clr/1993/1993_4_493.pdf

(1993)αποφάσισε ότι:

(1)Ηπροκατάληψηδεν τεκμηριώνεται με τις υποκειμενικές εντυπώ­ σεις του αξιολογουμένου αλλά με συγκεκριμένα γεγονότα που προσδίδουν αντικειμενική υπόστασηστους ισχυρισμούς γιαμερο5 ληπτική προδιάθεση του προϊσταμένου. Ούτε η δυσμενής κρίση προϊσταμένου για υφιστάμενο, αφ'εαυτής, ούτε ηύπαρξη τεταμέ­ νωνσχέσεωνμεταξύτους,μπορούνναθεμελιώσουν προκατάληψη. Η απόφασηSoteriadouandOthersv.Republic (απόφασηΟλομέ­ λειας), είναι χαρακτηριστικήτων γεγονότων που μπορεί να στοι10 χειοθετήσουν προκατάληψηκαιπαρέχει δείγμα μεροληπτικής συ­ μπεριφοράς που επιφέρει την ακύρωση αποφάσεων πουεκπηγάζουναπόαυτή. Κρίνεται ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών, ότι ο προϊστάμενος τουΤμήματοςήοι λειτουργοί πουτους αξιολόγησανγιατοέτος 1989, εμφορούνται από προκατάληψηεναντίον τους,δεν έχουν αποδειχθεί και επομένως δεν μπορεί να αποτελέσουν λόγο για ακύρωσητης επίδικηςαπόφασης. 15 20

(2)Οι αποφάσεις ομοβάθμιων δικαστηρίων ενέχουν πειστικό όχι όμως δεσμευτικό χαρακτήρα. Μπορείναυπάρξειαπόκλιση από αυτές,εφόσον κριθεί ότι είναι εσφαλμένες.

(3)Τοαντικείμενο Δευτερογενούς Νομοθεσίαςπεριορίζεται αυστηρά από τις διατάξεις του εξουσιοδοτικού Νόμου (της πρωτογενούς νομοθεσίας).ΑπόσπασμααπότηνπρόσφατηαπόφασητηςΟλομέ­ λειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη άημοκρατίας ν. Σαμψόν συνοψίζει την προσέγγιση του Δικαστηρίου στη διερεύνηση της εγκυρότητας Δευτερογενούς Νομοθεσίας και ειδικά αν ευρίσκει έρεισμα στηΝομοθετικήεξουσιοδότηση. 25 30

(4)Το Αρθρο 50

(1)του Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου (Ν. 1/90) περιορίζει την εξουσιοδότηση γιατην έκδοσηΔευτερογενούς Νο­ μοθεσίαςσεδύοθέματα:(α)Τοντρόποετοιμασίαςκαι(β)τοχρό35 νο υποβολής των Εμπιστευτικών Εκθέσεων. 'Τρόπος" σημαίνει την μέθοδο ετοιμασίας των Εμπιστευτικών Εκθέσεων καιη ρυθ­ μιστική εξουσία ηοποίαπαρέχεταιαπότοΑρθρο50

(1)περιορί­ ζεται σ' αυτότο πλαίσιο.Οτύποςτων Εμπιστευτικών Εκθέσεων περιλαμβάνεταιστα μέσα ετοιμασίας των Υπηρεσιακών Εκθεσε40 ωνκαιεπομένως παρέχεταιεξουσία γιατηρύθμισητου μεκανο­ νισμούς. Επομένως, ο Κ.6(Ι) των περί Δημόσιας Υπηρεσίας (ΑξιολόγησηΥπαλλήλων) Κανονισμοί του 1990 (Κ.Δ.Π. 386/90) θεσπίστηκε μέσακαιόχι έξωαπόταπλαίσιατης εξουσιοδότησης. 494 4 Α.Α.Δ. Τέκλοςκ.ά. ν.Δημοκρατίας Όμωςκαιβάσειτου Κ.6

