clr/1994/1994_1_268.pdf

(1994)13 Απριλίου, 1994 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ/στές] ΜΟΔΕΣΤΟΙ ΠΙΤΣ1ΛΛΟΣ, ΑΡΧΗΓΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟ­ ΣΥΝΗΣ, Εφεσεί(ον, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙ­ ΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσίβλητων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.8881) Κακόβουληδίωξη—Συστατικάστοιχεία τουαστικού αδικήματοςτηςκα­ κόβουληςδίωξης—Άρθρο32 τονπερί ΑστικώνΑδικημάτωνΝόμου, Κεφ. 148. Δικαστήρια —Αμεροληψίαδικαστών—Το κριτήριογιαεξαίρεσηδικαστή είναι ηδημιουργίαδικαιολογημένηςεντύπωσης ύπαρξηςπραγματικής πιθανότηταςπροκατάλη\ΐ>ηςαπό τονΔικαστή στοννου τουμέσουεχέφρονα πολίτη,οοποίοςγνωρίζει όλα τα γεγονότα. Αγωγή— Τίτλος αγωγής— Αγώγι)εναντίοντηςΔημοκρατίας—Εναγό­ μενοςπρέπει ναείναιοΓενικός Εισαγγελέας—Άρθρο57τουπερί Δι­ καστηρίωνΝόμου — Ηπεριγραφή "ΚυπριακήςΔημοκρατίας, μέσω του Γενικού Εισαγγελέα"πληροί τιςπροϋποθέσειςτον Νόμου. Ο εφεσείων κίνησε αγωγήεναντίον των εφεσίβλητων γιατο αστικό αδίκημα της κακόβουλης δίωξης υπότιςεξής συνθήκες: στις26.6.88, ενώοδηγούσετοαυτοκίνητοστονκύριοδρόμο Πλατανιστάσας-Λευκωσίας,σεκάποιο σημείο πουδιεξάγονταν εργασίες βελτίωσης τουδρό­ μου,οεφεσείων εφάρμοσεταφρένατουαυτοκινήτουτουτοοποίοπαρεξέκλινε καικατέπεσεσεμικρόγκρεμό. Αμέσωςπριναπότοδυστύχη­ μα, στον ίδιοδρόμοκαιμετηνίδιακατεύθυνση, οδηγούσε τοαυτοκίνη­ τοτουκάποιοςΣόλων Σάββα. Η αστυνομία,αφούερεύνησε τιςσυνθή­ κες του ατυχήματος,προσήψε κατηγορία εναντίον του εφεσείοντα για οδήγηση του οχήματος τουχωρίς την προσήκουσα επιμέλεια καιπρο­ σοχή. Κατάτην ακρόασητηςποινικής υπόθεσης τοΔικαστήριο βρήκε ότιδενείχε αποδειχθείεκπρώτηςόψεως υπόθεσηεναντίοντου εφεσεί268 1A.A.A. Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.ά. οντα,τονοποίοαθώωσεκαι απάλλαξε. 