεικτος. 30 35 40 Τοαρμόδιοόργανοαποφάσισεπωςοι ανάγκεςκαιτο συμφέρον της υπηρεσίας υπαγόρευαντην τοποθέτηση Ανώτερου Αστυνό­ μου στην Αστυνομική Διεύθυνση Αμμοχώστου. Έχει επανειλημένα νομολογηθεί, πως ηκρίση της διοίκησης ως προς τους λόγους πουυπαγορεύουν τημετάθεση,δενυπόκειται στον έλεγχο του Δικαστηρίου. Με εξαίρεση τις μεταθέσεις που γίνονται γιαλόγους πειθαρχικούς,όλεςοι μεταθέσεις τεκμαίρε­ ται ότι γίνονται προςτο συμφέρον τηςυπηρεσίας και εναπόκει­ ταιστον αιτητήνααποδείξειότι μιασυγκεκριμένη μετάθεσηδεν έγινε προς το συμφέρον της υπηρεσίας, αλλά απέβλεπε να ικανοποιήσει αλλότριους σκοπούς. Εάν αποδειχθεί ότι η μετάθεση ήταν προϊόν κακής χρήσης της διακριτικής εξουσίας της διοί­ κησης ήπλάνηςπερί ταπράγματα ήαποτέλεσμα παραγνώρισης ουσιωδών παραγόντωντότε αυτήμπορεί να ακυρωθεί. 2821 Χριστοπούλου ν.Δημοκρατίαςχ.ά.

(1993)Για να είναι εφικτός ο δικαστικός έλεγχος, σε όσο βαθμό είναι επιτρεπτός,θαπρέπειναγίνεταιγνωστήηπραγματικήβάσηστην οποία στηρίχτηκε η απόφαση για μετάθεση. Απλήπαραπομπή στις υπηρεσιακές ανάγκες είναιπολύ γενική γιαείναιεπαρκής. 5 Στηνυπόκρίσηυπόθεσηοι λόγοιπουυπαγόρευαντημετάθεσητου αιτητήέγιναν γνωστοί τόσο στον ίδιο όσο XOL στο Δικαστήριο.Η κρίση του αρμοδίου οργάνου ως προς την αναγκαιότητα τοποθέ­ τησης Ανώτερου Αστυνόμου στη Διεύθυνση της Επαρχίας Αμμο­ χώστου,δενμπορείναελεγχθεί απότοΔικαστήριο.ΤοΔικαστήριο δεν επεμβαίνει στην άσκησητηςδιακριτικήςεξουσίας τουαρμόδι­ ου οργάνου,ούτε υποκαθιστάτηνκρίση αυτήμετηδικήτου.Κα­ νέναπειστικό επιχείρημαή μαρτυρίαή στοιχείο δεν προσκομίστη­ κεπουναδίνει βάσηστοεπιχείρημα πωςηεπίδικημετάθεσηεξυ­ πηρετούσε απώτερουςστόχους ή ήταντιμωρητικής μορφής. 10 15 5. Επιπρόσθετα, εφόσον πρόκειται για μετάθεση που γίνεται για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, όπως στην παρούσα περίπτωση,δεναπαιτείταικατάκανόναηπαροχήστο λειτουργό της ευκαιρίαςνα ακουστεί. 20 Με βάση το τεκμήριο της κανονικότητας της διαδικασίας και στην απουσία μαρτυρίας ήένδειξης για το αντίθετο,οι προσω­ πικές και οικογενειακές περιστάσεις του αιτητή ήταν γνωστές από τον προσωπικό τουφάκελο και σταθμίστηκαν πριν απότη 25 λήψη της επίδικης απόφασης.Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, οι προσωπικές καιοικογενειακές περιστάσεις δεν απο­ τελούν τον πρωταρχικόπαράγοντα. Πρωταρχικός παράγωνεί­ ναι ηεπάρκεια καιαποτελεσματικότητα τηςυπηρεσίας. 30 Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Γεωργίου ν. Υπ. Εσωτερικώνκ.ά.

