(1993)5 Μαρτίου, 1993 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΚΑΡΠΑΡΗΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ/ 'Η ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 263/92) Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διαθεσιμότητα — Άρθρο 85
(1)του περί Δη μοσίας Υπηρεσίας Νόμου (Ν.1/90) — Δυνατότητα παράτασης της διαθεσιμότητας εφόσον συντρέχει σοβαρός λόγος — Ως σοβαρός λόγος θεωρήθηκε ησυνέχιση αστυνομικών ανακρίσεων — Δεσυνέ τρεχαν τέτοια γεγονότα — Πλάνη περί ταπράγματα — Κατά τον 5 ίδιο χρόνο μεβάση ταπραγματικά περιστατικά, θα ήταν δυνατή η διαθεσιμότητα του υπαλλήλουβάσει τουΆρθρου 85
(2)— Αυτό δεν αλλάζει ταπράγματα — Έκφραση γνώμης για τοποια θαμπορού σε να ήταν ηαπόφαση, θααποτελούσε ανεπίτρεπτη πιθανολόγηση, καθ'υπέρβαση του αναθεωρητικού ρόλου τουΔικαστηρίου. 10 Διοικητικό Δίκαιο — ΔημόσιοΣυμφέρον — Έννοια τηςοποίας τοπε ριεχόμενο πρέπει σεκάθεπερίπτωση να εξειδικεύεται,μεαναφορά στα περιστατικά, έτσι που να αποκτά το απαραίτητο περιεχόμενο, που να καθιστά δυνατό τοδικαστικό έλεγχο. 15 Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο — Προσβολήμε τοίδιο δικόγραφο πε ρισσότερων τηςμίας διοικητικών πράξεων — Δυνατήμόνο εφόσον οι πράξεις είναι συναφείς — Έννοια συνάφειας, προϋποθέσεις. 20 Διοικητική Πράξη — Αιτιολογία — Ανεπίτρεπτη η αναμόρφωση της αιτιολόγησης διοικητικής πράξης μεεκτωνυστέρωνσκέψεις, άσχε τεςπρος όσα οδήγησαν στηλήψη της. 476 4Α.Α.Δ. 5 10 Σκαρπάρηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. Οαιτητήςπροσέβαλε μετηνπροσφυγήτουτρειςδιοικητικές απο φάσεις των καθ' ων ηαίτηση: Αποφάσεις ημερομηνίας 18/2/92και 28/2/92, μετις οποίες ετίθετο σε διαθεσιμότητα καιαπόφασηημερο μηνίας28/2/92,μετην οποίατου αποκόπτετο μέρος απότιςαπολαβέςτου. Από τον αιτητήτέθηκεο ισχυρισμόςότι καιοι δύοπρώτες αποφάσεις της Ε,Δ.Υ. ήτανπροϊόν πλάνηςκαθ'ότιείχαν ληφθεί για λόγους δημοσίου συμφέροντος επειδή διεξάγονταν ανακρίσεις ενα ντίον του στη μίαπερίπτωση και επειδήείχεασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον τουστηδεύτερηπερίπτωση,πραγματικάόμωςπεριστατικά πουδεσυνέτρεχαν κατάτηλήψη τωναποφάσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακυρώνοντας τις επίδικες αποφάσεις αποφάσισε ότι: 15 20 25 30 Ι- Η προσβολή μετο ίδιοδικόγραφοπερισσότερων της μίαςδιοικη τικών πράξεων, είναι επιτρεπτή μόνο όταν είναι συναφείς. Δια φορετικά, ηπροσφυγή είναι παραδεκτή μόνο ως προς την προτασσόμενη στο δικόγραφο. Θεωρούνται συναφείς οι διοικητικές πράξειςήαποφάσεις,ανημιααποτελεί προϋπόθεσητηςάλλης ή αναφορούνστον ίδιοαιτητή,στηρίζονται στιςίδιεςδιατάξειςτου Νόμου,έχουν ταυτόσημη αιτιολογία και εκδόθηκανστην ίδιαδι οικητικήδιαδικασίααπότοίδιοδιοικητικόόργανο.Όλες οι απο φάσεις για διαθεσιμότητα, εκδόθηκαν από το ίδιο διοικητικό Όργανο,αφορούνστον αιτητήκαιστηρίζονται στιςδιατάξειςτου Αρθρου 85 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου (Ν. 1/90). Λή φθηκανσεσχέσημεταίδιακατ'ισχυρισμόποινικάαδικήματακαι μπορούν ναθεωρηθούν πως όσο καιανήταναυτοτελείς και όσο αν λήφθηκαν σε διαφορετικές συνεδρίες που απείχανχρονικά η μια απότην άλλη,αποτελούσαν μέρος της ίδιας ευρύτερης διοικητικής διαδικασίας. Αντικείμενο της διαδικασίας αυτής ήταν, απότην αρχήμέχρι το τέλος,ηρύθμιση τουζητήματοςτηςάσκη σης τωνκαθηκόντωντουαπότον αιτητή,μεγνώμονα το δημόσιο συμφέρον, μέχρι τησυμπλήρωσητων ερευνών στην αρχήκαιτην κατάληξητηςποινικήςδίωξης πουαποφασίστηκε,στη συνέχεια. 