clr/1994/1994_1_375.pdf

(1994)OL αιτητές ήσαν κατηγορούμενοι σε ποινική υπόθεση. Κατάτην διάρκεια της ακρόασης το Δικαστήριο, μετά απόαίτημα τηςκατηγορούσας αρχής,αποφάσισε να παραπέμψει στο Ανώτατο Δικαστήριο γιαγνωμάτευσητρίανομικάερωτήματα, δυνάμειτουάρθρου 148 του περί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου, Κεφ.155. Ταερωτήματααυτάαφο- 5 ρούσαντοκατάπόσοοικατηγορούμενοι μπορούσαννατύχουνδίκαι­ ηςδίκηςενόψειαρνητικήςδημοσιότηταςπουείχεδοθείγιατηνυπόθε­ σητους απόταμέσαενημέρωσης. OLαιτητέςζήτησανάδειανακατα­ χωρίσουναίτησηγιαέκδοσηεντάλματοςcertiorariμετοοποίοναακυ­ ρώνεταιηαπόφασητουΕπαρχιακούΔικαστηρίουγιαπαραπομπήτων 10 ερωτημάτων στο Ανώτατο Δικαστήριο, για τους εξής λόγους: (i)τα ερωτήματαδενπληρούσαντιςπροϋποθέσεις τουάρθρου 148τουΚεφ. 155,διότι,μετοντρόποπουήσανδιατυπωμέναπαρουσίαζανθέσητης κατηγορούσας αρχής σαν θέσητου Δικαστηρίου ενώ συνέβαινεακρι­ βώςτοαντίθετοκαιδιότι συγκεκριμενοποιούσαν τοερώτημα,δηλαδή 15 αναφέροντανσεαρνητική δημοσιότητα σταμέσαενημέρωσης,πράγμα πουδενείχεεγερθείακόμηαπότουςκατηγορούμενους,και(ϋ)είχεπα­ ραβιασθείηδιαδικασίαμετοναεπιτραπείστηνκατηγορούσααρχήνα αγορεύσειτελευταία. 20 Αποφασίσθηκεότι: (α) Τα παραπεμφθένταερωτήματα πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 148 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155, διότι αποτελούσαν νομικά ερωτήματα,που είχανεγερθεί κατάτηνδιάρκειατηςδίκης. Ταερωτήματαμπορούσανναδια­ τυπωθούν μετοντρόποπουδιατυπώθηκαν. 25 (β) ΣτηνυπόθεσηεμφανιζότανοΓενικόςΕισαγγελέαςκαικατάσυ­ νέπεια,δυνάμειτηςεπιφύλαξηςτουάρθρου74

(2)τουπερίΠοι­ νικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155,ηκατηγορούσα αρχή είχε δικαίωμα απάντησης. Ενπάσηπεριπτώσει ησειρά τωναγο­ ρεύσεωνήτανπεριθωριακήςσημασίας,διότι επρόκειτογιααί- 30 τησηγιαπαραπομπήνομικών ερωτημάτωνστοΑνώτατοΔικα­ στήριοκαιόχι γιααγορεύσειςπάνωστηνουσίατηςυπόθεσης. Ηαίτησηαπορρίφθηκε. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: RePapadopouUos

(1968)1 C.L.R.496, RePanaretou

(1972)1 C.LR. 165, 376 35 1 Α.Α.Δ. Χαραλάμπους χ.ά. (Αρ.1) ReKakos

(1985)1 C.L.R. 250, Kouppisv. Republic

(1977)2C.L.R. 361, ΤονβλοποιείαΠαλαικύθρουΓίγαςΑτδν. Ονστά(Αρ.1),

(1994)1 Α.Α.Δ. 109, 5 The UnitedBibleSocieties(Gulf)v. Χατζηκακον

(1990)1 ΑΛΛ.