(1991)4ΑΛΛ. 1800, 35 Isaias v.Republic

(1985)3 C.LR. 490, Papadopoulos v.Republic

(1986)3 C.L.R. 865, 40 Zachariou v.Republic

(1986)3 C.LR. 969, Αναστασίου v.Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 3349, 2822 4ΑΛΛ Χριστοόούλουν.Δημοκρατίας κ.ά. Πούλλοςν. Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ. 1081, Φωκά ν. Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ. 114, 5 Lambrou νRepublic

(1970)3C.L.R. 75, Τζιακούρη ν. Δημοκρατίας

(1991)4ΑΛΛ. 3946, Αρμεύτουν. Δημοκρατίας

(1992)4ΑΛΛ. 1968, 10 Karatsi v. Republic

(1985)3C.LR.

1. Προσφυγή. 15 20 Προσφυγήεναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτησημε τηνοποία μετέθεσαντον αιτητήαπότηνΑστυνομική Διεύθυνση της Επαρχία Αμμοχώστου στο Αρχηγείο "ΤμήμαΑ -Αποθήκες Υπεύθυνος" από 28.4.
2. Λ. Σ.Αγγελίδης, γιατονΑιτητή. Τ.Πολυχρονίδον, Δικηγόρος της ΔημοκρατίαςΑ', για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur.adv. wit. 25 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Μετην παρούσα προσφυγήο αιτητήςζητά από το Δικαστήριοτην ακόλουθη θεραπεία: 30 "Δήλωση τουΔικαστηρίουότι ηπράξηκαι/ήαπόφασηοιουδήποτε των καθ' ων η αίτηση να μεταθέσουν τον αιτητή από την Αστυνομική Διεύθυνση της Επαρχίας Αμμοχώστου στο Αρχηγείο "ΤμήμαΑ - Αποθήκες Υπεύθυνος" από 28.4.93 είναιάκυρη, παράνομηκαι στερημένηοποιουδήποτεέννομου αποτελέσματος." 35 ΟαιτητήςυπηρετούσεστηνΑστυνομία απότις3/2/
3. Στις 15/11/1969προάχθηκεσε Λοχία, την 1/5/1977σε Υπαστυνόμο, στις 29/9/1986 σε Ανώτερο Υπαστυνόμο, στις 15/10/1989 σε Αστυνόμο Βκαιστις 15/12/1992σε Αστυνόμο Α. 40 Από τις 9/2/1990 μέχρι τις28/4/1993ήτανο Αστυνομικός Δι­ ευθυντής της Επαρχίας Αμμοχώστου. Στις 26/4/1993 ο Αρχηγός της Αστυνομίας δημοσίευσε στις 2823 Παπαδόπουλος, Δ. Χριστοπούλου ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1993)Εβδομαδιαίες Διαταγές,Μέρος II,Αύξων Αριθμός 17,σειρά με­ ταθέσεων μεταξύ των οποίων και τη μετάθεση του αιτητήαπό 28/4/1993 από την Αστυνομική Διεύθυνση Αμμοχώστου, όπου υπηρετούσε,στο Αρχηγείο Αστυνομίας, ΤμήμαΑ, ως υπεύθυνος Αποθηκών. (Βλέπε Παράρτημα 1 στην ένσταση) 5 Ο αι,τητής με επιστολή του ημερομηνίας 23/4/1993ζήτησε να πληροφορηθεί τουςλόγους της μετάθεσηςτουκαιοΑρχηγός της Αστυνομίας με επιστολή του ημερομηνίας 4/5/1993τον πληρο­ φόρησε ότι αυτήέγινε μέσα στα πλαίσια των αναγκώνκαι συμ- 10 φερόντων της Υπηρεσίας για την εύρυθμηλειτουργία τηςΑστυ­ νομίας.Στην ίδιαεπιστολή σημειώθηκε πως ηΑστυνομική Διεύ­ θυνση Αμμοχώστου είχε αναβαθμιστεί και ότι θα εδιευθύνετο από Ανώτερο Αστυνόμο. (Βλέπε Παράρτημα2). 15 Σύμφωνα μετοάρθρο9

