(1994)25 Μαΐου, 1994 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ. Δ/στές] ΛΟΪΖΟΣΤΟΥΜΑΖΗ, Εφεσείων, ν. ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΟΥΛΑ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.8194) Αμέλεια — Τροχαίοατύχημα— Σύγκρουσηαυτοκινήτουοδηγούμενουσε κύριο δρόμομεαυτοκίνητοπου μπήκεσ' αυτόναπόπλαγιόδρομοχω ρίς να σταματήσει—Δεν υπάρχειευθύνητουοδηγού τουαυτοκινήτου που οδηγείτοστον κύριο δρόμο, εκτόςαν από τασυγκεκριμένα γεγο νότα τηςυπόθεσηςείχεαντιληφθεί, ήέπρεπεναείχεαντιληφθεί, οοδηγός εκείνος, ότι τοαυτοκίνητοπου ερχόταναπό τονπλαγιόδρομοδεν επρόκειτονασταματήσει—Ορθά στηνπροκειμένηπερίπτωση τοπρω τόδικοΔικαστήριο είχεαποδώσειαποκλειστικήευθύνηγιατοατύχημα στον οδηγό του αυτοκινήτουπου μπήκεστον κύριο δρόμοχωρίς να σταματήσει. 5 Ενώ ο εφεσίβλητος οδηγούσε το αυτοκίνητοτου στην οδό Αγίας ΦυλάξεωςστηνΛεμεσό,ο εφεσείων,πουοδηγούσετοαυτοκίνητο της συζύγουτουστηνοδόΑρχελάου,μπήκεστηνοδόΑγίαςΦυλάξεως,που ήτανοκύριοςδρόμος,χωρίςνασταματήσει,αποκόπτονταςτηνπορεία του εφεσίβλητου. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοβρήκεότι αποκλειστική 15 ευθύνηγιατο ατύχημα είχε οεφεσείων,καιεπίσης ότι ησύζυγοςτου ιδιοκτήτριατουαυτοκινήτουήτανεκπροστήσεωςυπεύθυνηγιατοατύ χημα. Κατ' έφεση,ο εφεσείων ισχυρίσθηκεότικαιο εφεσίβλητοςέπρεπε ναβρεθείένοχοςσυντρέχουσαςαμέλειας,διότιαπότηνμαρτυρίαπρο- 20 έκυπτε(i)ότιοεφεσίβλητοςείχεδειτοαυτοκίνητοτουεφεσείοντααπό απόσταση 100μέτρωνπερίπου,και(ii) OTL οεφεσίβλητος στην μαρτυ ρίατουείχεαναφέρειότιηαρχικήτουαντίδρασηγιανααποφύγειτην σύγκρουσηήτανναμετακινηθείπροςταδεξιάκαιμετάχρησιμοποίησε ταφρένατουόταναντιλήφθηκε ότι ερχότανάλλοαυτοκίνητοαπότην 25 420 10 1 Α.Α.Δ. 5 Τουμαζή ν.Κούλα αντίθετηκατεύθυνση. Επίσης,οεφεσείωνπρόσβαλετοεύρηματουΔι καστηρίουότιησύζυγοςτουήτανεκπροστήσεωςυπεύθυνηγιατοατύ χημα. Γιατοθέμααυτό,οιδιάδικοισυμφώνησαν ότιδενυπήρχεμαρ τυρίαπουναδικαιολογούσετοεύρηματουπρωτόδικου Δικαστηρίου, καιδέχθηκανόπωςηπρωτόδικηαπόφασηπαραμερισθείωςπροςτοθέ ματηςεκπροστήσεωςευθύνης. Αποφασίσθηκεότι: 10 15 20 Οοδηγός σεκύριοδρόμοδεναναμένεταιναπροβλέψειότιοδηγός σε πάροδο, κατά παράβασητουσαφούς τουκαθήκοντος,θα εισέλθει στονκύριοδρόμοχωρίς νασταματήσει καιγενικάχωρίς ναβεβαιωθεί πωςηείσοδοςτουείναιασφαλής,εκτόςανέχειένδειξη,ενόψειτωνιδι αίτερωνπεριστατικώντηςκάθευπόθεσηςπωςτέτοιαυπόθεσηείναιεύ λογα πιθανή. Στην προκειμένηπερίπτωση,ο εφεσείων πλησίαζετην συμβολή τωνδρόμων