clr/1994/1994_2_117.pdf

(3)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των θεμελιωδών Ελευθεριών (ηΣύμβαση) —Κυρώθηκεμε τον Νόμο 39/62 και τον περί Εθνικής Φρουράς (Τροποποιητικό) Νόμο τον 1992(Ν2/92)— Το Άρθρο 15 10.2 και 10.3(β) του Συντάγματος δεν δίδει οποιοδήποτε δικαίωμα στους "κατάσυνείδησιν εναντιουμένους" — Αρχές πον εφαρμόζο­ νται. Λέξεις και Φράσεις — "Αντιρρησίες συνειδήσεως"στο άρθρο 5Α

(2)(α)τον Νόμου2/92. i U 25 30 Στρατιωτικά αδικήματα — Ανυποταξία — Ποινή — Πρέπει να είναι ανάλογη με το είδος και τηφύση τηςκλήσεως για εκτέλεσηυπηρε­ σίας. Ο εφεσείων που ήταν έφεδροςστρατιώτης παρέλειψε ναπα­ ρουσιαστεί στις 10/9/93 για εκτέλεση στρατιωτικής υπηρεσίας. Ισχυρίστηκεότι υπήρχεεύλογηαιτίαγιατηνπαράλειψηαυτή γιατί λόγωτωνθρησκευτικώντουπεποιθήσεωνήταναντιρρησίαςσυνει­ δήσεως και με βάση το άρθρο 10.3(β) του Συντάγματοςκαι τον Νόμο2/92 δενήτανυποχρεωμένοςναπαρουσιαστεί.Επίσηςισχυ­ ρίστηκε αντισυνταγματικότητα επί μέρους διατάξεωντουΝόμου 2/*2· 117 Κωνσταντίνου ν.Δημοκρατίας

(1994)Ο*ισχυρισμοί του εφεσείοντααπορρίφθηκαναπότο Στρατιω­ τικό ΔΑΜοσιήριοτο οποίο έκρινεότι ο εφεσείωνδεναπέκτησετην ιδιότητα του αντιρρησίασυνειδήσεως εφόσον δεν υπέβαλε αίτηση με βάση το Νόμο 2/92. Κρίθηκε ένοχος για τη διάπραξη του πιο πάνωαδικήματοςκαιτουεπεβλήθηκεεξάμηνηποινήφυλάκισης.Η 5 έφεσηστρέφεταιεναντίοντηςκαταδίκηςκαιτηςποινής. Λόγοιέφεσης: 1.Οιαντιρρησίεςσυνειδήσεως απαλλάσονταιαπόυποχρεωτι­ κήστρατιωτικήυπηρεσίαμεβάσητοάρθρο 10.3(β)τουΣυντάγμα­ τος και το άρθρο 4

(3)τηςΣύμβασης με τηνπροϋπόθεση της ανα- \Q γνώριοης τους από το Νόμο. Και εφόσον ο Νόμος 2/92 αναγνωρίζει τους αντιρρησίες συνειδήσεως, ενεργοποιούνται οι διατάξειςτουάρθρου 10.3(β)τουΣυντάγματος μεαποτέλεσματην επιβολήσ'αυτούςυποχρεωτικής υπηρεσίαςη οποίαδενθαέπρεπε ναήτανστρατιωτική. 1*

