(1993)24 Μαρτίου, 1993 [ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Αιτητές, ν. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 238/92) Οι περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμοι 1978 έως 1988— Άρθρο 23
(2)— Αύξηση χρονικού ορίου φορολόγησης από 6 σε12 έτη εφόσον διαπιστωθεί εσκεμμένηπαράλειψη εκμέρους τουφορο λογούμενου — Εναπόκειται στην κρίση του Εφόρου, με βάση τα ενώπιον του στοιχεία — Οιαιτητές παρέλειπαν κατ'επανάληψη να δηλώνουν τους τόκους που εισέπρατταν από τις καταθέσεις τους — Εύλογα επιτρεπτή ηαπόφαση του Εφόρου να τους θεωρήσειως ένοχους εσκεμμένης παράλειψης. 5 Τομοναδικόερώτημαπουεγέρθηστηνπαρούσαπροσφυγήήταν 10 ηερμηνείακαιεφαρμογήτουΑρθρου23τηνπερί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων 1978 έως 1988. Οι αιτητέςισχυρίστη κανπωςηαπόφασητου Εφόρουναθεωρήσειτηναποβιώσασαένο χη εσκεμμένης παράλειψης δήλωσης των τόκων που εισέπραττε από τις καταθέσεις της και να αυξήσει ως εκ τούτου το χρονικό 15 όριοφορολόγησηςαπό 6σε 12έτη,ήτανεντελώς αυθαίρετηκαι λή φθηκεχωρίς καμία έρευνα. ΤοΑνώτατοΔικαστήριοαπορρίπτονταςτηνπροσφυγή,αποφά σισε ότι: 20 Το ανο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης, εναπόκειταιστηνκρίσητουΕφόρου,μεβάσηταενώπιοντουστοι χεία και 6ε χρειάζεταινα υπάρχει απόφαση οποιουδήποτε Δικα στηρίου. 25 724 4Α.Α.Δ, 5 10 15 Παπαχαραλάμπουςκ.ά.ν. Εφ. ΦόρουΕισοδήματοςκ.ά. Στηνυπόκρίση υπόθεση, ηαποβιώσασαυπέβαλετις φορολογι κές της δηλώσεις για τα έτη 1979-1990,πλην όμως, ενώ δήλωνε τα άλλα της εισοδήματα,παρέλειπε κατ'επανάλειψηνα δηλώνει τους τόκους που εισπράττε απότις καταθέσεις της στις τράπεζες.Αυτή η παράλειψη,που επαναλαμβανόταν για χρόνια,ήτανυπότις πε ριστάσεις, εύλογα επιτρεπτό στον Έφορονακαταλήξει στο συμπέ ρασμα ότι ήταν εσκεμμένη. Η αποβιώσασα είχε καθήκον να υπο βάλλει αληθείς και ορθές φορολογικές δηλώσεις και ενώ δήλωνε ορθάκαιαληθινάταάλλατης εισοδήματα,παρέλειπεσυστηματικά να δηλώνει τους τόκους. Η συμπεριφορά της αυτή, αποδεικνύει από μόνητηςτην εσκεμμένηπαράλειψητης. Υπό τις περιστάσεις, δε χρειαζόταν περαιτέρω έρευνα απόμέ ρουςτουΕφόρουγιανακαταλήξει στο συμπέρασμαπου κατάληξε. Ηαπόφασητουήτανεύλογαεπιτρεπτή. Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 20 Ioannides v.Republic
(1985)3 C.L.R. 1801, Ζαχαροπλαστικές Επιχειρήσεις "ΟΚΑΠΙ" Λτδ ν. Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΑ. 2312, 25 Wellington v.Reynolds (Η.Μ. Inspectorof Taxes)[1962]40T.C. 209. Προσφυγή. 30 Προσφυγή εναντίον της φορολογίας που επέβαλε ο Έφορος Φόρου Εισοδήματος για τα έτη 1979-90, για τόκους που εισέ πραξε ηαποβιώσασακατάτα πιο πάνωχρόνια. Π. Μιχαήλ, για τους Αιτητές. 35 Στ. Ιωσήφ, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. wit. 40 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Οι αι,τητές καταχώρησαντην παρούσα προσφυγή υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Θέμιόας Ορέστη Κυριακίδη,τέως απότη Λευ κωσία και ζητούν την ακύρωση των φορολογιών φόρου εισοδή ματος για τα φορολογικά έτη 1979-1990, για το συνολικό ποσό 725 Χρυσοστομής, Δ. Παπαχαραλάμπουςκ.ά.ν.Εφ.ΦόρουΕισοδήματοςκ.ά.