5 10 15 Στηναγωγήτουοεφεσείων ισχυρίσθηκεότιοαστυφύλακας,πουεί­ χε ερευνήσειτοατύχημα,είχεαρχίσει καισυνεχίσειτηνποινικήδίωξη εναντίον του εφεσείοντα λόγω συγγένειας μετον Σόλωνα Σάββα. Ο αστυνομικόςαρνήθηκεότιείχεοποιαδήποτεσυγγένειαήάλλησχέσημε τον Σόλωνα Σάββα. Ο πρωτόδικος Δικαστής, απόρριψε τηναγωγή, διότι έκρινε ότι δεν είχεαποδειχθείτο στοιχείο της έλλειψης εύλογης καιπιθανήςαιτίαςγιατηνποινικήδίωξηκαιτοστοιχείοτηςκακοβουλίας,καιδιότιυπήρχεπαράβασητουάρθρου57τουπερίΔικαστηρίων Νόμου,πουπροβλέπειότι,σεκάθεαγωγήεναντίοντηςΔημοκρατίας,ο εναγόμενος είναιοΓενικός Εισαγγελέας. Κατ' έφεση, ο εφεσείων προσέβαλε τα ευρήματατουπρωτόδικου Δικαστή,καιεπιπλέον ισχυρίσθηκε ότι οΔικαστής δενήταν αμερόλη­ πτος,διότι πριν απόχρόνιαπροτού διοριστεί δικαστήςκαιενώ ήταν δικηγόροςτηςΔημοκρατίαςείχεχειρισθεί μιαπροσφυγήπουο εφεσεί­ ωνείχεκαταχωρίσειεναντίοντης Δημοκρατίας. Αποφασίσθηκεότι: 20 25 30 35 (α) Απότηνμαρτυρίαπουείχεπροσαχθείενώπιοντουπρωτόδικου Δικαστηρίου διαφαινότανότι δεν υπήρχε καθόλουμαρτυρία πουνατείνεινααποδείξειτοστοιχείο τηςκακοβουλίαςκαιγι' αυτόορθάτοπρωτόδικοΔικαστήριοείχεαπορρίψειτηναγωγή. (β) Η αναγραφήτουεφεσίβλητου 1 μετοντρόποπουαναγράφηκε στην αγωγήαποτελούσε ουσιαστική συμμόρφωση με τιςπρό­ νοιες τουάρθρου57 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ο εφεσίβλητος2δενέπρεπεναείχεπεριληφθεί. (γ) ΤοκριτήριογιαεξαίρεσηΔικαστήείναιηδημιουργίαδικαιολο­ γημένηςεντύπωσηςύπαρξηςπραγματικήςπιθανότηταςπροκα­ τάληψηςστονουτουμέσου εχέφροναπολίτη,οοποίος γνωρί­ ζειόλαταγεγονότα. Εικασίεςκαικαχυποψίες μόνοδενείναι αρκετές. Στην προκειμένη περίπτωση,το γεγονός ότι πολλά χρόνιαπριντηνεκδίκασητηςπαρούσαςυπόθεσης,οΔικαστής, ωςδικηγόροςτηςΔημοκρατίας,είχεχειρισθείπροσφυγή,άσχε­ τημετηνπαρούσαυπόθεση, σεαντιδικίαμετονεφεσείονταδεν ήταν λόγος εξαίρεσης του,ούτε στον νου οποιουδήποτε εχέφροναπολίτημπορούσε ναδημιουργήσει τηνεντύπωσηύπαρ­ ξηςπιθανότητας προκατάληψης. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 269

