(1994)20Ιανουαρίου, 1994 [ΓΓΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΜΑΡΙΟ ΣΙΑΤΗ, Εφεσείοντα-Χρεώστη, ν. ΕΥΑΝΘΗ ΝΙΚΟΛΑ ΛΟΪΖΟΥ (ΑΡ.1), Εφεσίβλητου-Πιστωτή. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ. 9027) Έφεσηεναντίον απόφασηςΕπαρχιακούΔικαστηρίου με τηνοποία εκδό θηκε Διάταγμα Παραλαβήςτηςπεριουσίαςτου εφεσείοντα, μετά από μονομερήαίτηση του εφεσίβλητου — Είναι επιΒυμητόναεπιδίδεται στονΕπίσημοΠαραλήπτη—Παράλειψη τέτοιαςεπίδοσηςδενκαθιστά την έφεσηάκυρη, αλλά τοΕφετείοέχειεξουσία ναδιατάξει τηνεπίδο- 5 σή της στονΕπίσημοΠαραλήπτη— Δ.35, Θ5των ΘεσμώνΠολιτικής Δικονομίας. Μετάαπόμονομερήαίτησητουεφεσίβλτπου-πιστωτή,το Επαρχια κό Δικαστήριο Λάρνακας εξέδωσε ΔιάταγμαΠαραλαβήςτης περιου σίαςτουεφεσείοντα-χρεώστη. Οεφεσείων υπέβαλεέφεσηεναντίοντης 10 απόφασηςαυτής. Οεφεσίβλητος ήγειρετις εξήςδύοπροδικαστικέςεν στάσεις: (i) ότιηειοοποίηση έφεσης έπρεπεναείχε επιδοθεί στονΕπί σημοΠαραλήπτησαναναγκαίοδιάδικοκαιεφόσονδενείχεεπιδοθείμέ σαστηνπροβλεπόμενηαπότουςΘεσμούς προθεσμία,ηέφεσηήτανάκυ ρη,και (ϋ)ότι OLλόγοι έφεσηςέπρεπενααπορριφθούνωςαπαράδεκτοι 15 διότι σύμφωναμετιςπρόνοιεςτουάρθρου92
(2)τουπερί Πτωχεύσεως Νόμου,Κεφ.5 καιτροποποιήσεις,δενχωρεί έφεσηεναντίοναπόφασης ΕπαρχιακούΔικαστηρίουμετηνοποίαεκδίδεταιΔιάταγμαΠαραλαβής εναντίοντηςπεριουσίαςκάποιουχρεώστη. Οεφεσείων ισχυρίσθηκε ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δενήταναναγκαίοςδιάδικος,καιότι,καιαν 20 ήταν,ηπαράλειψηεπίδοσηςσ'αυτόν,δενεπέφερεακυρότητατηςέφεσης αλλά μπορούσε ναθεραπευθεί μετηνέκδοσηοδηγιών απότο Εφετείο γιαεπίδοση σ'αυτόν. 24 1 Α.Α.Λ. Σιάτηςν. Λοΐζον(Αρ.1) Αποφασίσθηκεότι: 5 10 Ανεξάρτητα απότοκατάπόσοο Επίσημος Παραλήπτηςμπορείνα θεωρηθεί σαν διάδικοςσε αιτήσεις γιαέκδοσηΔιατάγματοςΠαραλα βής, ηεπίδοσησ' αυτόνειδοποίησης εφέσεωςεναντίοναποφάσεως με την οποίαεκδόθηκεΔιάταγμαΠαραλαβήςεπιβάλλεται. Στηνπροκει μένηπερίπτωση,μεβάση τιςρητέςπρόνοιες τηςΔ.35,Θ.5 τωνΘεσμών ΠολιτικήςΔικονομίας,το Εφετείοείχεεξουσίαναεκδώσειοδηγίεςγια τηνεπίδοσητηςειδοποίησης έφεσηςστον Επίσημο Παραλήπτηκαι να αναβάλειτηνακρόασητηςέφεσηςμέχριναγίνειηεπίδοσηαυτή,πράγματοοποίοέπρεπεναγίνειστηνπαρούσαπερίπτωση. Δόθηκαν οδηγίες για την επίδοσητης ειδοποίησηςέφεσης στον Επίσημο Πα ραλήπτη. Η ακρόαση αναβλήθηκε για τις23.3.94. 15 Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Re Webberexpane Webber[1889]24Q.B.D. 313, ReSunderland[1911]2K.B. 658, ReSleath ExparteLotusShoeCompany[1913] 109L.T. 222, Johnson v.Pole
(1987)1C.L.R. 311, 20 IsorropimeneZootrofev. Kaloudes
