clr/1993/1993_4_64.pdf

(1993)15 Ιανουαρίου, 1993 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Α.ΔΙΑΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητής, ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΑΡ. 1), Καθ' ου ηαίτηση. (Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 841/90, 865/90, 879/90, 970/90, 1040/90, 1041/90και 1057/90) Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο — Προσβολή περισσότερων πράξεων — Δ ύ ο αποφάσεις με τοίδιοδικόγραφο — Τοαντικείμενο τηςπρο­ σφυγής περιορίζεται σε τέτοιεςπεριπτώσεις στην πρώτη κατά σει­ ρά τιθέμενηπρος αναθεώρηση απόφαση. 5 Αστυνομική Δύναμη — Αξιολόγηση — Αρθρο 13Α

(5)και

(6)τονΠε­ ρί Αστυνομίας Νόμου, Κεφ.285— Μια φορά τοχρόνο αξιολόγη­ ση και συστάσεις — Σκοπός του νομοθέτηκαι συνέπειες στηνκρι­ θείσα περίπτωση. 10 Αστυνομική Δύναμη — Αξιολόγηση Αστυνομικών — "Διοικητικά προσόντα, νοημοσύνη,κρίση και ευθυκρισία" ως κριτήρια αξιολο­ γήσεως— Προσθήκη τωνστοιχείων αυτών δεν έχει δυσμενείς επι­ πτώσεις στη νομική υπόσταση τωνεντύπωναξιολόγησης. 15 Ακυρωτική Απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου — Αποτέλεσμα — Ακυ­ ρωτικές αποφάσεις ενεργούν ergaomnes σε αντίθεση με την in personamενέργεια τωνεπικυρωτικώναποφάσεων—Πειστικός χα­ ρακτήρας ακυρωτικής απόφασης ομοιόβαϋμου δικαστηρίου στην κριθείσα περίπτωση — Μηαπόκλιση κατά τηνέακρίση και όμοιο 20 ακυρωτικό αποτέλεσμα στην εκδικασθείσα υπόθεση. Μετις επτά συναφείς προσφυγές προσβλήθηκε ηπροαγωγή των ενδιαφερομένων μερών στη θέση Ανώτερου Υπαστυνόμου. Σεδύο 64 4ΑΛΛ. Διαούρηςκ.ά.ν. Γεν. Εισαγγελέα (Αρ. 1) απότις προσφυγές ανέκυψεζήτημαμηεπιτρεπτής συνένωσης περισ­ σοτέρωντηςμιαςπροσβαλλόμενων πράξεων.Εξετάστηκε,σεκρίσιμο στάδιο,απότοΔικαστήριο θέμαδεδικασμένουως εκτηςπαντότητος σημείων τηςπαρούσαςμεάλληπερατωμένηακυρωτικήδίκη. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι: 10 15 20 25 30 35 40 1. Οι δύοαποφάσειςδεν μπορούννα αποτελέσουν το αντικείμενο προσβολής με το ίδιο ένδικο μέσο (προσφυγή),νοουμένου ότι σύμφωνα μετις σχετικές αρχέςτουδικονομικού δικαίουδεν εί­ ναι παραδεκτήη προσβολή μετην ίδιαπροσφυγή περισσότερων της μιας εκτελεστής διοικητικής πράξης. Όπου συνενώνονται προς αναθεώρηση περισσότερες της μιας αποφάσεις, το αντικείμενο της προσφυγής περιορίζεται στην πρώτηκατάσειράτιθέμενηπροςαναθεώρησηαπόφαση.Υπό το φως των ανωτέρω, το δεύτερο αντικείμενο των προσφυγών 841/90και 970/90καταπίπτεικαι το αντικείμενο και των προσφυγών αυτών περιορίζεται στην αναθεώρηση της απόφασης του Αρχηγού για την πλήρωση των τεσσάρων κενών θέσεων Ανώτερου Υπαστυνόμου. 2. Ηδιαδικασίαηοποίαακολουθήθηκε γιατην πλήρωση των τεσσάρων θέσεων εντάσσεται στα πλαίσια των διατάξεων του Αρθρου 13Α