(1)τωνπερίΔημόσιας Υπηρεσίας (Αξιο­ λόγηση Υπαλλήλων) Κανονισμών του 1990 (Κ.Δ.Π. 386/90) η εξουσιοδότηση περιοριζόταν στα στοιχεία που πρέπει να περι­ λαμβάνει οτύποςκαιόχι στην αξιολόγηση τους. 5 10 15 20 Η κρίσιμη σημείωση δεν αναφέρεται στη μέθοδο ετοιμασίας των Υπηρεσιακών Εκθέσεων από τα αρμόδια όργανα της Δημόσιας Υπηρεσίας αλλάστηνκρίσητουπεριεχομένου τουςαπόόργανοάλ­ λο απότηΔημόσια Υπηρεσία καισυγκεκριμένα απότην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Η εξουσίαη οποίαπαρέχεταιστην ΕΑΥ. με τησημείωση,δεσυνεπάγεταιαπλώςμηχανιστικήήαριθμητική απο­ τίμησηαλλάκρισιολογία γιασυγκεκριμένες αξιολογήσεις δημόσιων υπαλλήλων απότουςπροϊσταμένους τους,γιανααποφασισθείκα­ τά πόσο ηεξαίρετη επαγγελματική αξίαηοποίατους αναγνωρίξεται,συνάδειμετονορισμότηςεξαίρετης επαγγελματικήςαξίας. Ού­ τετοΑρθρο50

(1)τουΝ. 1/90 παρέχει εξουσιοδότηση γιατηναπό­ δοσητέτοιων εξουσιών στην Ε.Δ.Υ.,ούτεοιπρόνοιες του Κ.6

(1)οι οποίεςπεριορίζουν τηνεξουσία στοντύποτωνετήσιων εκθέσεων. Περαιτέρω,ηαπόδοσητης εξουσίας ηοποίαπαρέχεται μετηση­ μείωσηείναι αντινομική προς την υπόσταση της ΕΑΥ. ως του ανεξαρτήτου από τη δημόσια υπηρεσία συνταγματικού οργάνου καιαντίκειταιπροςτιςαρμοδιότητες τηςπουπεριορίζονται στην κρίση τωνυποψηφίων βάσει τωνυπηρεσιακών τους στοιχείων. 25 30 35 40

(5)ΗσημείωσηπεριλήφθηκεστοντύποτωνΥπηρεσιακών Εκθέσεων έξωαπόταπλαίσιατηςεξουσιοδότησης πουείχεπαρασχεθείαπό το Αρθρο50

(1)του Ν. 1/90 (ultra vires), καθώςεπίσης τουΚ.6

(1)της ίδιαςτηςΔευτερογενούς Νομοθεσίαςπουπεριόριζε τηρύθμισηστον καθορισμό τουτύπουτων Υπηρεσιακών Εκθέσεων. Ανεξάρτητα απότηνκατάληξηστην οποίαέχειαχθείτοΔικαστή­ ριο,ηθεσμοθέτηση κανόνα,όπως εκείνου που απαντάται στηση­ μείωση,δεν μπορεί ναανεύρει κανέναέρεισμα στους κανόνες της χρηστής διοίκησης. Αν οι λειτουργοί πουείναι επιφορτισμένοι με την αξιολόγηση των δημόσιων υπαλλήλων, δε συμμορφώνονται μετουςκανόνεςτηςαξιολόγησης, ηθεραπείαδεμπορεί ναείναιη βαθμολογική τιμωρία των αξιολογουμένων, αλλά η αναπομπή των εκθέσεων στους αξιολογούντες, γιατηνεκπλήρωσητουκαθήκοντός τους.

(6)Οι υπηρεσιακές εκθέσεις των αιτητών για το έτος 1990 επέδρα­ σαν ουσιωδώς στη λήψητης επίδικης απόφασης. Συνεπώς, το εύρημα ότι αυτές αναμορφώθηκανδυσμενώς σε βάρος των αι495 Τέκλοςκ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1993)τητών,λόγω άκυρηςρυθμιστικής πρόνοιαςπουπεριέχεταιστο έντυπο,επιφέρει καιτηνακύρωσητης απόφασης. Ηπροσφυγήεπιτυγχάνειχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Kontemeniotis v.C.B.C.

(1982)3C.L.R. 1027, ϊωσηφίδου ν.ΔήμουΑακατάμιας

(1989)3Α.ΑΛ. 393, 10 LoucaandOthers v.SavvaandOthers

(1989)3CLR.672, Αζίζ v.Δημοκρατίας

(1990)3Α.ΑΛ. 3898, 15 Οικονόμου ν.ΕΛ. Υ.

(1992)4Α.ΑΛ. 3427, Soteriadou andOthers v.Republic

(1983)3CLR.921, Τριανταφυλλίδης καιΆλλος v.Δημοκρατίας

(1992)4Α.ΑΛ. 2066, 20 ΣαββίδηςκαιΆλλος ν.Δημοκρατίας

(1992)4Α.ΑΛ. 2177, Frangos andOthers v.Republic

(1982)3CLR. 53, 25 Ζαντής v.Επάρχον Λευκωσίας

(1992)4Α.ΑΛ. 4841, Poulton's WillTrusts[1987]LAII E.P. 1068, Δημοκρατία v.Σαμψών

(1991)1Α.ΑΛ. 858, 30 Policev.Ekdotiki Eteria

(1982)2 CLR.