35 40 Ηαπόφασηωςπρος το μέρος των απολαβώνπουθαλάμβανε ο αιτητήςκατάτηδιάρκειατηςδιαθεσιμότητας τουμπορεί ναέχει νόμιμο στήριγμα μόνο ανεπικυρωθεί ηαπόφασηγιαδιαθεσιμό τητα. Μπορείναλεχθείότι,απόαυτήτηνάποψη,ηαπόφασηως προςτιςαπολαβέςέχειωςπροϋπόθεσητηναπόφασηωςπροςτη διαθεσιμότητα, ανεξάρτητα από το αν θα μπορούσε να προ σβληθεί και αυτοτελώς. Εν πάση περιπτώσει, ισχύουν και σε σχέση με αυτή την απόφασηόσα σημειώθηκαν προηγουμένως. Οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι συναφείς και η συμπρο- 477 Σκαρπάρηςν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1993)σβολή τους με το ίδιοδικόγραφο είναι παραδεκτή. 2. Η επιφύλαξηστοΑρθρο85
(1)παρέχει στην ΕΔΥ τηνεξουσία να παρατείνει τη διαθεσιμότητα υπαλλήλου για περαιτέρω τρεις μήνες "ανσυντρέχει σοβαρός λόγος". ΗΕΔΥ, αφούέλαβε υπόψητην εισήγησητης Αρμόδιας Αρχής, έγκρινε ότι συντρέχει σο βαρός λόγος για παράτασητης διαθεσιμότητας του αιτητή,μέ χρι την 29 Φεβρουαρίου
- 5 Όμως σύμφωνα με επιστολή του αρμόδιου αξιωματικού της 10 αστυνομίας ημερομηνίας 4 Φεβρουαρίου 1992, οι ανακρίσεις της αστυνομίας είχαν ήδη συμπληρωθεί και είχε καταχωριστεί κατά του αιτητήποινικήυπόθεση που,μάλιστα,είχεοριστεί για επίδοση στις 24 Φεβρουαρίου
- Είναι έκδηλο ότι ηαπόφα ση της ΕΔΥ λήφθηκε κατάπαραγνώριση της εξέλιξης αυτής.Το 15 Αρθρο 85
(2)ρυθμίζει ειδικά την εξουσία της ΕΔΥ στις περι πτώσεις που αποφασίζεται η ποινική δίωξη του υπαλλήλου. Μπορεί, αν το δημόσιο συμφέρον το απαιτεί, να τον θέσει σε διαθεσιμότητα μέχρι την τελικήσυμπλήρωση της υπόθεσης. 20 Το θέμα δεν είναι απλώς νομοτυπικό. Το δημόσιο συμφέρον, που αποτελεί το γνώμονα και στις δυο περιπτώσεις, είναι έννοια της οποίαςτοπεριεχόμενο πρέπεισεκάθεπερίπτωσηνα εξειδικεύεται. Αν πρόκειται ηεπίκλησητουναπροσφέρει τηστήριξη διοικητικής ενέργειας, θαπρέπει νασυγκεκριμενοποιείται μεαναφοράσταπε- 25 ριστατικά έτσιπουνααποκτά τοαπαραίτητο περιεχόμενο που θα αποκαλύπτειτο συλλογισμόκαιθαεπιτρέπει τοδικαστικό έλεγχο. Ηκατάληξηπωςορισμένη απόφασηεξυπηρετεί τοδημόσιο συμφέ ρον,αποτελείσυμπέρασμαπουπροϋποθέτειτηνύπαρξηδεδομένων πάνωστηβάσητωνοποίωνεξάγεται. Η λήψητηςαπόφασηςτης 14 30 Φεβρουαρίου 1992 μεπαραπομπήστους λόγους πουοδήγησανστη λήψη της προηγούμενης, συγκεκριμενοποιεί ως δημόσιο συμφέρον τηνανάγκηαπουσίαςτουαιτητήαπότην υπηρεσία του,"ενώ διε ξάγονται οι ανακρίσεις εναντίον του". Ηδιαπίστωση πως οι ανα κρίσεις είχανπιασυμπληρωθεί, αποκαλύπτειπλάνηκαιαφαιρείτο 35 αιτιολογικό έρεισμα της απόφασης.Τογεγονός ότι ήτανδυνατήη διαθεσιμότητα του αιτητήκατά το Αρθρο 85
(2)μια και όχι μόνο αποφασίστηκεαλλάκαιασκήθηκεποινικήδίωξηεναντίον του, δεν μπορεί να διαφοροποιήσει την κατάσταση. Ηέκφρασηγνώμης ως προς το ποια θα μπορούσε ή θα έπρεπε, ενδεχομένως, να ήτανη 40 απόφαση αν το ζήτημαπροσεγγιζόταν πάνω στη σωστήβάση, θα αποτελούσεανεπίτρεπτηπιθανολόγησηωςπροςτοτιθαυπαγόρευε το δημόσιο συμφέρον σ'εκείνη την περίπτωση, ουσιαστικά καθ' υπέρβασητουαναθεωρητικούρόλου τουΔικαστηρίου. 478 4ΑΛ.Δ. 5 10 15 20 25 Σκαρπάρηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. 