(1994)Πίτσιλλοςv..Δημοκρατίας κ.ά. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Delcourt[1970]European CourtofHumanRights,Series "A",No. 11, Piersack, European CourtofHumanRights,Series "A",No.53, Kritiotisv. MunicipalityofPaphos

(1983)3CLR. 1460, ΕκκλησίατηςΚύπρουv. ΒουλήςτωνΑντιπροσώπων, ΥπόθεσηΑρ.515/89, 5 ημερ. 11.1.90και 13.1.90, Kyriakidesv.Republic 1 R.S.C.C 66, Vrahimiv. Republic4R.S.C.C. 121, Georghiou v.Attorney-General

(1982)1 CLR. 938, 10 Alexandrou v.Attorney-General

(1983)1 CLR. 41, Pitsillosv.Republic

(1984)1 CLR. 780, Paikkosv. Kontemeniotis

(1989)1 CLR.

1. Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Βλαδίμηρου,Ε.Δ.)πουδόθηκεστις 15Ια- 15 νόυαρίου, 1993(Αρ. Αγωγής 11640/89)μετηνοποία απορρίφθηκεη αγωγήτου για αποζημιώσεις για κακόβουληδίωξη. Ο Εφεσείων παρουσιάζεται αυτοπροσώπως. Μ.Φλχορέντζος,Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, για τους Εφεσί­ βλητους. Cur. adv. vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου Θαδώσειο ΔικαστήςΔ.Γ. Στυλιανίδης. ΠΎΛΙΑΝΙΔΗΣ,Δ.: Ηέφεσηαυτήστρέφεται εναντίοναπόφασης Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε 25 αγωγήτουεφεσείονταγια αποζημιώσειςγιακακόβουληδίωξη. 270 20 1 ΑΛΛ. Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας χ.ά. Στυλιανίδης, Δ. Ο εφεσείων κατάγεταιαπότην Πλατανιστάσα. Ασκεί, μεταξύ άλλων,τοεπάγγελματουπλανοδιοπώληκαιείναιγνωστός ως Αρ­ χηγόςτου Κόμματος Δικαιοσύνης. Στις26Ιουνίου,1988,οδηγούσετοαυτοκίνητοτου,Αριθμός Εγ5 γραφήςHC213,στονκύριοδρόμοΠλατανιστάσας-Λευκωσίας. Ο Σόλων Σάββα,άλλος οδηγός,οδηγούσε,κατάτον ίδιοχρόνο, στον ίδιοδρόμο,στην ίδιακατεύθυνση,τοαυτοκίνητομεΑριθμό Εγγρα­ φήςΡΡ
2. Διεξάγονταν εργασίες βελτίωσης τουδρόμουκαι στο κατάστρωματουυπήρχεστρώματσιακκιλιού. Σεκάποιοστάδιοο 10 εφεσείων εφάρμοσε ταποδόφρενα,τοαυτοκίνητοτου παρεξέκλινε καικατέπεσε σεμικρόγκρεμό,σεένααμυγδαλόδεντρο. Ειδοποιήθηκε η Αστυνομία και ο Αστυφύλακας 408 - Σίμος Μέρδης-πήγεστησκηνήμετονυπεύθυνοΛοχία του Αστυνομικού ΣταθμούΠαλαιχωρίου,έλαβεμέτρακαιερεύνησε τηνυπόθεση. 15 Στις 5 Νοεμβρίου, 1988, καταχωρίστηκε στο ΕπαρχιακόΔικα­ στήριο Λευκωσίας από τηνΑστυνομία Λευκωσίας ηΠοινικήΥπό­ θεσηΑρ.34192/88,στηνοποίαοεφεσείων κατηγορήθηκεότιστις 26 Ιουνίου,1988,στοδρόμοΠλατανιστάσας- ΚάτωΜονής,τηςεπαρ­ χίας Λευκωσίας, "οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα HC213 επί 20 οδού,χωρίςνακαταβάλειτηνπροσήκουσαεπιμέλειακαιπροσοχή", κατά παράβασητων Αρθρων 8 και 19 του περί Μηχανοκινήτων ΟχημάτωνκαιΤροχαίαςΚινήσεως Νόμουτου 1972, (Αρ.86/72). 25 ΤοΠοινικόΔικαστήριο,μετάτοτέλος τηςυπόθεσηςγιατην Κα­ τηγορούσα Αρχή, αφού αναφέρθηκε στα συστατικά στοιχεία του αδικήματοςκαι στην ενώπιον του μαρτυρία,κατέληξε ότι η Κατη­ γορούσαΑρχήαπέτυχενααποδείξειεκπρώτηςόψεωςυπόθεσηενα­ ντίον του κατηγορουμένου - εφεσείοντα και τον αθώωσε και τον απάλλαξε. Ο εφεσείων,μετηνΑγωγήΑρ. 11640/89, ΕπαρχιακούΔικαστηρί30 ουΛευκωσίας, εναντίον:
3. ΚυπριακήςΔημοκρατίας,μέσωτουΓε­ νικού Εισαγγελέα και
4. Αρχηγού της Αστυνομίας, αξίωσε£400,00 αποζημιώσειςγιακακόβουληδίωξη. Οι εφεσίβλητοι - εναγόμενοι, με την Έκθεση Υπερασπίσεως τους, αρνήθηκαντον ισχυρισμό για κακόβουλη δίωξη και ισχυρί35 στηκαν ότι η ποινική δίωξη άρχισε και/ήσυνεχίστηκε καλόπιστα, αφούαπόταγεγονότακαιταπεριστατικάτηςυπόθεσηςυπήρχεεύ­ λογη και/ή πιθανήαιτίαδίωξης. Αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς και 271 Στυλιανίδης, Δ. Πίτσιλλοςν.Δημοκρατίαςχ.ά.