1. Ηανάθεσηστον Υπουργό αποφασιστικής αρμοδιότητας ως προςτο ανπολίτης είναιαντιρρησίαςσυνειδήσεως, είναι αντισυν­ ταγματική.
2. Ηάοπληστρατιωτικήυπηρεσίαπουπρονόησε το άρθρο 5Α του Νόμου,ως υπαλλακτική της ένοπλης του άρθρου Sεξακολου- 20 θούσενα είναιστρατιωτικήκαι ηυποχρέωση εκτέλεσηςτηςσυνι­ στούσε παραβίασητου συνταγματικού δικαιώματος του εφεσείο­ ντα. 4.Αποδείχθηκε "εύλογηαιτία"σύμφωνα με την ερμηνεία του όρουστηνυπόθεσηPitsiBidcs&another. ότι: 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψετηνέφεσηκαιαποφάνθηκε
3. Η αντίληψη του εφεσείοντα για δημιουργία από το Νόμο συνταγματικού δικαιώματος είναιεσφαλμένη.Ηύπαρξηήμη συν­ ταγματικούδικαιώματος εξαρτάταιαπότιςδιατάξειςτουΣυντάγ- 30 ματος.Το άρθρο 10.3(β)τουΣυντάγματοςδενεξαρτάτηγέννησηή το περιεχόμενο ή τη διατήρηση τέτοιου δικαιώματος ανάλογα με το ποϊός νόμος θεσπίζεται ήκατ'επέκταση καταργείται. Οι "κατά σννείδησιν εναντιούμενοΓ μπορεί να αναγνωρισθούν από το . _ Νόμο.ο οποίος μπορείναπρονοήσει ή ναμηνπρονόησαγιαεκτέ- *" λεσηαπό αυτούς υπηρεσίας άλλης απόστρατιωτική υποχρεωτική υπηρεσία.Το Σύνταγμαορίζειπως αυτήήάλληυπηρεσίαηοποία μπορεί να επιβληθεί δεν είναι"αναγκαστικήήυποχρεωτική εργα­ σία",γι' αυτό και ηδημιουργία υποχρέωσης γιαεκτέλεσητης δεν παραβιάζειτηνπαράγραφο2τουΆρθρου 10τουΣυντάγματος. 40
4. Για τους σκοπούς του Νόμου, αντιρρησίας συνειδήσεως είναι ο εναντιούμενος στην ένοπλη, σε αντιδιαστολή προς την άοπλη στρατιωτικήυπηρεσία και είναιενόψειαυτούτου ορισμού 118 2AAA. Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας του παρέχονταιυπαλλακτικές δυνατότητες.
5. Ητελική παρατήρησητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπό­ θεσηPitsillides &Anotherfayενισχύει την άποψητου εφεσείοντα.
6. Ηεισήγηση του εφεσείοντα πως ηανάθεση στον Υπουργό αποφασιστικής αρμοδιότητας είναι αντισυνταγματική,δεν αναφέ­ ρεται σ'οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματοςκαι είναι γενική και αόριστη.
7. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν αποτελούν εύλογη αιτία γιατηδιάπραξητουαδικήματοςτηςανυποταξίας.
8. Ενόψει των πανομοιότυπων περιστάσεων της παρούσας υπόθεσης μεπρόσφατη υπόθεση στην οποία ηεξάμηνη ποινή φυ­ λάκισης θεωρήθηκε έκδηλα υπερβολική ηποινή μειώνεται με δια­ ταγήγιαάμεσηαπόλυση του εφεσείοντα. Η έφεση εναντίοντης καταδίκης απορρίπτεται. Ηέφεση εναντίον τηςποινής επιτρέπεται. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Pitsillides&Another ν TheRepublic

(1983)2 C.L.R. 374Christou&Others ν TheRepublic

(1982)3 C.L.R. 365· Πέτρον νΔημοκρατίας

(1993)2ΑΛΛ. 372Γνωμοδοτήσεις τηςΕυρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιω­ μάτων στις Αιτήσεις 2294/64 και5591/72· Isidorou ν TheRepublic

(1987)2 C.L.R. 167. Έφεση εναντίον Καταδίκηςκαι Ποινής. Έφεσηεναντίον της καταδίκης καιτης ποινής απότον Όμηρο Ανδρέα Κωνσταντίνου ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 13 Απριλίου, 1994 από το Στρατιωτικό Δικαστήριο (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 881/93) στην κατηγορία ανυποταξίαςκατά παράβασητου άρθρου22 (α) του Περί Εθνικής Φρουράς Νόμου του 1964 (Νόμο 20/64) (όπως τροποποιήθηκε)καικαταδικάστηκεσεφυλάκιση6μηνών. Σ.ΣωφρονίουκαιΚ.Κακονλλής, γιατον εφεσείοντα. 119 Κονσταντίνονv.Αημοκρατίας

(1994)Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέαςτης Δημο­ κρατίας μεΠ. Ιουλιανούχαι Στ. Ιωσήφ(χα), Δικηγό­ ροι τηςΔημοκρατίας,γιατην εφεσίβλητη. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου 5 θαδώσειοαδελφόςΔικαστής Γ.Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ: Το Στρατιωτικό Δικαστήριο βρήκεένοχο τον εφεσείοντα σεκατηγορίαγια ανυποταξία κατάπαράβασητουάρθρου22(