3, Τοζήτημαπροσεγγίστηκε καιαπό διαφορετική σκοπιά. ΗΕΔΥ συνοψίζοντας τους λόγους πουεπικαλέστηκε ηΑρμόδια Αρχή, εξειδίκευσε τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος καθώς και τηθέση πουκατείχε αιτητήςστην πρεσβεία. Καιαν ακόμη, αντίθετα προς όσα προκύπτουν από τα κείμενα, είδε το θέμα πάνωστηβάσηότι συμπληρώθηκαν οι ανακρίσειςκαιασκήθηκε ποινική δίωξη, θα πρόβαλλε το κρίσιμο ερώτημα ως προς το ποιο ήταν το αδίκημα,η φύση και η σοβαρότητα του οποίου οδήγησαν στην εκτίμηση της ΕΔΥ. Δε φαίνεται όμως πουθενά στο φάκελο ποιο ήταν το περιεχόμενο της δίωξης. Χωρίς αυτή τη σημαντική πληροφορία, θα ήταν αδιανόητο να συγκεκριμε νοποιηθεί το δημόσιο συμφέρον με αναφοράστη φύση και τη σοβαρότητατου απροσδιόριστουαδικήματος. 4 Μεέγγραφοτης27Φεβρουαρίου, 1992, οΓενικός Διευθυντής ει σηγείται, κατάρητήεπίκληση πιατου Αρθρου 85
(2), την παρά ταση της διαθεσιμότητας του αιτητή,μέχρι την τελική συμπλή ρωσητης υπόθεσης.Αναφέρει ωςλόγο τογεγονός ότι αποφασί στηκε ηποινική δίωξη του αιτητή σε σχέση με κατηγορίες στις οποίες περιλαμβανότανκαιηυπεξαίρεση.Την 24Φεβρουαρίου 1992,όμως,ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίαςείχε κατα χωρήσει αναστολή ποινικής δίωξης, η ποινική υπόθεση κατά τουαιτητήαπορρίφθηκεαπότοΔικαστήριοκαιοαιτητήςαπαλ λάχθηκε. Οι καθ' ων η αίτηση αναφέρθηκανστο γεγονός ότι η αναστολή ποινικής δίωξης καταχωρίστηκε όχι για λόγους ου σίας αλλά για να καθοριστεί προηγουμένως το κατάτόποαρ μόδιοΔικαστήριο.Δεν αλλάζουνταπράγματα. Δεν είναιδυνα τό να αναμορφωθεί η αιτιολόγηση της απόφασηςεκ των υστέ ρων, μεσκέψεις άσχετες προς όσαοδήγησανστη λήψητης. 30 Οι προσφυγές επιτυγχάνουν μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 35 Georghiou v.Republic
(1987)3 C.L.R. 400, Σιμιλλή και Άλλος ν.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 463, Πογιατζής ν.Δημοκρατίας
(1992)4 Α.Α.Δ. 20, 40 Kazamias v.Republic
(1982)3 C.L.R. 239, Adamides v.Republic
(1982)3 C.L.R. 343, 479 Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1993)Νικολάουν. Δημοκρατίας
(1992)4Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον των αποφάσεων των καθ' ών η αίτηση ημερ. 18.2.92και28.2.92 με τις οποίες έθεσαν σεδιαθεσιμότητα τον αιτητήκαι του στέρησαν μέρος των απολαβώντου ως μόνι μου υπάλληλου. 5 Α. Σ. Αγγελίδης, για τον Αιτητή. 10 Μ. Τσαγγαρίδης,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατουςΚαθ' ων ηαίτηση. Cur. adv. vult. 15 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Ο αιτητής επιδιώκει τις ακόλουθες θεραπείες: "
- Δήλωσητου Σεβαστού Δικαστηρίου πως οι πράξειςκαι/ή αποφάσεις της καθ' ης η αίτηση ημερομ. 18.2.92και 28.2.92 να θέσει σε διαθεσιμότητα τον αιτητήείναι άκυρηκαι στερη μένηοιουδήποτε νομίμου αποτελέσματος. 20
- Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την ακύ ρωσητης πράξης και/ήαπόφασηςτης καθ' ης η αίτηση ημε- 25 ρομ.28.2.92ναστερήσειαπότον αιτητήμέρος τωναπολαβών του ως μόνιμου υπαλλήλου." Η προσβολή τριών, αυτοτελών διοικητικών πράξεων με το ίδιο δικόγραφο,επιβάλλει την εξέταση,όσο και ανδεν εγέρθηκε 30 τοθέμα,τουπαραδεκτούτηςσυνένωσης. Είναι επιτρεπτήηπρο σβολή περισσότερων της μιας διοικητικών πράξεων με το ίδιο δικόγραφο, μόνο όταν είναι συναφείς. Διαφορετικά,η προσφυ γή είναι παραδεκτή μόνο ως προς την προτασσόμενη στο δικό γραφο. Θεωρούνται συναφείς οι διοικητικές πράξεις ή αποφά- 35 σεις αν η μια αποτελεί προϋπόθεση της άλλης ή αν αφορούν στον ίδιο αιτητή, στηρίζονται στις ίδιες διατάξεις του Νόμου, έχουν ταυτόσημη αιτιολογία και εκδόθηκαν στην ίδια διοικητι κή διαδικασίααπό το ίδιο διοικητικό όργανο. (Βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας 1929-1959 σελ. 274, 40 Georghiou v.Republic