1. Προσφυγή. 35 Προσφυγή κατά της απόφασης τωνκαθ'ων η αίτηση μετην οποία προάχθηκανταενδιαφερόμενα μέρησεοκτώ θέσεις Ανώ­ τερου ΤεχνικούστοΤμήμα Αναδασμού αντί τωναιτητών. Α. Σ. Αγγελίδης, γιατους Αιτητές. Π. Χ'Άημητρίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους Καθ' ων ηαίτηση. Cur. adv. vult. 496 40 4 ΑΛ.Δ. 5 10 15 20 Τέκλος κ.ό. ν. Δημοκρατίας ΠΙΚΗΣ, Δ.: Οι αιτητές ομοδιχούν με αίτημα την ακύρωση τηςαπόφασηςτηςΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας μετηνοποία πληρώθηκαν οκτώ θέσεις Ανώτερου Τεχνικού στο Τμήμα Ανα­ δασμού (θέση προαγωγής).Οι αιτητές ήταν μεταξύ των 33υποψηφίων που κατείχαν τα προσόντα και κρίθηκαν κατάλληλοι γιαπροαγωγήστις επίμαχεςθέσεις. OLενστάσεις τουςστην από­ φαση εστιάζονται στα στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη κυρίως στις υπηρεσιακές τους εκθέσεις για τα έτη 1989 και
2. Και εφόσον οι εκθέσεις αυτές ήταν μεταξύ των στοιχείων που επενέργησαν ουσιωδώς στη λήψητης επίδικης απόφασηςεπιζητεί­ ται οπαραμερισμός τηςκαιηακύρωσητων προαγωγώντων εν­ διαφερόμενων μερών που ήτανεπίσης προσοντούχοι υποψήφι­ οι διεκδικούντεςπροαγωγή. Οιυπηρεσιακές εκθέσεις πουετοιμάστηκαν και- υποβλήθηκαν για τους αιτητέςγιατο έτος 1989, αμφισβητούνται ως απαράδε­ κτες λόγω: Έχθρας ή προκατάληψης των αξιολογούντων λειτουργών καιτουπροϊσταμένου τουΤμήματος εναντίον τους, εκπηγάζουσας απόεπιθυμίανα ευνοήσουν ταενδιαφερόμεναμέρη. Και εκείνες του 1990, λόγω : 25 30 35 Ανεπίτρεπτης επέμβασης της Ε.Δ.Υ. στη διαμόρφωση τους, συνεπαγόμενης τη μείωση της άριστης βαθμολογίας τους (Εξαί­ ρετη) σε ορισμένα στοιχεία αξιολόγησης. Ο υποβιβασμός της βαθμολογίας τους έγινε (απότην Ε.Δ.Υ.)βάσει της σημείωσης που περιέχεται στον εγκριθέντα τύπο των υπηρεσιακών εκθέσεωνηοποίαπροσδιορίζει οδηγόγιατην επιμέτρηση τηςαξίαςτης αξιολόγησης υπηρεσίας υπαλλήλου που χαρακτηρίζεται από τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντεςως εξαίρετη. Στονεγκριθέντατύποπροσδιορίζεταιήεπεξηγείται τι συνιστά "Εξαιρετική Επαγγελματική Αξία". Η σημείωση που ακολουθεί σκοπεί στην παροχή ευχέρειας στην Ε.Δ.Υ.να μειώσει τηναξιο­ λόγησηυπηρεσίαςυπαλλήλου πουαποτιμάταιως εξαίρετη, ο,ποτεδήποτε κρίνει ότι ο χαρακτηρισμός αυτός δενανταποκρίνεται σας προδιαγραφές όρου. Οεγκριθείς τύπος προβλέπει: 40 "ΜΕΡΟΣ III- ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ Ανα­ φέρετε κατά πόσο ο υπάλληλος έχει διακριθεί σε"εξαιρετικό βαθμόσεσχέσημεοποιοδήποτεαπό ταστοιχεία αξιολόγησης. Αιτιολογείστε την κρίση σας,δίνοντας πλήρεις λεπτομέρειες 497 Πικής, Δ. Τέκλοςκ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1993)καιαποφεύγονταςγενικήκαιαόριστηφρασεολογία. "Σημ.: Μη αιτιολογημένη αξιολόγηση θα αγνοείται και ο υπάλληλος θα θεωρείται ότι έχει αξιολογηθεί ως 'πολύ ικα­ νοποιητικά' στο συγκεκριμένο στοιχείο αξιολόγησης." Οι άλλοι λόγοι που έχουν υποβληθεί για την ακύρωση της κρινόμενης απόφασηςαναφέρονταιστην επάρκειατης έρευνας γιατηδιαπίστωσητων ουσιωδών γεγονότων καιτηςαιτιολόγη­ σης της απόφασης. Εξέταση των στοιχείων που λήφθηκανυπόψη, καθώς και των λόγων που στοιχειοθετούν την απόφαση, αποκαλύπτει ότι η έρευνα υπήρξε ενδελεχής και η αιτιολόγηση επαρκής. Επομένωςθαπεριορίσουμε τηνέρευναμαςστηνεγκυ­ ρότητα των υπηρεσιακών εκθέσεων, με σημείο αναφοράςτους λόγους που έχουν προβληθεί για τον παραμερισμότους. 5 10 15 Το παράπονο των αιτητών για δυσμενή διάκρισηπροκύπτει, όπως εισηγήθηκαν,από την ηθελημένη υποτίμηση της αξίαςτους από τουςπροϊσταμένουςτουςκαιιδιαίτερα τοδιευθυντήτουΤμή­ ματος,μεπρόθεσηναπρολειάνουντοέδαφοςγιατηνπροαγωγήτων 20 ενδιαφερόμενων μερών. Το παράπονο δεν τεκμηριώνεται απότα στοιχείαταοποίαπεριέχονταιστοφάκελο,ούτεέχεικατατεθείο,τιδήποτεπουνααποδεικνύειέχθραή προκατάληψη] τωνπροϊσταμέ­ νωντωναιτητώνεναντίοντους.Ηπροκατάληψηδεντεκμηριώνεται με τις υποκειμενικές εντυπώσεις του αξιολογουμένου αλλά με συ- 25 γκεκριμένα γεγονότα που προσδίδουν αντικειμενική υπόσταση στους ισχυρισμούς γιαμεροληπτικήπροδιάθεσητουπροϊσταμένου. Ούτε η δυσμενής κρίση προϊσταμένου για υφιστάμενο, αφεαυτής, ούτε ηύπαρξητεταμένων σχέσεων μεταξύτους,μπορούνναθεμε­ λιώσουνπροκατάληψη[βλ.μεταξύάλλων,Kontemeniotisv. C.B.C. 30