(5)και

(6),του ΠερίΑστυνομίας Νόμου,Κεφ.285, από τις συνδυασμένες πρόνοιες των οποίων προκύπτει ou η αξιολόγηση για σκοπούς προαγωγής στη θέση Ανώτερου Υπα­ στυνόμου διενεργείται μια φορά το χρόνο από το Συμβούλιο Κρίσεως και ότι οι συστάσεις του ισχύουν για όλη τη διάρκεια του επόμενου έτους. Συμπληρωματικές προαγωγές,όπως στην προκείμενηπερίπτωση,διενεργούνταιβάσειτουκαταλόγουτων συστηθέντων από το Συμβούλιο Κρίσεως. Εμφανήςσκοπός του νομοθέτη είναι η καθιέρωση συστήματος ετήσιας αξιολόγησης για προαγωγήενόψει του καθολικού και επίπονου έργου αξιο­ λόγησης μελών της Δύναμης που υπηρετούν σε διαφορετικές πόλεις και τμήματα της Αστυνομίας και του σχετικά μικρού διαστήματος τοοποίοεξ αντικειμένουμπορείναδιαρρεύσει με­ ταξύ του καταρτισμού του πίνακα των συστηθέντων από το Συμβούλιο Κρίσεως και της διενέργειας συμπληρωματικών προαγωγών εντός του έτους. Συνεπώς,δεδιαπιστώνεται οτιδή­ ποτε μεμπτό στην πλήρωση των τεσσάρων κενών θέσεων Ανώ­ τερου Υπαστυνόμου βάσει του καταλόγου των συστηθέντων απότο Συμβούλιο Κρίσεως. 65 Διαούρηςκ.ά.ν.Γεν.Εισαγγελέα (Αρ. 1)

(1987)3 C.L.R. 400, 35 Λόρδος και Αναστασιάδης Λτδ. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Αμαθούντος

(1990)3Α.Α.Δ. 535, Κλεάνθους ν.Δημοκρατίας

(1992)4 Α.Α.Δ. 3077, Αντωνίου κ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1992)4 Α.Α.Δ.4520, KyriakouandOthersv.Ministerof Interior

(1988)3 C.L.R. 643, 66 40 4ΑΛΛ. Διαούρηςκ.ά.ν. Γεν. Εισαγγελέα (Αρ. 1) Chinas v. MinisterofFinance andAnother

(1988)3C.L.R. 241, FrangosandOthers v. Republic

(1982)3C.L.R.

1. 5 Προσφυγές. 10 Προσφυγές οι οποίες προσβάλλουν την απόφασητου Αρχη­ γού της Αστυνομίας ημερομηνίας 11/9/90 βάσει της οποίας προήχθηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρη στη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου αντίτωναιτητών. Αρ. Γεωργίου, γιατον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ.841/
2. Π.Σαρρής, γιατον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ. 865/
3. 15 Α.Παπαχαραλάμπονς,γιατονΑιτητήστηνΥπόθεση Αρ.879/
4. Α.Σ. Αγγελίδης, γιατον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ.970/
5. 20 Κ. Κούσιος, για τον Αιτητή στις Υποθέσεις Αρ. 1040/90& 1041/
6. Π.Παπαγεωργίον,γιατον Αιτητή στην 1057/
7. 25 Μ.Ευαγγέλου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατον Καθ'ου η αίτηση. Α. Μάγος,γιατο Ενδιαφερόμενο Μέρος Στ.Χαραλάμπους. 30 35 40 Ε.Ευσταθίου, γιατοΕνδιαφερόμενο Μέρος Η.Ηλία. Cur.adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Οι επτάσυνεκδικαζόμενες προσφυγές έχουν κοινό αντικείμενο,τηναναθεώρησητηςαπόφασηςτουΑρχηγούτηςΑστυ­ νομίαςτης 11/9/90βάσειτηςοποίαςπροάχθηκαντατέσσεραενδια­ φερόμενα μέρη,Η.Ηλία, Ν.Κωνσταντίνου,Γ.Παναγίώτουκαι Α. Παπά,στηθέσητουΑνώτερου Υπαστυνόμου. Η εκκαλούμενηαπό­ φασηέτυχε της έγκρισης του Υπουργού των Εσωτερικών καικοινοποιήθηκε με γνωστοποίηση σας Εβδομαδιαίες Διαταγές της Αστυνομίας της17/9/
8. Σεδύοαπότις προσφυγές,στην841/90και970/90, προσβάλλε­ ται και δεύτερη απόφασητου Αρχηγού της Αστυνομίας ηοποία 67 Πικής, Δ. Διαούρης κ.ά. ν.Γεν.Εισαγγελέα (Αρ.1)