(1)τουπερί Αστυνομίας Νόμου,Κεφ. 285, σεμετάφραση, "Η διοίκησις της Δυνάμεως καθ'άπασαν την εδαφικήνέκτασιν της Δημοκρατίας θα είναι ανατεθειμένη εις τον Αρχηγό όστις προς τον σκοπόν τούτον δύναταινα εκδίδηΑστυνομι­ κόςΔιαταγάς." 20 Επίσης, σύμφωνα με τοάρθρο 17

(3)του ιδίουΝόμου, 25 "Έκαστος αστυνομικός θα θεωρείται διατελών πάντοτε εν υπηρεσία και δυνατόν, οποτεδήποτε, να του ανατεθή καθή­ κον εις οιονδήποτε μέρος τηςΔημοκρατίας." Μεβάσητο πιο πάνωάρθρο9

(1)του Νόμου,εκδόθηκαναπό 30 τον Αρχηγό τηςΑστυνομίας οι Αστυνομικές Διατάξεις. Η Αστυ­ νομική Διάταξη αριθμός 13

(1)του Κεφ. 1 των Διατάξεων, με υπότιτλο "Μεταθέσεις Γενικά", προνοούσε ταακόλουθα: "Όλα τα μέλητης Αστυνομίας υποχρεώνονται να υπηρετήσουν σε οποιοδήποτε μέρος της Κύπρουκαιυπόκεινται σε μετάθεση, ανάλογα με τις ανάγκες της υπηρεσίας, σύμφωνα με την κρίση του Αρχηγού της Αστυνομίας. Όλες οι περι­ πτώσεις πρέπει να μελετούνται αντικειμενικά και απόκάθε άποψη. Πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι προσωπικές δυσκολίες πουπιθανόννασυναντούν τα επηρεαζόμεναμέλη της Αστυνομίας καιοι οικογένειες τους.Πάνω απ' όλα όμως, προτεραιότητα έχουν τασυμφέροντα της Υπηρεσίας." 2824 35 40 4ΑΛΛ 5 10 15 20 25 30 35 40 Χριστοδούλου ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Παπαδόπουλος,Δ. Είναι οισχυρισμός τουδικηγόρου τουαιτητήπωςαπότις πιο πάνω πρόνοιες του Νόμου και από τους δυνάμει αυτού εκδοθέ­ ντες Κανονισμούς, δεν προκύπτει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση προς τον Αρχηγό της Αστυνομίας για τηδιενέργεια μεταθέσεων. Η λέξη"μετάθεση",όπως εισηγήθηκε, δεναπαντάταιπουθενά στο Νόμοή τους Κανονισμούς καιη φράσητουάρθρου 17

(3)τουΝό­ μου, "οποτεδήποτε του ανατεθεί καθήκον σεοποιοδήποτε μέρος της Δημοκρατίας" δεν εξυπακούει δυνατότητα μετάθεσης του Αστυνομικού αλλάανάθεσησ' αυτόνκαθηκόντων πέραντων συνήθων της οργανικής του θέσης, σεοποιοδήποτε σημείο της Δη­ μοκρατίαςπαραστεί ανάγκηναπροσφέρει υπηρεσίες. Επιπλέον οδικηγόρος του αιτητή επιχειρηματολόγησε πωςη μετάθεση του αιτητή επέφερε μειωτική μεταβολή στη φύσητων καθηκόντων του και ανάθεση σ' αυτόν υποδεέστερης σημασίας καθηκόντων απόεκείνα ταοποίαασκούσε σαν Αστυνομικός Δι­ ευθυντής Επαρχίας. Το επιχείρημα βασίστηκε στο ότι ονομοθέ­ της, λόγω της αναγνώρισης της σημασίας του έργου που επιτε­ λούν οι Αστυνομικοί Διευθυντές, έδωσε σ' αυτούς, μεβάσητο άρθρο 2(α) του περί Αστυνομίας (Τροποποιητικού) (Αρ.2)Νό­ μου, Ν. 69/87, ιδιαίτερο ορισμό, ο οποίος υποδήλωνε τηδημι­ ουργία ενός ξεχωριστού επιπέδου θέσεων. Δε συμφωνώ μετην ερμηνεία του άρθρου 17