(1994)τις λεπτομέρειες των ζημιών που εκτίθενται στην ΈκθεσηΑπαιτή­ σεως. Ο ενάγωνέδωσεοίδιοςμαρτυρίακαικάλεσετέσσεριςμάρτυρες, οι οποίοι κατέθεσαν για την προσέλευση τους στο Ποινικό Δικα­ στήριο,γιανααποδειχθούνοι ισχυρισμοί τηςζημιάς. 5 Γιατουςεναγόμενους κατέθεσε οΑστυφύλακας Μέρδης. Ήτανισχυρισμός τουενάγονταότιηποινικήδίωξηεναντίοντου άρχισε καισυνεχίστηκε απότον Αστυφύλακα Μέρδη, ο οποίοςεί­ ναισυγγενής τουάλλουοδηγού. Ο Μέρδης στη μαρτυρίατου αρνήθηκεοποιαδήποτεσυγγένεια 10 μετον άλλο οδηγό. ^ ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο απέρριψετηναγωγήγιαδυολόγους:

1. Η αγωγή δεν καταχωρίστηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Αρθρου57 τωνπερίΔικαστηρίων Νόμωντου 1960έως 1992και
2. Ο ενάγων απέτυχενααποδείξειδυοαπότασυστατικά στοι­ χείατηςκακόβουληςδίωξης. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δέχτηκε ως αληθινήτημαρτυρίατου Μέρδηκαιανέφερε:"...,αφούπιστεύωότι είπεόλητηναλήθειαστοΔικαστήριο,ήταν 20 ειλικρινής καιπίστευε ειλικρινά ταόσαανέφερεόπωςτον έκρι­ νακαιαποδέχομαιτουςλόγουςγιατουςοποίουςεισηγήθηκετην προσαγωγή του ενάγοντα στο Δικαστήριο, προκύπτει καθαρά ότι ενέργησεκαλόπιστακαι ηποινική δίωξητου ενάγονταείχε σανμοναδικόσκοπό τηνπροσαγωγήτουενώπιοντουΔικαστή- 25 ρίου όπως ανέφερακαιστην προηγούμενη παράγραφο. Ο MY Σ. Μέρδης ευρίσκω ότιδεν είχεοποιονδήποτεάλλο λόγο ναει­ σηγηθεί την ποινική δίωξη του ενάγοντα ούτε η Κατηγορούσα Αρχή είχεοποιονδήποτεάλλο ή μηνόμιμο λόγο γιαπροσαγωγή τουενάγονταενώπιοντουΠοινικούΔικαστηρίου. Ευρίσκωεπί- 30 σηςότι ο MY Σ.Μέρδηςδενείχεοποιαδήποτεσυγγένεια,σχέση ήφιλία με τον οδηγό τουοχήματος με αρ.εγγραφήςΡΡ606 που αναφέρθηκεαπό τον ενάγονταότι έφερεευθύνηγιατο ατύχημα του. Ευρίσκωγενικάότιηποινικήδίωξητουενάγονταέγινεκα­ λόπιστα και υπήρχε λογική ήπιθανήαιτίαγι' αυτήτηδιαδικα- 35 272 15 1 Α.Α.Δ. Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.ά. Στυλιανίοης, Δ. σίακαιδενυπήρχεκακοβουλία." ΕκπερισσούτοΔικαστήριοέκαμεεκτίμησητηςζημιάςτηνοποία υπέστηοεφεσείων λόγωτηςδίωξης. Οιλόγοιεφέσεως πουαναπτύχθηκανενώπιον μαςείναι:5 10 1 Ο Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου, που εξεδίκασε πρωτόδικατηνυπόθεση,δεν ήταναμερόληπτος ή ανεξάρτη­ τος.
3. Εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση μετο Αρθρο57 των περί Δικαστηρίων Νόμων.
4. Εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν αποδείχθηκετοστοιχείο τηςκακοβουλίας("malice")· και
5. Η ζημιά την οποία υπέστη ήταν πολύ μεγαλύτερη απότην εκτίμησητουΔικαστηρίου. 15 Το Αρθρο 30.2 του Συντάγματοςκαι το Αρθρο 6