(1982)3 C.L.R. 1027. Ιωσηφίδον ν.ΔήμουΛακατάμιας

(1989)3 Α.ΑΛ. 303, Yiannoulla Louca and Michalakis Savva andOthers v.ThePublicServiceCommissionand Others

(1989)3CLR. 672, ΙμπραχίμΑζίζv.Δημοκρατίας

(1990)3Α.Α.Δ.3898·kai Οικονόμου v.EA.Y.

(1992)4Α.ΑΛ. 3427].Η απόφασηSoteriadouandOthers 35 v.Republic

(1983)3C.L.R. 921(απόφασηΟλομέλειας),είναιχαρα­ κτηριστικήτωνγεγονότων πουμπορείναστοιχειοθετήσουν προκα­ τάληψηκαιπαρέχειδείγμαμεροληπτικήςσυμπεριφοράςπουεπιφέ­ ρει τηνακύρωσηαποφάσεωνπουεκπηγάζουναπόαυτή. 40 Κρίνω OTL οι ισχυρισμοί των αιτητών, ότι ο προϊστάμενος τουΤμήματοςήοι λειτουργοί πουτουςαξιολόγησανγιατοέτος 1989 εμφορούνταν απόπροκατάληψηεναντίον τους,δεν έχουν αποδειχθεί xaL επομένως δε μπορεί να αποτελέσουν λόγο για 498 4Α.Α.Δ. Τέκλος κ.ά.ν.Δημοκρατίας Πικής, Δ. ακύρωση της επίδικης απόφασης. Εναπομένει προς εξέταση ο υποβιβασμός τηςαξιολόγησης τους από τηνΕ.Δ.Υ. καιηδιε­ ρεύνηση τηςνομιμότητας τουβάθρουστο οποίο στηρίχθηκε, δη­ λαδήτης σημείωσης στην οποία έχουμε αναφερθεί. 5 10 15 20 25 ΗθέσητωναιτητώνείναιότιησημείωσηαπότηνοποίαηΕ.Δ.Υ. άντλησε εξουσία γιαυποβιβασμότης βαθμολογίας τους σταστοι­ χείαπουκρίθηκαν"Εξαίρετοι",περιλήφθηκεαυθαίρεταστοέντυπο των υπηρεσιακών εκθέσεων και ότι εκδόθηκε κατ' αντίθεση προς τονεξουσιοδοτικό νόμο,τον περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμο του 1990 (Ν. 1/90),βάσειτουοποίουέγινανOL Κανονισμοί καιεγκρίθη­ κεοτύποςτων υπηρεσιακών εκθέσεων. Αντίθετα, OL καθ' ων η αί­ τηση υπεστήριξαν ότι τόσο OL Κανονισμοί, όσοκαιο τύποςτων υπηρεσιακώνεκθέσεωνπουεγκρίθηκεβάσειτωνπρονοιώντου,βρίσκονται μέσα στα πλαίσια της νομοθετικής εξουσιοδότησης, όπως αναγνωρίστηκεκαισεδυοπρωτοβάθμιεςαποφάσειςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου πουεξέδωσεοΔικαστής Αρτεμίδης [βλ. Τριανταφυλ­ λίδηςκαιΆλλοςν. Δημοκρατίας