(3)του Κεφ. 285 όπως προτάθηκε απότοδικηγόρο του αιτητή,Ανκαι δεγίνεται ρητήαναφοράστον όρο "μετάθεση" στο κείμενο του Νόμου,τέ­ τοια πρόβλεψη προκύπτει σαφώς από τηφραστική διατύπωση του άρθρου 17

(3)του Νόμου,οοποίος ορίζει ότι, στον Αστυνο­ μικό δυνατόν ναανατεθεί καθήκον σε οποιοδήποτε μέρος της Δημοκρατίαςκαι ανεξάρτητααπότο σημείο απότο οποίο ασκεί τακαθήκοντατουθεωρείται ότι βρίσκεται πάντοτε εν υπηρεσία. Τοάρθρο9

(1)του Κεφ.285 ανέθεσε τηδιοίκηση της Αστυνο­ μικής Δύναμης σε όλη την εδαφική έκταση της Δημοκρατίας στον Αρχηγό της Αστυνομίας, οοποίος προς τοσκοπό αυτόέχει την εξουσία έκδοσης Αστυνομικών Διαταγών. Η μετάθεση ή η ανάθεση καθήκοντος σε άλλο μέρος τηςΔημοκρατίας βρίσκο­ νται μέσα στα πλαίσια της διοίκησης τηςΔύναμης και με βάση την ευρύτατη διοικητική εξουσία, ηοποία αναγνωρίζεται στον Αρχηγό απότον LOLOτοΝόμο,αυτός εξέδωσε, δυνάμει τουάρ­ θρου 9

(1)και του άρθρου2 του Κεφ.285, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 2(γ) του περί Αστυνομίας (Τροποποιητικού) (Αρ.2) Νόμουτου 1987, Ν.69/87, την Αστυνομική Διάταξηαριθ­ μός 13

(1)του Κεφ. 1 τωνΔιατάξεων,προς ρύθμιση του θέματος 2825 Παπαδόπουλος, Δ. Χριστοδούλουν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1993)των μεταθέσεων των μελών της Αστυνομίας. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας διενήργησε την επίδικη μετάθεση με βάσητις εξουσίες πουπαραχωρήθηκαν σ' αυτόναπότο συν­ δυασμό των άρθρων 9

(1)και 17

(3)του Κεφ.285 καιδεν υπήρξε 5 οποιαδήποτεκατάχρησηήυπέρβασηεξουσίας κατάτηνενάσκη­ ση των εξουσιών αυτών. (Βλέπε σχετικά, ΑνδρέαςΓεωργίου ν. Υπ. Εσωτερικώνκ.ά.

