(1994)28Δεκεμβρίου,1994 [ΠΙΚΗΣ, Δ/σιή;] ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙΤΟΑΡΘΡΟ3ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙΔΙΑΤΑΞΕΙΣ)ΝΟΜΟΥ 33/64 ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ Σ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, ΑΝΔΡΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΕΙ ΑΣ SPCPUBLICATIONS(ΑΡ.2)ΔΓ ΑΔΕΙΑΝΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙ ΟΥ ΔΓ ΕΚΔΟΣΙΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ CERTIORARI ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝΠΟΙΝΙΚΗΥΠΟΘΕΣΗ ΥΠ' ΑΡ. 30984/93ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗ (RULING)ΤΟΥ ΕΠΑΡ ΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 12/12/94. (ΑίτησηΑρ. 194/94) ΠρονομιακάΕντάλματα—Αίτηση γιαχορήγηση άδειας για καταχώριση αίτησης για την έκδοσηεντάλματοςcertiorari εναντίοναπόφασης ΕπαρχιακούΔικαστηρίονμετηνοποίααρνήθηκεναδιατυπώσει νομι κόερώτημαγιαγνωμοδότησηαπό τοΑνώτατοΔικαστήριοδυνάμειτου άρθρον 148
(1)τονπερίΠοινική;ΔικονομίαςΝόμου, Κεφ. 155, λόγω 5 ισχυριζόμενου έκδηλουνομικού λάθους— Η αίτηση απορρίφθηκε, διότι θεωρήθηκεότιορθά τοΕπαρχιακόΔικαστήριοείχεκρίνει ότιτο θέμαείχεεξαντληθείμεπροηγούμενη απάντηση τον ΑνωτάτουΔικα στηρίουσεπαρόμοιονομικόερώτημα, καιδιότιμετηναίτησηεπιδιώκετοαναθεώρησητηςορθότητας, καιόχι τηςνομιμότητας, τηςαπόφα- 10 828 1Λ.Λ.Δ. Χαραλάμπουςκ.ά. (Αρ.2) σης τον ΕπαρχιακούΔικαστηρίου. 35 Στις2.3.94,στηνποινικήυπόθεσηαρ.30984/93στο ΕπαρχιακόΔι καστήριο Λευκωσίας, μετάαπόαίτηματων κατηγορουμένων, το Δι καστήριο επιφύλαξε δυνάμει του άρθρου 148
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155 καιπροτούαπαντήσουνοικατηγορού μενοιστιςκατηγορίες,νομικό ερώτημα κατά πόσο τοΔικαστήριο εί χε στο στάδιοεκείνοτηςδιαδικασίας,δηλαδή προτούαναγνωσθεί το κατηγορητήριο στους κατηγορουμένους,δικαιοδοσίαναεξετάσει πα ράπονοτων κατηγορουμένων ότι είχευπάρξει παραβίασητουδικαιώματόςτους για δίκαιηκαιαμερόληπτη δίκητο οποίο κατοχυρώνε ται απότο άρθρο 302 του Συντάγματος,επειδή κατά τους ισχυρι σμούςτηςυπεράσπισης είχανκυκλοφορήσει αρνητικάδημοσιεύματα σεβάροςτους αναφορικάμετην υπόθεση. Στις 17.10.94, το Ανώτα το Δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, απάντησε το ερώτημα αρνητικά. Όταν επανεμφανίσθηκαν στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο οι κατηγορού μενοιζήτησανναυποβληθεί ξανάτο ίδιοερώτημα προςτο Ανώτατο Δικαστήριο ενόψει και κάποιας διαδικασίας που είχε λάβει χώρα ενώπιον της Βουλήςτων Αντιπροσώπων μεσυμμετοχήτωνκατηγο