(1)της Ευρω­ παϊκής Συμβάσεως διά τηνπροάσπισιν των Ανθρωπίνων Δικαιω­ μάτωνκαιτων Θεμελιωδών Ελευθεριών, (Ε.Σ.Δ.Α.),πουκυρώθηκε με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διάτην προάσπισιν των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικός) Νόμο του 1962, (Αρ. 20 39/62),προβλέπουνότικαθένας, κατάτηδιάγνωσητωναστικώνδι­ καιωμάτωνκαι υποχρεώσεων, δικαιούταιανεπηρέαστης,δημόσιας ακροαματικήςδιαδικασίαςενώπιον ανεξάρτητουκαιαμερόληπτου Δικαστηρίου. 25 Ο εφεσείων ισχυρίστηκε ότι οΔικαστής δεν ήταναμερόληπτος, αλλάήτανπροκατειλημμένος εναντίον του,γιατίπριντο διορισμό τουωςΔικαστής,ότανήτανδικηγόρος τηςΔημοκρατίας,χειρίστη­ κετηνΠροσφυγήΑρ.415/80, τηνοποίαοεφεσείων καταχώρισεμε βάσητοΑρθρο 146τουΣυντάγματος. Είναιβασική αρχή,θεμελιώδους σημασίας,ότιηδικαιοσύνη,όχι 30 μόνοπρέπεινααπονέμεται,αλλάκαιναφαίνεταιότιαπονέμεται. Δικαστήςδενεξαιρείταιανάλογαμετιςεπιθυμίεςτωνδιαδίκων, οι οποίοιδεδικαιούνταινακαθορίζουντησύνθεσητουΔικαστηρί­ ου. 273 Στυλιανίδης,Δ. Πίτσιλλοςν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1994)Τοκριτήριο για εξαίρεση Δικαστή είναι ηδημιουργία δικαιολο­ γημένης εντύπωσης ύπαρξηςπραγματικήςπιθανότηταςπροκατάλη­ ψηςαπότο Δικαστή στονου τουμέσουεχέφρονα πολίτη,οοποίος γνωρίζει όλα ταγεγονότα. Εικασίεςκαικαχυποψίες μόνο δενείναι αρκετές. 5 Στηνυπόθεση Delcourt

(1970)Series"A", No. 11, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου τηςΕυρώπης τόνισε ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία τοδικαίωμα της ανεπηρέαστης απονομήςτηςδικαιοσύνης από ανεξάρτητο,αμερόληπτο και αρμό­ διο Δικαστήριο είναι υψίστης σπουδαιότητας. Ο τρόπος, όμως, 10 εφαρμογής τηςαρχήςαυτήςεξαρτάταιαπόταειδικάχαρακτηριστι­ κάκάθε διαδικασίας. Στην υπόθεση Piersack, Series"A",No.53,τοίδιο Δικαστήριο είπεότι σεμιαδημοκρατικήπολιτεία οτρόποςαπονομήςτηςδικαι­ οσύνης πρέπει ναεμπνέει εμπιστοσύνη στοκοινό. 15 ΗαρχήτουαμερόληπτουκαιανεξάρτητουΔικαστήδενείναινέα στην Κυπριακή έννομητάξη. Εφαρμόστηκε μεευλάβεια πριν και μετάτηνανακήρυξητηςΔημοκρατίας- (βλ.Kritiotisv.Municipality of Paphos