(1987)3C.L.R.400, Μαρία Σιμιλλή και Αλλος ν.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ.463,ΠάμποςΠογιατζή ν. Δημοκρατίας
(1992)4 Α.Α.Δ. 20. 480 4 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Σκαρπάρης ν. Δημοκρατίας κ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. Την 17 Μαΐου 1991 ο Πρέσβυς της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Μόσχα,διατύπωσε,μεεπιστολή τουπροςτον Υπουργό Εξω τερικών, καταγγελία σε βάρος του αιτητή που τότε υπηρετούσε στην Πρεσβεία ως Σύμβουλος -Γενικός Πρόξενος Α'. Διατάχθηκε έρευνα πουκατέληξε στην πρόσαψηκατηγοριών γιαπειθαρχι κάαδικήματα.Αφούορίστηκε ημερομηνίαγιατηνέναρξητηςπει θαρχικής δίκης, αξιωματικός της Αστυνομίας πληροφόρησε με επιστολή του το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών ότι διεξάγονται έρευνες σχετικά με καταγγελίες κατάτου αιτητή ότι διέπραξε ποινικά αδικήματα.Ο αιτητής φερόταν να είχε ει σέλθειπαράνομαστηνκατοικίατουΠρέσβηστηΜόσχαόπουφω τοτύπησε διάφοραπροσωπικά του έγγραφακαι,ακόμα,ότι υπε ξαίρεσε και φωτοτύπησε έγγραφα που ανήκουν στην Πρεσβεία. Αμέσωςμετά,έπειτααπόεισήγησητου Γενικού Διευθυντή,ηΕΔΥ έθεσετον αιτητή σε διαθεσιμότητα από 11 Οκτωβρίου 1991 "και κατάτηδιάρκειατηςαστυνομικής έρευνας σύμφωνα μετοάρθρο 85
(1)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμουτου 1990". Μετάτην εκπνοή της τρίμηνης περιόδου που αποτελεί το μέγιστο χρονικό διάστημα ισχύος της απόφασης για διαθεσιμότητα δυνάμει του άρθρου85
(1), σύμφωνα μετην επιφύλαξηστο ίδιοάρθρο,οΓενι κός Διευθυντής επανήλθε μενέα εισήγησηγια παράτασητης δια θεσιμότητας του αιτητήγια τους ίδιους λόγους, όπως αναφέρε ται,που εκτίθενται στην πρώτη επιστολή του.Τις 14Φεβρουαρί ου 1992, η ΕΔΥ αποφάσισε την παράταση της διαθεσιμότητας σύμφωνα μετην εισήγηση, μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου
- Αυτή είναι η πρώτη από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις. Τις 27 Φε βρουαρίου 1992, ο Γενικός Διευθυντής εισηγήθηκε προς την ΕΔΥ τηνπεραιτέρωπαράτασητηςδιαθεσιμότητας μέχρι τηντελική συ μπλήρωση τηςυπόθεσης μιακαι είχεστο μεταξύ "αποφασιστεί η ποινική δίωξη" του αιτητή.Ηαπόφασητης ΕΔΥ ημερομηνίας 28 Φεβρουαρίου 1992, με την οποίαυιοθέτησε την εισήγηση, αποτε λεί την δεύτερη απότις προσβαλλόμενες αποφάσεις.Σεκάθε μια απότις αποφάσειςτηςηΕΔΥ όριζε το μέρος των απολαβώνπου θα λάμβανε ο αιτητής κατάτη διάρκεια της διαθεσιμότητας του. Η τρίτηθεραπείαπουεπιδιώκει οαιτητής,αναφέρεταιστησχετι κήαπόφαση της28 Φεβρουαρίου
- Όλες οι αποφάσειςγιαδιαθεσιμότητα εκδόθηκαναπότο ίδιο διοικητικό όργανο, αφορούν στον αιτητή και στηρίζονται στις διατάξεις του άρθρου 85 του Νόμου. Λήφθηκαν σε σχέσημε τα ίδια κατ' ισχυρισμό ποινικά αδικήματα και μπορούν ναθεωρη θούν πως όσο και ανήταναυτοτελείς και όσο και αν λήφθηκαν σε διαφορετικές συνεδρίες που απείχαν χρονικά η μια από την άλλη, αποτελούσαν μέρος της ίδιας ευρύτερης διοικητικής δια481 Κωνσταντινίδης, Α. Σκαρπάρης ν. Δημοκρατίαςκ.ά.