ρουμένων. Στις 16.11.94 το Επαρχιακό Δικαστήριο απέρριψε τοαίτημαμετο αιτιολογικό ότι το ερώτημα πουεζητείτο να επιφυλαχθεί ήτανουσιαστικά όμοιο μεεκείνοπουείχετεθείκαιαπαντηθεί προη γουμένως. Κατάτηνεπόμενη εμφάνιση τους ενώπιον τουΕπαρχια κούΔικαστηρίου οικατηγορούμενοι υπέβαλαναίτημαγιαεπιφύλαξη νέου νομικού ερωτήματος προςτοΑνώτατο Δικαστήριο πουκαιπάλι αναφερότανστοζήτηματουεπηρεασμούτουδικαιώματοςτωνκα τηγορουμένων για δίκαιη δίκη ενόψει της εμφάνισης τους ενώπιον επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων. Μεαπόφασηημερομη νίας 12.12.94τοΔικαστήριο απέρριψετοπιοπάνωαίτηματωνκατη γορουμένων, αναφέρονταςότι το θέμαείχεεξαντληθεί με την προηγούμενη απόφασητου ημερομηνίας 16.11.94 και κατά συνέπεια δεν εγειρόταν οποιοδήποτε θέμα η επίλυση του οποίου ήταναναγκαία στο πλαίσιο της διαδικασίας και τοοποίο θαμπορούσε νααποτελέ σει αντικείμενο επιφύλαξηςβάσειτουάρθρου 148
(1), ανάφερεδε,ότι ηέγερσηενόςζητήματοςαπότονκατηγορούμενο δεντοκαθιστάαυτομάτωςκαιθέματηςδιαδικασίας. 40 Μεαίτησητουςοι αιτητέςζήτησαν άδειαγιακαταχώρισηαίτησης για έκδοσηεντάλματος certiorariπουναακυρώνει τηντελευταία αυ τήαπόφασητουΕπαρχιακούΔικαστηρίου λόγωισχυριζόμενουέκδη λουλάθους,δηλαδήτοότιτοΔικαστήριο λανθασμέναθεώρησεότιτο εγειρόμενοθέμαδενήταναμιγές νομικόζήτημα. 5 10 15 20 25 30 829 Χαραλάμπουςκ.ά.(Αρ.2)
(1994)Αποφασίσθηκε ότι: (α) Ορθάτο Επαρχιακό Δικαστήριο είχεθεωρήσειότιτοθέμαείχε εξαντληθεί μετιςπροηγούμενες αποφάσειςτουκαιότιθέμα που εγείρει κατηγορούμενος δενκαθίσταται αυτομάτωςθέμα της διαδικασίας,εκτόςανεγείρεταιεξαντικειμένουκαιηκρι- 5 σητουείναιαπαραίτητηστοσυγκεκριμένοστάδιοτηςδιαδικα σίας. Κατά συνέπεια δενείχε καταδειχθεί εκπρώτηςόψεως υπόθεση ή συζητήσιμο θέμα γιανα χορηγηθεί, η αιτούμενη άδεια. (β) Ηαίτηση ήταν απαράδεκτηκαι γιατονλόγοότιμεαυτήεπι- 10 διώκετοηαναθεώρησητηςορθότηταςτηςαπόφασηςτουΕπαρ χιακού Δικαστηρίου καιόχιτηςνομιμότητας αυτής, πράγμα ανεπίτρεπτοσεαιτήοειςγιαέκδοσηπρονομιακώνενταλμάτων.. Ηαίτησηαπορρίφθηκε. 15 Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Αστυνομία ν.ΦάντηκαιΆλλων
(1994)2ΑΛΑ. 160, Constantinides v.VimaLtd
(1983)LCLJi. 348, ReEfthymiou
(1987)1.C.LJi. 329, Re Charalambous
(1974)2C.L.R. 37„ Smith v.PaphosStone G.EstatesLtdκαιΆλλων
(1989)ΙΑΛΛ. (E):499, 20; Μαγκάκης
(1990)1 ΑΛΛ. 1068, Δημοκρατία ν.Ηρακλέους.(Αρ.2),
(1994)2ΑΛΛ. 225. Αίτηση: Αίτηση^μετηνοποία επιδιώκεται ηπαραχώρηση άδειαςγιατην καταχώριση αίτησης γιατην.έκδοσηεντάλματος Certiorari ποος,το 25 σκοπό ακύρωσης τηςαπόφασηςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευ κωσίας ημερομηνίας,12/12/94,μετηνοποία τοδικαστήριο αρνήθητ κετηνεπιφύλαξηνομικού ερωτήματος βάσει.τουάρθρου 148