(1988)1 C.L.R. 45. Προδικαστικέςενστάσεις. 25 Προδικαστικές ενστάσεις απότο δικηγόρο του εφεσίβλητου ότι ηειδοποίηση εφέσεωςδεν επιδόθηκεστον Επίσημο Παραλήπτηκαι ότι οι λόγοι εφέσεως πουαναφέρονταισε δικονομικά ζητήματαείναι απαράδεκτοι. Α. Μαθηκολώνης,για τον Εφεσείοντα-χρεώστη. Α. Ποιητής,για τον Εφεσίβλητο-πιστωτή. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαεκδώσειοΔι καστήςΔ.Στυλιανίδης. 30 ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,Δ.: Ηέφεσηαυτήστρέφεται εναντίον τουΔια- 25 Στυλίανίδης, Δ. Σιάτη^ν. Λοΐζου (Ag.l)
(1994)τάγματος.Παραλαβής της.περιουσίας του εφεσείοντα - χρεώστη,. που εκδόθηκε απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας σεαίτηση του εφεσίβλητου-πιστωτή. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου ήγειρε δύοπροδικαστικές ενστά σεις:- 5 (α) ΗΕιδοποίησηΕφέσεωςδενεπιδόθηκεστον ΕπίσημοΠαρα λήπτηκαι,ωςεκτούτου;η έφεσηείναιάκυρη. (β) Οι λόγοιεφέσεως.που.αναφέρονταισε δικονομικά ζητήμα τα - τύποςκαιδικονομία - είναι απαράδεκτοι,γιατίδεχω ρεί έφεση,σύμφωνα με τις πρόνοιες του Αρθρου 92
(2)του 10 περί Πτωχεύσεως Νόμου, (Κεφ. 5, Νόμοι Αρ. 49/85 και 197/86). ΤοΔικαστήριο έκρινε σκόπιμο ναεπιληφθεί πρώτατηςπρώτης προδικαστικής ένστασης. Οκ.Ποιητήςεισηγήθηκε ότιη έφεσηέπρεπεναστραφείκαιενα- 15 ντίον του Επίσημου Παραλήπτη,ο οποίος έχει άμεσο ενδιαφέρον στην έφεση, λόγω της θέσεως του, των καθηκόντων και ευθίυνών του, σύμφωνα με το Νόμο. Παρήλθε ο χρόνος μέσα στον οποίο έπρεπενα επιδοθεί ειδοποίηση εφέσεως και,ως εκτούτου,ηέφεση πρέπει νααπορριφθεί. 20 Ο κ. Μαθηκολώνης,απότηνάλλη πλευρά, επιχειρηματολόγησε ότι δεν έπρεπε να επιδοθεί στον Επίσημο Παραλήπτη,γιατί οι ευ θύνεςκαιτακαθήκοντατου, ταοποίακαθορίζονταιαπότο Αρθρο 9 τουπερί Πτωχεύσεως Νόμου, δεντονκαθιστούν άμεσαενδιαφε ρόμενο. 25 Διαζευκτικάεισηγήθηκε ότι ηπαράλειψηεπίδοσης στονΕπίση μο Παραλήπτηδε συνιστά ακυρότητακαι θεραπεύεται με επίδοση τηςεφέσεως,ύστερααπόδιαταγήτουΔικαστηρίου. ΤοζήτημαδιέπεταιαπότηΔ.35,Θ.5, τωνΔιαδικαστικώνΚανο νισμών ΠολιτικήςΔικονομίας,πουέχει:"
- The notice of appeal shall,within the appropriate period prescribedby rule2of thisOrder,beservedtogether withan office copy of the judgment or order appealed from upon all parties directlyaffected bytheappeal,anditshallnotbenecessarytoserve parties not so affected; but the Court of Appeal may direct notice 35 26 30 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Σιάτης ν.Λοΐζου (Αρ.1) Στυλιανίδης, Δ. oftheappeal tobeservedonalloranyparties totheactionorother proceeding, or upon any person not aparty, andin the meantime maypostpone oradjourn thehearing oftheappeal uponsuchterms as may be just,andmay givesuch judgment andmake such order as might havebeen given or made if thepersons servedwithsuch noticehadbeen originally parties." (Ελληνικήμετάφραση:"
