26Οκτωβρίου, 1994. [ΠΙΚΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΙΤΑΡΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στές] ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΩΣΤΗ ΚΡΟΜΜΥΔΑ, Εφεσείουσα, ν. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥ, Εφεσίβλητης. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ. 8213) 5 10 15 20 Έφεση— Λόγοι έφεσης— Λόγος έφεσης στρεφόμενος εναντίοντωνευ ρημάτωντον πρωτόδικου Δικαστηρίουγια την αξιολόγηση της ενώ πιον τουμαρτυρίαςδιατυπωμένοςκατά γενικό τρόπο, χωρίς να εξει δικεύειτα συγκεκριμένα ευρήματα που προσβάλλοντανκαιχωρίςνα εξειδικεύει τουςλόγουςγια τουςοποίουςταευρήματααυτάήσανλαν θασμένα— Ύπαρξη γενικήςαναφοράςότι ταευρήματαήσανενάντια προς τοβάροςτηςόληςδοθείσης μαρτυρίας— Κρίθηκε ότι ο λόγος ήτανανύπαρκτος σανλόγοςέφεσηςσύμφωναμε τηΔ.35, θ.4των Θε σμώνΠολιτικήςΔικονομίας. Ήταν παραδεκτό στην παρούσαέφεση ότι οι πέντε απότους έξι προβαλλόμενους λόγους έφεσης ήσανάκυροιλόγω μησυμμόρφωσης τουςμετιςπρόνοιεςτηςΔ.35 θ.4τωνΘεσμών ΠολιτικήςΔικονομίας. Υπό αμφισβήτησηήταντοκατάπόσοολόγος 1, πουπροσέβαλλε"μέ ρος των ευρημάτωντου πρωτόδικουΔικαστηρίου και τωνσυμπερασμάτωναυτούεπίτηςπροσαχθείσηςενώπιοντουμαρτυρίαςυπέρ της εναγούσης",ήταναντίθετοςπροςτονόμο και/ήταπραγματικάγεγο νότακ.λ,π.καιότιήτανενάντιαπροςτοβάροςτηςόληςδοθείσηςμαρ τυρίας. Ο εφεσίβλητος υπέβαλεότι και ο λόγος αυτόςήταν άκυρος, ενώηεφεσείουσαισχυρίσθηκεότιπληρούσετιςπρόνοιεςτηςΔ.35,θ.4, διότιέδιοεκαιτουςλόγους έφεσηςκαιαιτιολογίαγιααυτούς. Αποφασίσθηκεότι: Εφόσον η έφεση στρεφόταν εναντίον ολόκληρης τηςπρωτόδικης απόφασης,καιολόγος έφεσηςπροσέβαλεμέροςμόνοτωνευρημάτων 665 Κρομμύδα ν. Γιάγκον
(1994)του Δικαστηρίου, χωρίς όμως να ταεξειδικεύει και χωρίς να εξειδι κεύει καιτηναιτιολογία,ουπόκρίσηλόγος έφεσης δενπληρούσε τις πρόνοιες της Δ.35, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, έναςαπό τουςλόγουςτηςοποίαςήτανηεξειδίκευσητωνυπόέφεσηθεμάτωνκαι ο αποκλεισμός απότηνκατ' έφεσηδιαδικασίατουμέρουςεκείνουτης πρωτόδικηςαπόφασηςπουδενβρισκότανυπόαμφισβήτηση. 5 Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Υπόθεσηπουαναφέρθηκε: Sansom v. Sansom[1956] 1W.L.R. 945 Έφεση, 10 ΈφεσηαπότηνενάγουσακατάτηςαπόφασηςτουΕπαρχιακούΔι καστηρίουΛεμεσού (Παρπαρίνος,Ε.Δ.) πουδόθηκε στις 7.7.90(Αρ. Αγωγής4103/84)μετηνοποίααπορρίφθηκεηαγωγήτηςενάγουσας, μετηνοποίαδιεκδικούσε αποκλειστικήκυριότητασε λωρίδαγης. Σ. Καινσταντινίδης, γιατην Εφεσείουσα. 