(1993)τωνΛ.Κ.6.904,58,πουεπέβαλεοκαθ' ουηαίτησηΈφοροςΦόρου Εισοδήματος, για τόκους που εισέπραξε ηαποβιώσασα κατά τα πιο πάνωχρόνια. Όταν οι αιτητές υπέβαλανστον Έφοροκαταστάσεις τραπέζιτικών λογαριασμών της αποβιωσάσης,διεφάνηότι απότο 19791990, ηαποβιώσασαεισέπραττε τόκους απόκαταθέσειςτης,τους οποίουςόμωςδενείχεδηλώσειστιςδηλώσεις φόρουεισοδήματος πουυπέβαλλε,παρόλοπουδήλωνε ταάλλατηςεισοδήματα. 5 10 Ο Έφορος έκρινε πως η παράλειψη αυτή της αποβιωσάσης ήταν "εσκεμμένη" και σύμφωνα με το άρθρο23 των περί Βεβαι ώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων 1978-1989,επεξέτεινε το όριο φορολόγησης από 6 σε 12 χρόνια και επέβαλε την προ σβαλλόμενηφορολογία. 15 Οι αιτητές υπέβαλαν ένσταση, πλην όμως η ένσταση τους απορρίφθηκεκαι καταχωρήθηκεηπαρούσαπροσφυγή. Το μοναδικό ερώτημα πουεγείρεται στην παρούσαπροσφυγηείναι ηερμηνεία καιηεφαρμογήτουάρθρου23 τωνπερί Βε βαιώσεως και ΕισπράξεωςΦόρωνΝόμων 1978 έως 1988. 20 Είναιηθέσητωναιτητώνπωςδενυπάρχειεσκεμμένηπαράλει ψηκαιότι ο Έφοροςεντελώςαυθαίρετακαιχωρίς καμιάέρευνα, 25 αύξησετοχρονικό όριο φορολόγησης από6σε 12έτη,όταν OL αιτητές προσκόμισαν τις σχετικές καταστάσεις των τραπεζών, κρί νοντας ότι ηπαράλειψητηςαποβιωσάσηςήταν εσκεμμένη. Ο δικηγόρος των καθ' ων ηαίτηση αντέκρουσε τους ισχυρισμούς των αιτητώνκαιτεκμηρίωσε την εισήγησητουότι οιπρο σβαλλόμενεςαποφάσειςλήφθηκανορθάκαινόμιμα. 30 Το άρθρο23
(2)των πιοπάνωνόμων έχειως ακολούθως: 35 "
(2)Οσάκις τις είναι ένοχος δόλου ήεσκεμμένηςπαραλεί ψεως, το χρονικόν όριον των εξ ετών το οποίοναναφέρεται εν τω εδαφίω
(1)αυξάνεται εις δώδεκαέτη." Το αν ο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης, εναπόκειται στην κρίση του Εφόρου με βάση τα ενώπιον του στοιχεία και δε χρειάζεται να υπάρχει απόφαση οποιουδή ποτε Δικαστηρίου (βλ. Ioannides v. Republic
(1985)3 C.L.R. 1801 και Ζαχαροπλαστικής Επιχειρήσεις "ΟΚΑΠΙ"Λτδ ν. Κυ726 40 4 Α.Α.Δ. Παπαχαραλάμπουςκ.ά.ν.Εφ.ΦόρουΕισοδήματοςκ.ά. Χρυσοστομής, Δ. πριακήςΔημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 2312). Στην υπόθεση Wellington v. Reynolds (ΗΜ.Inspectorof Taxes)[1962]40T.C. 209,αναφέρθηκανταακόλουθαστησελ. 215: 5 10 15 20 25 "... is some deliberate or intentional failure todowhat the taxpayer ought tohavedone,knowingthatto omit to dosowas wrong. And whatthetaxpayer'sduty was, insuch acaseasthis, was tomake atrueandcorrect returninrelation toIncomeTax tothebest ofhis judgment andbelief:..." Στην υπόκρίση υπόθεση,ηαποβιώσασαυπέβαλλε τις φορο λογικές της δηλώσεις για τα έτη 1979-1990,πλην όμως, ενώ δή λωνε ταάλλα τηςεισοδήματα, παρέλειπε κατ' επανάλειψηνα δηλώνει τους τόκους που εισπράττε απότις καταθέσεις της στις τράπεζες.Αυτήη παράλειψη,πουεπαναλαμβανότανγιαχρόνια, ήτανυπότις περιστάσεις, εύλογα επιτρεπτόστον Έφορονακα ταλήξει στο συμπέρασμαότι ήτανεσκεμμένη. Η αποβιώσασα εί χε καθήκονα υποβάλλει αληθείς και ορθές φορολογικές δηλώσειςκαι ενώ δήλωνε ορθάκαι αληθινάταάλλα της εισοδήματα, παρέλειπε συστηματικά να δηλώνει τους τόκους. Ησυμπεριφο ράτης αυτή,αποδεικνύει απόμόνητηςτην εσκεμμένη παράλει ψητηςκαιδεν τεκμηριώνεται ηεισήγηση τουδικηγόρουτωναι τητών, πως ηπαράλειψη οφειλόταν στοπροχωρημένο της ηλικίαςτης αποβιωσάσηςκαι στις πολλές της υποχρεώσεις. Υπό τιςπεριστάσεις, δεχρειαζόταν περαιτέρω έρευνα από μέρους του Εφόρουγια να καταλήξει στο συμπέρασμα πουκα τάληξε. Ηαπόφασητου ήταν εύλογα επιτρεπτή. 30 Κατά συνέπεια,ηεπίδικηαπόφασηεπικυρώνεται καιηπρο σφυγή απορρίπτεταιμεέξοδα εναντίον των αιτητών.Τα έξοδα να υπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. 35 Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδαεναντίον των αιτητών. 727