1. a)τουπερί ΕθνικήςΦρου­ ράς Νόμου του 1964 (Ν. 20/64, όπως τροποποιήθηκε, 1 0 Νόμοι 1964-1992). Τουεπέβαλεποινήφυλάκισης6 μηνών, αφού, με αίτηση του,έλαβε υπόψη άλλες επτάπαρόμοιες υποθέσεις. Ηέφεσηστρέφεταικατάτηςκαταδίκηςκαιτηςποινής. Ηκαταδίκη: Τα γεγονότα είναι παραδεκτά. Ο εφεσείων είναι έφε­ δρος στρατιώτης, εκλήθη δεόντως όπως παρουσιαστεί στις 10/9/93στο πρώτο ΤΑΑ προς εκτέλεσηστρατιωτικής υπηρεσίας και παρέλειψε να συμμορφωθεί. Κατά το άρθρο22(
2. a)τουΝόμουτέτοιαπαράλειψησυνιστά αδίκη- 20 μαεφόσον γίνεται άνευευλόγου αιτίας,το βάρος απόδει­ ξηςτηςοποίαςβαρύνειτονπαραλείποντα. Ήταν ηυπεράσπιση του εφεσείοντα πως δεν συμμορ­ φώθηκεγια εύλογηαιτία. Ισχυρίστηκε πως ωςΜάρτυρας του Ιεχωβά είναι αντιρρησίας συνειδήσεως καιπως κατά 25 το άρθρο 10.3(β)του Συντάγματος,το ταυτόσημο άρθρο 4

(3)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθε­ ριών, που κυρώθηκε με τον ομώνυμο Νόμο του 1962 (Ν. 39/62) και τον περί Εθνικής Φρουράς (Τροποποιητικό) 3° Νόμο του 1992 (Ν. 2/92), στο βαθμό που ο τελευταίος είναι συνταγματικός, δεν ήταν υποχρεωμένος ναπαρου­ σιαστεί ωςέφεδροςγιαεκτέλεση στρατιωτικήςυπηρεσίας. 120 15 2ΑΛΛ Κβνσταντίνο*ν.Δημοκρατίας Κβν/δης,Δ. Το Στρατιωτικό Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό ως προςτην αντισυνταγματικότητατου Νόμου,θεώρησε πωςδενήτανδυνατόννααναγνωριστεί στονεφεσείονταη ιδιότητατουαντιρρησίασυνειδήσεως,αφούδεντηδιεκδί5 κησεμεαίτησητουόπωςκαθορίζειοΝόμος,καικατέληξε πως, εφόσον κατά τη νομολογία (βλέπε Pitsillides and Anotherv.TheRepublic

(1983)2 CXA. 374),οιθρησκευ­ τικές πεποιθήσειςήλόγοισυνειδήσεως δεναποτελούναφ' εαυτών εύλογηαιτία, στοιχειοθετήθηκαν όλα τα συστατι1 0 κάτουαδικήματος. Συνοψίζουμετουςλόγους έφεσης όπωςτουςανέπτυξε ενώπιον μαςοεφεσείων: Τοάρθρο10.3(β) τουΣυντάγμα­ τος (καιαντίστοιχατοάρθρο4