(1992)4Α.ΑΛ. 2066καιΣαββίδης καιΆλλοςν.Δημοκρατίας

(1992)4Α.Α.Δ. 2177].Στηνπρώτηκρίθηκεπαρενθετικά(obiter) και στηδεύτερηωςμέρος τουλόγου της απόφασης(ratio),ότιησημείωσησυνάδει μετηνεξουσιοδότηση για τηρύθμισητουτρόπουετοιμασίαςτωνυπηρεσιακών εκθέσεωνκαι ότι δεβρίσκεται σεδυσαρμονία με τηθέσητης Ε.Δ.Υ.ως τουανε­ ξάρτητου συνταγματικού φορέα γιατη στελέχωση της δημόσιας υπηρεσίας. Το πιο κάτωαπόσπασμα απότην απόφασηστην Τριανταφυλ­ λίδης(ανωτέρω)πουυιοθετήθηκεκαιστηΣαββίδης(ανωτέρω),συ­ νοψίζει τηνπροσέγγιση τουΔικαστηρίου στοδιερευνούμενο θέμα: 30 35 40 "Ηάποψημουείναιπωςη σχετικήπρόνοιαδεν είναι ultravires τουΝόμου.ΕνπρώτοιςηΕΔΥδενεπεμβαίνει στην κρισιολογία τουαξιολογούντος οργάνου,όπωςισχυρίζεταιοδικηγόροςτων αιτητών. Απλώς εφαρμόζει, όπως έχει υποχρέωση, το σχετικό κανονισμό. Ηνομοθετική εξουσία έδωσεευρεία και γενικήαρ­ μοδιότηταρύθμισηςτουκαταρτισμούτωνυπηρεσιακώνεκθέσε­ ων με κανονισμούς, οι οποίοι και εγκρίθηκαν από την ίδια, όπωςονόμος ορίζει. Η Δημόσια Υπηρεσία, όπωςκαιηονομα­ σία τηςυποδηλώνει, ανήκει στην πολιτεία. ΗΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας είναι ανεξάρτητο όργανο πουκαθιδρύθηκε με βάσητοάρθρο 122τουΣυντάγματος,λειτουργείδεσύμφωναμε τις διατάξεις τουΝόμου 1/90. Ονομοθέτης, στην εμφανή του επιθυμία στελέχωσης της δημόσιας υπηρεσίαςμεεπαρκείςλει­ τουργούς,θέλησεναδιασφαλίσει μετονκαλύτερο τρόποτημέ499 Πικής, Δ. Τέκλοςκ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1993)θοδοεπιλογής τους απότηνΕπιτροπή"Δημόσιας Υπηρεσίας." Αφετηρία για τηδιερεύνηση του νομικού βάθρου της "σημεί­ ωσης",πρέπεινααποτελέσει τοκείμενο τουεξουσιοδοτικούνό­ μου που εντοπίζεται στις διατάξεις του Αρθρου 50

(1)του Ν. 1/90 καιέχει ως εξής : "Τηρουμένων τωνδιατάξεωντουεδαφίου

(2),γιαόλους τους υπαλλήλους ετοιμάζονταικαι υποβάλλονται στηνΕπιτροπή Ετήσιες Υπηρεσιακές Εκθέσεις κατά τον καθορισμένο τρόπο και χρόνο." 5 10 Ο όρος "καθοριζόμενος" ενέχει την έννοια που αποδίδεταισ' αυτό απότις ερμηνευτικές πρόνοιες του Ν. 1/90 πουπεριέχονται στοΑρθρο2- σημαίνει "προσδιοριζόμενοςμεΚανονισμούςπουεκ- 15 δίδονταιαπότοΥπουργικό Συμβούλιο." Τοαντικείμενοτηςεξου­ σιοδότησηςβάσειτουΑρθρου50