(1)του· περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,.Κεφ..155! Χρ.. Τριανταφυλλίδης, για.τουςΑιτητές;. 830) 30 1 Α.Α.Δ. 5 Χαραλάμπονςκ.ά.(Αρ.2) ΠΙΚΗΣ,Δ.: Ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση. Μετηναίτηση επιδιώκεταιηπαραχώρησηάδειαςγιατηνκαταχώρισηαίτησηςγια την έκδοση εντάλματος Certiorari προς το σκοπό ακύρωσης της απόφασηςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίαςτης12/12/1994 μετηνοποίατοδικαστήριο αρνήθηκετηνεπιφύλαξηνομικούερω τήματος βάσει του Αρθρου 148
(1)τουπερί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,ΚΕΦ. 155γιατηνγνωμάτευσητουΑνωτάτουΔικαστηρίου. Τοκείμενο τηςαπόφασηςαποκαλύπτειεκπρώτηςόψεως,όπως εισηγήθηκε οδικηγόροςτωναιτητών,τηνύπαρξηνομικούσφάλμα10 τοςπουσυνιστά βάσιμολόγογιατηνπαροχήτηςαιτού[ΐενηςθερα πείας.Τοσφάλμαέγκειται στοότι λανθασμένακρίθηκεότι τοερώ τημαπουτέθηκεπροςεπιφύλαξηδεθίγειαμιγώςνομικόζήτημα. Οι αιτητές εκ μέρους των οποίων υποβάλλεται ηαίτηση είναι τρεις απότουςτέσσεριςκατηγορούμενους σεποινικήυπόθεσηενώ15 πιοντουΕπαρχιακούΔικαστηρίου,ονομαστικάοιΧαράλαμποςΣ. Χαραλάμπους, ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης και η εταιρεία SPC Publications. Στην απόφασητου δικαστηρίου γίνεται αναφορά στο ιστορικό τηςυπόθεσηςστοοποίοκαιεμείςπρέπεινααναφερθούμεγιαναγί20 νει ευχερώςκατανοητότοαντικείμενοτηςαίτησηςκαιναεξεταστεί μέσαστοσωστόπλαίσιο. Στις 2/3/94, πριν οι κατηγορούμενοι απαντήσουν στηνκατηγο ρία,το δικαστήριο επιφύλαξετοπιόκάτωερώτημαγια τη γνωμά τευση τουΑνωτάτου Λικαστηρίου:25 "Κατάπόσον τοΔικαστήριο έχειστο παρόνστάδιο τηςδια δικασίας,δηλαδή,προτούαναγνωσθεί το κατηγορητήριο στους κατηγορουμένους,δικαιοδοσίαήεξουσία,χωρίςναπροβλέπεται - •- τούτο απότον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 155,να εξετάσει παράπονοτωνκατηγορουμένωνότιυπήρξεπαραβίαση 30 του συνταγματικού δικαιώματοςτους για δίκαιηκαιαμερόλη πτη δίκη το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 τουΣυ ντάγματος επειδή κατά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης, έχουν κυκλοφορήσει αρνητικά δημοσιεύματα σε βάρος τους αναφορικάμετηνενώπιοντουυπόθεση." 35 Η απάντηση στο τεθέν ερώτημα δόθηκε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίουστις 17/10/94. Η απάντηση (κατά πλειοψη φία)απότο Ανώτατο Δικαστήριο ήταναρνητική. (Βλ.Αστυνομία 831 Πιχής, Δ. Χαραλάμπους κ.ά. (Αρ.2)
(1994)ν. Φάντη και Αλλων
(1994)2 Α.Α.Δ.