15 Λ. Τσιχκίνης,για την Εφεσίβλητη. Cur. adv.vult. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Δι καστής Γ.Μ.Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Είναι αδιαμφισβήτητοότι οι λόγοι έφεσης 2,3,4,5 20 και 6, είναι ανυπόστατοι- στερούνται αιτιολόγησης. Υπό το φως της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικάμε την ερ μηνεία και εφαρμογή της Δ.35 θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονο μίας και ιδιαίτεραως προς τις επιπτώσεις πουενέχει ηπαράλειψη αιτιολόγησης της βάσης(grounds)της έφεσης,οι λόγοιαυτοίκρίνο- 25 νται άκυροι. Θα μας απασχολήσει μόνο ο λόγος 1γιατην εγκυρό τητα του οποίου έχουν υποβληθεί διισταμένες εισηγήσεις. Ο λόγος 1 έχειως εξής: "Μέρος των ευρημάτων του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου και των συμπερασμάτων αυτούεπί της προσαχθείσης ενώπιον του μαρ- 30 τυρίαςυπέρτης Εναγούσης ήσαναντίθεταπροςτον νόμονκαι/ή τα πραγματικάγεγονότα και/ή ήσαν αδικαιολόγητα και/ή άνευ 666 1AJUL 5 ΚοομμύΑα v. Πάγκου Πικής,Δ. ερείσματος λαμβανομένου υπ' όψιν του συνόλου της δοθείσης μαρτυρίας ως και όλων των περιστατικών και/ήσυνθηκών της παρούσηςυποθέσεωςκαι/ήήσανενάντιαπροςτοβάροςτηςόλης δοθείσης μαρτυρίας. Το σκεπτικό το δοθέν προς υποστήριξιν τωντοιούτων ευρημάτωνείναιανεπαρκές και/ήδεν δικαιολογεί τα συμπεράσματα εις τα οποία "κατέληξεν το Πρωτόδικον Δικαστήριον.". Ο κ.Τσικκίνης υπέβαλεότι ούτε μετον λόγο έφεσης 1 δεν στοι χειοθετείται έγκυρος λόγος έφεσης. Εισηγήθηκε ότι ηβάσητου εί10 ναιακροσφαλήςκαιότιστερείται αιτιολογίας. Αντίθετα,οδικηγό ρος της εφεσείουσας υπέβαλε ότι ο λόγος αυτόςείναικαλάσυντεθειμένος εφόσον εκθέτει τόσο τηβάση(grounds)"... Μέρος τωνευ ρημάτων του Πρωτόδικου Δικαστηρίου και των συμπερασμάτων αυτούεπίτηςπροσαχθείσης ενώπιον τουμαρτυρίαςυπέρτης Ενα15 γούσηςήσαναντίθεταπροςτοννόμονκαι/ή ταπραγματικάγεγονό τακαι/ήήσαναδικαιολόγητακαι/ήάνευερείσματος...",όσοκαιτην αιτιολόγηση του λόγου με τα δικαιολογητικά που παρέχονται "... λαμβανομένουυπ' όψιν τουσυνόλου τηςδοθείσηςμαρτυρίας...". Ο κ. Κωνσταντινίδης έκαμε αναφοράστους παλαιούς Αγγλι20 κούς Θεσμούς, στους οποίους γίνεται πρόβλεψη για τηδιατύπωση τωνλόγων έφεσης,καθώςκαιτοσκοπόπουεξυπηρετείηεξειδίκευ ση τους- συνισταμένων στον περιορισμό (limitation) των επίδικων θεμάτων. Έκαμεαναφορά στηΔ5&θ.3