(1)γιακανονιστικήρύθμιση,είναι ο τρόπος και ο χρόνος ετοιμασίας των εμπιστευτικών εκθέσεων. ΤοΑρθρο87 τουΝ. 1/90 περιέχει συμπληρωματικές διατάξεις για την έκδοση Κανονισμών για την καλύτερη εφαρμογή του νόμου. 20 Στηνπροκείμενηπερίπτωσημαςενδιαφέρουναποκλειστικάοιδια­ τάξειςτουΑρθρου50

(1)τουΝ. 1/90πουπροσδιορίζουνειδικάτην εξουσιοδότηση γιατασυγκεκριμέναθέματα. ΟιπερίΔημόσιας Υπηρεσίας (ΑξιολόγησηΥπαλλήλων)Κανό- 25 νισμοί του 1990 (ΚΛ-Π. 386/90) εκδόθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο δυνάμει των προνοιών των Αρθρων 50 και 87 του Ν. 1/90 και εγκρίθηκαν από τη Βουλή. Ο τρόπος ετοιμασίας και ο χρόνος υποβολής των υπηρεσιακώνεκθέσεων ρυθμίζεταιαπότις διατάξειςτων Κ.6, Κ.7καιΚ.8. ΟΚ.6

(1)καθορίζειτον τύποτων 30 υπηρεσιακών εκθέσεων. Προβλέπειότι "Οτύποςτων ετήσιων εκ­ θέσεων είναιόπωςτοΠαράρτημα "Β"". Οτρόποςετοιμασίαςκαι υποβολήςτωνυπηρεσιακώνεκθέσεων ρυθμίζεταιαπότιςυπόλοι­ πεςδιατάξειςτου Κ.6,καθώςκαιεκείνεςτων Κ.7 και Κ.8. 35 Το ερώτημα πουεγείρεται και πρέπεινααπαντηθεί, είναικα­ τά πόσο το αντικείμενο της σημείωσης αποτελεί θέμα για το οποίο εκχωρήθηκε εξουσία για ρύθμιση με δευτερογενή νομοθε­ σία. Όπως έχουμεαναφέρει,οΔικαστήςΑρτεμίδης στιςδυοπρο­ αναφερθείσες αποφάσειςαπάντησετο ερώτημα θετικά. Οι αποφάσεις ομοβάθμιων δικαστηρίων ενέχουν πειστικό όχι όμως δε­ σμευτικό χαρακτήρα. Μπορεί να υπάρξει απόκλιση από αυτές εφόσον κριθεί ότι είναι εσφαλμένες [βλ. μεταξύάλλων,Frangos and Others v.Republic

(1982)3 CLR. 53. Ζαντής v. Επαρχου 500 40 4Α.Λ.Δ. Τέκλοςκ.ά. ν.Δημοκρατίας Πικής,Δ. Λευκωσίας

(1992)4 Α.ΑΛ. 4841 και Re Poulton's Will Trusts [1987]1 A11E.R.1068].Toαντικείμενοδευτερογενούςνομοθεσίας περιορίζεται αυστηράαπότις διατάξειςτου εξουσιοδοτικού νό­ μου(τηςπρωτογενούςνομοθεσίας).Τοπιοκάτωαπόσπασμααπό τηνπρόσφατηαπόφασητηςΟλομέλειας τουΑνωτάτουΔικαστη­ ρίουστηΔημοκρατία ν.Σαμψών

(1991)1Α.Α.Δ.858, συνοψίζει τηνπροσέγγιση τουΔικαστηρίουστηδιερεύνησητηςεγκυρότητας δευτερογενούς νομοθεσίαςκαιειδικάανευρίσκειέρεισμαστηνο­ μοθετική εξουσιοδότηση. 5 10 • 15 "Παρόλοπουτο ΚυπριακόΣύνταγμαδεναποκλείει τηνεκχώ­ ρηση νομοθετικής εξουσίας [βλ. μεταξύ άλλων, Police ν. HondrouandAnother,3R.S.C.C.82],οπεριορισμόςδευτερο­ γενούς νομοθεσίας στα αυστηρά πλαίσια του εξουσιοδοτικού νόμου,επιβάλλεταιστηνΚύπρο,εκτόςαπότιςγενικέςαρχέςδι­ καίουκαιαπότην αρχήτου διαχωρισμούτων Εξουσιών που καθιερώνει το Σύνταγμα [βλ. μεταξύ άλλων, Malachtou ν. Attorney-General