- Ηυπόθεση επαναπέμφθηκεστο Επαρχιακό Δικαστήριο γιατησυνέχιση τηςδίκης. Όταν επανεμφανίστηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο οι αιτητές πληρο φόρησαν το δικαστήριο ότι επροτίθεντο να εγείρουν εκ νέου θέμα προς εξέταση για παραβίασητων συνταγματικών τους δικαίωματων (δικαίωμαυπεράσπισης)εξαιτίαςτηςεμφάνισης τους ενώπιον Επιτροπήςτης Βουλήςτων Αντιπροσώπων. 5 Τοδικαστήριο μεαπόφαση τουπουεξέδωσε στις 16/11/94 απέρ ριψετοαίτημαμετοαιτιολογικό ότι τοερώτηματοοποίο επρόκει το να εγερθεί ήταν ουσιαστικά όμοιο με εκείνο που τέθηκε με το 10 Ν.Ε.290καιαπαντήθηκεμετηναπόφαση τουΑνωτάτου Δικαστηρί ουτης 17/10/
- Ηέγερσητουθέματοςεκνέουμεοποιοδήποτεμαν δύακρίθηκε ότι συνιστούσε κατάχρησητης διαδικασίαςτηνοποία τοδικαστήριοείχεκαθήκονναανακόψει. Τοακόλουθοαπόσπασμα από την απόφασητου δικαστηρίου κατοπτρίζει τις ανησυχίες του 15 δικαστηρίουγιατονκίνδυνο εκτροπήςτηςδίκηςαπότονενομισμένο πλαίσιο μετην έγερση εκνέουτου θέματος:"Αισθάνεται ότιανεπιτρέψει τηνέγερση εκνέουτουιδίουθέ ματοςενώπιον τουσ' αυτότοστάδιοηδιαδικασίαθααρχίσεινα εκφυλίζεται καιη προοπτικήγιατηνανεμπόδιστηπορείατηςδι- 20 κηςκαιτηνόσο τοδυνατόγρηγορότερη διεκπεραίωση τηςδιαδι κασίαςκαιτηναπονομή τηςδικαιοσύνης θαπληγούνανεπανόρ θωτα." Τοδικαστήριο έκαμεαναφοράστην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R.348,όπουεξετάστηκε η εξουσία τουδικαστηρίουγια 25 περιστολή διαβημάτων γιατην αποτροπήκατάχρησης της δικαστι κήςδιαδικασίας-εξουσίαη οποίααπορρέει απότησύμφυτηδικαιο δοσίατουδικαστηρίουναελέγχειτηνενώπιοντουδιαδικασία. Ανα φορά έγινε επίσης και στην απόφαση In re Efthymiou
(1987)1 C.L.R.329, όπουτονίστηκε ότιη προστασίατωνθεμελιωδών δικαι- 30 ωμάτων του κατηγορούμενου δεν μπορεί να απομονωθεί από το πλαίσιο της δίκηςκαιτις επιταγέςτης συνταγματικής τάξηςγιατην αποτελεσματική λειτουργία τηςδικαστικής εξουσίας. Καιενώέναςθαανέμενεότιμετάτηναπόφασητης16/11/94οιαιτητές θα απαντούσαν στην κατηγορία κατάτην επόμενη εμφάνιση 35 τους στοδικαστήριο,αυτόδεσυνέβη. Έθεσαννέοερώτημα μεαίτη ματην επιφύλαξητουγιατη γνωμοδότηση τουΑνωτάτου Δικαστη ρίουβάσει τουΑρθρου 148
(1)τηςΠοινικής Δικονομίας. Τοερώτη μαήταντοακόλουθο:- 832 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 •25 30 35 40 Χαραλάμπους κ.ά, (Αρ.2) Πικής, Δ. "Κατά πόσο το Δικαστήριο έχει στο παρόν στάδιο της διαδι κασίας,δηλαδήπροτού αναγνωσθεί το κατηγορητήριο στους κα τηγορουμένους και λαμβανομένης υπόψη της μέχρι τούδε πορεί ας της υποθέσεως δικαιοδοσία ή εξουσία, να εξετάσει παράπονο των κατηγορουμένων ότι υπήρξε παραβίασητου συνταγματικού δικαιώματος τους για δίκαιη δίκη το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, επειδή,κατά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης, ως