(1994)9Ιουνίου, 1994 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στές] ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ, Εφεσείων, ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινοιή ΈφεσηΑρ. 5776). Ποινική Δικονομία — Κατηγορητήριο — "Υπέρβαση ορίου ταχντψ τος" — Οι περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσε ως Νόμοι τον 1972έως 1985, 'Αρθρο 6(2X3)— Εισήγηση ότι το άρθρο 6(2X3)όπως αναφέρετο στο κατηγορητήριο δεν δημιουργεί αδίκημα — Αποφασίστηκε ότι ηαναφορά στο κατηγορητήριο στο πιο πάνω άρθρο του Νόμου 86/72δεν παραπέμπει στην παλιά αρίθμηση αλλά στη νέα,όπως αυτή καθορίζεται με σαφήνεια στο 5 Νόμο 72/85μεαποτέλεσμα ηεισήγηση να απορριφθεί. Ποινική Δικονομία — Έφεση— Ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 155, άρθρο 135(β) — Δικαίωμα για άσκηση έφεσης εναντίον τηςκαταδίκης μετά από παραδοχή του κατηγορουμένου μπορεί να ασκηθεί μόνο όταν τα γεγονότα στο κατηγορητήριο τα οποία πα- 10 ραδέκτηκεδεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε αδίκημα. Λέξεις και Φράσεις— "Όπως τροποποιήθηκε από τοΝόμο 72/85". Ο εψεσείων βρέθηκε ένοχος από το πρωτόδικοΔικαστήριο στην κατηγορία για "υπέρβασηορίου ταχύτητας" κατά παράβαση των άρθρων6
(2)
(3)και 19 του Περί ΜηχανοκινήτωνΟχημάτων 15 και Τροχαίας ΚινήσεωςΝόμου86/72όπωςτροποποιήθηκεαπό το Νόμο72/85καιτωνΠερίΜέτρωνκαι ΣταθμώνΝόμων 1974-1985. Εφεσίβαλετηνκαταδίκητου μεβάση τοάρθρο 135(β)του Κεφ. 155 καιυποστήριξεότι εφόσοντο κατηγορητήριο δεναναφέρθηκε στους περί ΜηχανοκινήτωνΟχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως 20 Νόμους του 1972 έως 1985 θαπρέπειναθεωρηθείότι παρέπεμπε στα εδάφια2και3τουΝόμουτου 1972ταοποία δενδημιουργούν οποιοδήποτε αδίκημα. Επίσης υποστήριξε ότι τοκατηγορητήριο δενπρέπειναδιαβαστεί ως αναφερόμενοστηνπαράγραφο
(3)του Νόμου 72/85 με την οποίαδημιουργείται το αδίκημα τηςυπέρβα- 25 σηςτουορίουταχύτητας. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση τουκατηγο ρουμένουμεεπακόλουθοκαιτηναπόρριψητηςέφεσης. 104 2 ΑΛΛ. Λ£φααμΙΑηςν.Αστυνομίας Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση τον κατηγο ρουμένουμεεπακόλουθοκαιτηναπόρριψητηςέφεσης. Η έφεσηαπορρίπτεται. Υπόθεσηπουαναφέρθηκε: 5 Klonarou ν TheDistrictOfficerofFamagust*
(1963)1CLR 47. ΈφεσηεναντίονΚαταδίκης. Έφεση εναντίον της καταδίκης από τον Λύσανδρο Αβρααμίδηο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 28 Μαΐου, 1993 απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποι10 νικής Υπόθεσης 1849/93)στην κατηγορίαυπέρβασης του ορίουταχύτηταςκατάπαράβασητωνάρθρων6
(2)
(3)και 19τουΠερί Μηχανοκινήτων ΟχημάτωνκαιΤροχαίαςΚι νήσεως Νόμουτου 1972 (Νόμος86/72) καικαταδικάστηκε απόΜεττούρη,Προσ.Ε.Δ.σε£45.-πρόστιμο. 15 Γ.Μυλωνάς, γιατον εφεσείοντα. Γ. Παπαϊούάννον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους εφεσίβλητους. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: ΗαπόφασητουΔικαστηρίου θα δοθεί απότοΔικαστήΓ. Κωνσταντινίδη. 20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων εμφανίστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου χωρίς να εκπρο σωπείταιαπόδικηγόροκαιπαραδέχθηκεενοχήσεκατηγο ρία για "υπέρβαση ορίου ταχύτητας κατά παράβασητων άρθρων6
(2)