(1981)1 CLR. 543καιPayiatas v.Republic

(1984)3"C.L.R. 1239] " 20 Μεταπιόπάνωυπόψη,θαεπιχειρήσω νααπαντήσω τοεγειρόμενο ερώτημα. 25 30 35 40 ΤοΑρθρο50

(1)περιορίζειτηνεξουσιοδότηση γιατην έκδοση δευτερογενούς νομοθεσίας σε δυοθέματα: (α) Τον τρόπο ετοι­ μασίαςκαι (β)τοχρόνουποβολήςτων εμπιστευτικών εκθέσεων. Ό,τι μαςενδιαφέρεισ' αυτήτηνυπόθεση, είναιησημασίακαιη εμβέλεια του όρου "τρόπος" στο πλαίσιο της νομοθετικής διά­ ταξης όπου.απαντάται, δηλαδήτου καθορισμού του πλαισίου αξιολόγησης των δημόσιων υπαλλήλων. Αρχίζω μετηδιαπίστωσηότι η αξιολόγηση δημόσιωνυπαλλή­ λων αποτελεί αρμοδιότητα των προϊστάμενων διοικητικών Αρχών.Ετυμολογικάοόρος "τρόπος"σημαίνει τημέθοδοεπίτευξηςενόςσκοπού,στηνπροκείμενηπερίπτωσητηςαξιολόγησηςτης υπηρεσίας των δημόσιων υπαλλήλων. Ηπρωταρχικήέννοια του όρου "τρόπος" προσδιορίζεται (γραμματική ερμηνεία) ως εξής από το Σύγχρονον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Αεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης ΠΡΩΪΑΣ: "Τρόπος -Σύστημα ενεργείας,δι* ούεπιτελείταιτι,μέθοδος,μέσον."Η ερμηνείααυτήεναρμονίζεται πλήρως με το πλαίσιο όπου ο όρος "τρόπος" απαντάται (Αρθρο 50

(1)τουΝ. 1/90)· σημαίνει τημέθοδοετοιμασίαςτων εμπιστευτι­ κώνεκθέσεωνκαιη ρυθμιστικήεξουσίαη οποίαπαρέχεταιαπότο Άρθρο 50

(1)περιορίζεταισ' αυτότο πλαίσιο.Οτύποςτων εμπι501 Πικής, Π. Τέκλος κ.ό. ν. Δημοκρατίας

(1993)στευτικών εκθέσεων περιλαμβάνεται στα μέσα ετοιμασίας των υπηρεσιακών εκθέσεων και επομένως παρέχεται εξουσία για τη ρύθμιση του μεκανονισμούς. Επομένως, ο Κ.6

(1)θεσπίστηκε μέ­ σακαιόχι έξω απόταπλαίσιατης εξουσιοδότησης. Όμωςκαιβά­ σει του Κ.6

(1)η εξουσιοδότηση περιοριζόταν στα στοιχεία που πρέπει ναπεριλαμβάνει οτύπος καιόχι στην αξιολόγηση τους. 5 Η σημείωσηδεν αναφέρεταιστη μέθοδο ετοιμασίας τωνυπηρε­ σιακών εκθέσεων απότααρμόδιαόργανατηςΔημόσιας Υπηρεσίας αλλά στην κρίση του περιεχομένου τους απόόργανο άλλο απότη 10 Δημόσια Υπηρεσία καισυγκεκριμένα απότην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Ηεξουσία η οποίαπαρέχεταιστην ΕΛ.Υ. μετη σημεί­ ωση, δε συνεπάγεται απλώς μηχανιστική ήαριθμητική αποτίμηση αλλάκρισιολογία γιασυγκεκριμένες αξιολογήσεις δημόσιωνυπαλ­ λήλωναπότουςπροϊσταμένους τους,γιανααποφασισθείκατάπό- 15 σο η εξαιρετική επαγγελματική αξία ηοποία τους αναγνωρίζεται, συνάδει με τον ορισμό της εξαίρετης επαγγελματικής αξίας. Ούτε τοΑρθρο50

(1)τουΝ. 1/90 παρέχειεξουσιοδότηση γιατηναπόδοση τέτοιων εξουσιών στηνΕ.Δ.Υ., ούτεοιπρόνοιες τουΚ.6