μεπολύ μικρή ταχύτητακαιεύλογαο εφεσίβλητοςείχευποθέσειότιθασταματούσε. Δενυπήρχεκαμμίαένδειξηπως ηεξέλιξηθαήτανδιαφορετικήκαιγι' αυτόορθάτοπρωτόδικοΔικα στήριοείχεαποφασίσειότιαποκλειστικήευθύνηγιατοατύχημαείχεο εφεσείων. Περαιτέρω,ορθάτοπρωτόδικοΔικαστήριο είχεκρίνειότιη αντίδρασητουεφεσίβλητουενόψειτου αιφνίδιουκινδύνου πουαντιμετώπισεήτανηπρέπουσακαιηεύλογη. Η έφεσηαπορρίφθηκε. Οεφε σείωννα καταβάλειτο 1/2 των εξόδων. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 25 Pissourios v.Moustafa
(1971)1C.L.R. 420, Αγαπίου ν. Παναγιώτον
(1990)1ΑΛΛ. 595, Βλάσιοςν. Αντωνίου
(1990)1 AAA. 815, Χαραλάμπουςν. Στυλιανού
(1991)1 ΑΛΛ. 284, Haiti ν.Κλεάνθους
(1992)1 ΑΛΛ. 739, 30 ΑγγελήςκαιΆλλοι ν.ΚαποδίστριακαιΆλλης
(1992)1ΑΛΛ. 630, Vamakides v.Papamichael
(1970)1C.LR. 367, Vakanas v.Thomas
(1982)1 C.LR. 530, 421 Τονμαζή ν. Κούλα
(1994)Siakasv. Nikolaou
(1980)1 C.L.R. 333, Neokleous v. Ouistodoulou
(1979)1 C.L.R. 714, Hadjigeorghiou v. Rodinis
(1978)1 C.LR. 746, Adamisv. Eracleous
(1982)1 C.LR. 746, 5 Παναγιώτουv. Χατζηγιάννη
(1994)1 ΑΛΛ. 178, Ιωαννίδουv.Αγαθοκλέους
(1990)1 ΑΛΛ.
- Έφεση. Έφεσηαπότους εναγόμενουςκατάτηςαπόφασηςτουΕπαρχια κούΔικαστηρίου Λεμεσού(Σταυρινίδης, Προσ.Α.Ε.Δ.) πουδόθηκε στις30 Ιουνίου, 1990 (Αρ.Αγωγής3560/88), μετηνοποίααποφασί- 10 σθηκεότι ηευθύνη γιατησύγκρουσητουαυτοκινήτουπουοδηγού σεοενάγων,μετοαυτοκίνητοπουοδηγούσεοεναγόμενος 1, βάρυ νε αποκλειστικά το δεύτεροκαι ότι ηεναγόμενη 2 ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτουSL587θεωρήθηκεωςεκπροστήσεωςυπεύθυνηγιατην αμέλεια του συζύγου της. 15 Π.Παύλου και Στ.Στνλιανίδης,γιατουςΕφεσείοντες. Κ, Ευσταθίου,γιατον Εφεσίβλητο. Cur. adv. wit. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔικαστής Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ: Μετην έφεση αμφισβητήθηκεη ορθό τητατηςπρωτόδικης απόφασηςμετηνοποία (α) ηευθύνηγιατησύγκρουσητουαυτοκινήτουSN997πουοδη γούσε ο ενάγων-εφεσίβλητος με το αυτοκίνητο SL 587 οδη γούσεο εναγόμενος 1-εφεσείων 1 βάρυνε αποκλειστικά το 25 δεύτερο και (β) ηεναγόμενη2-εφεσείουσα2, ιδιοκτήτριατουSL587θεωρή θηκεως εκπρρστήσεωςυπεύθυνηγιατηναμέλεια τουσυζύ γου της,εφεσείοντα