(2)[Ord.58 r.3
(2)]των πα λαιών Θεσμών τουΑνωτάτου ΔικαστηρίουτηςΑγγλίας καιεπεσή25 μανέ ότι οι Θεσμοί εκείνοι αποτέλεσαν εν μέρει, όπως συνάγεται απότον πλαγιότιτλο τηςΔ.58 θ.4,τοπρότυπογιατονκαταρτισμό τουαντίστοιχουκυπριακούθεσμού. Η διαφοράμεταξύτουςέγκει ταιστο ότικάτωαπότηνΔ.35 θ.4ηυποχρέωσηγιατονπροσδιορι σμό των λόγων έφεσης δεν περιορίζεται μόνο στον καθορισμότης 30 βάσης (grounds) της έφεσης αλλ' εκτείνεται και στην αιτιολόγηση της· ΗΔ.35 θ.4 ορίζει ότι η ειδοποίηση έφεσης πρέπει νακαθορίζει κατά πόσο προσβάλλεται ολόκληρη ή μέρος της απόφασης. Στην προκείμενηπερίπτωση,καθορίζεταιότιηέφεσηστρέφεταιεναντίον 35 ολόκληρης τηςαπόφασης. Περαιτέρω, ηειδοποίησηπρέπει να κα θορίζει(state)όλουςτουςλόγους τηςέφεσης. Στηναγγλικήαπόφα σηSansomv.Sansom[1956]1 W.L.R.945,τοαγγλικόΕφετείοπρο έβη σε ερμηνεία της Ord.58r.2
(3)υπό τη μορφή Practice Note ως προςτο εύρος τηςυποχρέωσης γιακαθορισμότηςβάσης (grounds) 40 της έφεσης και το σκοπό πουαποβλέπει να εξυπηρετήσει η εξειδί κευσητωνλόγων τηςέφεσης. Οσκοπόςτουκανόναείναιηεξάλει667 Πικής, Δ. Κρομμύδα ν. Γιάγχου
(1994)ψηαπόταεπίδικαθέματαεκείνου τουμέρους τηςπρωτόδικηςαπό φασης που δεν είναι υπό αμφισβήτηση- μετον τρόπο αυτό επιτυγ χάνεταιοπεριορισμός τωνεπίδικωνθεμάτωντηςέφεσης στααμφι σβητούμενα ζητήματα. Στιςεπεξηγήσεις πουπαρέχονταιστοAnnual Practice 1960,κάτωαπότηνOrd.58 r.3εξηγείται ότιαπλή'άναφορά 5 σε εσφαλμένη καθοδήγηση (misdirection)χωρίς τον προσδιορισμό του μέρους της απόφασηςπουείναι τρωτό δεν ικανοποιεί τιςπρό νοιες τηςθεσμικής αυτήςδιάταξης. Η ίδιαατέλειαχαρακτηρίζεικαι αόριστη αναφοράσε μαρτυρία ηοποίακατ' ισχυρισμό εσφαλμένα απορρίφθηκεχωρίς τονπροσδιορισμό τουμέρουςπουεπηρεάζεται. 10 Ό,τι προκύπτει είναι ότι τα επίδικα θέματα της έφεσης πρέπει να καθορίζονται με σαφήνεια. Στηνπροκείμενη περίπτωση η εφεσείουσα δενκαθορίζει ούτετα ευρήματατουπρωτόδικουΔικαστηρίου, ταοποία αμφισβητούνται, ούτε τασυμπεράσματα ταοποίαπροσβάλλονται. Επόμενους ελλεί- 15 πει τοβάθροπρος τοοποίοθαμπορούσε νασυσχετισθείη αιτιολό γησηηοποίαπαρέχεται. Καιηαιτιολόγηση είναιαόριστησεβαθμό που συσχετιζόμενη μετηβάσητης έφεσης νακαθιστά αδύνατοτον προσδιορισμό του επιδίκουθέματος της έφεσης. Ηδιάγνωση αυτή καθιστάκαιτονλόγοέφεσης 1 άκυροδιαπίστωση πουεκθεμελιώνει 20 τοβάθροτης έφεσης. Ηέφεση απορρίπτεται μεέξοδα. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξο δα. 668