- Η ειδοποίηση έφεσης πρέπει, εντός της κατάλληλης πε ριόδουπουκαθορίζεταιστον Κανονισμό 2αυτήςτηςΔιαταγής, ναεπιδοθεί μαζίμεεπίσημοαντίγραφοτηςαπόφασηςήτουδια τάγματοςεναντίοντουοποίουστρέφεται ηέφεσησεόλους τους διαδίκους,πουεπηρεάζονταιάμεσααπότηνέφεσηκαιδενθαεί ναι αναγκαίονα επιδοθεί σε διαδίκους που δεν επηρεάζονταιαλλάτο Εφετείο μπορείναδιατάξειναεπιδοθεί ειδοποίησητης έφεσηςσεόλουςήορισμένους διαδίκουςστηναγωγήήάλληδια δικασία,ή σεοποιοδήποτεπρόσωποπουδενείναιδιάδικος,και εν τω μεταξύ μπορεί να μεταθέσει ήαναβάλειτην ακρόασητης έφεσης μετέτοιουςόρουςπουθαήτανδίκαιοι,καιμπορείναεκ δώσει τέτοιααπόφασηκαιτέτοιοδιάταγμαπουθαμπορούσενα είχε εκδοθεί εάνταπρόσωπαστα οποίαεπιδίδεταιτέτοιαειδο ποίησηήταναρχικάδιάδικοι.") Ο θεσμός αυτόςείναι σχεδόν πανομοιότυπος μετουςπαλαιούς Αγγλικούς Κανονισμούς -Δ.58, θ.2 -και αντιστοιχεί με τη Δ.59, θ.3
(4)και
(8)τωννέων Αγγλικών Κανονισμών. 25 ΣύμφωναμετονπιοπάνωΔιαδικαστικό Κανονισμό,η ειδοποί ησηέφεσης πρέπει ναεπιδίδεταισεόλους τους διαδίκουςπου επη ρεάζονταιάμεσααπότηνέφεση. ΤοΕφετείο,όμως,μπορείναδια τάξει να επιδοθεί ειδοποίηση της έφεσης και σε οποιοδήποτεπρό σωποπουδεν είναιδιάδικος. 30• ΕίναιαμφίβολοανοΕπίσημος Παραλήπτηςείναιδιάδικος. Το Αγγλικό Εφετείοεξέφρασε αμφιβολίεςανοΕπίσημοςΠαραλήπτης είναι "διάδικοςπουάμεσαεπηρεάζεται" απότην έφεση,μετονόη ματουθ.2τηςΔ.58. Αποφάσισε,όμως,ότι είναιπρόσωποτοοποίο επηρεάζεται απότην έφεση και ακολούθησε την πρακτικήτηςεπί35 δόσηςτηςειδοποίησης τηςέφεσης στον ΕπίσημοΠαραλήπτη. Στηνυπόθεσηin re Webberex parte Webber[1889124Q.B.D. 313,ο Lord Esher, M.R.,στησελ. 316 είπε:"Whether theofficial receiveris oris notaparty 'directly affected* 27 Στυλιανίδης, Δ. Σιάτης ν.Λοΐζου (Αρ.1)
(1994)by theappeal within rule 2 of Order LV1II. seems to me doubtful, but I do not think it is necessary on thepresent occasion that we should determinewhetherheis 'directly affected,' for, if heisnot, the Courtof Appeal, thatis,inthis case,which is anappeal from a county court,theDivisional Courtmay,underrule2,'direct notice 5 of the appeal to be served on all or any of the parties to the proceeding, or uponany person notaparty.' Whether, therefore, the official receiver is a party 'directly affected' by the