(1991)4 Α.Α.Δ. 1800.) Είναι ο ισχυρισμός τουαιτητήότι ενώκατείχετηθέση Αστυ10 νομικού Διευθυντή, με τη μετάθεση του τοποθετήθηκε σε θέση κατώτερουεπιπέδουκαισημασίαςαπόαυτήνπουκατείχεπροη­ γουμένως, με σκοπό να επηρεαστεί δυσμενώς μελλοντική προο­ πτικήπροαγωγήςτου. 15 Μετον καθορισμό τηςέννοιας "Αστυνομικός Διευθυντής" στο άρθρο2τουπερίΑστυνομίας (Τροποποιητικού)(Αρ.2)Νόμουτου 1987, Ν.69/87, δεδημιουργήθηκε οποιαδήποτενέαοργανικήθέση με τίτλο "Αστυνομικός Διευθυντής", ούτε και στον Προϋπολογι­ σμό γιατο 1993,πουκατατέθηκεστο Δικαστήριο,υπάρχειοποία- 20 δήποτεπρόβλεψηγιαθέσηή μισθόθέσης Αστυνομικού Διευθυντή. Εκείνο πουεπιχειρήθηκε μετο νέο ορισμό που εισήχθη στοΝόμο δεν ήταν ηδημιουργία νέας οργανικής θέσης Αστυνομικού Διευ­ θυντή,αλλάηδημιουργία μιαςενιαίαςονομασίαςόλων των Ανώ­ τερων Αξιωματικών, βαθμούΑστυνόμου Β και ανωτέρω,ανάλο- 25 γα με τη φύση των καθηκόντων τα οποία ασκούσαν. Ο αιτητής, υπηρετώντας ως Αστυνομικός Διευθυντής στην Επαρχία Αμμο­ χώστου, δεν είχε αποκτήσει ανώτεροβαθμόστην Αστυνομική Δύ­ ναμη,αλλά εξακολουθούσε νακατέχειτοβαθμόΑστυνόμου Α. 30 Το επιχείρημα ότι οαιτητής μετημετάθεση τουυπέστητιμωρητικό υποβιβασμό, δεν αποδεικνύεται από τα ενώπιον μου στοιχεία. Όπως φαίνεται από την Αστυνομική Διαταγή Αρ. 17 (Παράρτημα 1 στην ένσταση), ο αιτητής αντικατέστησε τον κ. Χρ. Προκοπίου,ομοιοβαθμό του,Αστυνόμο Α, στις Αποθήκες 35 του Αρχηγείου, ενώ στην Αστυνομική Διεύθυνση Αμμοχώστου όπου υπηρετούσε, πράγματι τοποθετήθηκε Ανώτερος Αστυνό­ μος.Ανώτεροι Αστυνόμοι τοποθετήθηκαν, όπωςπροκύπτειαπό την ίδια Αστυνομική Διαταγή, σε όλες τις Αστυνομικές Διευ­ θύνσεις των πόλεων Λεμεσού,Λευκωσίας και Πάφου. 40 Με την επιστολή του ημερομηνίας 4/5/1993 (Παράρτημα2 στην ένσταση), ο Αρχηγός τηςΑστυνομίας πληροφόρησε τοναι­ τητή πως η μετάθεση του έγινε μέσα στα πλαίσια των αναγκών 2826 4ΑΛΛ Χριστοδούλου ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Παπαδόπουλος,Δ. και συμφερόντων τηςυπηρεσίαςγιατην εύρυθμηλειτουργία της Αστυνομίας και πως ηΑστυνομική Διεύθυνση Αμμοχώστου εί­ χε αναβαθμιστείκαιθαεδιευθύνετο απόΑνώτερο Αστυνόμο. 5 10 Τα πραγματικάπεριστατικά τηςυπόθεσης δεβρίσκονται σε αντίθεση ήαντίφασημεταόσαοΑρχηγός ανέφερε στοναιτητή. Αντίθετα προκύπτει πως ημετάθεση του αιτητήέγινε σταπλαί­ σια ευρύτερων ανακατατάξεων, δεν αποτελούσε μεμονωμένο μέτρο πουλήφθηκε αποκλειστικά γιατην περίπτωση του και πως τοποθετήσεις Ανώτερων Αστυνόμων έγιναν όχι μόνο στην Επαρχία Αμμοχώστου αλλά καισεάλλες Επαρχίες. Ο ισχυρισμός ότιστον αιτητήανατέθηκαν καθήκοντα ελάσσο­ νος σημασίαςαπό εκείνατηςθέσης του,παρέμεινεαναπόδεικτος. 15 Το αρμόδιο όργανο αποφάσισε πως οι ανάγκες και το συμ­ φέρον της υπηρεσίας υπαγόρευαν την τοποθέτηση Ανώτερου Αστυνόμου στην Αστυνομική Διεύθυνση Αμμοχώστου. 20 Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί πωςηκρίσητηςδιοίκησης ως ' προςτουςλόγουςπουυπαγορεύουντημετάθεσηδενυπόκειταιστον έλεγχο τουΔικαστηρίου. Μεεξαίρεση τιςμεταθέσεις πουγίνονται για λόγους πειθαρχικούς,όλες OLμεταθέσεις τεκμαίρεται ότι γίνο­ νταιπροςτοσυμφέροντηςυπηρεσίαςκαιεναπόκειταιστοναιτητή 25 νααποδείξειότι μιασυγκεκριμένη μετάθεσηδενέγινεπροςτοσυμ­ φέρον της υπηρεσίας αλλά απέβλεπε να ικανοποιήσει αλλότριους σκοπούς.Εάναποδειχθείότιη μετάθεσηήτανπροϊόνκακήςχρήσης τηςδιακριτικήςεξουσίαςτηςδιοίκησηςήπλάνηςπερίταπράγματα ή αποτέλεσμα παραγνώρισης ουσιωδών παραγόντων, τότε αυτή 30 μπορεί να ακυρωθεί. (Βλέπε Isaias v.R.