(1993)δικασίας. Αντικείμενο της διαδικασίαςαυτήςήταν,απότηναρ χή μέχρι το τέλος, η ρύθμιση του ζητήματος της άσκησης των καθηκόντων του από τον αιτητή, με γνώμονα το δημόσω συμ φέρον,μέχρι τησυμπλήρωση των ερευνών στην αρχήκαιτηνκα τάληξη της ποινικής δίωξης που αποφασίστηκε, στη συνέχεια. 5 Ηαπόφασηως προς το μέρος των απολαβώνπουθαλάμβανε οαιτητήςκατάτηδιάρκειατηςδιαθεσιμότητας του μπορεί ναέχει νόμιμο στήριγμα μόνο ανεπικυρωθεί ηαπόφασηγια διαθεσιμό τητα. Μπορεί ναλεχθεί ότι, απόαυτήτην άποψη,ηαπόφασηως 10 προς τις απολαβές έχει ως προϋπόθεση την απόφασηως προς τη διαθεσιμότητα, ανεξάρτητα απότο ανθα μπορούσε να προσβλη θείκαιαυτοτελώς. Ενπάση περιπτώσει, ισχύουν καισεσχέσημε αυτήτην απόφασηόσα σημείωσα προηγουμένως. Καταλήγω ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι συναφείς και ότι ησυμπρο- 15 σβολή τους μετο ίδιο δικόγραφο είναι παραδεκτή. EivaLο ισχυρισμός τουαιτητήπωςκαιοιδυοαποφάσειςγιατη διαθεσιμότητατουήταντοπροϊόνπραγματικήςπλάνης. Ιδιαίτερος λόγος ακυρότητας ως προς το ζήτημα των απολαβώντου,δεν έχει 20 αναπτυχθεί. Ητύχη του θαεξαρτηθεί απότην επικύρωση της από φασηςγιαδιαθεσιμότητα σταπλαίσιατηςοποίας προέκυψε. Όταν άρχισε ηαστυνομική έρευνα, υποβλήθηκε ηεισήγηση για διαθεσιμότητα τουαιτητήγιατί η Αρμόδια Αρχή πίστευε,όπωςση- 25 μειώνεται στο σχετικό έγγραφο ημερομηνίας 11 Οκτωβρίου 1991, ότι "6ε θαήτανπροςτοδημόσιο συμφέρον νασυνεχίσειο υπάλλη λος ναυπηρετεί στην πιοπάνωαποστολή ενώδιεξάγονταιανακρί σεις εναντίον του".Αυτήήτανκαι ηαιτιολογική βάση της επακό λουθης απόφασηςτης ίδιαςημερομηνίας.Τις 10Φεβρουαρίου1992 30 η Αρμόδια Αρχή εισηγήθηκε την παράταση της διαθεσιμότητας, όπως σημειώνει, "γιατους ίδιους λόγους που εκτίθενται στην επι στολήμαςμεημερ. 11.10.91". Ηεπιφύλαξηστο άρθρο85
(1)παρέ χει στην ΕΔΥ την εξουσία ναπαρατείνει τηδιαθεσιμότητα υπαλ λήλουγιαπεραιτέρωτρεις μήνες "ανσυντρέχει σοβαρόςλόγος". Η 35 ΕΔΥ, αφούέλαβευπόψητηνεισήγηση της Αρμόδιας Αρχής, έκρινε ότισυντρέχει σοβαρόςλόγος γιαπαράτασητηςδιαθεσιμότητας του αιτητήμέχρι την29 Φεβρουαρίου
- Όμως, σύμφωνα με επιστολή του αρμόδιου αξιωματικού της αστυνομίας ημερομηνίας 4 Φεβρουαρίου 1992,· οι ανακρίσεις της αστυνομίας είχαν ήδη συμπληρωθεί και είχε καταχωριστεί κατά του αιτητήποινική υπόθεση που,μάλιστα, είχεοριστεί για επίδοση στις 24 Φεβρουαρίου
- Είναι έκδηλο ότι η απόφα482 40 4 Α.Λ.Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Κωνσταντινίδης, Δ. σητης ΕΔΥ λήφθηκε κατά παραγνώριση της εξέλιξηςαυτής. Το άρθρο85