(1)οιοποί­ εςπεριορίζουν την εξουσία στον τύποτων ετήσιων εκθέσεων. 20 Περαιτέρω,η απόδοσητηςεξουσίας η οποίαπαρέχεταιμετη ση­ μείωση είναιαντινομικήπροςτηνυπόστασητηςΕΛ.Υ. ωςτουανε­ ξαρτήτου από τη δημόσια υπηρεσία συνταγματικού οργάνου-και αντίκειταιπροςτιςαρμοδιότητεςτηςπουπεριορίζονται στηνκρίση 25 τωνυποψηφίωνβάσειτωνυπηρεσιακώντουςστοιχείων. Μετη ση­ μείωση επιτρέπεται η ανάμειξη της ΕΛ.Υ. στη διαμόρφωση των υπηρεσιακών στοιχείων των δημόσιων υπαλλήλων, θέσηαντινομι­ κήπροςτηθέση τηςως τουανεξαρτήτουκαιαπομακρυσμένουαπό τηδημόσια υπηρεσία κριτήτων διεκδικήσεων των δημόσιων υπαλ- 30 λήλωνγιαπροαγωγήσεανώτερες θέσεις. Καιαμφιβολίαναδιαπι­ στωνόταν ωςπροςτοεξουσιοδοτικό πλαίσιο τουΑρθρου 50

(1)του Ν.1/90, αυτήέπρεπενααρθεί,εφόσοδεθαπαραβίαζετολεκτικό της εξουσιοδότησης μετην ερμηνεία τουνόμου, μετρόποπουνα εναρ­ μονίζεται με τις συνταγματικές διατάξεις που προσδιορίζουν την 35 υπόσταση και διέπουν τη λειτουργία της ΕΛ.Υ. [βλ. Police ν. Ekdotiki Eteria

(1982)2 CLR. 63]. Η απόδοση εξουσίας στην ΕΛ.Υ. για συμμετοχή στην αξιο­ λόγηση των δημόσιων υπαλλήλων αντίκειται προς τη (ρύση,το χαρακτήρακαιτησυνταγματικήαποστολή τουσώματος. Δεν εί­ ναι εφικτή η ανάμειξη της ΕΛ.Υ. κάτω από οποιοδήποτε μαν­ δύα στην αξιολόγηση της υπηρεσίας των δημόσιων υπαλλήλων. Ο ρόλος της περιορίζεται στην αποτίμηση των διεκδικήσεων 502 40 4 Λ.Α.Δ. Τέκλοςκ.ά. ν.Δημοκρατίας Πικής, Π. τους,όπως διαφαίνονται απόταυπηρεσιακάτους στοιχεία,για προαγωγή στο πλαίσιο της άσκησης της συνταγματικής αρμο­ διότηταςγιατη στελέχωσητηςδημόσιαςυπηρεσίας. 5 10 15 20 25 30 Για τους λόγους που έχω εκθέσει, κρίνω ότι η σημείωση πε­ ριλήφθηκε στον τύπο των υπηρεσιακών εκθέσεων έξω από τα πλαίσιατηςεξουσιοδότησης πουείχεπαρασχεθείαπότο Αρθρο 50

(1)του Ν. 1/90 (ultra vires),καθώςεπίσης του Κ.6

(1)της ίδιας της δευτερογενούς νομοθεσίας που περιόριζε τη ρύθμιση στον καθορισμό του τύπουτων υπηρεσιακών εκθέσεων. Τέλος, θαήθελα να επισημάνω,ανεξάρτητααπότηνκατάλη­ ξη στην οποία έχω αχθεί,ότι ηθεσμοθέτηση κανόναόπως εκεί­ νου που απαντάται στη σημείωση, δε μπορεί να ανεύρει κανένα έρεισμα στους κανόνεςτηςχρηστής διοίκησης. Αν οι λειτουργοί που είναι επιφορτισμένοι με την αξιολόγηση των δημόσιων υπαλλήλων δε συμμορφώνονται μετους κανόνες της αξιολόγη­ σης, ηθεραπείαδε μπορεί να είναι ηβαθμολογική τιμωρία των αξιολογουμένων αλλάη αναπομπήτων εκθέσεων στους αξιολογούντες για την εκπλήρωση τουκαθήκοντοςτους. Όπως εξηγήσαμε νωρίτερα, οι υπηρεσιακές εκθέσεις των αι­ τητών για το έτος 1990 επέδρασανουσιωδώς στη λήψητης επί­ δικης απόφασης.Συνεπώς, το εύρημα ότι αυτέςαναμορφώθηκαν δυσμενώς σε βάροςτων αιτητών λόγω άκυρης ρυθμιστικής πρόνοιας πουπεριέχεται στο έντυπο,επιφέρει καιτην ακύρωση της απόφασης. Η επίδικηαπόφασηακυρώνεται στην ολότητα της βάσει του Αρθρου 146.4(β) του Συντάγματος. Δεν εκδίδεται διαταγήγια ταέξοδα. 35 Η προαφνγή επιτυγχάνει χωρίς διαταγή για έξοδα. 503