(1985)3 C.L.R. 490, Papadopoulos v.R.

(1986)3C.L.R. 865, Zachariou v.R.

(1986)3 CL.R.969,ΑνδρούλαΑναστασίουν.Δημοκρατίας,

(1990)3Α.ΑΛ. 3349,Αρ. ΑνδρέαςΠούλλος ν. Δημοκρατίας,

(1991)4Α.ΑΔ. 1081 και ΚωνσταντίνοςΦωκά ν.Δημοκρατίας

(1991)3Α.Α.Δ. 114.) 35 ΓΛανα είναι εφικτός οδικαστικός έλεγχος, σεόσο βαθμόείναι επιτρεπτός,θαπρέπει ναγίνεται γνωστή ηπραγματική βάσηστην οποίαστηρίχτηκε η απόφασηγιαμετάθεση. Απλή παραπομπήστις υπηρεσιακέςανάγκεςείναιπολύγενικήγιαναείναι επαρκής. (Βλέ40 πε Lambrou v.R.

(1970)3C.L.R.75και Μυροφόρα Τζιακουρη ν. Δημοκρατίας(\99\)4 Α.Α.Δ. 3946.) Στηνυπόκρίση υπόθεση OL λόγοι πουυπαγόρευαντη μετάθεση τουαιτητήέγινανγνωστοί τόσο στον L6LOόσοκαιστο Δικαστήριο. 2827 Παπαδόπουλος, Δ. Χριστοδούλου ν.Δημοκρατίας κ.ά.

(1993)Ηκρίση τουαρμόδιουοργάνουως προςτηναναγκαιότητατοπο­ θέτησηςΑνώτερου Αστυνόμου στηΔιεύθυνση τηςΕπαρχίαςΑμμο­ χώστου,δενμπορείναελεγχθεί απότοΔικαστήριο.ΤοΔικαστήριο δεν επεμβαίνει στην άσκησητηςδιακριτικήςεξουσίας τουαρμόδι­ ουοργάνου,ούτευποκαθιστάτηνκρίση αυτήμετηδική του.(Βλέ5 πεΆντρηΑρμεύτονν.Δημοκρατίας

(1992)4Α.Α.Δ.1968.) Κανένα πειστικό επιχείρημαή μαρτυρίαήστοιχείο δενπροσκομίστηκε που ναδίνει βάσηστο επιχείρημαπωςηεπίδικημετάθεσηεξυπηρετού­ σεαπώτερουςστόχους ή ήταντιμωρητικής μορφής. 10 Επιπρόσθετα, εφόσον πρόκειται για μετάθεση που γίνεται για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, όπως στην παρούσαπερίπτωση,δεν απαιτείταικατάκανόναη παρο­ χή στο λειτουργό της ευκαιρίας να ακουστεί. (Βλέπε Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(1991)4Α.Α.Δ. 1800.) 15 Μεβάσητοτεκμήριο τηςκανονικότηταςτηςδιαδικασίας και στην απουσία μαρτυρίαςήένδειξης για το αντίθετο,οι προσω­ πικές και οικογενειακές περιστάσεις του αιτητή ήταν γνωστές από τον προσωπικό του φάκελο και σταθμίστηκαν πριν απότη 20 λήψη της επίδικης απόφασης. (Βλέπε σχετικά, Karatsi v. R.

(1985)3 C.L.R. 488.) Όπωςέχει επανειλημμένα νομολογηθεί, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δεν αποτελούν τον πρωταρχικό παράγοντα. Πρωταρχικός παράγων είναι ηεπάρ­ κειακαιαποτελεσματικότητα τηςυπηρεσίας. (Βλέπε Zachariou 25 v.R. καιPapadopoulos v.R., ανωτέρω.) Για όλους τους πιο πάνω λόγους ηπροσφυγήαπορρίπτεται και ηεπίδικηαπόφασηεπικυρώνεται. 30 Δεν εκδίδεται διάταγμα ως προς ταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 2828