1. Αίτηση. Αίτηση απότονΧαράλαμπο Σ. Χαραλάμπους καιάλλουςγια άδειατουΔικαστηρίου νακαταχωρίσουναίτησηγιαέκδοσηεντάλ­ ματος certiorari πουνα ακυρώνει την ενδιάμεση απόφασητου 10 ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίαημερ. 6.4.94στηνποινικήυπό­ θεσημεΑρ.30984/
2. Χρ. ΤριανταφυλλίδηςμεΔ. Κούτρα,γιατον Αιτητή. Α. Κωνσναντινίδης,παρουσιάζεται Αυτοπροσώπως. Cur. adv. vult. 15 ΚΟΥΡΡΗΣ,Δ.: Μετηναίτησηαυτή,οιαιτητέςζητούνάδειατου ' Δικαστηρίου γιανα καταχωρίσουν αίτησηγιαέκδοσηεντάλματος Certiorari, πουναακυρώνειτην ενδιάμεση απόφασηη οποίαεκδό­ θηκεεναντίοντωναιτητών,απότοΕπαρχιακόΔικαστήριοΛευκω­ σίας,στις6/4/94,στηνποινικήυπόθεσηυπ' αριθμό 30984/
3. 20 Οιστητέςπεραιτέρωαιτούνταιδιάταγμαπουνααναστέλλεικά­ θε ενέργεια σχετικά μετην ποινική υπόθεση υπ' αριθμό30984/93, μέχρικαιτηναποπεράτωσητηςπαρούσαςαίτησης. Ταγεγονότα πάνωστα οποίαβασίζεταιηαίτηση, αναφέρονται στην ένορκηδήλωσητης ΡίαςΧαραλάμπους,ημερομηνίας 13/4/94 25 καιτηνπαραθέτωαυτούσια: 30 "
4. ΕίμαιΔικηγόρος εργαζόμενηειςτογραφείοενόςεκτωνΔι­ κηγόρων των Αιτητών και ορκίζομαι βάσει οδηγιώντας οποίαςέλαβαυπότωνΑιτητών,βάσεισυμβουλώνταςοποί­ ας έλαβαυπότων Δικηγόρων τωνκαιεξ'όσων κάλλιογνωρίζω,πληροφορούμαικαιπιστεύω.
5. Είμαιπλήρωςεξουσιοδοτημένηόπωςορκιστώτηνπαρούσα. 377 Κούρρης,Α. Χαραλάμπους κ.ά.(Αρ.1)

(1994)3. Ανεγνωσα μετά προσοχής την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 6/4/1994 και επιθυμώνααναφέρω ταακόλου­ θα: (α) ΤοΔικαστήριο λανθασμέναπροβαίνειειςτηδιαπίστωση ότι τα υπότης Κατηγορούσης Αρχήςυποβληθέντα ερω- 5 τήματα ικανοποιούν τας προϋποθέσεις του άρθρου 148 του ΚΕΦ.155. (β) ΤοΔικαστήριοεφάρμοσελανθασμένατοΝόμοσεζήτημα ειςτοοποίοδενεξασκούσεδιακριτικήεξουσία. Καιτού­ το διότι άπαξ και δεν ικανοποιούντο aLπροϋποθέσεις 10 τουάρθρου 148 του ΚΕΦ.155,το Δικαστήριο όφειλενα απόρριψητοαίτημα. Κατ*επέκτασηδενυφίστατο ζήτη­ μα διακριτικής εξουσίας. Επομένως υφίσταται λάθος Νόμουεπί του φακέλου (error of Law on the face of the Record). 15 (γ) ToΔικαστήριο μετηδιαδικασίαπουακολούθησε παρα­ βίασετασυνταγματικάδιακαιώματατων Κατηγορουμέ­ νων. Ηαπόφασητου Δικαστηρίου να επιτρέψη εις την εκπρόσωπο της Κατηγορούσης Αρχής να αγόρευση τε­ λευταίατην4/4/1994προςυποστήριξητουαιτήματοςτης 20 ισοδυναμεί μεένααπόδύο πράγματα: (