- Πριναπότηνακρόαση τηςέφεσηςο 422 20 1 ΑΛΛ. 5 Τουμαζή ν. Κούλα Κωνσταντινϊδης, Δ. εφεσίβλητος δέχθηκε πως, πάνω στη βάση της μαρτυρίας όπωςτηδέχθηκετοπρωτόδικοΔικαστήριο,δενήτανορθήη απόδοσηστην εφεσείουσα 2 ευ&Χτνης εκπροστήσεως καισυ γκατατέθηκε στο παραμερισμό της πρωτόδικης απόφασης ωςπροςαυτότο μέρος της. Η εφεσείουσα 2δεν διεκδίκησε οποιαδήποτε έξοδα. Εκδόθηκε ηκατάλληλη διαταγήκαι η έφεσηακούστηκεμόνοωςπροςτοζήτηματηςευθύνηςγιατο ατύχημα. Ο εφεσείων εγκατέλειψε τους λόγους έφεσης που αναφέρονταν 10 στις διαπιστώσεις τουπρωτόδικουΔικαστηρίουωςπροςτα πραγ ματικάγεγονότα. Τούψος τωνζημιών τηςκάθεπλευράς είχεσυμ φωνηθείεξαρχήςκαιαπέμεινεωςαντικείμενοτηςσυζήτησηςηάπο ψητουεφεσείονταπως,ενόψει τωνδιαπιστώσεωντουπρωτόδικου Δικαστηρίου, εσφαλμένα δεν καταλογίστηκε συντρέχουσα αμέλεια 15 στον εφεσίβλητο. Ο εφεσείων οδηγούσε το αυτοκίνητοτης συζύγου του στην οδό Αρχελάου στη Λεμεσό. Μπήκε στην κύρια οδό Αγίας Φυλάξεως χωρίςνασταματήσει καιαπέκοψετηνπορείατουαυτοκινήτουτου εφεσίβλητου. Οεφεσίβλητος χρησιμοποίησε ταφρένατουαλλάδεν 20 μπόρεσε νααποφύγειτησύγκρουση. Ήταν ημαρτυρίατου εφεσί βλητου,τηνοποίααποδέχθηκετοπρωτόδικοΔικαστήριο,πωςείχε αντιληφθείτοαυτοκίνητοτουεφεσείοντα ναπλησιάζει στησυμβο λήτων δυοδρόμων απόαπόσταση 100 μέτρων περίπου. Ήταν το κεντρικό επιχείρημα του εφεσείοντα πως ο εφεσίβλητος όφειλε να 25 είχευποθέσει,απόεκείνητη στιγμή,ότι ενδεχομένως δενθασταμα τούσε καιναείχελάβει μέτρααντιμετώπισης τουκινδύνουπου εύ λογα διαφαινόταν. Εισηγήθηκε πως έχει αναγνωριστεί, τουλάχι στον έμμεσα,απότηνομολογία μαςπωςοιοσδήποτεοδηγόςσεκύ ριοδρόμοαντιληφθείάλλονακατευθύνεταιπροςαυτόναπόπάρο30 δοοφείλει ναοδηγεί μεζωντανήστο μυαλότουτηνπιθανότητανα μηνσταματήσει. Αναφέρθηκε στησταθερήνομολογία ως προςτην ανάγκηλήψης μέτρωνπροφύλαξηςκατάευλόγως εμφανούςκινδύ νου και ειδικά αναφορικάμε τα αναφερθένταως προέκτασητης, στις υποθέσεις Michael Pissourios v. Arif Yousouf Moustafa 35
(1971)1C.L.R. 420, Αγαπίου v.Παναγιώτον
(1990)1A.AA 595, Βλάσιοςv.Αντωνίου
(1990)1 Α.ΑΔ. 815,Χαραλάμπουςν.Στυλια νού(\99\) 1 ΑΛΛ. 284,Halilν.Κλεάνθους
(1992)1 Α.ΑΑ 739, Αγ γελή καιΆλλοι ν.ΚαποδίστριακαιΆλλης
(1992)1 Α.Α.Δ. 630. 40 Πέρααπόαυτά, κατάτηνάποψη του, έσφαλετοπρωτόδικοΔικαστήριογιατίόπωςείχανεξελιχθείταγεγονόταπαρέχοντανστον εφεσίβλητο δυνατότητεςαποφυγήςτουδυστυχήματος, ^ ι φ ω ν α με 423 Κωνσταντινίδης,Δ. Τονμαζήν.Κούλα