(3)τηςΣύμβασης), υπότην προϋπόθεσητης αναγνώρισης τους υπόΝόμου,επιτάσσει 1 5 τηναπαλλαγή τωναντιρρησιών συνειδήσεως από υποχρε­ ωτική στρατιωτική υπηρεσία. Ο Νόμος2/92 αναγνωρίζει τους αντιρρησίες συνειδήσεως και, επομένως, ενεργο­ ποιούνταιοι διατάξειςτουάρθρου10.3(β) τουΣυντάγμα­ τος. θα μπορούσε πλέον να τους επιβληθεί υποχρεωτική 20 υπηρεσίαηοποίαδενθαέπρεπεναήτανστρατιωτική. Η άοπλη στρατιωτική υπηρεσία που προνόησε το άρθρο 5Α του Νόμου,ως υπαλλακτικήτης ένοπλης του άρθρου5, εξακολουθούσε ναείναιστρατιωτικήκαιηυπο­ χρέωσηεκτέλεσηςτηςσυνιστάπαραβίασητουσυνταγματι25 χούδικαιώματοςτουεφεσείοντα. Επιπλέον, οι διατάξεις του Νόμου που υπάγουντην κρίσηωςπροςτοανπολίτηςείναιαντιρρησίαςσυνειδήσε­ ως στην αρμοδιότητα του Υπουργού μετά απόεισήγηση Επιτροπής, η οποία εν πάσηπεριπτώσει ουδέποτε συνε30 στήθη, είναιαντισυνταγματική. Ο εφεσείων είχεκαταθέσειενώπιον τουΣτρατιωτικού Δικαστηρίου βεβαίωση πως είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά καικατ'επέκτασηαντιρρησίαςσυνειδήσεως καιθαέπρεπε ναείχεπροσεγγιστεί ωςτέτοιος,παράτοότιδενδιεκδίκη35 σεαυτήτηνιδιότητασύμφωναμετοΝόμο. 121 Κων/6ΐ£,Δ. Κωνσταντίνουν.Δημοκρατίας

(1994)Το Στρατιωτικό Δικαστήριο όφειλε να είχε αποδεχθεί ότι αποδείχθηκε στον απαιτούμενοβαθμό "εύλογη αιτία", όπως ο όρος ερμηνεύτηκε στην υπόθεση Pitsillides and Another(ανωτέρω),τηνοποίαπαρερμήνευσε. Είναι ηεισήγησητου Γενικού Εισαγγελέα πως ταεπι­ χειρήματα του εφεσείοντα στηρίζονται σε παρεξήγηση ως προς τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το άρθρο 10.3(β) του Συντάγματος (και το άρθρο4

(3)της Σύμβασης).Δεν αναγνωρίζει στους αντιρρησίες συνειδήσεως οποιοδήποτε ίο δικαίωμα.Απλώςεξαιρεί απότηνέννοια της "αναγκαστι­ κής ή υποχρεωτικής εργασίας", την "επιβληθησομένη στρατιωτικού χαρακτήρος υπηρεσία", ή αναφορικά με τους κατάσυνείδηση εναντιούμενους σε αυτή την υπηρε­ σία, την υπηρεσία την επιβαλλόμενη αντί της στρατιωτι- 15 κής υποχρεωτικής υπηρεσίας.Το δεύτερο, υπό τηνπροϋ­ πόθεση της αναγνώρισης των "κατά συνείδηση εναντιουμένων" υπόΝόμου.ΟΝόμος2/92, δεναναγνώρι­ σετουςκατάσυνείδηση εναντιουμένους γενικώς. Οιυπαλλακτικές δυνατότητες που θεσμοθετεί αφορούν στους 2 Q "αντιρρησίες συνειδήσεως" εφόσον ανταποκρίνονταιστον ορισμό του όρου όπωςτοδίνει οΝόμος. ΟΝόμος θεωρεί ως "αντιρρησίες συνειδήσεως" τους εναντιουμένους στην εκτέλεση ένοπλης στρατιωτικής υπηρεσίας. Γι' αυτό και τους παρέχει τηδυνατότηταάοπλης στρατιωτικής υπηρε- 25 σίας τηςδιάρκειαςπουκαθορίζεται.Οεφεσείων δενυπέ­ βαλεκαναίτησηγιανααναγνωριστεί ως "αντιρρησίαςσυ­ νειδήσεως" με την έννοια του Νόμου και ενώ ο Νόμος καλύπτει και τους εφέδρους, όπως ο εφεσείων, δεν ήταν δυνατόνναεφαρμοσθεί στηνπερίπτωσητου. 5 30 Ισχυρισμός ως προς τη μη σύσταση της Επιτροπής, στην οποίααναφέρεταιηεπιφύλαξηστο άρθρο5Α