appeal or not,it iscleartomymindthatheisaperson affected by it,andthat rule 2 empowers the Divisional Court to give the dirertion which 10 they have given as tothe practice in that Court. And, if they had power tomakethatruleasregards theirown Court,canwesaythat is a wrong rule to make? As Ihave already said, Ihave consulted Cave, J., about it, and he has convinced me that,so far from its being a wrong rule,itis a very desirable rule anda very good rule 15 to make." Ο Lopes, L.J.,είπεστησελ. 318:"When InreHarriscamebefore thisCourtIentertained,andIhave ever since entertained,a strong opinion of theexpediency of the rule which has now been enunciatedby theMaster of theRolls." 20 Σελ. 319:"Whether the official receiver is a party 'directly affected' by the appeal withinthemeaningofOrderLVIIL,rule2,mustbe doubtful, becausebothmy lordandLindley,L.J.,havesaidso. But, speaking for myself,Ishouldhavethoughtthat,having regardtothefact that 25 the official receiver represents the general body of the creditors, having regard tothedutieswhichheiscalledupontodischarge,and to his position, responsibilities, and liabilities, he was a party 'directly affected' by the appeal, more especially as on an appeal against a receiving orderthevery existence of hisoffice iscalledin 30 question." Στην υπόθεσηIn Re Sunderland [1911] 2 K.B. 658,τοΔικαστή ριο παρέτεινε το χρόνοτης έφεσηςγιανα μπορέσειναγίνει επίδο σηστον ΕπίσημοΠαραλήπτη- (βλ.,επίσης,Jh Re Sleath, Ex parte Lotus Shoe Company [1913] 109 L.T.222). Η επίδοσηστον ΕπίσημοΠαραλήπτηεπιβάλλεται. Το Δικαστή ριο έχει εξουσίαναδιατάξει επίδοσηστονΕπίσημοΠαραλήπτηκαι να μεταθέσειήαναβάλειτηνακρόασητηςέφεσηςμέχριτηνεπίδοση. ΣτιςυποθέσειςJohnsonv.Po/e
(1987)1CLR.311και Isorropimene 28 35 1 Α.Α.Δ. 5 Σιάτης ν.ΑοΤζου(Αρ.1) Στυλιανίδης, Δ. Zootrofe v. Kaloudes
(1988)1 C.L.R.45,εφέσεις εναντίοναπορρι πτικώναποφάσεωντουΕπαρχιακούΔικαστηρίουσεμονομερείς αι τήσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισεότι ο εναγόμενος ήταν διάδικος άμεσα επηρεαζόμενος απότην έφεση,στον οποίο έπρεπε να επιδοθεί ειδοποίηση εφέσεως. Επειδήδεν είχε επιδοθεί, έδωσε οδηγίες επιδόσεως καιανέβαλετηνέφεσημέχρι τηςεπιδόσεως. Γιατουςπιοπάνωλόγους,διατάσσεταιηεπίδοσητηςΕιδοποί ησηςΕφέσεωςστονΕπίσημοΠαραλήπτη. Ναεπιδοθεί,επίσης,στον ΕπίσημοΠαραλήπτηαντίγραφοτουμέρουςτωνπρακτικώνπουπε10 ριέχουντηνεπιχειρηματολογίατουκ.Ποιητή,αναφορικάμετηδεύ τερηπροδικαστικήένσταση. Ηέφεσηαναβάλλεταιγιαακρόασηστις 23 Μαρτίου,1994,ώρα ΙΙ.ΟΟπ.μ. Διαταγή ωςανωτέρω. 29