αποτέλεσμα της διαδικασίαςηοποία έλαβε χώρα ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, παρεβλάφθη το δικαίωμα και η δυνατότητα για υπεράσπιση." Με απόφασητης 12/12/94 το δικαστήριο απέρριψε και το νέο αί τημα. Υποδεικνύεται ότι το θέμα της εξέτασης του εγειρόμενου θέ ματος στο αρχικόστάδιο της δίκης εξαντλήθηκε με την απόφασητης 16/11/94. Ορθά επισημαίνεται ότι με την απόφαση της 16/11/94 το Δικαστήριο αποφάσισε,στο πλαίσιο της διακριτικής του ευχέρειας, ότι το θέμα δεν μπορούσε να εγερθεί σ' εκείνο το στάδιο της διαδι κασίας οπόταν ηδίκη έπρεπε ναπροχωρήσει και οι κατηγορούμενοι ν' απαντήσουν στην κατηγορία. Αυτό δε συνέβη ούτε κατά την επό μενη εμφάνιση των κατηγορουμένων ενώπιον του δικαστηρίου στις 7/12/94. Οι αιτητές έθεσαν νέο νομικό ερώτημα με αίτημα την επι φύλαξη του βάσει του Αρθρου 148
(1)της Ποινικής Δικονομίας, το ακόλουθο:"Κατά πόσο το Δικαστήριο, εις περίπτωση που εγείρεται ενώπιο του υπό της Υπεράσπισης των Κατηγορουμένων θέμα και/ή ζήτημα παραβίασης των Συνταγματικών των δικαιωμάτων, και με βάση τα συγκεκριμένα γεγονότα όπως εμφανίζονται ενώπιο του κατά τη δεδομένη εκείνη στιγμή, έχει δικαίωμα και/ήδιακρι τική εξουσία να παρακάμψει και να μην αποφασίσει την ουσία του εγειρόμενου θέματος και/ήζητήματος υπό της Υπεράσπισης και να μην εξετάσει τούτο με το σκεπτικό ότι η έγερση του ρηθέντος θέματος και/ή ζητήματος θα αποτελούσε κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου." Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα. Στην απόφασηγίνεται μνεία στις προηγούμενες αποφάσεις του δικαστηρίου για να τονιστεί ότι η πορεία της υπόθεσης έχει ήδη καθοριστεί. Νομικό ερώτημα βάσει του Αρθρου 148 του Κεφ. 155, επισημαίνεται, μπορεί να εγερθεί μό νο αναφορικά με ζήτημα το οποίο εγείρεται και του οποίου απαι τείται ηεπίλυση στο πλαίσιο της εξέλιξηςτης υπόθεσης ενώπιον του δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση το θέμα η επιφύλαξη του οποίου επιδιωκόταν είχε ήδη αποφασιστεί με τις προηγούμενες αποφάσεις του δικαστηρίου- επομένως δεν εγειρόταν θέμα η λύση 833 Πικής,Δ. Χαραλάμπους κ.ά. (Αρ.2)
(1994)του οποίου ήταν αναγκαία στο πλαίσιο της διαδικασίας και το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει, εφόσο το έκρινε ορθό τοδικα στήριο,αντικείμενο επιφύλαξηςβάσει τουΑρθρου 148
(1). Ιδιαίτε ρηαναφοράγίνεται στην In re Charalambous