1. i)Εάνθεωρηθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή υποβάλλο­ ντας την Αίτησητην 4/4/1994και ούσα η Αιτήτρια πλευρά,μετοτιανέφερεειςτοΔικαστήριο αγόρευσε προςυποστήριξητης,τότετοΔικαστήριο έδωσετην 25 ευκαιρία εις την Κατηγορούσα Αρχή να αγόρευση δια δεύτερη φορά, δίδονταςεις αυτήντον τελευταίο λόγο,συγκριτικά με μίαφοράτηςΥπεράσπισηςκαι κατ' επέκτασηπαρεβιάσθη ηαρχή της δίκαιηςδίκης όπως διασφαλίζεταιυπότων άρθρων 12,28 και 30 30 του Συντάγματος και επομένως δεν ετηρήθηη αρχή της ισότηταςτωνόπλων,απαραίτητοσυστατικότης δίκαιης δίκης. Περαιτέρω παρεβιάσθησαν αιπρόνοιαι της σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως έχουνκυρο)θείειςτηνΚύπροδιατουκυρωτικούΝό- 35 μου 39/62. Τέλος παραβιάσθησανοι Κανόνες της ΦυσικήςΔικαιοσύνης. (
2. ii)Εάν διαζευκτικάδεν θεωρηθεί ότι η Κατηγορούσα 378 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Χαραλάμπουςκ.ά.(Αρ.1) Κούρρης,Δ. Αρχήαγόρευσεπρώτηυποβάλλονταςτηναίτησητης την 4/4/1994 δια Παραπομπή των τριών ερωτημά­ των,τότετοΔικαστήριο ακολούθησενομικάκαι συ­ νταγματικά εσφαλμένη διαδικασίακαι εξήσκησετη διακριτικήτουεξουσίαωςκαθορίζεταιεις τοάρθρο 175 του ΚΕΦ.155 κατά νομικά και συνταγματικά λανθασμένο τρόπο καθ'ότι έδωσε εις την Κατηγο­ ρούσα ΑρχήηοποίαούσαηΑιτήτρια καιφέρουσα το βάροςνα πείση το Δικαστήριο περί τουδίκαιου του αιτήματος της,τον τελευταίο λόγο ενώ νομικά καισυνταγματικάόφειλενααγόρευσηπρώτηκαινα απάντησηηυπεράσπιση. Τούτο εις τηνουσία απο­ τελεί ανατροπή του συνταγματικού δικαιώματος των Κατηγορουμένων ότιείναιαθώοιμέχριαποδείξεο)ςτουαντιθέτουκαθ'ότιειςτησυγκεκριμένη δια­ δικασία το βάρος αποδείξεως μετατοπίσθηκε επί των Κατηγορουμένων. 4. Εν όψει των ανωτέρω εντίμως πιστεύω και ως με συμβου­ λεύουν, οι Αιτηταί έχουν εκπρώτης όψεως καλήν υπόθεση (arguablecase)καιότι ενδείκνυται η απόφασητουΔικαστη­ ρίουως το αίτημα. Συμπληρωματικάεπιθυμώνα αναφέρω ότιηενδεικνυόμενηδιαδικασίαείναιη παρούσακαιόχιεκεί­ νηςτης Εφέσεως". Στοπαρόνστάδιο, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία τηςαιτήσεως. Είναι ικανοποιητικόγιατηνπαραχώρηση άδειαςγια καταχώριση αιτήσεως για έκδοση εντάλματος Certiorari και Prohibition, να φαίνεται στην αίτηση και στις ενόρκους δηλώσεις πουτηνυποστηρίζουν καιγενικά τοπεριεχόμενο τωνδικογράφων πουτησυνοδεύουν,πωςυπάρχειεκπρώτηςόψεως υπόθεσηγιασυ30 ζήτηση ώστε να δοθεί άδεια [Βλέπε Costas PapadopouUos (Ex Parte)

(1968)1C.L.R.496, In Re l\ina Panaretou

(1972)IC.L.R. 165και InRe Kakos

(1985)1 C.L.R. 250]. 25 35 40 Οι λόγοι για τους οποίους εκδίδονται εντάλματα της φύσεως Certiorari για ακύρωση απόφασηςκατώτερου Δικαστηρίου, περιλαμβάνουνυπέρβασηή έλλειψηεξουσίας,έκδηληπαρανομία (error of law on theface of therecord),προκατάληψηήσυμφέρον από τα πρόσωπαπουλαμβάνουντηναπόφαση,δόλο ήψευδορκίαστηλή­ ψητηςαπόφασηςκαιπαραβίασητωνκανόνωντηςφυσικήςδικαιο­ σύνης. Οι τρεις αιτητές μαζίμεακόμαέναπρόσωπο, παρουσιάστηκαν 379 Κούρρης, Δ. Χαραλάμπουςκ.ά.(Αρ.1)