(1994)τημαρτυρίατουεφεσίβλητου ηπρώτητουαντίδραση ήταννακινη θεί προςταδεξιά. Διαπίστωσε πωςπλησίαζεαπότηναντίθετηκα τεύθυνσηάλλο αυτοκίνητοκαιχρησιμοποίησε τα φρένατου. Ηπα ραγνώρισηαυτήςτηςλεπτομέρειας,πουσήμαινεπωςο εφεσίβλητος είχεκάποιοχρόνο στηδιάθεση του,δικαιολογεί,κατάτηνεισήγηση του,παρέμβαση μας. 5 Δενπροκύπτειαπότηνομολογία πουαναφέρθηκε,άμεσαήέμμε σα,αρχή όπωςτηδιατύπωσεοεφεσείων. Ο'οδηγός σεκύριοδρόμο δεναναμένεταιναπροβλέψει ότιοδηγόςσεπάροδο,κατάπαράβαση τουσαφούςτουκαθήκοντος, θαεισέλθειστονκύριοδρόμοχωρίςνα 10 σταματήσει καιγενικά χωρίς ναβεβαιωθείπως αυτήηείσοδος του είναι ασφαλής· εκτός ανέχει ένδειξη*,ενόψει των ιδιαίτερων περι στατικώντηςκάθευπόθεσης,πωςτέτοιαεξέλιξη είναι εύλογαπιθα νή. [Βλ. μεταξύ άλλων Varnakides v.Papamichael andAnother
(1970)1 C.L.R.367, Vakanasv.ThomasandAnother
(1982)1 C.L.R. 15 530, Siakos v. Mkolaou
(1980)1 C.LR. 333,Neokleous and Another v. Christodoulou
(1979)1C.LR.714,HjiGeorghiou and Another v.Rodinis
(1978)1C.LR. 175, Adamisand Anotherv. Eracleous
(1982)1C.LR. 746, ΜαρίαΙωαννίόον v. Ηλία Αγαθο κλέους
(1990)1Α.Α.Δ.213, Νίκος Παναγιώτον ν.Ιωάννη Χατζή- 20 γιάννη(\994) 1 Α.Α.Δ.178]. Ο εφεσείων πλησίαζε στη συμβολήτων δρόμων με πολύ μικρή ταχύτητα. Ο εφεσίβλητος υπέθεσε ότι θασταματούσε. Δενυπήρχε οποιαδήποτεένδειξηπωςηεξέλιξη θαήτανδιαφορετική. Το πρω τόδικοΔικαστήριο θεώρησε εξαντικειμένου απρόσμενητηνείσοδο 25 τουστοκύριοδρόμοκαιδενδιαπιστώνουμεότιέσφαλεμετομηκα ταλογισμό ευθύνης στον εφεσίβλητο σεσχέσημεόσα προηγήθηκαν τηςεισόδουτουεφεσείοντα στονκύριοδρόμο. Απομένειτοζήτημα της αντίδρασης του εφεσίβλητου μετάτην εκδήλωση του κινδύνου που προκάλεσε ο εφεσείοίν. Ηαπόστασηπουχώριζε ταδυοοχή- 30 ματαήτανπλέονπολύμικρή. Ηπρώτησκέψητουεφεσίβλητουήταν νακινηθείπροςταδεξιά. Είδετοεπερχόμενοαυτοκίνητοστηδεξιά πλευράτουδρόμουκαιχρησιμοποίησε ταφρένατου. Το πρωτόδι κοΔικαστήριοέκρινεπως,ενόψειτουαιφνίδιουκινδύνουπουαντι μετώπισε οεφεσίβλητος, η αντίδρασητου ήταν"η πρέπουσακαι/ή 35 εύλογη". Δεν έχειστοιχειοθετηθεί λόγοςπουναδικαιολογείπαρέμ βασημας. Ηαπόδοσηστον εφεσείοντα τηςαποκλειστικής ευθύνης για το ατύχημαήτανορθήκαιηέφεση πρέπει νααπορριφθεί. Δι καιολογείται να επιδικαστεί μόνο τομισό των εξόδων του εφεσί βλητουενόψειτηςρύθμισης σεσχέση μετονπαραμερισμότηςπρω- 40 τόδικηςαπόφασηςαναφορικάμετοζήτηματηςεκπροστήσεως ευ θύνης. 424 1 ΑΛΛ. Τουμαζή ν. Κούλα ΚωνσταντινίΑης, Α. Η έφεση ως προς τοζήτηματηςευθύνης μεταξύτου εφεσείοντα καιτουεφεσίβλητου αποτυγχάνεικαιαπορρίπτεται. Επιδικάζουμε το μισό των εξόδων υπέρτουεφεσίβλητου καιεναντίον του εφεσεί οντα. 5 Η έφεση απορρίπτεται. Οι εφεσείοντεςναπληρώσουντο 1/2το/νεξόδων. Ηπρωτόδικη απόφασηγια το θέμα τηςεκ προστήσεωςευθύνηςπσραμερίστηκεεκσυμφώνου. 10 425