(1993)αφοράστηνπροαγωγήστηθέσητουΑναπληρωτή Ανώτερου Υπα­ στυνόμου,τουΣτ.Χαραλάμπους.Παράτηδημοσίευσηκαιτωνδυο αποφάσεων στο ίδιοτεύχοςτων ΕβδομαδιαίωνΔιαταγώνκαιτον κοινό σκοπό ενίσχυσης τωνλειτουργικών αναγκών της Αστυνο­ μίας στοεπίπεδοτου Ανώτερου Υπαστυνόμου οιδύο αποφάσεις 5 διακρίνονταιαπότοδιαφορετικόβάθροστοοποίοστηρίζονταικαι τανομικάκαιπραγματικάπεριστατικάπουτις στοιχειοθετούν.Η πρώτηαπόφασηλήφθηκεβάσειτωνδιατάξεωντωνΕδαφίων5 και 6 τουΑρθρου 13Ατου Κεφ. 285 (Βλ. επίσης Ν.69/87), και σύμφω­ ναμετιςσυστάσειςτουΣυμβουλίουΚρίσεως πουυποβλήθηκανσε 10 προγενέστερο στάδιοτου 1990, στις 19/3/

1. Οίδιοςπίνακας στοι­ χειοθέτησε καιτο πεδίο επιλογής μεταξύ των Αξιωματικών της Αστυνομίας πουείχανταπροσόνταγιατηνπλήρωσητριανταπέντε κενώνθέσεωνΑνώτερου Υπαστυνόμουστις24/5/90.Τατέσσεραεν­ διαφερόμεναμέρηήσανμεταξύτωνεβδομήντασυστηθέντωναπότο 15 Συμβούλιο Κρίσεως και μηπροαχθέντων με την απόφαση της 24/5/
2. Ηεπιλογήγιατηλήψητηςεπίδικης απόφασηςπεριορίστη­ κεμεταξύτωνσυστηθέντωναπότοΣυμβούλιοΚρίσεωςόπωςπρο­ βλέπεται απόταΕδάφια 5και 6του Αρθρου 13Ατου Κεφ.
3. Αντίθετα, ο αναπληρωματικόςδιορισμός διενεργήθηκε βάσει του 20 Κ. 14 των περί Αστυνομίας (Γενικών) Κανονισμών του1989, Κ.Δ.Π.51/89καιείχεωςαντικείμενοτηνπλήρωσηπροσωρινώνκε­ νώνστηλειτουργίατηςΑστυνομικής Δύναμης.Ηεπιλογήέγινεέξω απόταπλαίσιατουκαταρτισθέντοςαπότοΣυμβούλιοΚρίσεωςπί­ νακαυποψηφίωνγια προαγωγήστηθέση τουΑνώτερου Υπαστυ- 25 νόμουκαιανεξάρτητα απότοπεριεχόμενο του.Πρόκειταιγιαδυο ξεχωριστές καιαυτοτελείς αποφάσεις που δενεπιδέχονται συγ­ χρωτισμό. Ηδιαπίστωσηαυτήμας οδηγεί στο συμπέρασμαότι οι δυοαποφάσειςδενμπορείνααποτελέσουντοαντικείμενοπροσβο­ λής μετο ίδιοένδικομέσο(προσφυγή),νοουμένουότισύμφωνα,με 30 τις σχετικές αρχέςτουδικονομικούδικαίουδενείναιπαραδεκτή η προσβολήμετηνiOLaπροσφυγήπερισσότερων τηςμιας εκτελεστής διοικητικής πράξης. (Βλ. Georghiou v.Republic

(1987)3 C.L.R. 400, Λόρδος& Αναστασιάδης Λτδ. ν.Συμβουλίου Βελτιώσεως Αμαθούντσς

(1990)3Α.Α.Δ.535.) 35 Όπου συνενώνονται προς αναθεώρηση περισσότερες της μιας αποφάσεις, το αντικείμενο της προσφυγής περιορίζεται στην πρώτη κατά σειρά τιθέμενη προς αναθεώρηση απόφαση. Υπό τοφως τωνανωτέρω,τοδεύτεροαντικείμενο τωνπροσφυ- 40 γών 841/90και 970/90 καταπίπτεικαιτο αντικείμενο και των προσφυγών αυτών περιορίζεται στην αναθεώρηση τηςαπόφα­ σης τουΑρχηγού γιατηνπλήρωσητωντεσσάρωνκενών θέσεων Ανώτερου Υπαστυνόμου. 68 4ΑΑΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Διαούρης χ.ά.ν.Γεν. Εισαγγελέα(Αρ. 1) Πικής,Δ. Μεταξύ των λόγων που προβάλλονται για την ακύρωση της επίδικηςαπόφασηςείναι και ηδιενέργεια των προαγωγών με βά­ σηταδεδομέναπρογενέστερης περιόδουχωρίς οποιαδήποτεεπα­ ναξιολόγηση τωνυποψηφίων.Η διαδικασίαη οποίαακολουθήθηκεγιατηνπλήρωσητωντεσσάρων θέσεων εντάσσεται,όπωςέχου­ μεαναφέρει, σταπλαίσιατωνδιατάξεωντου Αρθρου 13Α