(3)και 19 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημά25 των και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροπο ποιήθηκε απότο Νόμο 72/85 και των Περί Μέτρων και ΣταθμώνΝόμων 1974-1985(Ν.19/74 και48/85)καιΚΔΠ 257/86". Επιδιώκειτονπαραμερισμότηςκαταδίκηςτουγιαλόπου οπω 30 ζ · 5 εισηγείται, εμπίπτουν στις διατάξεις του άρθρου 135(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, σύμφωνα μετο οποίο πρόσωπο πουκαταδικάνου 105 Kc^/G^sΔ. A^safji&csv.^©TOVspias
(1994)ζεται με βάση τη δική του παραδοχή,6α δικαιούται να ασκήσει έφεση κατάτηςκαταδίκηςγιατολόγοότι ταγε γονότα στο κατηγορητήριο,σε σχέσημεταοποία παρεδέχθηενοχή,δεναποκαλύπτουνοποιοδήποτεαδίκημα. Δεν ήτανη θέσητου εφεσείοντα ότι τα γεγονότα που 5 αναφέρονταιστις λεπτομέρειες τουαδικήματοςδεν στοι χειοθετούν αδίκημακατάτο Νόμο.Υποστήριξε ότι η κα ταδίκη πρέπει να παραμεριστεί γιατί αυτά τα γεγονότα δεν στοιχειοθετούν παράβασητων προνοιών του Νόμου πουαναφέρονταιστηνέκθεσητουαδικήματος. Μαςπαρέ- 10 πέμψε συναφώς στην υπόθεση loaanisStyUanou Sawa Klomuou v.TheDistrictOfficer,Femagusta
(1963)1 C.L.R. 47ωςπροςτηνομιμοποίηση γιαάσκησηέφεσηςγιατέτοιο λόγο στο πλαίσιο των διατάξεων του άρθρου 135 του Κεφ.155. 15 Δε χρειάζεται να ασχοληθούμε με τη θεωρητική πτυχή τουθέματος.Αφού ακούσαμετοδικηγόροτου εφεσείοντα, καταλήξαμεπως,πάνωστηβάσητηςδικήςτουάποψηςως προς την εμβέλεια του άρθρου 135 της Ποινικής Δικονο μίας, η έφεση πρέπει να απορριφθεί γιατί έκδηλα το ου- 20 σιαστικό επιχείρημαπουαναπτύχθηκεείναι εντελώς αβά σιμο- γι' αυτό και κρίναμε πως δεν ήταν απαραίτητο να ακούσουμε επιχειρηματολογία από τον εκπρόσωπο των εφεσίβλητων. Με δύο λόγια ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ήταν ο 25 ακόλουθος: Το κατηγορητήριο, στην έκθεση τουαδικήμα τος, αναφέρει ως παραβιασθέν το άρθρο 6
(2)
(3)του Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 72/
- ΕφόσονδεναναφέρθηκεστουςΠερίΜηχανοκινήτωνΟχη μάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμους του 1972 έως 30 1985, θαπρέπειναθεωρήσουμε ότιπαρέπεμπεσταεδάφια 2 και 3τουΝόμουτου
- Ταεδάφιααυτάδενδημιουρ γούν οποιοδήποτε αδίκημακαιεπομένως ηκαταδίκηπρέ πει ναπαραμεριστεί.Τογεγονός ότι μετοΝόμο72/85 θε σπίστηκε νέα παράγραφος που αριθμείται πλέον ως 35 παράγραφος
(3), μετηνοποία,χωρίςκαμιάαμφιβολίαδη μιουργείται το αδίκηματης υπέρβασης τουορίουταχύτη106 2ΑΛΛ Α#φααμ16ηςν.Αστυνομίας Κον/6ης,Δ. τας, δεμπορείναέχεισημασίαγιατίτοκατηγορητήριοδεν πρέπει να διαβαστεί ως αναφερόμενο σ' αυτήτηντροπο ποίηση. Σύμφωναμετο άρθρο 1τουΝ. 72/85, οβασικόςκαιο 5 τροποποιητικός Νόμος "θααναφέρωνταιομούως οι περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμοι του 1972 έως 1985". Δε μπορεί όμως να υπάρξει καμιά αμφιβολίαπως το κατηγορητήριο όταν αναφέρεται στιςπαραγράφους
(2)και
(3)τουάρθρου6τουΝόμου86/ 10 72 δεν παραπέμπει στην τότε αρίθμηση αλλά στη νέα, όπως αυτή με σαφήνεια καθορίζεται στο Νόμο 72/85.Η φράση στο κατηγορητήριο "όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 72/85" αναφέρεται εμφανώς στο Νόμοκαι όχι στις επί μέρους παραγράφουςτουάρθρου6. 15 'Οπως έχει διαμορφωθεί ο Νόμος, η παράγραφος
(2)τουάρθρου6,πουεξουσιοδοτείτηναρμόδιααρχήναορί σει ανώτατο ή κατώτατο όριο ταχύτητας, ακολουθείται από την παράγραφο
(3)που δημιουργεί το αδίκημα της οδήγησης μεταχύτηταμεγαλύτερη του ανώτατουήμικρο20 τερη του κατώτατου ορίου ταχύτητας που έχει ορισθεί από τηναρμόδιααρχή. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 107