(2)ρυθμίζει ειδικάτηνεξουσία της ΕΔΥ στις περιπτώ σεις που αποφασίζεται ηποινική δίωξη του υπαλλήλου. Μπο ρεί, αν το δημόσιο συμφέρον το απαιτεί,να τον θέσει σεδιαθεσιμότητα μέχρι την τελικήσυμπλήρωση της υπόθεσης. Το θέμα δεν είναι απλώς νομοτυπικό. Το δημόσιο συμφέρον, πουαποτελεί το γνώμονα καιστις δυοπεριπτώσεις, είναι έννοια της οποίας το περιεχόμενο πρέπει σε κάθε περίπτωση να εξειδικεύεται.Αν πρόκειταιη επίκληση τουναπροσφέρει τηστήριξηδι οικητικής ενέργειας, θαπρέπει να συγκεκριμενοποιείται με ανα φορά στα περιστατικά έτσι πουνα αποκτάτο απαραίτητοπεριε χόμενο που θα αποκαλύπτει το συλλογισμό και θα επιτρέπει το δικαστικόέλεγχο.Η κατάληξηπωςορισμένηαπόφασηεξυπηρετεί το δημόσω συμφέρον, αποτελεί συμπέρασμα που προϋποθέτει τηνύπαρξηδεδομένων πάνωστηβάσητωνοποίων εξάγεται. (Βλ. Μιχ. Δ. Στασινόπουλος - Δίκαιο των Διοικητικών Πράξεων Ανατ. 1982, σελ. 335 - 336,Δαγτόγλου - ΓενικόΔιοικητικό Δίκαιο Β' έκδοση σελ. 120, παραγρ. 343, Kazamias v.Republic
(1982)3 C.L.R. 239, Adamides v.Republic
(1982)3C.L.R. 343). Η λήψητης απόφασης της 14 Φεβρουαρίου 1992 με παραπο μπήστουςλόγους πουοδήγησανστηλήψητηςπροηγούμενης, συ γκεκριμενοποιεί ως δημόσιο συμφέρον την ανάγκηαπουσίαςτου αιτητήαπότηνυπηρεσίατου"ενώδιεξάγονται οιανακρίσειςενα ντίον του". Η διαπίστωση πως OLανακρίσεις είχαν πια συμπλη ρωθεί, αποκαλύπτει πλάνη και αφαιρεί το αιτιολογικό έρεισμα της απόφασης. Τογεγονός ότι ήτανδυνατήηδιαθεσιμότητα του αιτητήκατάτο άρθρο85
(2)μιακαιόχι μόνο αποφασίστηκε αλλά και ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του,δεν μπορεί να διαφο ροποιήσει τηνκατάσταση.Η έκφρασηγνώμης ωςπροςτοποια θα μπορούσε ήθαέπρεπε,ενδεχομένως, ναήτανηαπόφασηαντοζή τημα προσεγγιζόταν πάνω στη σωστήβάση,θααποτελούσε ανε πίτρεπτη πιθανολόγηση ως προς το τι θαυπαγόρευε το δημόσιο συμφέρον σ' εκείνη την περίπτωση, ουσιαστικά κάθ' υπέρβαση του αναθεωρητικούρόλου του Δικαστηρίου. Προσέγγισα τοζήτημακαιαπόδιαφορετικήσκοπιά.Η ΕΔΥ συ νοψίζοντας τους λόγους πουεπικαλέστηκε ηΑρμόδια Αρχή, εξειδίκευσε τηφύσηκαιτησοβαρότητατου αδικήματοςκαθώςκαι τη θέση πουκατείχε οαιτητής στην Πρεσβεία. Καιαν ακόμη, αντίθε τα προς όσα προκύπτουν απότακείμενα, είδε το θέμαπάνω στη βάση ότι συμπληρώθηκαν OL ανακρίσειςκαιασκήθηκεποινικήδίω ξη, θαπρόβαλλετοκρίσιμο ερώτημαωςπροςτοποιοήταντοαδί483 Κωνσταντινίδης, Δ. Σκαρπάρης ν. Δημοκρατίας κ.ά.