(5)και

(6),απότις συνδυασμένες πρόνοιες των οποίων προκύπτει ότι η αξιολόγησηγιασκοπούςπροαγωγήςστηθέσηΑνώτερου Υπαστυ­ νόμου διενεργείται μιαφοράτο χρόνο απότο Συμβούλιο Κρίσεωςκαιότι οι συστάσεις του ισχύουν γιαόλητηδιάρκειατουεπό­ μενου έτους. Συμπληρωματικές προαγωγές,όπως στην προκείμε­ νη περίπτωση,διενεργούνται βάσει του καταλόγου των συστηθέ­ ντωναπότοΣυμβούλιο Κρίσεως. Εμφανήςσκοπόςτουνομοθέτη είναι ηκαθιέρωση συστήματος ετήσιας αξιολόγησης για προαγωγήενόψει τουκαθολικούκαι επίπονου έργου αξιολόγησης μελών τηςΔύναμης πουυπηρετούν σε διαφορετικές πόλεις και τμήματα τηςΑστυνομίας καιτουσχετικά μικρούδιαστήματοςτοοποίο εξ αντικειμένου μπορεί να διαρρεύσει μεταξύ του καταρτισμούτου πίνακατων συστηθέντων απότοΣυμβούλιο Κρίσεως καιτηςδιενέργειας συμπληρωματικών προαγωγών εντός του έτους. Συνε­ πώς,δε διαπιστώνεται οτιδήποτε μεμπτό στην πλήρωση τωντεσ­ σάρωνκενών θέσεων ΑνώτερουΥπαστυνόμου βάσειτουκαταλό­ γουτων συστηθέντων απότοΣυμβούλιο Κρίσεως. Αλλοςλόγοςοοποίος έχειπροβληθεί γιαακύρωσητωνπροα­ γωγών έγκειται στη συμπερίληψη στο έντυπο αξιολόγησης που υποβλήθηκε από την Επιτροπή Αξιολόγησης και των "διοικητι­ κών προσόντων" και "νοημοσύνης, κρίσης και ευθυκρισίας"των υποψηφίων.Είναιηθέση των αιτητώνότι ταστοιχεία αυτάαποτελούν εξωγενήπαράγοντα κρίσεως των υποψηφίων,δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνονται στα στοιχεία ταοποία απαρριθμούνται στον Κ.6

(2)τωνπερίΑστυνομίας (Προαγωγές)Κανονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π. 52/89) για την αξιολόγηση των υποψηφίων. Στην Κλεάνθουςν.Δημοκρατίας

(1992)4 Α.Α.Δ.3077,οΔικαστής Νικήτας έκρινε ότι ταπροαναφερθένταπρόσθετα στοιχεία που τέ­ θηκανστο έντυποαξιολόγησης συνιστούν παράγοντες"...πουεί­ ναι άρρηκτα συνυφασμένοι με τη δυνατότητα διαπίστωσης από το αρμόδιο όργανο των άλλων νομοθετημένων κριτηρίων" και γιατολόγο αυτόηπροσθήκητους δενείχεδυσμενείς επιπτώσεις στηνομική υπόσταση των εντύπων αξιολόγησης. Μετηνάποψη αυτήσυμφωνώ καιτηνυιοθετώ. Οι υπόλοιποι λόγοι που έχουν προβληθεί για την ακύρωση των επιδίκωναποφάσεωνσχετίζονται μετηνυπόστασηκαιορθό69 Πικής,Δ. Διαούρης κ.ά. ν. Γεν. Εισαγγελέα (Αρ. 1)