(3)του Νόμου, θα μπορούσε να προβληθεί μόνο αν ο εφεσείων υπέβαλλε αίτηση αναγνώρισης. Εν πάση περιπτώσει, ο Νόμοςαναφέρεταισε Επιτροπήπουμπορεί ναδιορίζεται 35 προς εξέταση αίτησης που υποβάλλεται. Οεφεσείων απέ­ τυχε να αποδείξει "εύλογηαιτία" και ορθά κρίθηκε ένο­ χος. 122 2 ΑΛΛ. Κωνσταντίνουν.Δημοκρατίας Kwv/δης,Δ. Η ερμηνεία του Συντάγματοςκαι της Σύμβασης,όπως την εισηγήθηκε ο ΓενικόςΕισαγγελέας, είναι ορθή. Πράγ­ ματιδιαπιστώνεται σοβαρήπαρανόησηως προςτηνεμβέ­ λεια του άρθρου 10.3(β) και τουταυτόσημου άρθρου4

(3)τηςΣύμβασης. Η παράγραφος3(β) του άρθρου 10 του Συντάγματος δε μπορεί να διαβάζεταικατ'απομόνωση. Είναιάρρηκτα συνδεδεμένηπροςτηνπαράγραφο2.Παραθέτουμετιςδύο διατάξεις: "

1. Ουδείς εξαναγκάζεται εις εκτέλεσιν αναγκαστι­ κήςήυποχρεωτικήςεργασίας.
2. Ο εν τω παρόντι άρθρω όρος "αναγκαστική ή υποχρεωτικήεργασία"δενπεριλαμβάνει: (α) 15 20 (β) οιανδήποτε τυχόν επιβληθησομένην στρατιωτι­ κούχαρακτήραςυπηρεσίαν ή,προκειμένου περί των κατά συνείδησιν εναντιουμένων εις αυτήν και υπό την προυπόθεσιν της αναγνωρίσεως αυτών υπό νόμου, υπηρεσίαν επιβαλλομένην αντίτηςστρατιωτικής υποχρεωτικήςυπηρεσίας, Είναικαθαρόπωςδενπαρέχεταιστους "κατάσυνείδη­ σιν εναντιουμένους" οποιοδήποτεδικαίωμα.ΟΝομοθέτης 25 μπορεί να τους αναγνωρίσει ή να μην τους αναγνωρίσει και, επομένως, μπορεί ναπρονοήσει ήνα μην προνοήσει ως προς την εκτέλεσηαπ'αυτούς άλλης υπηρεσίας αντί της στρατιωτικής υποχρεωτικής υπηρεσίας. Εκείνο που ορίζει το Σύνταγμα είναι πως αυτή η άλλη υπηρεσία, η οποία ενδεχομένως θαεπιβληθεί, δεν είναι "αναγκαστική ήυποχρεωτική εργασία" και,συνεπώς, ηδημιουργίαυπο­ χρέωσηςεκτέλεσηςτης δεν θαπαραβιάζει τηνπαράγραφο 2 του άρθρου.(ΒλέπεChristou andOthers v. The Republic

(1982)3 C.L.R.365,PitsillidesandAnother(ανωτέρω), Γε123 Βον/βςς,Α. KCWTCIVSIWTSv.A^asogstitag

(1994)ώργιος Ανάσταση Πέτρου ν. Δημοκρατίας,

(1993)2 ΑΛΛ. 372 και τις Γνωμοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Επι­ τροπήςΑνθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Αίτηση2299/64 τουAlbeitGrandrathκαιστηνΑίτηση5591/72, στις οποίες αναφέρονται). Ηαντίληψητουεφεσείοντα πωςείναινοητόναθεωρη­ θεί ο Νόμος και μάλιστα ορισμένο μέρος του ως γενε­ σιουργός συνταγματικού δικαιώματος, είναι θεμελιακά λανθασμένη. Το συνταγματικό δικαίωμα υπάρχει ή δεν υπάρχει ανάλογα με το ποιες είναι οι διατάξεις του Συν- 1 0 τάγματος.Το άρθρο 10.3(β) του Συντάγματοςδενεξαρτά τη γέννησηή το περιεχόμενο ή τελικά τη διατήρηση συν­ ταγματικού δικαιώματος ανάλογα με το ποιος νόμος θε­ σπίζεται ήκατ*επέκταση καταργείται. Οορισμός απότο άρθρο 5Α