(1994)ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας για να κατηγο­ ρηθούνστηνποινικήυπόθεση30984/93,γιαδιάφορααδικήματα. Από την πρώτη ημέρα που οι κατηγορούμενοι εμφανίστηκαν ενώπιον τουΔικαστηρίου,οι συνήγοροιυπεράσπισης έκανανγνω­ στήτηνπρόθεσητους ναεγείρουνπριναπότηναπάντησητωνκα- 5 τηγορουμένων στιςκατηγορίες,θέμαπαραβίασηςτων συνταγματι­ κών δικαιωμάτων των πελατών τους,πουκατοχυρώνονται με το Αρθρο 30.2 του Συντάγματοςκαιαδυναμίατηςκατηγορούσαςαρ­ χής ναπροωθήσει περαιτέρωτηνυπόθεσητης. Από τηστάση που OLεκπρόσωποιτηςκατηγορούσαςαρχήςέλαβανενώπιοντουΕπαρ- 10 χιακούΔικαστηρίου,φάνηκεότι είχανάλλη άποψηόσοναφοράτο κατάπόσοτοστάδιοεκείνοτηςδιαδικασίαςήταντοκατάλληλογια έγερση ενόςτέτοιουθέματος. ΟπρωτόδικοςΔικαστής,αφούάκου­ σε επιχειρηματολογία και απότις δύο πλευρές, με την ενδιάμεση απόφασητου,ημερομηνίας 2/3/94, έκρινεότι ταθέματαπουηγέρ- 15 θηκαν από την υπεράσπιση άπτονται ζητημάτων κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου και ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο μπορούσε ναακούσει τοαίτηματηςυπεράσπισης,προτούοικατη­ γορούμενοιαπαντήσουνστιςκατηγορίες. Ηκατηγορούσα αρχή, με βάσητις πρόνοιες του άρθρου148

(1)τουπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου, Κεφ. 155,έθεσεενώπιοντου Επαρχιακού Δικαστηρίου, τρία νομικά ερωτήματα,για να παρα­ πεμφθούνγιαγνωμάτευση απότοΑνώτατοΔικαστήριο. ΤοΕπαρ­ χιακόΔικαστήριο,αφούάκουσεεπιχειρηματολογίακαιαπότιςδύο πλευρές,μετηνενδιάμεσηαπόφασητου,ημερομηνίας28/3/94 αρνή­ θηκεναπαραπέμψειτανομικάερωτήματαγιαγνωμάτευση από το ΑνώτατοΔικαστήριο,καθότιδενπληρούσαντιςπροϋποθέσεις του άρθρου 148

(1)του Κεφ. 155. Η κατηγορούσα αρχή,υπέβαλε στις4/4/94νέο αίτημα μεβάση καιπάλιτοάρθρο 148

(1)τουΚεφ. 155,τρίανομικάερωτήματαγια 30 γνωμάτευση απότοΑνώτατοΔικαστήριο. Τατρίανέαερωτήματα, τα οποία τέθηκανενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου, είναιτα ακόλουθα: "

1. Κατάπόσον τοΔικαστήριοέχειστοπαρόνστάδιοτηςδιαδι­ κασίας, δηλαδή, προτού αναγνωσθεί το κατηγορητήριο 35 στους κατηγορουμένους, δικαιοδοσία ή εξουσία, χωρίς να προβλέπεταιτούτοαπότονπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμο, Κεφ. 155, να εξετάσει παράπονοτων κατηγορουμένων ότι υπήρξεπαραβίασητουσυνταγματικούδικαιώματοςτουςγια δίκαιηκαιαμερόληπτηδίκητοοποίοκατοχυρώνεταιαπότο 40 380 1 Α.Α.Δ. Χαραλάμπουςκ.ά. (Αρ.1) Κοΰρρης, Α. άρθρο30.2 τουΣυντάγματοςεπειδήκατά τουςισχυρισμούς της υπεράσπισης, έχουν κυκλοφορήσει αρνητικάδημοσιεύ­ ματασεβάροςτουςαναφορικάμετηνενώπιοντουυπόθεση. 5 10 15 20 25
2. Αν το πιο πάνωερώτημα

(1)απαντηθείκαταφατικά, κατά πόσοντοΔικαστήριο έχειδικαιοδοσίαή εξουσία στοπαρόν στάδιοτηςδιαδικασίας,δηλαδή,προτούαναγνωσθεί το κα­ τηγορητήριο στους κατηγορουμένους, ναακούσει μαρτυρία για ναδιακριβώσει κατάπόσον υπήρξε ηισχυριζόμενη πα­ ραβίασητουενλόγωσυνταγματικούδικαιώματοςτωνκατηγορουμένων. 3. Αντοερώτημα