(1993)κημα,η φύσηκαιησοβαρότητατουοποίουοδήγησανστην εκτίμη σητης ΕΔΥ. Φαίνεταιστο φάκελο το αντικείμενο των αστυνομι κών ερευνών. Φαίνεται, ακόμα, πως οι έρευνες αυτές οδήγησαν στην άσκηση ποινικής δίωξης. Δε φαίνεται όμως πουθενά ποιο ήταντοπεριεχόμενο τηςδίωξης. Χωρίςαυτήτησημαντικήπληρο5 φορία,θαήταναδιανόητονασυγκεκριμενοποιηθεί τοδημόσιο συμ φέρον με αναφοράστη φύση και τη σοβαρότητα του απροσδιόρι στου αδικήματος. (Βλ. Πολύβιος Νικολάου ν. ΚυπριακήςΔημο κρατίας
(1992)4 Α.ΑΛ. 3959.) 10 Οι εξελίξεις δείχνουν συνέχιση της σύγχυσης. Η Αρμόδια Αρχή, με νέα εισήγηση της,πρότεινε την παράτασητης διαθεσι μότητας και μετά την 29 Φεβρουαρίου 1992. Με το έγγραφο της 27 Φεβρουαρίου 1992 ο Γενικός Διευθυντής εισηγείται, κατάρη τήεπίκληση πιατουάρθρου85
(2), τηνπαράτασητηςδιαθέσιμο- 15 τητας του αιτητή μέχρι την τελική συμπλήρωση της υπόθεσης. Αναφέρει ως λόγο το γεγονός ότι αποφασίστηκε ηποινική δίω ξη του αιτητή σε σχέσημε κατηγορίες στις οποίες περιλαμβανό ταν και η υπεξαίρεση και φωτοτύπηση εμπιστευτικών εγγρά φων.ΗΕΔΥ, αναφέρθηκεσεαπόφασηγιαάσκησηποινικής δίω- 20 ξης και σε κατηγορίες που θαδιατυπώνονταν και, με την από φαση της,υιοθετώντας την εισήγηση, έθεσετον αιτητή σεδιαθε σιμότητα "από 1.3.1992 και μέχρι την τελική συμπλήρωση της υπόθεσης, συμφωνά με το άρθρο 85
(2)." 25 Στηνπραγματικότητα,όπωςείδαμε,δενείχεαπλώςαποφασιστεί η ποινική δίωξη του αιτητή ούτε θα διατυπώνονταν κατηγορίες. Ασκήθηκε ποινικήδίωξη, σίγουρα μεσυγκεκριμένο περιεχόμενο,το οποίο ούτε σ' αυτή τηνπερίπτωσητέθηκε ενώπιον της ΕΔΥ. 30 Τοπιο σοβαρό,όμως, είναι άλλο. Την24 Φεβρουαρίου 1992, ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας καταχώρισε αναστολή ποινικής δίωξης, η ποινική υπόθεση κατά του αιτητή απορρί φθηκε απότο Δικαστήριο και ο αιτητής απαλλάχθηκε. 35 Υποστηρίζουν οι καθ'ων η αίτησηπως δεν αποτελεί προϋπό θεσηγιατηλήψη απόφασηςδυνάμει του άρθρου85
(2)η πράγματι άσκηση ποινικής δίωξης. Αρκεί να έχει αποφασιστεί η ποινική δίωξη. Αυτό φαίνεται να είναι ορθό αλλά δεν αποτελεί έγκυρη απάντησηστο πρόβλημα.Όσαέχω σημειώσειως προς τον έλεγχο 40 της επίκλησης του δημόσιου συμφέροντος σε απόλυτη συνάρτηση προς ταπραγματικά δεδομένα που εκλαμβάνονται νατο στοιχει οθετούν, ισχύουν και εδώ. Το δημόσιο συμφέρον συσχετίστηκε προς πραγματικά δεδομένα ανύπαρκτα ή, ίσως καλύτερα, που 484 4ΑΑ.Δ. 5 Σκαρπάρηςν.Δημοκρατίαςκ.ά. Κωνσταντινίδης,Δ. υπερκεράστηκαν απότις εξελίξεις.Αυτέςοι εξελίξειςπαρέμειναν άγνωστες στην ΕΔΥ και,βέβαια,και σ' αυτήτην περίπτωση δεν μπορούμεναγνωρίζουμε ποιαθαήτανη απόφασητηςανγνώριζε ότι καταχωρίστηκε ποινική υπόθεση και ότι, στη συνέχεια, μετά τηνκαταχώρισηαναστολήςποινικήςδίωξης,οαιτητήςαπαλλάγηκε.Ενδεικτικήτηςάγνοιαςτωνπραγματικώνδεδομένων και, επο μένως, της πλάνης κάτω από την οποία τελούσε η ΕΔΥ, είναι η επείγουσα επιστολή τηςημερομηνίας3 Μαρτίου 1992 μετάτηγρα πτήδιαμαρτυρία τουαιτητήπροςτο Γενικό Εισαγγελέα. 