(2)(α) των "αντιρρησιών συνειδήσεως" αφορά στους σκοπούςτουΝόμουκαιμόνοκαιδενείναιδυνατόν νααποκοπείαπότοσύνολογιανααποκτήσειόποια αυτο­ τελήοντότητα ασύνδετη προς τις ουσιαστικές του διατά­ ξεις. Για τους σκοπούς του Νόμου,αντιρρησίας συνειδή­ σεως είναι ο εναντιούμενος στην ένοπλη,σεαντιδιαστολή 20 προς την άοπλη,στρατιωτική υπηρεσία και είναι ενόψει αυτούτουορισμούπουπαρέχονταιυπαλλακτικέςδυνατό­ τητες. Ο εφεσείων υπεστήριξε πως ητελικήπαρατήρησητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Pitsillidesand 25 Another(ανωτέρω), μετην οποίαυπομνήσθηκε η σταθερή προσήλωση τηςΚύπρουστο σεβασμότωνθεμελιωδών αν­ θρωπίνων δικαιωμάτωνκαιεκφράστηκεηβεβαιότηταπως οι αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας, αν και όταν το επι­ τρέψουν οι περιστάσεις στο μέλλον, θα εξετάσουν την 30 εξαίρεση τωναντιρρησιών συνειδήσεως απότηνυποχρεω­ τική στρατιωτική υπηρεσία και/ήτην επιβολήυπαλλακτικής υπηρεσίας, ενισχύει την άποψη του. Το επιχείρημα είναι έκδηλαλανθασμένο. Εκείνο πουεγείρεται σ'αυτή τη διαδικασία είναι η συνταγματικότητα του συγκεκριμένου 35 Νόμουόπωςαυτός θεσπίστηκε. 124 5 2 ΑΛΛ. Κωνσταντίνουν.Δημοκρατίας Καν/οης,Δ. Ο εφεσείων δενδιεκδίκησε δικαίωμαεκτέλεσηςάοπλης στρατιωτικής υπηρεσίας. Ηάρνηση του ναανταποκριθεί στην κλήσηήτανολοκληρωτική. Εντούτοις, όπως σημειώ­ σαμε, προβάλλει ισχυρισμούς για αντισυνταγματικότητα 5 επίμέρουςδιατάξεωντουΝόμου, ειδικάωςπροςτομηχα­ νισμό αναγνώρισης των "αντιρρησιών συνειδήσεως". Αυτήη στάσηείναιαντιφατική.Ηαναγνώρισηπουθεσμο­ θετείται απολήγει σε παροχή δυνατότητας εκτέλεσηςάο­ πλης στρατιωτικής υπηρεσίας,τηνοποίαόμως ο εφεσείων 1Q αρνήθηκεεκπροοϊμίου ωςπαραβιάζουσακατ' ισχυρισμόν συνταγματικό του δικαίωμα,θα ήταννοητή η έγερση ζη­ τήματοςωςπροςτιςεπί μέρους διατάξειςτουΝόμου ανο εφεσείων διεκδικούσε δικαίωμα εκτέλεσης άοπλης στρα­ τιωτικής θητείας. Και αυτόυπότην αίρεση της ύπαρξης 15 δυνατότητας διαχωρισμού του Νόμου. Καταγράφουμε όμωςτηνάποψημαςπωςταεπιχειρήματατου εφεσείοντα ωςπροςτο μηχανισμό αναγνώρισης των αντιρρησιών συ­ νειδήσεως δεν ήτανπειστικά. Η εισήγησητου εφεσείοντα πωςηανάθεσηστον Υπουργό αποφασιστικήςαρμοδιότη20 τας είναι αντισυνταγματική, δε συνοδεύτηκε με αναφορά σε κάποιο άρθρο του Συντάγματος και ήταν γενική και αόριστη.Είναι ορατάταπροβλήματαπουθαδημιουργού­ νταν αν παρέχονταν οι υπαλλακτικές δυνατότητες του Νόμου χωρίς την προνόηση μεθόδου αναγνώρισης της 25 ιδιότητας του αντιρρησία συνειδήσεως. Επίσης, ο ισχυρι­ σμόςως προς τηνανυπαρξία της Επιτροπήςπουθα υπέ­ βαλλε εισήγηση στον Υπουργό, παραγνωρίζει το λεκτικό της επιφύλαξης στο άρθρο5Α