(1983)3C.L.R. 1460, στην οποία έγινεευρείααναφορά στην Κυπριακή και ξένη νομολογία. Βλ.,επίσης, "Αυτοκέφαλος 20 ΑγιωτάτηΟρθόδοξος και Αποστολική Εκκλησία τηςΚύπρου" ν. ΒουλήςτωνΑντιπροσώπων,ΥπόθεσηΑρ.515/89,Απόφασηπουδό­ θηκεστις 11Ιανουαρίου,1990,δεδημοσιεύτηκε ακόμα, καιΑπόφα­ σηπουδόθηκε στις 13Ιανουαρίου, 1990, δεδημοσιεύτηκε ακόμα). Το γεγονό'ς ότι πολλά χρόνια πριν την εκδίκαση της παρούσας 25 υπόθεσης οΔικαστής, ως δικηγόρος της Δημοκρατίας, χειρίστηκε προσφυγή,άσχετη μετηνπαρούσαυπόθεση,δενείναιλόγοςεξαίρε­ σηςτου,ούτεστονουοποιουδήποτεεχέφροναπολίτημπορείναδη­ μιουργήσει τηνεντύπωση ύπαρξηςπιθανότηταςπροκατάληψης. Ο ισχυρισμός του εφεσείοντα είναι εντελώςαβάσιμος και είναι 30 προϊόν απλής καχυποψίας. ΗΔημοκρατία,μεβάσητοΑρθρο 172τουΣυντάγματος,ευθύνε­ ται για κάθεζημιογόνο, άδικη πράξηήπαράλειψη των υπαλλήλων ήαρχών της, στην άσκηση των καθηκόντων τους ήκατ' επίκληση άσκησης των καθηκόντων τους - [βλ.PhediasKyriakidesand The 35 Republic(Ministerof Interior)1 R.S.C.C 66, 74- Eleni Vrahimi andAnotherand The Republic(Attorney-General)4R.S.C.C. 121 Georghiouv.Attorney - General

(1982)1 CLR.938 Alexandrou 274 1 Α.Α.Δ. Πίτσιλλος ν.Δημοκρατίας κ.ά. Στνλιανίδης, Δ. v.Attorney-General

(1983)1 CLR.41 Pitsillosv.Republic(\984) 1C.L.R.780]. 5 10 ToΑρθρο57τουπερίΔικαστηρίωνΝόμουτου 1960,(Αρ.14/60), έχει τίτλο: "Αγωγαί υπόήκατά της Δημοκρατίας"και προβλέπει μεταξύάλλων:"...αγωγαίεκμέρουςοιουδήποτεπροσώπουκατάτηςΔημοκρα­ τίας, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε νόμου,θα εγείρωνται εναντίον τουΓενικού Εισαγγελέως τηςΔημοκρατίας ως εναγομένου. Τοιαύται αγωγαί,τηρουμένων των διατάξεων οιουδήποτε νόμου ή διαδικαστικού κανονισμού, θαεκδικάξωνταικατάτοναυτόντρόπον,ωςπροςόλαςταςαπόψεις,ωςκαι αιδίκαιμεταξύιδιωτών διαδίκων." Οτίτλος τηςαγωγής,μετονπρώτοεναγόμενο όπωςέχει,αποτε­ λεί ουσιαστική συμμόρφωση καιδενείναι αντίθετος μετις πρόνοι15 εςτουΑρθρου