10 15 20 25 30 35 40 Οι καθ' ων ηαίτηση αναφέρθηκαν στογεγονός ότι η αναστο λή ποινικής δίωξης καταχωρίστηκε όχι για λόγους ουσίας αλλά για να καθοριστεί προηγουμένως το κατά τόπο αρμόδιο Δικα στήριο. Δεν αλλάζουν τα πράγματα. Δεν είναι δυνατό νααναμορφωθεί ηαιτιολόγηση της απόφασηςεκ των υστέρων μεσκέ ψεις άσχετες προς όσα οδήγησαν στη λήψη της. Παρεμβάλλω, πάντως,πως δε φαίνεταιστο φάκελο να έχει ασκηθεί μέχρι τώ ρα οποιαδήποτε ποινική δίωξη κατά του αιτητή, πως την 20 Μαΐου 1992 ηΕΔΥ απεφάσισετον τερματισμό τηςδιαθεσιμότητάςτουκαιπως ηπειθαρχικήδιαδικασίαεναντίον του συμπλη ρώθηκε την 22 Μαΐου 1992 με την επιβολή της ποινής τηςαυ στηρής επίπληξης για απρεπήκαι αγενήσυμπεριφορά. Μετά την απόφαση της 28 Φεβρουαρίου 1992, ο δικηγόρος του αιτητήπροέβησε παραστάσειςαναφορικάμε το νόμιμο της επισημαίνοντας το γεγονός ότι ηποινική υπόθεση που καταχω ρίστηκε εναντίοντουαιτητή"μεοδηγίεςτου Γενικού Εισαγγελέα αποσύρθηκε κατά ή πριν την 24 Φεβρουαρίου 1992". Η ΕΔΥ αφού πήρε και τις απόψεις του Γενικού Διευθυντή, συνεδρίασε σε σχέσημετοθέματις 16Μαρτίου 1992. Σημειώνεται στο πρα κτικό της ημερομηνίας εκείνης ότι ηΕΔΥ "έκρινεότι δεν μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, ούτε είναι δυνατή η αναθεώρηση της απόφασηςτης ημερομηνίας 28.2.92". Οι καθ' ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι η "απόφαση"της 16 Μαρτίου 1992 είναι προϊόννέας έρευνας "μεαφορμήτανέαου σιώδη γεγονότα τα οποία τέθηκαν ενώπιον της (της ΕΔΥ) προς εξέταση" και ότι μόνο εκείνη και όχι η προηγηθείσα απόφαση της28 Φεβρουαρίου 1992 ήτανδυνατόνααποτελέσει αντικείμενο προσφυγής. Αν ήτανέτσιθαέπρεπεναδοθεί καικάποιαλο γική απάντησηως προς τηνομική εξήγησητου γεγονότος ότι ο αιτητήςβρισκόταν σεδιαθεσιμότητακαιτουαποκοπτότανο μι σθός του από 1Μαρτίου 1992, όπως αποφασίστηκε την 28Φε βρουαρίου 1992. Η άποψη του αιτητή πως η απόφαση της 16 485 Κωνσταντινίδης,Δ. Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίας κ.ά.
(1993)Μαρτίου 1993 ήταν απλώς βεβαιωτική είναι ορθή.Αν όχιτίπο τεάλλο,τολέγει ηίδιαηΕΔΥ ότανσημειώνει ότι δεν μπορείνα προβεί σε οποιαδήποτεάλλη ενέργεια και πως δεν είναι δυνατή η αναθεώρηση της απόφασης ημερομηνίας 28 Φεβρουαρίου
- Υποδηλώνεται έτσι,όχι νέα απόφασηαλλά καθαρήεμμο5 νή στην πρώτη.Πέρα απόαυτάδεν μπορεί να υπάρξειαμφιβο λία πως η απόφαση της 28 Φεβρουαρίου 1992, ήταν, κατά το χρόνο της έκδοσης της, εκτελεστή. Και στην περίπτωση που θα εθεωρείτο ότι την 16 Μαρτίου 1992 λήφθηκενέαεκτελεστή από φαση,θα μπορούσε νατίθεταιζήτημααδυναμίαςπροσβολής της 10 πρώτης μόνο αν αυτή ανακαλείτοκαι αυτό εφόσο θααίρονταν και τα ζημιογόνα αποτελέσματα της κατάτο μεσοδιάστημα της εφαρμογής της από 1Μαρτίου
- Δεν είναι νοητό ναθέλειη διοίκηση τον αιτητή να βρίσκεται σε διαθεσιμότητα απότην 1η Μαρτίου 1992, (βλ. το ίδιο πρακτικό της ΕΔΥ ημερομηνίας 20 15 Μαΐου 1992),να του αποκόπτειτις απολαβέςτουαπότότεκαι ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι ηεκτελεστήαπόφασηγιατηδια θεσιμότητα του λήφθηκε την 16 Μαρτίου
- Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους ηπροσφυγήεπιτυγχάνεικαι οι προσβαλλόμενες αποφάσειςακυρώνονται με έξοδα υπέρ του αιτητή. Ηπροσφιλή επιτυγχάνει μεέξοδα υπέρ του αιτητή. 486 20 25