(3),σύμφωνα μετο οποίοη εισήγηση της Επιτροπής που διορίζεται λαμβάνεται υπόψηαπότον Υπουργό "προτούαποφασίσει επί τηςαι­ τήσεως" για αναγνώριση.Ταπιο πάνω, υπότηνπροϋπό­ θεση ότι ο Νόμος παρέχει πράγματι τη δυνατότητα άο­ πλης στρατιωτικής υπηρεσίας σε εφέδρους, όπως ο εφεσείων, πουδεν εκτέλεσαν τηνυποχρέωση θητείας τους 35 όπως προβλέπεται στο άρθρο5Α, δηλαδή πουδεν υπηρέ­ τησαν θητεία που συνίστατο στην εκτέλεσηάοπληςστρα­ τιωτικής υπηρεσίας.Αυτό θεωρήθηκε ως δεδομένο μετην πρωτόδικη απόφαση,την οποία ο Γενικός Εισαγγελέας υποστήριξε και ως προς αυτή την πτυχή της. Το ζήτημα 125 Κσν/δςς,Δ. Κωνσταντίνουν.Δημοκρατίας

(1994)δενέχειεγερθεί καιδενέχεισυζητηθεί καιθαπεριοριστού­ με στην επισήμανση τουτρόπουμετον οποίο διατυπώθη­ κε ηεπιφύλαξηστην παράγραφο(ε)τουάρθρου 15

(1)που προστέθηκε μετοΝ.2/92. Ο εφεσείων πρόβαλε ως εύλογη αιτία της μη συμμόρ­ φωσηςτουστηνκλήσηγιαστρατιωτικήυπηρεσία,τογεγο­ νός ότι είναι, όπως δέχθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, Μάρτυραςτου Ιεχωβά. ΤοΣτρατιωτικόΔικαστήριοκαθο­ δηγήθηκε ορθά ως προς το τι συνιστά "εύλογηαιτία" με ίο αναφορά στην υπόθεση Pitsillides andAnother(ανωτέρω) και δεν διαπιστώνουμε λόγο παρέμβασης μας προςανα­ τροπήτηςπρωτόδικηςαπόφασης. Ηέφεσηαποτυγχάνεικαιαπορρίπτεται. Ηποινή: Ο εφεσείων είναι νυμφευμένος καιπατέρας τεσσάρων παιδιών, ένααπόταοποίαέχειήδηκαταταγείστην Εθνι­ κή Φρουρά.Εργάζεται ως υπάλληλος σε ξυλουργείο και περιγράφεται στην πρωτόδικη απόφαση ως άνθρωπος καλού χαρακτήρακαι ως καλός οικογενειάρχης που χαί-2Q ρει εκτίμησης στην κοινότητα του. Έγινε Μάρτυραςτου Ιεχωβά αφού υπηρέτησε τριετή στρατιωτική θητεία. Το Στρατιωτικό Δικαστήριο, με αναφορά στις υποθέσεις Isidorou v. TheRepublic

(1987)2 C.L.R. 167 και Pitsfflides andAnother(ανωτέρω), αφούέλαβευπόψητρειςπροηγού- 25 μενες καταδίκες του εφεσείοντα γιαπαρόμοια αδικήματα και τις επτάπαρόμοιες υποθέσεις που αναφέρθηκανστην αρχή,επέβαλεστον εφεσείοντα ποινήφυλάκισης 6μηνών. Δεν τέθηκε ενώπιον του Στρατιωτικού Δικαστηρίου η πρόσφατηαπόφασητου Εφετείου στην υπόθεσηΓεώργιος30 Ανάσταση Πέτρου (ανωτέρω),στην οποία κάτω απόσχε­ δόν πανομοιότυπες περιστάσεις ηεξάμηνη ποινήφυλάκι­ σης που είχε επιβληθεί θεωρήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Τονίστηκε, μεταξύάλλων, στηνπιοπάνωυπόθεσηότι, 126 2ΑΛΛ. Κωνσταντίνουν.Δημοκρατίας Κων/οΐΚ,Δ. "Η ποινή - το είδος και η έκταση της - πρέπει να είναι ανάλογη με το είδος και τη φύση της κλήσεως στην κάθε περίπτωση." Πάνω στη βάσητης υπόθεσης αυτήςκαταλήγουμε ότι η ποινήπου επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ήτανέκδηλαυπερ­ βολική και τη μειώνουμε, έτσι ώστε να απολυθεί ο εφε­ σείων σήμερα. Η έφεση επιτρέπεται. 127