(1974)2 C.L.R.37, γιανατονιστεί ότιη έγερση από τονκατηγορούμενο θέματοςδεντο 5 καθιστάαυτομάτωςκαιθέματηςδιαδικασίας. Αυτόπρέπειναεγεί ρεται εξαντικειμένου καιη κρίση τουναείναι απαραίτητηστοσυ γκεκριμένο στάδιο της διαδικασίας. Ο κ. Τριανταφυλλίδης εισηγήθηκε ότι το ερώτημα που τέθηκε ήταν νομικό και ηκρίση τουδικαστηρίου περί τουαντιθέτου απο- 10 καλύπτει σφάλματο οποίο δικαιολογεί τοαίτημαγιατηνπαραχώ ρησηάδειας. Η αίτηση,υπέβαλε,δεν αποβλέπει στην αναθεώρηση τηςδιακριτικής ευχέρειας τουδικαστηρίου πουδεθαήταν παραδε κτήυπότοφωςτηςνομολογίας [Βλ.Αίτηση MarieThereseSmith v.PaphosStone C.EstatesLtd καιΑλλων
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 499, 15 καιΑίτηση Μιχάλη Μαγκάκη
(1990)1 Α.Α.Δ.1068], αλλάστονπα ραμερισμό της απόφασης λόγω νομικού σφάλματος κάτω από το οποίο λειτούργησετοδικαστήριο. Δε συμφωνώ ότι τοδικαστήριο λειτούργησεκάτωαπό οποιοδή ποτε νομικό σφάλμα στην κρίση του αιτήματοςγια την επιφύλαξη 20 τουθέματος. Ό,τιαποφασίστηκεείναι ότι η έγερση καιμόνοθέμα τος από την υπεράσπιση δεν υποδηλώνει ότι όντως εγείρεται και πρέπει να αποφασιστεί το θέμα. Το θέμα πρέπει να εγείρεται εξ αντικειμένου και ηεπίλυση του πρέπει να είναι αναγκαίαστο συ γκεκριμένο στάδιο της διαδικασίας. Όπωςορθάδιαπίστωσε το δι- 25 καστήριο το θέμαπου έθεσεηυπεράσπιση είχεκριθεί μετιςπροη γούμενες αποφάσειςτουδικαστηρίου. Επομένως δενεγειρότανθέ μαπουθαμπορούσε νααποτελέσει το αντικείμενο επιφύλαξηςνο μικού ερωτήματος βάσει του Αρθρου 148
(1)του ΚΕΦ. 155. Η πα ρούσαόμως αίτηση είναι απαράδεκτη καιγιαάλλους λόγους. 30 Τοτεθένερώτημααποβλέπειουσιαστικάστηναναθεώρησητηςορ θότηταςτηςπροηγούμενης απόφασηςτουδικαστηρίου. Η δικαιοδο σίαγιατηνέκδοσηπρονομιακώνενταλμάτωνδεναποτελείυποκατά στατοτηςδευτεροβάθμιαςδικαιοδοσίαςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου. ΤαπρονομιακάεντάλματαCERTIORARI καιPROHIBITIONέχουν 35 ως λόγο, όπως είναι θεμελιωμένο, τον έλεγχοτηςνομιμότηταςδικα στικής απόφασηςπρος το σκοπό εξασφάλισης της λειτουργίας των πρωτόδικων δικαστηρίων μέσα σταόριατης δικαιοδοσίαςτουςκαι σύμφωνα μετουςθεμελιώδεις κανόνεςαπονομήςτηςδικαιοσύνης. Το ένταλμα CERTIORARI δεν αποτελεί μέσογια την εποπτεία 40 834 1 Α.Α.Δ. 5 Χαραλάμπουςκ.ά. (Αρ:2) Πικής, Δ\ της διαδικασίας ενώπιον του'πρωτόδικου δικαστηρίου ήτης πρα κτικής που'ακολουθείται. [Βλ. Halsbury's LawsofEnglandj 3th!E"dl, Vol! 11,para 213"και Αίτηση Γενικού Εισαγγελέα (An.3),
(1993)>1· Α.Α.Λ.442]'. Ηρύθμιση τηςδιαδικασίαςανάγεταιστην αρμοδιότη1 τατου εκδικάζοντος-την υπόθεση δικαστηρίου. Στο σημείο'αυτό' χρήσιμη αναφορά'μπορείναγίνει καιστηνπρόσφατηαπόφασηίμαςστην Δημοκρατία ν.Ηρακλέους(Αρ£),
(1994)'2'Α.Α·.Δ\225'. Η·παρούσα αίτησηκάτωαπό1οποιοδήποτε πρίσμακαι'αν κριθεί' σκοπεί στην'αναθεώρηση'της.απόφασης του πρωτόδικου'δικαστη1 10' ρίου'σε διαδικαστικό'θέμα'και'είναικαιγια'το'λόγο'αυτό απαράδε κτη. Η'αίτησηαπορρίπτεται'. Η αίτηση'απορρίπτεται. 835»