(1)απαντηθείκαταφατικά,κατάπόσοντοΔι­ καστήριο,εφόσον αποφανθείότι υπήρξεπαραβίασητουπιο πάνω συνταγματικού δικαιώματος των κατηγορουμένων έχει εξουσία ήδικαιοδοσία,στο παρόνστάδιο της διαδικασίας, δηλαδή,προτού αναγνωσθεί το κατηγορητήριο στους κατηγορουμένους, να αποφασίσει ότι ηκατηγορούσααρχή δεδύναταιναπροχωρήσει τηνυπόθεσητηςκαιωςεκτούτου ναανακόψειτηνπορείατηςποινικήςδιαδικασίαςαπαλλάσ­ σονταςτους κατηγορουμένους.". Η υπεράσπιση ενέστηστο αίτηματης κατηγορούσας αρχήςκαι υπέβαλεότιτοΕπαρχιακόΔικαστήριοέπρεπενααπορρίψεικαιπά­ λι τοαίτηματηςκατηγορούσαςαρχής,γιαδιάφορους λόγους. ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριο,αφούάκουσεεπιχειρηματολογίακαι απότιςδύοπλευρές,απέρριψετηνένστασητηςυπεράσπισηςμετην ενδιάμεση απόφασητου,ημερομηνίας 6/4/94και επιφύλαξε καιτα τρίανομικάερωτήματαγιαγνωμάτευση ενώπιοντουΑνωτάτουΔι­ καστηρίου. OL αιτητές με την παρούσα αίτηση τους, προσβάλλουν την τε­ λευταίαενδιάμεσηαπόφασητου ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκο)30 σίας,μεημερομηνία6/4/94. 35 Ηεπιχειρηματολογίατουσυνηγόρουτωναιτητώνήτανδισκελής και αναφέρειότι δεν ικανοποιούνταιοι προϋποθέσεις του άρθρου 148 του Κεφ. 155γιαπαραπομπήτωντριώννομικών ερωτημάτων ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τοπρώτοσκέλοςαφορούσε ταεπιχειρήματαπουαναφέρονταιστηνπαράγραφο3(α)και (β) τη; ενόρκουδηλώσεως. Τοδεύτεροσκέλος, αφορούσε τηνπαράγραφο 3(γ) πουσχετίζεται με τηδιαδικασίαενώπιον του ΕπαρχιακούΔι­ καστηρίου. 381 Κούρρης, Δ. Χαραλάμπους κ.ά.(Αρ.1)

(1994)Ο συνήγορος των αιτητών εισηγήθηκεon τοπρώτοσκέλοςπου αφοράτην παράγραφο 3(α)και (β)της ενόρκου δηλώσεως, πάσχει με δύο τρόπους,δηλαδήείναι με δύοτρόπους πουδεν ικανοποιεί τιςπρόνοιες τουάρθρου