1. Οδεύτεροςεναγόμενοςδενμπορούσεναήτανδιάδικοςστηνπα­ ρούσααγωγή. Ο εφεσείων, γιαναεπετύγχανεστηναγωγήτου, έπρεπενααπο­ δείκνυε τηδιάπραξηαπόυπάλληλο τηςΔημοκρατίαςτουαστικού 20 αδικήματοςτηςκακόβουληςδίωξης στην εκτέλεση ήκατ' επίκληση τηςάσκησηςτωνκαθηκόντωντου. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο ορθάπαρέθεσετοΑρθρο32τουπερί Αστικών Αδικημάτων Νόμου,Κεφ. 148,και ταστοιχεία τουαστι­ κούαδικήματοςτηςκακόβουληςποινικήςδίωξης. Αυτά έχουν:25
2. Έναρξηποινικήςδίωξης εναντίοντουενάγοντα. Γιατηνέν­ νοια του όρου "ποινική δίωξη",σε συνάρτηση με τηνκακό­ βουλη δίωξη,βλ. Paikkos ν,Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R.

2. Λήξη τηςποινικήςδίωξηςυπέρτουενάγοντα. 30
3. Έλλειψη εύλογης καιπιθανήςαιτίας.
4. Κακοβουλία.
5. Ζημιάστον ενάγοντασυνεπείατηςδίωξης. 275 Στυλιανίδης,Δ. Πίτσιλλοςν.Δημοκρατίαςκ.ά.

(1994)Το Δικαστήριο κατέληξε ότι ο αιτητής απέτυχε νααποδείξει τα στοιχεία 3και4,πιοπάνω. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχτηκε τη μαρτυρία του Αστυ­ φύλακα Μέρδη. Κανένας λόγος δεν προβλήθηκε ενώπιον μαςγια ανατροπήτων ευρημάτων και συμπερασμάτων τουπρωτόδικο Δικαστηρίου.' 5 Τα στοιχεία ενώπιον της Κατηγορούσας Αρχής,τα οποίαυπέ­ βαλεοΑστυφύλακας Μέρδηςκαιμεβάση ταοποίαάρχισε η ποινι­ κή δίωξη του εφεσείοντα, στοιχειοθετούν την ύπαρξη λογικής και πιθανής αιτίαςγιατηδίωξη του. Εκτός απόμιααόριστη καιασα- 10 φή δήλωση του Μ.Ε.4 -ότι ο Αστυφύλακας Μέρδης έχεικάποια συγγένεια μετηνπεθεράτουάλλου οδηγού - η μόνη μαρτυρία, που υπήρχε ενώπιον τουΔικαστηρίου καιη οποίαέγινεαποδεχτή, ήταν ημαρτυρίατουίδιουτουΜέρδηότιδενείχεοποιαδήποτεσυγγένεια μετον άλλο οδηγό. 15 Κακόβουλη ποινική δίωξη είναι αυτήπουγίνεται πρώτισταγια εξυπηρέτηση σκοπούάλλουαπότηνπροσαγωγήπαραβάτηενώπιον τηςδικαιοσύνης. Η κακοβουλίαπεριέχει τοστοιχείο του ελατηρίου γιαποινικήδίωξηενάγοντα,ότανδενυπάρχειέντιμηκαιεύλογηπί­ στηστηνύπαρξηπιθανήςαιτίας. Η κακοβουλίαυπάρχειόταναπο- 20 δειχθεί ότι ηκύριαεπιθυμίακατήγορου δεν είναιη προσαγωγήπα­ ραβάτηενώπιον της δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίαςπουναθεμελιώνειτοστοιχείο της κακοβουλίας. Θεωρούμε αχρείαστονααναφερθούμεστοθέματηςζημιάς. 25 Η έφεση απορρίπτεται. Ταέξοδαναακολουθήσουν τοαποτέλεσμα της έφεσης. Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 276