(1993)τητατωπροκαταρκτικώνπράξεωναξιολόγησης (ΕπιτροπήΑξιο­ λόγησης) των μελών τηςΔύναμηςκαιτηςδιαδικασίαςκαισυστά­ σεων του Συμβουλίου Κρίσεως. Εν πολλοίς οι λόγοι αυτοί είναι ταυτόσημοι με εκείνους που προβλήθηκαν και αποτέλεσαν το αντικείμενο δικαστικής εξέτασης στηνΑντωνίουκαιΑλλοι ν.Λημοκρατίας

(1992)4Α.Α.Δ. 4520.ΣτηνΑντωνίουκρίθηκε ότι:- 5 (α) ΗΕπιτροπήΑξιολόγησης "διεκπεραίωσε το έργο της μέ­ σα στο προσδιοριζόμενο από τους κανονισμούς πλαίσιο και άσκησε τα καθήκοντα της μέσα στα όρια της εξουσίας που της 10 παρέχεται από το νόμο και τους κανονισμούς." Ενώ αντίθετα κρίθηκε, (β) Ότι η αξιολόγηση από το Συμβούλιο Κρίσεως "... έγινε μέσα σε εσφαλμένο πλαίσιο και βάσει εξωγενών στοιχείων που εκθεμελιώνει την αξιολόγηση απότο Συμβούλιο". Με τη διαπί­ στωση αυτή "καταπίπτει το ουσιωδέστερο στοιχείο στο οποίο στηρίχθηκε ηαπόφασητουΑρχηγού ηοποίακαιπρέπειναακυ­ ρωθεί". 15 20 Δεν παρίσταταιανάγκηστην προκείμενηπερίπτωσηναδιερευ­ νήσω κατά πόσο,ως θέμαδεδικασμένου (res judicata), ηακύρωση τηςπροπαρασκευαστικήςπράξηςτηςυποβολήςκαταλόγουσυστη­ θέντωνγιαπροαγωγή απότοΣυμβούλιο Κρίσεως προοιωνίζεικαι τηνακύρωσητηςεπίδικηςαπόφασης. Είναιθεμελιωμένο ότι ακυ- 25 ρωτικές αποφάσεις διοικητικού δικαστηρίου επενεργούν erga omnes. (Βλ. Kyriakou and Others v. The Minister of Interior

(1988)3 C.L.R. 643, Chinas v. The Minister of Financeand Another

(1988)3 C.L.R. 241.) Αντίθετα, δικαστικές αποφάσεις επικυρωτικές διοικητικών αποφάσεων επενεργούν in personam 30 (δεσμεύουν μόνο τουςδιαδίκους). Δεθαεπεκταθώστηδιερεύνηση ωςθέμαδεδικασμένου τωνσυ­ νεπειών της απόφασηςΑντωνίου(ανωτέρω), δεδομένου ότι για παρόμοιους λόγους κρίνω καιστην προκείμενη περίπτωση ότι OL 35 συστάσεις τουΣυμβουλίου Κρίσεως είναιτρωτές. Παρόλοπουη απόφασηστην Αντωνίουσυνιστά απόφασηομοβάθμιουδικαστη­ ρίουκαιγια το λόγο αυτόενέχει μόνο πειστικό καιόχι δεσμευτι­ κόχαρακτήρα(Βλ. Frangos&Othersv.Republic

(1982)3 C.L.R. 53), δε διαπιστώνω κανένα λόγο που να δικαιολογεί απόκλιση 40 απότηναπόφασηεκείνηαναφορικά μετηνκρίσητηςδιαδικασίας και υπόστασης των συστάσεων του Συμβουλίου Κρίσεως. Οι τρωτές συστάσεις του Συμβουλίου Κρίσεως αποτέλεσαν καιστην προκείμενη περίπτωση το θεμέλιο για την επιλογή του Αρχηγού 70 4Α.Α-Δ. Διαούρηςκ.ά. ν. Γεν. Εισαγγελέα (Αρ. 1) Πικής,Δ. τηςΑστυνομίας. Ως αποτέλεσμα τηςπτώσης τουβάθρουτηςεπί­ δικηςαπόφασηςεκθεμελιώνεται καιηαπόφασητουΑρχηγούτης Αστυνομίας ηοποίαστηρίζεται σ' αυτό. 5 10 Οι επίδικες αποφάσειςγιατο διορισμό των τεσσάρων ενδια­ φερομένων μερών ακυρώνονται στην ολότητα τους βάσει του Αρθρου 146.4 (β) του Συντάγματος.Δεν εκδίδεται διαταγήγια ταέξοδα. Οι προσφυγές επιτυγχάνουν χω­ ρίς διαταγή για έξοδα. 71