1. Οπρώτοςείναιότιπεριέχει θέσητου Επαρχιακού Δικαστηρίου, επί της οποίας ζητείται η γνωμάτευση 5 του Ανωτάτου Δικαστηρίου διά της υποβολής του ερωτήματος, η οποία,όμως,στην ουσίαδενήταναυτήηθέση όπωςφαίνεταιστην ενδιάμεσηαπόφασηημερομηνίας2/3/94 καιαυτήηθέσηφαίνεταιμε τηφράση:"χωρίς ναπροβλέπεταιτούτοαπότονπερίΠοινικήςΔι­ κονομίας Νόμο, Κεφ. 155". Οσυνήγορος είπε ότι ηαπόφασητου 10 ΕπαρχιακούΔικαστηρίουείναιότιέχειδικαιοδοσίαναακούσειπα­ ραβίασητωνανθρωπίνωνδικαιωμάτωνπριντηδίκη,διότιστην Αγ­ γλίααυτόανάγεταιστησφαίρατηςκατάχρησηςτηςδιαδικασίαςκαι στην Κύπρο ηαγγλική θεωρία εισάγεται στο νομικό μας σύστημα, μέσο)τουάρθρου3τηςΠοινικήςΔικονομίας. Τοερώτημα,θέτειτη 15 θέσητηςκατηγορούσαςαρχήςωσάνναείναιθέσητουΔικαστηρίου, ενώ το Δικαστήριο είπε ακριβώςτοαντίθετο. Υπέβαλεότι ο πρώ­ τος λόγος που το άρθρο 148 δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, είναι γιατίπεριλαμβάνειθέσηπουδενείναιουσιαστικάηθέσητουΔικα­ στηρίου. 20 Ηπερίληψηστο πρώτοερώτηματηςφράσης"χωρίς ναπροβλέ­ πεται τούτο απότον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 155", δενκάνει τοερώτημα λιγότερονομικό,ούτεκαιλιγότερο εγειρόμενο κατά τηδιάρκειατηςδίκης. Ούτεη υπεράσπιση,ούτεκαιτοΔι­ καστήριο μπορούν να υπαγορεύουν τη διατύπωση των ερώτημα- 25 των. ΤοκαθήκοντουΕπαρχιακούΔικαστηρίουείναιναεξετάσειτο κατά πόσο το ερώτημα πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου
2. Δηλαδή,κατά πόσο είναινομικόκαικατάπόσο εγείρεται στη διάρ­ κειατηςδίκης. Η απόφασητουΕπαρχιακούΔικαστηρίου,είχεσαν αφετηρία πρόνοιες συγκεκριμένων άρθρων της Ποινικής Δικονο- 30 μίας. ΤοΔικαστήριο έδωσετηδικήτουερμηνείακαιεφαρμογήτων προνοιών των άρθρωναυτών. Η κατηγορούσααρχήμεταερωτή­ ματαπουθέτει,ζητάνα μάθει απότο ΑνώτατοΔικαστήριο αν κα­ λώς τοΔικαστήριο αποφάσισε. Συνεπώς,ηθέση αυτήτωναιτητών δενευσταθεί. 35 Οδεύτεροςλόγοςγιατονοποίοδενικανοποιείταιτοάρθρο 148, είναι ότι συγκεκριμενοποιείτο ερώτημα,δηλαδή τον τρόπο μετον οποίο παραβιάστηκαντα συνταγματικά δικαιώματατων κατηγο­ ρουμένων. Αναφέρεται, δηλαδή,σεαρνητικάδημοσιεύματασεβά­ ροςτους,αναφορικάμετηνυπόθεση. Οσυνήγοροςτωναιτητών,ει- 40 σηγήθηκε ότι δεν εξάγεται απότη διαδικασίαενώπιον τουΕπαρ382 1 Α.Α.Δ. Χαραλάμπουςκ.ά.(Αρ.1) Κονρρης,Δ. χιακούΔικαστηρίουμεβάσητηνενδιάμεσηαπόφασητης2/3/94, ότι ηυπεράσπισησυγκεκριμενοποίησε τηνυπόθεσητουανθρώπινουδι­ καιώματοςπουθέλειναεγείρειπριντη δίκη. Φαίνεταιότι μετηναπόφασητουτο ΕπαρχιακόΔικαστήριο εί5 χε κατά γενικό τρόπο,αποφασίσει το θέμακατάπόσο σε αυτότο στάδιο της δίκης υπήρχε δυνατότηταη υπεράσπιση να ισχυριστεί παραβίαση των συνταγματικών δικαιοτάτων των κατηγορουμέ­ νων. Είναιόμως εξίσουορθό,on, απότην πλευρά τηςυπεράσπι­ σης τουκατηγορουμένου 1,ιδιαίτερα,(πουδεν είναι αιτητής στην 10 παρούσα διαδικασία),είχεγίνει αναφοράσεπαραβίαση συνταγμα­ τικώντουδικαιωμάτωνμεσυγκεκριμένο τρόπο. Παράτο γεγονός ότι μετοντρόποδιατύπωσηςτουερωτήματος,η κατηγορούσα αρ­ χήπεριορίζει σεκάποιοβαθμότο εγειρόμενο ζήτημα,αυτόδεν ση­ μαίνειότιπαύειναεγείρεταιωςνομικόζήτημακατάτηδιάρκειατη; 15 δίκης. Συνεπιός, ούτεαυτήη εισήγησητωναιτητώνευσταθεί. 20 Αναφορικά μετοδεύτερονομικό ερώτημα,οσυνήγορος τωναι­ τητών υπέβαλε ότι δεν μπορούσε αυτό το ερώτημα να σταλεί στο Ανώτατο Δικαστήριο για γνωμάτευση. Έπρεπεναεγερθείπρώτα κατά το στάδιο που θαξεκινούσε ηδιαδικασίακαι αν υπήρχε ένστάσηστοντρόποπουθαπαρουσιάζοντανταγεγονότα,τότεπιθα­ νό νακατέληγε στοΔικαστήριο το θέμα. Τοδεύτερο ερώτημα είναι,βεβαίως, νομικό. Παραμένεινα εξε­ ταστεί ανπληρούταικαιτοδεύτεροκριτήριο,δηλαδή εάνεγείρεται κατάτηδιάρκειατηςδίκηςή όχι. Τοδεύτερο ερώτημα είχε εγερθεί 25 και συζητηθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, αλλά το Δι­ καστήριογιατους λόγους πουφαίνονταιστην ενδιάμεση απόφαση του,ημερομηνίας2/3/94,δενεξέφρασε άποψη. Εντούτοις,είναι ζή­ τημα εγειρόμενο και κατάλληλο να επιφυλαχθεί,παρά το γεγονός ότι το ΕπαρχιακόΔικαστήριοδενέλαβεθέση επί τουθέματος. 30 35 Θαεξετάσω τώρατηνπαράγραφο3(γ)τηςένορκης δήλωσης. Η παράγραφοςαυτήαφοράτηδιαδικασίαπουακολουθήθηκεκαιαν<ιλύεται στο(ϊ)και(ii)τηςένορκης δήλωσης. Είναιηεισήγησητουσυνηγόρου τωναιτητών,ότιτοΔικαστήριο επέτρεψεστηνκατηγορούσααρχήνααγορεύσει πάλι μετάτηνυπεράσπισηκαιτούτο σημαίνει ένααπόταδύοπράγματα. Ήτο (i) ή το(ii). Μεαυτό,παραβιάζεταιηθείυρίατηςδίκαιηςδίκηςπουεμπε­ ριέχει την αρχήτης ισότητας το)ν όπλων, όπως διατυπώθηκε οτι; σελίδες381-390στηνυπόθεσηKouppisv. Republic

(1977)2CI..Κ. 361. Στην παρούσα περίπτίοση, ηκατηγορούσα αρχή υπέβαλε τπ 383 Κούρρης,Δ. Χαραλάμπουςκ.ά. (Αρ.1)

(1994)ερωτήματαγραπτώς,χωρίς νατααιτιολογήσει, ενέστηη υπεράσπι­ σηκαι μετά απάντησε ηκατηγορούσα αρχή. Αυτό, ισχυρίστηκε ο συνήγορος των αιτητών,όχι μόνοπαραβιάζειτηθεωρία τηςδίκαι­ ης δίκης που εμπεριέχει την αρχήτης ισότητας των όπλων, αλλά επίσηςαντιστρέφεται καιτοβάροςαποδείξεωςανθεωρηθεί ότιαγο- 5 ρεύειπρώταηυπεράσπισηκαιμετάηκατηγορούσααρχή. Καιαντι­ στρέφεται σε ποινικήυπόθεση,στην οποίαη θέσηείναι ότι οκατη­ γορούμενος είναι αθώοςμέχρι αποδείξεως τουαντιθέτου. Οσυνή­ γορος των αιτητών,υποστήριξε τηθέση τουκαι μετην Τονβλοποιεία Παλαικνθρον ΓίγαςΑτδ. ν.Ονστά (Αρ.1),

(1994)1 Α.Α.Δ. 109, 10 και The UnitedBible Societies(Gulf) v. Χατζηκακον

(1990)1 Α.Α.Δ.395. Στηνπαρούσαπερίπτωση,υπήρχεεμφάνιση εκμέρουςτουΓενι­ κού Εισαγγελέα και σύμφωνα με την επιφύλαξη του άρθρου 74

(2)τηςΠοινικήςΔικονομίας,Κεφ. 155,ηκατηγορούσααρχήείχετοδι- 15 καίωμα απάντησης. Εν πάση περιπτώσει, στην προκειμένη περί­ πτωση ησειρά των αγορεύσεων είναι περιθωριακής σημασίας, κα­ θότιδενεκρίνετο ηενοχήήη αθωότητατουκατηγορουμένου. Ήταν κατάτηδιαδικασίαπαραπομπήςνομικών ερωτημάτων ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. 20 Για όλους τους πιο πάνω λόγους, έχω καταλήξει ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί εκπρώτηςόψεως υπόθεσηγιαπαραχώρηση άδειας στους αιτητές για νακαταχωρίσουν αίτησηγια έκδοση εντάλματος Certiorari. Ως εκτούτου,η αίτησηαπορρίπτεται. Η αίτησηαπορρίπτεται. 25 384